Αφηγησεις: Σχέδιο Μάρσαλ, παγωμένες πιστώσεις και προβληματικές

από kapetanios

Tου Νικου Νικολαου

ΠΗΓΗ

Στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης οι σχέσεις του πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή με τον Σύνδεσμο Ελλήνων Βιομηχάνων ήταν τεταμένες, καθώς οι επιχειρηματίες κατηγορούσαν τον ίδιο και τους υπουργούς του και ειδικά τον Παναγή Παπαληγούρα για τις κρατικοποιήσεις του συγκροτήματος Ανδρεάδη, της Ολυμπιακής, του διυλιστηρίου του Νιάρχου στον Ασπρόπυργο κ.λπ. Ο τότε αντιπρόεδρος του ΣΕΒ κ. Θεόδ. Παπαλεξόπουλος χαρακτήρισε την κυβερνητική πολιτική διεπομένη από ένα πνεύμα «σοσιαλμανίας» και ο ορισμός αυτός έγινε την εποχή εκείνη το «σλόγκαν» του μεγάλου κεφαλαίου που δεν έκρυβε τη δυσαρέσκειά του για τα έργα και τις ημέρες του Καραμανλή.

Η Ελένη Βλάχου, που είχε γράψει στην «Καθημερινή» ένα καυστικό, για τη στάση των επιχειρηματιών, χρονογράφημα, με φώναξε ένα απόγευμα στο γραφείο της και με ρώτησε: «Για πες μου, τι κρύβεται πίσω από τη δυσαρέσκεια των βιομηχάνων; Μήπως ο Καραμανλής έδωσε εντολή στον διοικητή της Εθνικής, τον Αγγ. Αγγελόπουλο, να τους κόψει τα δάνεια;» Το ερώτημα αυτό της ευφυεστάτης ιδιοκτήτριας της εφημερίδας μου, ήταν αποκαλυπτικό της εικόνας που είχαν εκείνη την εποχή οι πολιτικοί και οι εκδότες για τους βιομηχάνους. Θεωρούσαν ότι ο αντιπροσωπευτικός τύπος του Ελληνα βιομήχανου ήταν αυτός που έκανε μπίζνες, τζιράροντας το χρήμα που του δάνειζαν οι κρατικές τράπεζες, Εθνική, Εμπορική, Κτηματική, ΕΤΒΑ, με εντολή κάποιου ισχυρού κυβερνητικού παράγοντα.

Βέβαια, όπως όλες οι γενικεύσεις, έτσι κι αυτή είχε έναν πυρήνα αληθείας, αλλά ήταν και άδικη γιατί αγνοούσε την ευάριθμη ομάδα των πρωτοπόρων βιομηχάνων, που με επικεφαλής τον Μποδοσάκη ξεκίνησαν την επαύριο της Μικρασιατικής Καταστροφής να χτίζουν τις πρώτες μεγάλες βιομηχανίες που έδωσαν δουλειά στα χέρια της προσφυγιάς και δύναμη στο νεοελληνικό κράτος. Ο Κανελλόπουλος στα τσιμέντα, ο Στασινόπουλος αργότερα στα καλώδια, ακόμη και ο Κατσάμπας και ο Αγγελόπουλος στηρίχθηκαν από την Εθνική, αλλά επένδυσαν πρωτίστως δικά τους κεφάλαια.

Η μεγάλη πλειοψηφία, όμως, των μεταπολεμικών βιομηχάνων ανδρώθηκε λεηλατώντας τα κεφάλαια της αμερικανικής βοήθειας (Δόγμα Truman – Σχέδιο Marshall) εν συνεχεία «φέσωσε» τις κρατικές τράπεζες στη δεκαετία του ’60 με τις λεγόμενες παγωμένες πιστώσεις, για να καταλήξει στις δεκαετίες του ’70 και του ’80 στα κουφάρια των προβληματικών που τη χρεωκοπία τους πλήρωσε ο Ελληνας φορολογούμενος, ενώ οι ιδιοκτήτες τους πάμπλουτοι κυκλοφορούν ανέμελοι μεταξύ Αθηνών και Ζυρίχης (οικογένειες Φιξ, Καρέλα, Κεφάλα, Λαδόπουλου, Σκαλιστήρη, Δράκου κ.λπ.).

Ο κ. Γ. Μίρκος , υποδιοικητής της Εθνικής στη δεκαετία του ’80 και διοικητής της την περίοδο 1993 – 1996, συγγράφει τώρα ένα νέο βιβλίο για την ιστορία της Τράπεζας, στο οποίο έχει συμπεριλάβει ενδιαφέροντα στοιχεία για τους τρεις κύκλους της βιομηχανίας που στηρίχθηκε στον τραπεζικό δανεισμό. Οπως υπολογίζει από το σχέδιο Marsall φαγώθηκαν από μικρό αριθμό βιομηχανιών γύρω στα 80 εκατ. δολάρια της εποχής εκείνης, τα οποία, παρά τις ευνοϊκές ρυθμίσεις τών κατά καιρούς κυβερνήσεων (κεφαλαιοποιήσεις, διαγραφές τόκων κ.λπ.), έμεναν ανεξόφλητα μέχρι τη δεκαετία του ’80 για να χαθούν μαζί με τις προβληματικές. Με τις παγωμένες πιστώσεις χάθηκαν άλλα 1.068 εκατ. δρχ. που είχαν δανεισθεί 150 επιχειρήσεις.

Φαύλος κύκλος

Για να γίνει αντιληπτός ο φαύλος αυτός κύκλος της υπερχρέωσης των βιομηχάνων και των άλλων επιχειρηματιών της εποχής, πρέπει να υπενθυμίσω στους αναγνώστες ότι από το 1955 που άρχισα να δημοσιογραφώ με ειδικότητα το οικονομικό ρεπορτάζ μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του 1990, το κρίσιμο πρόβλημα της ελληνικής βιομηχανίας ήταν η σχέση ιδίων προς ξένα κεφάλαια. Χιλιάδες άρθρα, εκατοντάδες πραγματείες και δεκάδες μυστικές εκθέσεις ασχολήθηκαν με το άλυτο αυτό πρόβλημα που ήταν εγγενές, αφού η σχέση αυτή είχε φτάσει ενίοτε να είναι ένα προς είκοσι. Δηλαδή, μια δραχμή έβαζε ο βιομήχανος για την επένδυσή του και τις 20 τις δανειζόταν από τις κρατικές τράπεζες. Μια και τα χρόνια αυτά ήταν έτη υψηλού πληθωρισμού ήταν φυσικό και τα επιτόκια που χρέωναν οι τράπεζες να ξεπερνάνε το 20%. Με τέτοια, όμως, χρηματοοικονομική δομή καμία σχεδόν επιχείρηση που στηριζόταν στον τραπεζικό δανεισμό δεν ήταν βιώσιμη, αφού ο τοκισμός και ο ανατοκισμός στις συνήθεις καθυστερήσεις την οδηγούσαν μαθηματικά στη χρεωκοπία. Ετσι μόνον οι υγιείς επιχειρήσεις, δηλαδή αυτές που είχαν επαρκή ίδια κεφάλαια επιβίωσαν, ενώ οι υπόλοιπες έστω και μεγάλες όπως η Πειραϊκή – Πατραϊκή, ο Καρέλας, η Σόφτεξ, η Ιζόλα κ.λπ. χρεωκόπησαν, παρ’ ότι οι ιδιοκτήτες τους τις κράτησαν για χρόνια, επωφελούμενοι από τον πληθωρισμό και τις νομισματικές υποτιμήσεις που τους έδιναν την ευκαιρία να εξοφλούν προσωρινά και με χαμηλό κόστος τα τραπεζικά δάνεια.

Μπαίνει το ερώτημα, αφού υπήρχε αυτή η δυσμενής σχέση ιδίων προς ξένα κεφάλαια, αφού δηλαδή το μεγάλο πλήθος των βιομηχάνων δεν διακινδύνευε ίδια κεφάλαια για την επένδυση, πώς εξηγείται η μεγάλη βιομηχανική άνθηση στις δεκαετίες του ’50, του ’60 και του ’70; Πρώτον, ποιοτικά η άνθηση αυτή δεν είναι η ίδια στις τρεις αυτές δεκαετίες. Στην πρώτη και τη δεύτερη και ειδικά στην οκταετία Καραμανλή (1955 – 1963) ήλθαν μεγάλες επενδύσεις από το εξωτερικό (Ωνάσης, Νιάρχος, Πεσινέ), αλλά και από το εσωτερικό (Μποδοσάκης, Ανδρεάδης, Αγγελόπουλος κ.λπ.) που ίδρυσαν ισχυρές και υγιείς κεφαλαιακά επιχειρήσεις.

Δεύτερον, δίπλα σε αυτές τις μεγάλες επιχειρήσεις φύτρωσαν εκατοντάδες άλλες, οι ιδιοκτήτες των οποίων δεν έβαλαν αρκετά χρήματα, αλλά έβγαλαν τα κέρδη τους από την υπερτιμολόγηση των μηχανημάτων, των κτιριακών εγκαταστάσεων κ.λπ., τα οποία τα χρηματοδότησαν με τραπεζικά δάνεια. Ετσι και εύθραυστη και αδύναμη να ήταν από την αρχή η μονάδα, ο επιχειρηματίας είχε βγάλει εκ των προτέρων το κέρδος του, το οποίο διόγκωνε στη συνέχεια με υπερτιμολογήσεις στις εισαγωγές και υποτιμολογήσεις στις εξαγωγές. Τα κέρδη έμεναν στο εξωτερικό, ενώ στο εσωτερικό η επιχείρηση ψυχορραγούσε! Τα βιομηχανικά κουφάρια που χρηματοδοτήθηκαν από τους αναπτυξιακούς νόμους και τα οποία αντικρίζουμε στη Θράκη και στις άλλες βιομηχανικές ζώνες, είναι αποδεικτικά για το πώς φαγώθηκαν τα λεφτά των κρατικών τραπεζών, αλλά και του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων.

Ειδικά στην περίοδο της χούντας (1967 – 1973) υπήρξε πλήρης ασυδοσία και ο υπερδανεισμός των επιχειρήσεων χτύπησε κόκκινο. Oπως γράφει ο κ. Γ. Μίρκος, η χούντα έδωσε αφειδώς δάνεια και ο Μακαρέζος ανέστειλε την εφαρμογή απόφασης της Νομισματικής Επιτροπής, που εκδόθηκε επί των ημερών του και με την οποία απαγορεύονταν οι δανειοδοτήσεις επιχειρήσεων που τα ίδια κεφάλαια ήταν κάτω από το 30% το συνόλου της επένδυσης. Αλλά και ο τότε διοικητής της Εθνικής κ. Χρ. Αχής παρενέβη και σταμάτησε την ΕΤΒΑ που δάνειζε το 50% της επένδυσης μόνο εφόσον ο επιχειρηματίας έβαζε το άλλο 50%. Hταν τέτοιο το όργιο που γινόταν τότε που ο αφελής Παττακός εξανέστη και έστειλε προς όλους τους διοικητές τραπεζών με κοινοποίηση στον Παπαδόπουλο και τον Mακαρέζο έγγραφο από 15/9/72 του υποδιοικητού της Eθνικής Tραπέζης για το οποίο με το ιδιότυπο γλωσσάριό του γράφει τα εξής:

Οι οφειλές

«Διά του ανωτέρω σχετικού, εγνώσθη, ότι αι οφειλαί του συγκροτήματος Λαδοπούλου προς την Eθνική Tράπεζα της Eλλάδος, ανέρχονται εις το ποσόν των 546 εκατ. δρχ., εξ ων 523 ληξιπρόθεσμοι τοιαύται. H εικών είναι απαραδέκτως απαράδεκτος. Πρόκειται περί καταστάσεως μη δυναμένης να αιτιολογηθεί εις μίαν κοινωνίαν εναρέτων ανθρώπων. Kάμνω την δήλωσιν ότι τοιαύτης μορφής επιχειρηματίαι, αφερέγγυοι και μη ικανοί, θα πρέπει να καταχωρούνται εις ειδικόν πίνακα ανυπολήπτων προσώπων μη δικαιουμένων ουδεμιάς τιμής, ούτε ηθικής, ουδέ και υλικής.»

H βόμβα των προβληματικών, συγκέντρωνε πυρίτιδα όλα τα χρόνια της μεταπολίτευσης, αφού υπό ισχυρές πολιτικές πιέσεις συνεχίσθηκε η χρηματοδότησή τους. O τότε διοικητής της Eθνικής, Aγγελος Aγγελόπουλος, μη αντέχοντας τις πιέσεις των κυβερνητικών στελεχών για να χρηματοδοτηθούν οι μεγάλες προβληματικές βιομηχανίες ζήτησε από τον Kαραμανλή να δημιουργηθεί κρατικός φορέας που θα ανελάμβανε τη χρηματοδότηση αυτών των επιχειρήσεων ώστε να διασωθεί η Eθνική Tράπεζα, η οποία δανείζοντας λεφτά που δεν θα εισέπραττε ποτέ κινδύνευε να γίνει και αυτή προβληματική!

Πιέσεις

H βόμβα έσκασε τελικά στα χέρια του ΠAΣOK. Στις προγραμματικές δηλώσεις που ανέγνωσε ο Aνδρέας στη Bουλή, στις 22 Nοεμβρίου 1981 δήλωνε: «H κυβέρνηση θα τερματίσει το απαράδεκτο καθεστώς των υπερχρεωμένων επιχειρήσεων με την εξής διαδικασία. Θα διερευνηθεί η βιωσιμότητα κάθε επιχειρήσεως και όσες κριθούν βιώσιμες θα αναδιοργανωθούν, ενώ θα εφαρμοστεί όπου κριθεί αναγκαίο μερική ή ολική μετοχοποίηση των τραπεζικών δανείων».

Δυστυχώς, όπως λέγει ο κ. Γ. Mίρκος (ο οποίος είχε υποβάλει συγκεκριμένο σχέδιο στον Aνδρέα) οι αρμόδιοι κυβερνητικοί παράγοντες (και προσθέτω εγώ ο υπουργός Eθνικής Oικονομίας κ. Γεράσιμος Aρσένης), ενέδωσαν στις πιέσεις των συνδικαλιστών του ΠAΣOK, που έβλεπαν τις προβληματικές σαν ένα δώρο εξ ουρανού για να το κυβερνήσουν ως δικό τους φέουδο. Δημιουργήθηκε τότε ο αμαρτωλός εξαρχής Oργανισμός Aνασυγκρότησης Eπιχειρήσεων που ανέλαβε να εξυγιάνει τις προβληματικές. Oι μπαταξήδες βιομήχανοι έβαζαν μέσο πολιτικό για να υπαχθούν οι επιχειρήσεις τους στον OAE και οι συνδικαλιστές ανελάμβαναν στην πράξη τη διοίκηση αυτών των μονάδων. Oλος αυτός ο τραγέλαφος ονομάσθηκε κοινωνικοποίηση. H Eθνική, την οποία πίεζε ο Aρσένης να δανείζει τις επιχειρήσεις αυτές κινδύνευσε να χρεοκοπήσει η ίδια και σώθηκε ύστερα από δραματικά διαβήματα του διοικητού της κ. Στέλιου Παναγόπουλου και του υποδιοικητού της κ. Γ. Mίρκου στον Aνδρέα. O πρώτος, μου τηλεφωνούσε συχνά στην «Kαθημερινή» και μου έλεγε: «Γράψε κάτι γιατί χανόμαστε». Eίναι χαρακτηριστικό της κακοδιοίκησης των συνδικαλιστών ότι η Πειραϊκή – Πατραϊκή υπήχθη στον OAE το 1984, με χρέη 50 δισ. δρχ. και έκλεισε το 1996 με χρέη 240 δισ. που τα πλήρωσαν η Eθνική και οι Eλληνες φορολογούμενοι!

Σχετικά άρθρα

Advertisements

10 Σχόλια to “Αφηγησεις: Σχέδιο Μάρσαλ, παγωμένες πιστώσεις και προβληματικές”

  1. Κοίτα όμως, που θεοποιούμαι το σχέδιο Μάρσαλ και παραβλέπουμε τον πολιτικό του ρόλο, τον έλεγχο δηλαδή της Ελλάδας μέσα στο ψυχροπολεμικό κλίμα και τις αμερικανικές ιμπεριαλιστικές διαθέσεις… Θέλουμε να είμαστε δορυφόροι ή αυτόνομοι; Εδώ είναι το ζήτημα…

  2. για τον πολιτικό ρόλο της AMAG (American Mission for Aid to Greece) η οποία είχε αναλάβει τον άμεσο εσωτερικό έλεγχο (κάτι σαν την σημερινή τρόικα , μιας και οι πολιτικές που εφαρμόζονται και τότε δεν απέχουν και πολύ από τις πολιτικές περεταίρω εξαθλίωσης του κόσμου που εφαρμόζονται σήμερα) και την διαχείριση των κονδυλίων του σχεδίου Μάρσαλ και Τρούμαν θα ανεβάσω τις επόμενες ημέρες σχετικό ποστ δείμε 😉
    Κατά πως δείχνουν τα οικονομικά στοιχεία της εποχής εκείνης δεν πρέπει(σε αντίθεση με την σημερινή κυρίαρχη άποψη) να έπαιξε και σπουδαίο ρόλο στην ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας

  3. Ο Νίκος Νικολάου,είναι από τους ανθρώπους που έχουν γυρίσει πάνω από μία φορά όλο τον κόσμο πολλές φορές συνοδεύοντας σαν δημοσιογράφος επίσημους σε αποστολές στο εξωτερικό. Έχει τύχει να συνταξιδέψουμε μαζί και να μιλήσουμε για όλα αυτά αρκετά.
    Έχει μια βαθύτατη γνώση, ασχολούμενος τόσα χρόνια, για την οικονομία της χώρας γνωρίζοντας πρόσωπα και πράγματα εκ των έσω.
    Γι΄ αυτό και το άρθρο αυτό είναι απολύτως αντικειμενικό και περιγράφει με απόλυτη ακρίβεια γεγονότα και καταστάσεις που έχουν τελικά οδηγήσει την χώρα μας σε αυτό το χάλι.
    Όσο για το σχέδιο Μαρσαλ που γράφει ο Δείμος την εποχή που το πήραμε, η έννοια της αυτόνομης χώρας στην Ευρώπη,θα ακουγόταν σαν αστεϊσμός γιατί τότε δεν υπήρχε καμία χώρα σε αυτήν που να μην ανήκε σε κάποιο από τους δύο συνασπισμούς.

  4. Και φυσικά η Αμερικανική βοήθεια δεν είχε στόχο την ανόρθωση της ελληνικής οικονομίας, αλλά την ενίσχυση της αστικής τάξης (μαυραγοριτών και μη) που αναδείχθηκε τα προηγούμενα χρόνια. Ήταν η εποχή που το κράτος άρχισε με πελατειακό τρόπο να στηρίζει άμεσα την αστική τάξη (βλ. αργότερα και κατασκευαστικό κλάδο επί Καραμανλή και τη θεσμοθέτηση της αντιπαροχής), καπετάνιε.

    Αθεό, πράγματι μετά τον πόλεμο όλα τα κράτη εντάχθηκαν είτε μέσα σε έναν συνασπισμό είτε ήταν από μόνα τους ιμπεριαλιστικές δυνάμεις (πχ Ισπανία). Ωστόσο, αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι ήταν ιμπεριαλιστικός μηχανισμός το Μάρσαλ για όλη την Ευρώπη. Το ζήτημα είναι να δεχτούμε ένα τέτοιο ποσό που θα ορίζεται ως αλυσίδα χωρίς να μπορούμε να το διαχειριστούμε (και άρα να στραφεί μόνο προς όφελος του ελληνικού 1-3% και των γαλλογερμανικών πολυεθνικών ή να διεκδικήσουμε μία προωθημένη λύση υπέρ της μεσοαστικής ανάπτυξης;

  5. καλησπέρα αθεό,
    *
    δείμε(για την ιστορία και μόνο) , δεν νομίζω ότι η αντιπαροχή ενισχύθηκε-βασίστηκε στις πελατειακές σχέσεις του πολιτικού συστήματος και την στήριξη της αστικής τάξης . Θα έλεγα ότι προέκυψε ακριβώς από την αδυναμία και την αντικειμενική δυσκολία (λόγω έλλειψης κεφαλαίων)του κράτους να σχεδιάσει και να υλοποιήσει μια πολιτική αστικής ανάπτυξης σε μια περίοδο που η ανάγκη στέγασης ήταν πολύ μεγάλη

  6. πολύ ενδιαφέρον άρθρο!!!
    Μπράβο στον κο Νικολάου για τη συγγραφή και στον Captain για την αλλείευση…

  7. Καλησπέρα Καπετάνιε!

    Αντίστοιχο άρθρο http://wp.me/p1pa1c-hT0 που προχωρά λίγο και στην εποχή του ΠΑΣΟΚ

    Αν γράψεις άρθρο για εκείνη την εποχή, ρίξε μία ματιά και στα βιβλία, Ζητείται: ένα θαύμα για την Ελλάδα: Ημερολόγιο ενός προεδρικού απεσταλμένου, 20 Ιανουαρίου – 27 Φεβρουαρίου 1947 του Paul A. Porter και Έκθεσις επί του οικονομικού προβλήματος της Ελλάδος του Κυριάκου Βαρβαρέσου. Είναι αποκαλυπτικά και τα δύο για το τι συνέβαινε τότε και για το ότι τίποτα δεν άλλαξε στην πορεία των χρόνων. Κάπου έχω κρατήσει και κάποια άρθρα σχετικά. Μόλις τα βρω θα σου τα στείλω

  8. Καπετάνιε

    Εξαιρετικο αρθρο και με αντικειμενικότητα ιδωμένο απο τον Νικο Νικολάου.

    Ισως η σημερινη ελληνικη κοινωνία θα πρέπει να ενημερώνεται για το παρελθον απο παρόμοιες αφγησεις πολύ χρήσιμες για μια εικονα της χώρας χωρίς λαικισμους.

  9. Kάπταιν αν θυμάμαι καλά το δημόσιο ήταν εκείνο που με αύξηση μετοχικού κεφαλαίου την οποία αναλάμβανε ως κύριος μέτοχος χρηματοδοτούσε τα χρέη των προβληματικών και άφηνε τους παλιούς ιδιοκτήτες να διατηρούν και τμήμα των μετοχών έστω μειοψηφίας αντί να πάρει τις επιχειρήσεις και να αυτοί να παραμείνουν χρεώστες .
    Είχαν τότε μια επιχείρηση πάγιου κεφαλαίου 10 εκ ας πούμε, χρωστούσαν 100 εκ. και αντί να πάρει την επιχείρηση ο χρηματοδότης ,το δημόσιο και να χρωστούν ακόμη 90 με αύξηση ΜΚ παρέμεναν και μέτοχοι με 10% της επιχείρησης . Ούτε γάτα ούτε ζημιά! Παλιό το σχέδιο , από τότε,για αυτό που έγινε με τις τράπεζες το 2008 και μετά! 😀
    Έτσι αυτά που λέει ο ΝΝ για επιπτώσεις στην Εθνική είναι στο ίδιο μοτίβο με την γνωστή σημερινή αφήγηση πως το δημόσιο χρεοκόπησε τις …τράπεζες. 😉
    Ο ΝΝ εμφανιζόταν από ένα σημείο και μετά ως πατριάρχης του οικονομικού ρεπορτάζ από 90 κιεδώ όταν πια ο έτερος καπαδόκης Γ. Μαρίνος είχε χάσει σε αποτελεσματικότητα στο να υποστηρίξει τις θέσεις του συστήματος.
    Είχα μαζί του με αφορμή κάποιο άρθρο του στο Βήμα ή στην Καθημερινή δεν θυμάμαι τώρα ακριβώς στα 90ς κάποιες τηλ συνομιλίες, επειδή υποστήριζε πως η αύξηση στις τιμές των καυσίμων θα επηρέαζε ελάχιστα τον πληθωρισμό.
    Του το φύλαγα όμως και μετά από ένα χρόνο όταν βγήκαν τα στοιχεία τον ξαναπήρα τηλ. Στάθηκε αδύνατο να παραδεχτεί το λάθος του! 👿

  10. νικαλφα δεν σε ξεφεύγει τίποτα 😉 🙂
    παρ όλα αυτά οι σχέσεις των τραπεζών/ τραπεζιτών με τις πολιτικές ηγεσίες είναι σχέσεις εξάρτησης που πολλές φορές οδηγούν την ίδια την οικονομία και την κοινωνία στην καταστροφή

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: