Τι θέση θα είχε ένας διεθνής αντιεθνικισμός σ’ όλα αυτά που συμβαίνουν?

από kapetanios


Θα συμφωνήσουμε πως οι εθνικισμοί είναι σκατά ούτως ή άλλως, είτε εντός είτε εκτός κρίσης. Το παραμύθι που πουλιέται τα τελευταία δύο χρόνια στη γερμανία λέει ότι οι έλληνες είναι οι τεμπέληδες και οι προδότες του ευρωπαϊκού οράματος ενώ το αντίστοιχο παραμύθι που πουλιέται στην ελλάδα τονίζει την προσπάθεια που πρέπει να κάνει ένα ‘έθνος’ να ορθοποδήσει για να συνεχίσει να υπάρχει, αναγνωρίζοντας βέβαια πάντα σαν εχθρούς τους όποιους εθνικά ‘Άλλους’ (τούρκους, αλβανούς, μακεδόνες, αμερικάνους κτλ μα και μετανάστες στην ελλάδα!). Πρόσφατα, λόγω κρίσης, δηλαδή για τελείως διαφορετικούς λόγους,  προστέθηκε και η γερμανία στο γκρουπ των ‘εχθρών’ της ελλάδας. Προφανώς και υπάρχει μια ασυμμετρία όσον αφορά τις σχέσεις εξουσίας μεταξύ γερμανίας και ελλάδας, αλλά ο τρόπος αντίδρασης στις ‘γερμανικές προσβολές’, αν και σε κάποιο βαθμό κατανοητός,  σε μεγάλο βαθμό εξυπηρετεί δόλιους σκοπούς με εξίσου δόλια μέσα: η εμμονή με τον γερμανικό ανθελληνισμό εξυπηρετεί στο θόλωμα των εσωτερικών ανταγωνισμών. Ακόμη χειρότερα, το ξαφνικό και ύποπτο ξύπνημα των αναμνήσεων της κατοχής και των γερμανών SS ακόμη και από ακροδεξιούς και αριστερο-πατριώτες που μέχρι προχθές δεν έβλεπαν κανέναν ντόπιο ακροδεξιό κίνδυνο στην ελλάδα έχουν συμβάλλει στο να γίνουν οι φασίστες ακόμη πιο mainstream. Ο φασίστας, απλά με το να μην είναι γερμανός, έγινε και αυτός ένας από εμάς. Η αριστερά στην ελλάδα γουστάρει να συμμετέχει σε αυτό το παιχνίδι, βάζοντας που και που σβάστικες στα γερμανικά προξενεία, ενώ η γερμανική αριστερά σε ένα κομμάτι της, βλέπει το πρόβλημα των «γουρουνιών» από την πλευρά ενός σκουριασμένου αντιιμπεριαλισμού.

Για τους λαούς που τσιμπάνε στα παραμύθια πρέπει να είμαστε εξίσου αυστηροί. Ο ‘εθνικισμός κρίσης’ δεν πρέπει να μας κάνει να πιστέψουμε πως είναι ένας εθνικισμός επιφανειακός, του οποίου οι φορείς αποτελούν θύματα ιδεολογιών. Αντιθέτως, για μας, ο εθνικισμός κρίσης όπως λέγεται είναι απλά μια δικαιολογία για να ξαναφορεθούν τα εθνικά χρώματα, απλά αυτή τη φορά με ένα πιο λυπητερό τραγούδι να παίζει στο βάθος, με μια διάθεση γκρίνιας και εθνοκλάμματος. Αντίστοιχα, για τη Γερμανία προφανώς το θέμα είναι να τονωθεί ένα οξύμωρο συναισθηματικό δίπολο από τη μια εθνικής και από την άλλη εργατικής συνείδησης (εργατικότητας).

Κι αναρωτιόμαστε, λοιπόν, μέσα σε αυτό το τοπίο:τι θέση θα είχε ένας διεθνής αντιεθνικισμός σ’ όλα αυτά;

Ένα τέτοιο πρότζεκτ θα απαιτούσε από την αριστερά να δει που και αν απέτυχε ο παλιός της διεθνισμός. Ή μήπως δεν εφαρμόστηκε καθόλου κιόλας πρακτικά το γνωστό σύνθημα «ο εχθρός είναι εδώ» του Καρλ Λίμπκνεχτ; Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Υπάρχουν ακόμα ανοιχτές οι πληγές του κινήματος λόγω των αποτυχημένων τακτικών του «τριτοκοσμικού αντιιμπεριαλισμού» το ‘70 και το ‘80 αλλά και του εσωτερικού ρατσισμού στα κινήματα απέναντι σε ξένους και μετανάστες. Στην ελλάδα, π.χ., όπως δεν πέτυχε η συνεργασία και προσέγγιση με τον λεγόμενο «τρίτο κόσμο» για τον οποίο υποτίθεται αγωνίζεται σήμερα η ελληνική αριστερά – π.χ. στηρίζει τον Αχμαντινετζάντ εναντίον του Ισραήλ ακόμη κι αν αυτός μέσα στη χώρα του καταστέλλει άγρια τις αντιπυρηνικές και φοιτητικές διαδηλώσεις της Τεχεράνης – έτσι δεν πέτυχε και η συνύπαρξη ντόπιων και μεταναστών στην ελλάδα, σε ένα δεύτερο επίπεδο. Το να μιλάμε για ‘διεθνή αντιεθνικισμό’, λοιπόν, μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο θα ήταν τουλάχιστον οξύμωρο – αφού φαίνεται ότι πολλοί ακόμα και στην αριστερά ή άλλες φορές κυρίως εκεί – δεν έχουν αποφασίσει να παρατήσουν τις εθνικές της σημαίες και τον εθνικό τρόπο σκέψης.

Πάνω στις βάσεις, όμως, αυτής της κριτικής θα λέγαμε ότι ένας διεθνής αντιεθνικισμός, όσο κι αν δεν τον βλέπουμε πιθανό προς το παρόν, θα μπορούσε να ξεδιπλωθεί μονάχα αν ξεκαθάριζε τα προβλήματα με το παρελθόν. Αφού ξεκαθάριζε με αυτά τα προβλήματα ή παράλληλα τέλος πάντων, πιστεύουμε ότι θα είχε νόημα να βάλει τέσσερα προταγματικά σημεία σε σχέση με τη μελλοντική του ύπαρξη:

  • α) να επιτεθεί συνολικά σε αυτό που μας πλασάρουν ως ευρωπαϊκή συνείδηση, απόρροια ενός ευρωκεντρισμού ο οποίος αναπαράγει τα εθνορατσιστικά δίπολα τύπου Δύσης-Ανατολής και έχει συνηθίσει να πουλάει την ανωτερότητα του με όρους σήμερα ‘πολιτισμικούς’, αποκρύβοντας στην ουσία το σκοτεινό παρελθόν, τότε και σήμερα, της χριστιανικής Δύσης, καθώς και το ότι το άλλο μισό του Διαφωτισμού του ήταν το Άουσβιτς.
  • β) να υπερασπιστεί αξιωματικά τους Άλλους της ευρωπαϊκής ταυτότητας, σήμερα τους μουσουλμάνους μετανάστες βασικά στους οποίους έχουν φορτώσει ένα σωρό πολιτικά ορθά ή και όχι στερεότυπα – από το ότι είναι ομοφοβικοί, σεξιστές και φονταμενταλιστές μέχρι του ότι είναι κλέφτες, βρώμικοι και υπερπληθείς… Μια τέτοια καμπάνια από μέρους μας θα έβαζε έστω και προσωρινά φρένο στην ξέφρενη άνοδο των δεξιών λαϊκιστικών κομμάτων που ξεπηδάνε σήμερα από την ελλάδα μέχρι τη γερμανία…
  • γ) ένας διεθνής αντιεθνικισμός, τρίτον, θα έπρεπε να αγκαλιάσει πιστεύουμε αξιωματικά το στόχο της υπεράσπισης του δικαιώματος ύπαρξης του Ισραήλ όχι γιατί είναι μια «δυτική δημοκρατία» ενάντια σε «ισλαμιστές τρομοκράτες» βέβαια αλλά μόνο και μόνον λόγω του Ολοκαυτώματος, αποδεχόμενοι τις ευρωπαϊκές ευθύνες για το έγκλημα των εγκλημάτων, καθώς και το ότι το Ισραήλ αποτελεί κράτος-καταφύγιο για τους απανταχού εβραίους της Διασποράς που δέχονται αντισημιτικές επιθέσεις.
  • δ) τέταρτον, ένας διεθνής αντιεθνικισμός… δεν θα έπρεπε να σημαίνει το αντίθετο ενός τοπικού αντιεθνικισμού, χάνοντας το συγκεκριμένο της κριτικής – στη γερμανία συγκεκριμένα δεν θα έπρεπε να χαθεί ο τρόπος αναγνώρισης του ‘μοναδικού μονοπατιού’ (Sonderweg) της χώρας, ενώ για την ελλάδα δεν βλέπουμε τη συμμετοχή της σε μια διεθνή αντιεθνικιστική καμπάνια αν δεν αποκαλύψει τις ζοφερές σελίδες της ιστορίας της απέναντι σε μειονότητες, πρόσφυγες και μετανάστες.

Σήμερα, στη Βόννη, είναι μια τέτοια μέρα: αναστοχασμού (self-reflection), λύπης για όλους και όλες μας γιατί ακόμη ένα έθνος πριν 20 χρόνια κατάφερε να ενωθεί με το άλλο του μισό – και όποτε ένα έθνος γεννιέται, πόσο μάλλον το γερμανικό με την ιστορική σημασία που κουβαλάει, είναι μια μέρα πένθους για εμάς – και, τέλος, μια μέρα επίθεσης στα πατριωτικά τους ιδανικά και τις σημαίες τους. Εδώ και 20 χρόνια η επανενωμένη γερμανία ξύπνησε ένστικτα στους πληθυσμούς της με αποτελέσματα απαίσια για τους «Άλλους» αυτής της χώρας. Έχουμε πάνω από 20 λόγους να εναντιωνόμαστε στη γερμανία αυτή: λόγους που κουβαλάν ονόματα από τις πόλεις και τα χωριά όπου συνέβησαν τα διάφορα πογκρόμ και επιθέσεις: Lübeck, Grevesmühlen, Rostock – Lichtenhagen, Hoyerswerda, Babenhausen κτλ. Έχουμε, επίσης, τουλάχιστον 130 λόγους για να επιτεθούμε σε αυτή τη γερμανία, όσοι κι οι νεκροί που άφησε πίσω της η ρατσιστική βία και τουλάχιστον 120,000 λόγους να μπούμε εμπόδιο στη συνέχιση ύπαρξης αυτής της χώρας, όσες είναι οι επίσημα καταγεγραμμένες μόνον αντισημιτικές και ρατσιστικές επιθέσεις. Σαν χρέος η μνήμη μας να μην αφήσει να χαθεί ο λόγος για τον οποίο έσπασε η γερμανία 65 χρόνια πριν, καθώς και η πεποίθηση πως η τότε τιμωρία της για μας δεν ήταν αρκετή και κατάλληλη. Σαν υπόσχεση να παραμείνει, πως αν ήταν στο δικό μας χέρι, δεν θα της δίναμε δεύτερη ευκαιρία!

Terminal 119, για τη διαδήλωση στη Βόννη, Οκτώβρης 2011

Advertisements

One Comment to “Τι θέση θα είχε ένας διεθνής αντιεθνικισμός σ’ όλα αυτά που συμβαίνουν?”

  1. Το αναδημοσιεύω… πολύ δυαντό άρθρο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: