Μεικτά συναισθήματα

από kapetanios

όλο αυτό το τουρλουμπούκι (πολιτικό, κοινωνικό, ιδεολογικό κλπ) που «έδιωξε»  τον δήθεν μου «πρόεδρο της δημοκρατίας»(μια καρικατούρα σε έναν θεσμό παρωδία μιας κατ επίφαση δημοκρατίας )  που θίχτηκε ο καψερός, γιατί αυτός ( που όμως δεν ντράπηκε να κάνει το δεκανίκι της Μιμής )  πολέμησε από τα 15 του για την Ελλάδα και δεν λέει να ακούει  για προδοσίες κλπ με έκανε να νιώσω ολίγο φόβο , κάπως  δυσάρεστα και αρκετά ευχάριστα. Όπως δηλαδή μπορεί να νιώσει κανείς απέναντι σε ένα οργισμένο αλλά απαίδευτο πλήθος  που αρχίζει σιγά σιγά να αντιλαμβάνεται την παραμύθα  και τα φούμαρα που του τσαμπουνούσαν όλα αυτά τα χρόνια . Τα υπόλοιπα θα τα αναλάβει η ιστορία , που φρονώ ότι θα είναι ιδιαίτερα σκληρή με τους σημερινούς πολιτικούς πρωταγωνιστές (τους πολίτες δεν θα τους καταδικάσει η ιστορία για τα όποια λάθη τους, τους τιμωρεί, ίσως και πολύ περισσότερο απ όσο τους αξίζει με τον πλέον σκληρό τρόπο η σημερινή πραγματικότητα  )

Advertisements

7 Σχόλια to “Μεικτά συναισθήματα”

  1. και γω έτσι ακριβώς αισθάνθηκα.
    Αλλά και έκπληξη διότι ενώ εγώ νόμιζα πως ο κύριος Παπούλιας όλον αυτόν τον καιρό μόνο την πατρίδα δεν σκέπτεται, χαριεντιζόμενος με τον Γιωργάπη και τους συν αυτώ, ενώ νόμιζα πως υπήρξε επί δεκαετίες στυλοβάτης των κυβερνήσεων του πασοκ,(άντε και της Μιμής ) ενώ εγώ νόμιζα πως τα νιάτα του τα πούλησε ,αυτός πιστεύει πραγματικά , πως ανέβηκε στον προεδρικό θώκο προερχόμενος από παρθενογένεση.
    Αλλιώς δεν εξηγείται γιατί δάκρυσε.
    δ

  2. καλησπέρα μανδαμ D
    πάντως δεν το έκοψα για δάκρυ εξαιτίας της κατάντιας του έλληνα εργαζόμενου και πολίτη. Ίσως ήταν δάκρυ απόγνωσης στην σκέψη ότι έπρεπε να φύγει με την ουρά στα σκέλια αδυνατώντας να αντιμετωπίσει τον κόσμο όπως και τόσοι άλλοι επαγγελματίες της πολιτικής στις μέρες μας.
    Προϊόν κι αυτός ενός δούνε και λαβείν (λαϊκώς «παζάρεμα» και αλισβερίσι )μεταξύ των δυο κομμάτων εξουσίας στην προσπάθεια τους να παραμείνουν στην θέση τους παρά πρόσωπο που έφτασε στο ψηλότερο αξίωμα του πολιτεύματος μας εξαιτίας της πολιτικής του πορείας και προσφοράς στον τόπο μας. Γι αυτό και η περιορισμένη να μην πω ελάχιστη δυνατότητα του να επιβληθεί στο πλήθος με την πολιτική του οντότητα. Ο σεβασμός βλέπεις δεν επιβάλλεται, κατακτιέται και οι «θεσμοί» ούτε λειτουργούν πάντα ως κολυμπήθρα του Σιλωάμ ούτε και προσδίδουν στα πρόσωπα που τους υπηρετούν περισσότερη αξία απ όποια πραγματικά τους αναλογεί. Ο Παπούλιας θα κριθεί μέσα στα πλαίσια της πολιτικής ιστορία του τόπου μας –αν κι αν θέλεις την γνώμη μου, μιας και πρόκειται και για κοντοχωριανό μας 😉 , οι μόνοι που θα θυμούνται το πέρασμα του είναι οι Μετσοβίτες ούτε καν οι Ηπειρώτες στο σύνολο τους.

  3. ΑΝΤΑΡΣΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ

    Tου Χρήστου Γιανναρά

    Mε το ανθρώπινο υλικό που διαθέτουν τα δύο κόμματα εξουσίας, η συντελεσμένη καταστροφή της χώρας είναι αδύνατο να μην εξελιχθεί σε ιστορική τραγωδία. Kαι εντελώς αδύνατο να στοιχειοθετηθεί προοπτική ανάκαμψης. Δεκαεφτά μήνες τώρα περιφρονείται βάναυσα η στοιχειώδης λογική: Δεν είναι δυνατό οι αυτουργοί της καταστροφής να διαχειρίζονται τη σωτηρία μας από τις εφιαλτικές συνέπειες των εγκλημάτων τους. Bασικό αίτιο της συντελεσμένης καταστροφής δεν είναι το κοινωνικό κράτος που το αφανίζουν, είναι το κομματικό, πελατειακό κράτος που δεν διανοούνται, οι αχρείοι, να το θίξουν έστω κατ’ ελάχιστο. Eίναι σκέτη παράνοια να περιμένουμε από τους φαύλους να πατάξουν τη φαυλότητα, από τους αποδεδειγμένα σπιθαμιαίους και ιδιοτελείς να συνεγείρουν την κοινωνία σε τιτάνιο άθλημα δημιουργικού μόχθου και αυταπάρνησης.
    Σε δεκαεφτά ολόκληρους μήνες, από τους διακόσιους τριάντα εννέα βουλευτές κυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης, δεν βρέθηκαν ούτε δέκα να λογαριάσουν την κοινωνία και την πατρίδα πριν από το κόμμα, πριν από την αρρωστημένη εξουσιολαγνεία τους. Aς ήταν έστω δέκα με ασυμβίβαστη ανιδιοτέλεια, στοιχειώδη νοημοσύνη και πατριωτισμό. Tόσον πατριωτισμό που να μην αντέχει την ντροπή, τη διεθνή διαπόμπευση του ελληνικού ονόματος κάθε μέρα. Kαι τόση νοημοσύνη που να αντιλαμβάνεται τι αντιπροσωπεύει το άδειο βλέμμα του πρωθυπουργού, γιατί τον κατέδωσε ο Στρος-Kαν σαν εντεταλμένο να οδηγήσει την Eλλάδα στο ΔNT, γιατί τόση η μικρόνοια και ευτέλεια των κειμένων που τον βάζουν να εκφωνεί. Aς υπήρχαν έστω δέκα βουλευτές που να καταλαβαίνουν τη σπαραχτική μετριότητα του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τη μικρομπακαλική του ατολμία να βάλει νυστέρι στο σάπιο κόμμα του.
    Aρκούσαν δέκα βουλευτές για να πετύχουν το καίριο: Nα εξαναγκάσουν τις ηγεσίες τους σε απόσυρση από την πολιτική σκηνή. Nα συμφωνήσουν τα δύο κόμματα για τον σχηματισμό υπηρεσιακής κυβέρνησης από δοκιμασμένους, ταλαντούχους διαχειριστές της οικονομίας, της οργάνωσης, της διπλωματίας. Mε περιορισμένους στόχους: Nα διαχειριστεί ευφυώς τη χρεοκοπία.
    Nα κατεδαφίσει μεθοδικά – θεσμικά το πελατειακό κράτος της κομματικής φαυλότητας. Nα πατάξει και διαλύσει, συνεπής στους όρους που θέτει το Σύνταγμα, όποια κόμματα με αυτάρεσκες δημόσιες διακηρύξεις και χρήση απροκάλυπτης βίας αρνούνται να τηρήσουν τους νόμους τους κράτους. Nα συγκαλέσει η υπηρεσιακή κυβέρνηση συντακτική εθνοσυνέλευση, για να αποκτήσει Σύνταγμα δημοκρατικού πολιτεύματος η χώρα.
    Στη γερμανική κατοχή υπήρξαν τίμιοι Ελληνες πατριώτες που αντιστάθηκαν (ασυμβίβαστοι με τη δολιότητα των μανιακών του ολοκληρωτισμού), το ίδιο και στη χούντα. Διακινδύνευσαν, βασανίστηκαν, θυσιάστηκαν.
    Σήμερα η Eλλάδα ατιμάζεται, εξανδραποδίζεται, καταδικάζεται να μείνει στο περιθώριο για δεκαετίες. Kαι δεν υπάρχουν ούτε δέκα πατριώτες στη Bουλή να αντιταχθούν στην ντροπή και στον εξευτελισμό που σαρκώνουν οι κομματικές ηγεσίες.
    Δυο διευκρινίσεις: Γιατί όλη η ευθύνη αποκλειστικά και μόνο στους βουλευτές, γιατί απαλλάσσουμε τους πολίτες από το χρέος να υπερασπίσουν τα μέγιστα και τα τίμια του ατομικού και συλλογικού βίου; Διότι, απλούστατα, δεν υπάρχουν τρόποι και πρακτικές να αντιδράσει ο πολίτης σήμερα. Aν κατέβει στους δρόμους, θα τον καπελώσει το ΠAME, θα βρεθεί να «μάχεται» για τα εξωφρενικά συμφέροντα των πιο αδίστακτων συντεχνιών της φαυλότητας – όπως τα ανυποψίαστα σκολιαρόπαιδα των «καταλήψεων». Δεν υπάρχει άλλη ραχοκοκαλιά να συναρθρώσει την οργή των πολιτών, να τη συντονίσει σε γόνιμους στόχους, σε καρποφόρες ανατροπές. Oι «αγανακτισμένοι» πνίγηκαν στα ρηχά νερά του ερασιτεχνισμού, της φτηνιάρικης πολυαρχίας, της συναισθηματικής εκτόνωσης. Kάτι ανάλογο και η «Σπίθα» του Mίκη. H κομματοκρατία εξασφάλισε μεθοδικά, τριάντα χρόνια τώρα, την αδράνεια της εξηλιθιωμένης μάζας. Σήμερα ακόμα, ενώ η χώρα ρημάζει, η πασοκική (συνεπέστατα σοσιαλιστική) EPT πληρώνει 24 εκατομμύρια ευρώ για δικαιώματα μετάδοσης ποδοσφαιρικών αγώνων!
    H δεύτερη διευκρίνιση: Ποιος εγγυάται ότι τα πρόσωπα στα οποία θα συμφωνήσουν τα δύο κόμματα εξουσίας, προκειμένου να σχηματιστεί «κυβέρνηση προσωπικοτήτων», δεν θα είναι οι γνωστοί μαϊντανοί παρακεντέδες κάθε εξουσίας; Πώς είναι δυνατό κόμματα που ανέχονται στους κόλπους τους τόση σαπίλα και τόσον κρετινισμό, να διακρίνουν και αξιολογήσουν την έκτακτη ανθρώπινη ποιότητα – να την επιστρατεύσουν σε «κυβέρνηση σωτηρίας»; Ποιος φαύλος ή ποιος μικρονοϊκός παραχώρησε ποτέ τη θέση του στον ανιδιοτελή και ταλαντούχο; Eδώ ακριβώς παρεμβάλλεται η ανάγκη για δέκα τίμιους αντιστασιακούς πατριώτες μέσα στη Bουλή. Που δεν θα διστάσουν να ελέγξουν με την ψήφο τους την ποιότητα όσων ανθρώπων προταθούν για την κυβέρνηση σωτηρίας. Aυτή τη φορά να μπει ο πήχυς, πραγματικά, πολύ ψηλά. Mια – δυο εφημερίδες, με εγκυρότητα αμεροληψίας, μπορούν να συμβάλουν στον αδυσώπητο έλεγχο. Eίναι θέμα, σχεδόν, ζωής ή θανάτου για τον ελλαδικό Eλληνισμό.
    Σε τέτοιες ώρες το κύρος ανθρώπων και θεσμών μπορεί να είναι πολύ πιο αποτελεσματικό από τις συμβατικές εξουσιαστικές προνομίες. Aν η Προεδρία της Δημοκρατίας τολμούσε να διακινδυνεύσει πρωτοβουλίες διακονίας των κριτηρίων για την επιστράτευση της ποιότητας. Aν οι Eνοπλες Δυνάμεις δεν είχαν απεμπολήσει τις συνταγματικές κοινωνικές τους ευθύνες και δεν είχαν δραματικά υπαλληλοποιηθεί. Aν έσωζε βεβαιωμένη στην κοινή συνείδηση αφιλοχρηματία το Δικαστικό Σώμα.
    Aν η Eκκλησία δεν ήταν ηθικολογική φιοριτούρα του δημόσιου βίου. Tότε η ανάδυση στο φως της ανθρώπινης ποιότητας που ακόμα διασώζει, ναι, η ελληνική κοινωνία, θα ήταν ευκολότερη.
    Tώρα μοναδική μας ελπίδα είναι να βρεθούν δέκα πατριώτες Eλληνες μέσα στη Bουλή, αποφασισμένοι για όλα. Tην καταστροφή την αντέξαμε αρκετές φορές: το ’97, το ’22, το ’46 – 49. Tην ντροπή δεν αντέχουμε, τον εξευτελισμό. Γι’ αυτό και δεν υπάρχει συχώρεση για τα σπιθαμιαία, ιδιοτελή ανθρωπάρια που κυβερνάνε την Eλλάδα σήμερα.

  4. Πράγματι Κάπταιν

    Αυτούς θα τους καταδικάσει η ..ιστορία όταν τα δισέγγονα τους θα τρώνε χαβιάρι με Veuve Cliquot κάπου στη Κυανή Ακτή μαζί με το φάντασμα του Στεργιάδη και φρουρούμενοι από μπράβους του MI5…
    Ο κοσμάκης όμως θα πληρώσει εδώ και τώρα σκληρά…

    Αερικό μου την αγάπη μου , κυρά Ντομάτα ομοίως … 😉 🙂

  5. αερικό μου , με αυτά τα άρθρα που ανεβάζεις θα θεωρηθεί ότι υπαινίσσεσαι ότι δεν υπάρχουν πατριώτες στην βουλή! Και ο γιωργάπης δλδ τι είναι? 🙂

    *
    παπς
    θα είναι κι αυτή μια καταδίκη της ιστορίας για το γένος Παπανδρέου δεν νομίζεις? Και ξέρεις , η προστασία του ονόματος Παπανδρέου οφείλεται ακριβώς στην συνέχεια της ύπαρξης τους στην πολιτική μας σκηνή. Θέλω να πω ότι η ιστορία για τον «γέρο της δημοκρατίας» θα ήταν γραμμένη διαφορετικά εάν δεν υπήρχε η διάδοχη κατάσταση 😉
    καλημέρα

  6. 🙂 γιά τον …πατριωτισμό του γιωργάπη , έγραψα στο προηγούμενο ποστ.
    Γιατί όσονάναι ,μόκανε και μένα εντύπωση η χρήση της άγνωστης λέξης εκ μέρους του.

    Η ιστορία , όταν ο ….γέρος της δημοκρατίας μεσουράνησε , είχε γραφτεί απο τους νικητές.Σίγουρα όμως αργότερα η διάδοχη σοσιαλιστική του κατάτασταση ,τον κράτησε τον μπερντέ κλεισμένο.
    Βλέπεις δε βόλευε ο κουμουνιστοφάγος πρόγονος τον επαναστάτη του κατεστημένου.
    Και τώρα ακριβώς σαν η ιστορία να θέλει να βάλει τους παπαντρέηδες εκεί που τους αξίζει, η «διάδοχη» κατάσταση του Αντρέα τον τράβηξε εντελώς.
    Αλλά όπως λέει ο παπούλης ΄, επειδή πάλι η ιστορία μας έχει μάθει πως αυτά τα πουλημένα τομάρια επιβιώνουν καλοτρώγοντας και καλοπίνοντας ,πρέπει εμείς ,ο κοσμάκης να βρούμε τους τρόπους να στηριχτούμε μεταξύ μας.

    φιλιά και σε σένανε παπούλη.

    δ

  7. Καπετάνιε
    τέτοια φαινόμενα μαζικής αποδοκιμασίας πολιτικών νομίζω από την εποχή της αποστασίας έχουμε να δούμε στη Ελλάδα! Καλά έκανες και φοβήθηκες μου φαίνεται .Όχι βέβαια πως φοβάμαι εκτροπή,ευτυχώς που κατά Γιανναρά οι ένοπλες δυνάμεις έχουν «υπαλληλοποιηθεί» ,άντε έχω και ράμματα για την γούνα του ,όσο πως θα χρησιμοποιηθούν αυτές οι εκδηλώσεις αγανάκτησης για μια ακόμη πιο σκληρή καταστολή στο άμεσο μέλλον!
    Και όσο και αν αισθανόμαστε μια ανακούφιση για το γεγονός πως η Ελλάδα άρχισε ακόμη και στα γήπεδα να αναστενάζει διαφορετικά, πολύ φοβάμαι πως πάλι θα την φάμε την παραμύθα!Εδώ οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως ο δικομματισμός κρατάει ακόμη πάνω από το 50% του κόσμου και ο φέρελπις του Ζαπείου παίρνει την πρωτιά.Τόση αμνησία πια;Όχι ότι θα καταφέρει (μόνος του)τίποτε βέβαια.Δυστυχώς ούτε και στο απλούστερο, πως πρέπει να απαλλλαγούμε από αυτούς που μας έφεραν εδώ ,η πλειοψηφία εννοώ,δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε! Ακόμη;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: