Πολιτική και δημοσιογραφική αλητεία

από kapetanios

  • Το σκηνικό

Τις τελευταίες 2 ημέρες όλη η Ελλάδα παρακολουθεί εμβρόντητη ένα βρώμικο αλλά συνάμα σταθερά επαναλαμβανόμενο σε όλη την μέχρι τούδε διαδρομή μας –αρχής γενομένης από τις σωτήριες για την χώρας μας εκλογές του Οκτώβρη του 09 –παιχνίδι. Το παίγνιο αυτό , πολιτικό κυρίως αλλά και δημοσιογραφικό μιας και η δημοσιογραφία είναι αυτή που έχει αναλάβει να φέρει εις πέρας όλη την βρώμικη δουλειά , έχει στόχο την χειραγώγηση εκείνης της κρίσιμης μάζας από την οποία το πολιτικό προσωπικό που διαχειρίζεται τις τύχες μας εξαρτά την ύπαρξη του αλλά και αντλεί την δύναμη του.

  • Οι πρωταγωνιστές

Πρωταγωνιστής σε αυτό το παίγνιο είναι ακόμη μια φορά ένα από τα έγκυρα γερμανικά έντυπα ,το Σπίγκελ ,που στην ηλεκτρονική του σελίδα έκανε λόγο για μυστική συνάντηση ευρωπαίων υπουργών με την συμμετοχή και του έλληνα ομόλογου τους με στόχο την δρομολόγηση της εξόδου της χώρας από το € και την αναδιάρθρωση του χρέους μας. Ακολούθησαν διαψεύσεις επί διαψεύσεων, αλαλαγμοί , κραυγές εκ των έσω και των έξω , ηρωικά ΟΧΙ και άλλα ευτράπελα που έστρεψαν, θέλοντας και μη, τα βλέμματα όλων στα νοητά σύνορα μας τα οποία ,σύμφωνα με τους κυβερνητικούς αξιωματούχους, δέχονται ετούτη την κρίσιμη για το έθνος ώρα επιθέσεις από ορδές βαρβάρων που απειλούν να μας εξολοθρεύσουν ολοκληρωτικά. Μπροστάρης της Ελληνικής αντίστασης εναντίον των Γερμανικών δημοσιογραφικών ορδών μπαίνει αυτήν την φορά ένας απόγονος της «ηρωικής» γενιάς Παπανδρέου που τόσους και τόσους αγωνιστές έχει προσφέρει στην χώρας μας, Γιώργος ο Β’ που αναγκάστηκε ακόμη μια φορά τον τελευταίο καιρό να επικαλεστεί τα οικογενειακά παράσημα (των οποίων βεβαίως βεβαίως στερείται ο δύσμοιρος Τσίπρας -χο) θέλοντας να αποδείξει τον πατριωτισμό του- ναι σας λέω! Η επίδειξη πατριωτισμού του πρωθυπουργού συνεχίστηκε και σήμερα από το Μεγανήσι απ όπου χαρακτήρισε « προβοκάτσια» τα δημοσιεύματα που θέλουν την χώρα να φεύγει από το € και «εγκληματική» την σεναριολογία.

  • Ανεξιχνίαστα εγκλήματα και οι κερδισμένοι της υπόθεσης

Το «καρνάγιο» δεν μπορεί παρά να συμφωνήσει απόλυτα με τον πρωθυπουργό της χώρας ΚΑΙ στους δύο χαρακτηρισμούς με την διαφορά ότι δεν έχουμε την ίδια άποψη για τους πιθανούς υπαίτιους αυτής της πολιτικής και δημοσιογραφικής αλητείας.
Κι αυτό γιατί από το έγκλημα πάντα κάποιος ωφελείται και όπως απεδείχθη ΚΑΙ στους δύο προηγούμενους δημοσιογραφικούς «φόνους» αυτός που βγήκε κερδισμένος είναι ο ίδιος και η κυβέρνηση του, μιας και οι εγκληματικές σεναριολογίες προλείαναν ιδανικά το έδαφος για να οδηγηθεί η χώρα στον μηχανισμό στήριξης και εν συνεχεία στην αποανάπτυξη της χωρίς πολλές εσωτερικές αντιδράσεις.

  • Τελευταία (28)μέρα του Φεβρουαρίου του σωτήριου έτους 2010

Η ώρα της υποχρεωτικής σωτηρίας μας πλησίαζε και η ελληνική κοινωνία έπρεπε πάση θυσία να πεισθεί ότι η χώρα μας βρισκόταν στο χείλος της καταστροφής και χρειαζόταν επειγόντως έναν «γιατρό». Πρωταγωνιστές της προσπάθειας , ποιοι άλλοι, οι δημοσιογράφοι που βομβάρδιζαν καθημερινά τους πολίτες με «συνεντεύξεις», πολλές από τις οποίες δόθηκαν μόνο στα βάθη του μυαλού τους. Στις 28 λοιπόν του Φεβρουαρίου η Αθήνα στήνει μια δημοσιογραφική πλεκτάνη που κάνοντας αστραπιαία το γύρο όλου του κόσμου εκτινάσσει τα σπρεντ των Ελληνικών ομολόγων και δυσχεραίνει ακόμη περισσότερο το κλίμα στρέφοντας το ακόμη περισσότερο εναντίον μας.
Ένα περίεργο λοιπόν δημοσίευμα της Ε και της δημοσιογράφου Αγγελικής Παπαμιλτιάδου φέρνει τον πρόεδρο του eurogroup Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ να κρούει τον κώδωνα του κινδύνου και να διαμηνύει ότι «εάν τα μέτρα που θα λάβει η κυβέρνηση δεν ικανοποιήσουν τους εταίρους μας (συμπεριλαμβανομένων και των επιπρόσθετων), το συμβούλιο των υπουργών Οικονομίας των δεκαέξι, ερήμην της Ελλάδας, θα προχωρήσει τη διαδικασία του υπερβολικού ελλείμματος» προκαλόντας σάλο στις «αγορές»   στρέφοντας ακόμη μια φορά όλα τα βλέμματα απανταχού της γης στην χώρα μας και το πρόβλημα της . Δημοσίευμα που αναμετέδωσαν μια σειρά από ξένα ειδησεογραφικά πρακτορεία παρά το γεγονός ότι ο ίδιος ο Γιούγκερ αρνήθηκε τις δηλώσεις(όπως πράγματι αποδείχθηκε στην συνέχεια αλλά η ζημιά είχε ήδη γίνει παρά τις διαψεύσεις )

  • Απρίλιος (6) του σωτήριου έτους 2010 και το «βαθύ λαρύγγι»

Και πάλι η Αθήνα με τους ίδιους (όλως τυχαίως..) πρωταγωνιστές στρέφει ακόμη μια φορά το μπιστόλι και πυροβολά τα ,αδύναμα ούτως ή άλλως, πόδια της . Το αγγλόφωνο συνδρομητικό πρακτορείο ειδήσεων, το οποίο απευθύνεται κυρίως στους επενδυτές των διεθνών αγορών, Μarket Νews Ιnternational (με το Reuters και το Βloomberg να αναμεταδίδουν αστραπιαία την είδηση) επικαλείται έγκυρη πηγή και κάνει λόγο για πρόθεση της Ελλάδος να επαναδιαπραγματευθεί τους όρους του μηχανισμού στήριξης αρνούμενο _τάχαμου δήθεν μου_ την συμμετοχή του ΔΝΤ σε αυτόν, εκτινάσσοντας για πρώτη φορά το spread (εξ ου και το spreads-γκέιτ )του δεκαετούς ομολόγου πάνω από τις 400 μονάδες βάσης. Η ώρα της «αδυναμίας» μας να δανειστούμε από τις αγορές έφτανε με βήμα ταχύ κάνοντας τους κυβερνητικούς αξιωματούχους να γελούν κάτω από τα μουστάκια τους.

  • Και φτάνουμε στις αλητείες του σήμερα (6/5/2011)

Λίγες ημέρες μετά την έλευση της τρόικας στην χώρα μας το παίγνιο επαναλαμβάνεται. Πάλι κάποιο δημοσίευμα επικαλούμενο έγκυρες πηγές (ποιες άραγες?)και μπροστά στην μεταρρυθμιστική κόπωση της κυβέρνησης φέρνει την σχετική αναστάτωση ( με το χρηματιστήριο να χορεύει τον χορό του Ζαλόγγου και τα spread να αναλαμβάνουν να τρομοκρατήσουν ακόμη μια φορά το πόπολο) λειτουργώντας ως μοχλός _δήθεν μου τάχαμου_ πολιτικής πίεσης στην ελληνική κυβέρνηση για να αποδεχθεί τη σκληρή συμφωνία για τα νέα μέτρα για το 2011 και για το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα ως το 2015, που θα έχουν συνολικό στόχο εξοικονόμησης άνω των 28 δισ. ευρώ.
«Οι διαρροές κυρίως από το Βερολίνο για σενάρια άμεσης αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους και η πλήρης εγκατάλειψη των ελληνικών και των υπόλοιπων ομολόγων της περιφέρειας από την ΕΚΤ, που άφησε τα spread να εκτροχιασθούν σε υπερβολικά επίπεδα, αποδεικνύεται από τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών ότι ήταν ένα καλοστημένο πολιτικό σκηνικό πίεσης στην Αθήνα, ενόψει των «τεχνικών» ελέγχων της χαμηλόβαθμης αντιπροσωπείας της τρόικας και της δύσκολης πολιτικής διαπραγμάτευσης που αρχίζει σήμερα με τους κορυφαίους εκπροσώπους της για το περιεχόμενο του «νέου μνημονίου».
Οι πιέσεις αυτές είναι το «αντίδοτο» που θεωρούν αναγκαίο στο Βερολίνο και την Φραγκφούρτη για να αντιμετωπισθεί η λεγόμενη μεταρρυθμιστική «κόπωση» της κυβέρνησης, αλλά και να ενισχυθεί τελικά πολιτικά στο εσωτερικό της χώρας, αφού είναι βέβαιο ότι η απειλή άμεσης χρεοκοπίας διευκολύνει την προώθηση χωρίς ακραίες αντιδράσεις των σκληρών μέτρων που απαιτούνται, για να παραμείνει ενεργή η αρχική συμφωνία της Ελλάδας με τους επίσημους πιστωτές της»
Καλησπέρα σας (ξανά μετά από αρκετό καιρό)

Advertisements

9 Σχόλια to “Πολιτική και δημοσιογραφική αλητεία”

  1. Καλησπερούδια…

    Αν και θεωρώ ότι το άρθρο του Σπήγκελ , το όποιο μέχρι τώρα οι υπεύθυνοι συντάκτες δεν παίρνουν πίσω και επιμένουν παρά τον ορυμαγδό διαψεύσεων , δεν είναι «αθώο» , ίσως σηματοδοτεί την απόφαση των ευρωπαίων να τελιώνουν με τη Ψωροκώσταινα. Η «μυστική» συνάντηση έγινε πράγματι . Το τι τελικά συζητήθηκε δεν το ξέρει κανείς , παρά τις καθησυχαστικές ανακοινώσεις. Οτι κάτι πιό ουσιαστικό από απλά επικοινωνιακά παίγνια και κερδοσκοπικές σπέκουλες συμβαίνει , το νομίζω πιό πιθανό 😉

    άντε καλή επανεκκίνηση κάπταιν 🙂

  2. παπς (διάλειμμα παρά επανεκκίνηση- τι έχω εξάλλου να πω παραπάνω από αυτά που έχω κατ επανάληψη πει όλο αυτόν τον καιρό!)

    σαφώς και η συνάντηση έγινε αλλά θα με εξέπληττε κάτι περισσότερο από μια εκ νέου παράταση αποπληρωμής( άντε και μια μικρή μείωση του επιτοκίου) την οποία θα διαχειριστούν επικοινωνιακά τα κυβερνητικά παπαγαλάκια για να περάσουν τα νέα μέτρα στον κόσμο. Η ευρωπαίοι φίλοι μας είναι αποφασισμένοι να σκληρύνουν πολύ την στάση τους απέναντι στο «αγαπημένο» τους παιδί μιας και το «ελληνικό αίμα» τους είναι απαραίτητο για τον κατευνασμό των ψηφοφόρων τους . Αναδιάρθρωση δεν προβλέπεται μέσα στο 11 (το πιο πιθανό είναι να γίνει αρχές του επόμενου έτους) και τα πάντα εξαρτώνται από τις ανοχές της ελληνικής κοινωνίας. Θα συμφωνήσω στην ύπαρξη ορίων θραύσης αλλά τα όρια αυτά ,όταν πρόκειται για το ανθρώπινο είδος, διαρκώς επεκτείνονται (με την σωστή και ελεγχόμενη άσκηση πίεσης )

  3. Καλημέρα,
    προσπαθώ κι εγώ να ενώσω τα κομμάτια του πάζλ:
    α) το ενδεχόμενο «να τελειώνουμε με την Ελλάδα» εξετάζεται και μάλιστα όχι πρώτη φορά τώρα. Πχ βρισκόταν ως υπόθεση εργασίας σε έκθεση του IFO το φθινόπωρο του 2010. Το πιο ενδιαφέρον ήταν η συλλογιστική που αναπτυσσόταν στη βάση του αν ανταγωνιστικές μερίδες του κεφάλαιου (γάλλοι) θα έχαναν περισσότερο απ’όσο συνολικά το γερμανικό κεφάλαιο (βιομηχανία + τράπεζες) από μια τέτοια εξέλιξη («άγριας χρεωκοπίας» της Ελλάδας, με αποπομπή από το ευρώ). Είχα αναφερθεί σε αυτό σε σχόλιο στο ίβιλ γουίτς, εν τω μέσω εξίσου άγριας παπαρολογίας περί της ηθικής διάστασης του χρέους, «όλοι μαζί τα φάγαμε» και παρόμοιες αηδίες του τότε ρεπερτόριου. Ο προβληματισμός αυτός ανακάλυψα εκ των υστέρων οτι είχε καταγραφεί σε άρθρο της «Κομμουνιστικής Επιθεώρησης» του 1ου τεύχους του 2011.
    β) Παρά τους εξορκισμούς του ενδεχόμενου να εκδιωχθεί (εξαναγκαστικά) η Ελλάδα από το ευρώ, καμμία από τις δραματικές συνέπειες που επισείονται δεν εξαφανίζει την άλλη διάσταση, της ισχυροποίησης του νομίσματος σε μια τέτοια εξέλιξη. Η αλήθεια είναι λοιπόν οτι και αυτό παραμένει ένα απόλυτα πιθανό ενδεχόμενο, που θα σηματοδοτήσει βέβαια στρατηγική στροφή στον τρόπο με τον οποίο τα δυτικοευρωπαϊκά ιμπεριαλιστικά κέντρα προσβλέπουν στην περιοχή, και αλλαγές στις μεταξύ τους αντιθετικές σχέσεις.
    γ) Παρόλ’αυτά δεν νομίζω να υπάρχει τέτοιο άμεσο ενδεχόμενο. Φαίνεται η «επόμενη στροφή του δρόμου», δηλαδή μια εμβάθυνση/επιτάχυνση των επιδρομών που εκφράζει το περίφημο μνημόνιο. Αυτό που οι φυλλάδες ονομάζουν ήδη «μνημόνιο 2», που όμως μόνο για λόγους τακτικούς παίρνει αυτόνομα χαρακτηριστικά, ενώ βρίσκεται σε απόλυτη συνέχεια με τη σημερινή πολιτική. Όσο για τη «μεθεπόμενη στροφή», που θα είναι η αναδιάρθρωση χρέους, δεν έχουμε ακόμα σχηματισμένη συναίνεση, ούτε καν σχηματισμένες απόψεις των παικτών. Σε πρώτη φάση, πρέπει να ξεκαθαρίσει το τοπίο περισσότερο με τις υπόλοιπες περιοχές (πριν απ’όλα, Ισπανία) ώστε να σχηματίσουν όλοι συνδυασμένες (συνολικές) τακτικές: σε όλους είναι κρίσιμο να γνωρίζουν περισσότερο τα συμφέροντα των αντιπάλων τους, παρά τα δικά τους. Μικρότερης κλίμακας μερίδες του κεφάλαιου που τοποθετούνται περισσότερο με βάση τα δικά τους συμφέροντα, ρίχνουν ήδη δίχτυα στην κατεύθυνση της μιας ή της άλλης τεχνικής λύσης. Η δεύτερη φάση είναι αυτή στην οποία αναφερόταν το IFO το περασμένο φθινόπωρο…
    δ) Το όλον μελόδραμα στην Ελλάδα δε μου φαίνεται να έχει ανέβει με σκοπό να αποσπαστεί η οποιαδήποτε συναίνεση από το συγκάτοικο Σαμαρά. Βγάζει μάτι και δεν είναι αντικείμενο πολιτικής συζήτησης το γεγονός οτι η ΝΔ δεν εμποδίζει απολύτως τίποτα από τις πολιτικές «του μνημονίου» – απλώς εξειδικεύει με το δεδομένο τους τη στάση της στα πλαίσια του δικομματικού μοντέλου. Και νομίζω οτι προς το παρόν η βέλτιστη προσδοκία των επικυρίαρχων της χώρας, ντόπιων και ξένων, είναι να δουλέψει άλλη μια το μοντέλο αυτό, να εξαντλήσουν δηλαδή τους τωρινούς γκαουλάιτερ και να πάρουν τη σκυτάλη οι του συγκάτοικου αργότερα, καλούμενοι να εφαρμόσουν τα υπόλοιπα και ενδεχομένως εκεί να προσθέσουν όλες τις τροποποιήσεις με τσόντες, προθύμους κτλ, ή ακόμη να εξετάσουν, τότε όμως, το ενδεχόμενο μιας «μεγάλης συναίνεσης», εξέλιξης του μοντέλου (εκλογικός νόμος κτλ κτλ) ώστε να αντιστοιχεί στη νέα κατάσταση.
    ε) Η νέα υστερία λοιπόν έχει να κάνει με το οτι στη διαδικασία καταστροφής παραγωγικών δυνάμεων (γιατί αυτό συμβαίνει…) έφτασε η ώρα και της άλωσης καλοβαλμένων μεσοστρωμάτων, της εργατικής αριστοκρατίας, και τμημάτων του ελληνικού κεφάλαιου – μερικών δηλαδή εκ των φερόντων κατασκευών της «πολυκατοικίας», που μέχρι τώρα προωθούσαν ή συναινούσαν στη διαδικασία αυτοί βγάζοντας τον εαυτό τους απέξω (ή με σκοπό να βγάλουν τον εαυτό τους απέξω). Αυτοί όλοι έχουν πολιτικές φωνές, έχουν ερείσματα σε όλες τις ενότητες των κρατικών εξουσιών και τελικά νομίζω οτι η όλη επιχείρηση «μνημόνιο 2» αποσκοπεί στο να τους πατήσει στο κεφάλι. Δύσκολη άσκηση γιατί
    1) είναι αδιανόητο για την κυβέρνηση όπως ελπίζαν μερικοί αφελείς γκαουλάιτερ να στηριχτεί σε μια συμμαχία (φασιστικού τύπου) με τα λαϊκά στρώματα ενάντια στους εν λόγω «φέροντες τοίχους», πολύ απλά γιατί τα έχει ξαπαστρέψει αυτά, τους γονείς τους και τα παιδιά τους. Γι αυτούς διαγράφονται άλλες δυνατότητες, μεταξύ παράλυσης και εξέγερσης…
    2) η τακτική της στροφής της μιας μερίδας ενάντια στην άλλη δεν αρκεί, τόσο γιατί δεν αντιστοιχεί με την απαιτούμενη ταχύτητα – βαθύτητα των αναδιαρθρώσεων, όσο και γιατί αυτό το έργο έχει παιχτεί πολύ κι εν γνώσει/ενσυνειδήσει τμήματος των «φερόντων τοίχων» τε και πυλώνων…
    3) η επίκληση λόγων «εθνικής επιβίωσης» είναι μάταιη σε όσους απειλείται τουλάχιστον ο παγιωμένος τρόπος επιβίωσης των οικογενειών τους.
    Επιλέχθηκε λοιπόν η λύση του
    «έξωθεν εξαναγκασμού» (μνημόνιο 2) με φθορά της κυβέρνησης και παροχέτευσής της στο συγκάτοικο.

    Ακούγονται φωνές από τους πολιτικούς υπαλλήλους της κυβέρνησης να μοιραστούν οι ζημιές σε όλο το πολιτικό σύστημα (Λοβέρδος για αυξημένη ενδοκυβερνητική αλληλεγγύη , ενισχυμένες πλειοψηφίες στη βουλή κτλ – Μητσοτάκης και άλλοι για «κυβέρνηση καμικάζι» με Αλέκους Παπαδόπουλους και παρόμοιους) αλλά τείνω να πιστέψω οτι ο συνολικά για το καθεστώς βέλτιστος τρόπος είναι αυτός που συνοψίζω παραπάνω. Ο,τι δήποτε άλλο παραμένει ως οψιόν.

  4. γεια σου μαυροπροβατή
    θα συμφωνήσω στο σύνολο σχεδόν της προσέγγισης σου με κάποιες επιπλέον πινελιές.
    Η πρόταση του Λοβέρδου για αυξημένη πλειοψηφία στην ψήφιση του μεσοπρόθεσμου προγράμματος έχει στόχο την αποδυνάμωση του Σαμαρά ή … εκλογές εδώ και τώρα. Γιατί η ΝΔούλα σαφώς και δεν έχει στόχο να βγει στο βουνό ζωσμένη στα άρματα εναντίον του μνημονίου αλλά άλλο τόσο βέβαιο είναι ότι προτιμά να παίζει η ίδια τον ρόλο του εκπροσώπου του ευρωπαϊκού διευθυντηρίου στην χώρα μας. Δεν θεωρώ μάλιστα απίθανο ,θέλοντας να προλάβει τις εξελίξεις, να προτείνει η ίδια εκλογές μέσα στις επόμενες ημέρες- τουλάχιστον έτσι ψιθυρίζουν τα στελέχη που πιστεύουν υπερβολικά στις πολιτικές ικανότητες του νέου αρχηγού τους 😉

    Για την αποπομπή της χώρας μας από το €

    εγώ αδυνατώ να δω το «ελληνικό ζήτημα» ξεκομμένο .Εάν δεχτώ ότι πράγματι υπάρχει η σκέψη «να τελειώνουμε με την Ελλάδα» τότε πρέπει να θεωρήσω δεδομένη και την σκέψη «να τελειώνουμε και με την ΟΝΕ και το €» γιατί μετά την Ελλάδα πρέπει να τελειώνουν και με όλες τις υπόλοιπες χώρες του νότου. Εάν θέλεις την γνώμη μου δεν υπάρχει κανένας λόγος να βάλουν οι κυρίαρχες χώρες της ένωσης τα χεράκια τους για να βγάλουν τα ματάκια τους- και αυτό ήταν και παραμένει ,κατά την γνώμη μου, ένα ισχυρό διαπραγματευτικό μας ατού (στην περίπτωση βέβαια που θέλουμε να παραμείνουμε στην ένωση και να κουρέψουμε το δημόσιο μας χρέος εντός του € – θέση που υποστηρίζω όλο αυτό το διάστημα )
    Υπ αυτό το πρίσμα λοιπόν έχω την άποψη ότι το σενάριο του εξαναγκασμού της Ελλάδος σε έξοδο από την ευρωζώνη έχει αποκλειστικό στόχο τον πειθαναγκασμό της κοινωνία μας στο σύνολο της να συμβιβαστεί με εξελίξεις τις οποίες δεν μπορούσε να φανταστεί ούτε στους χειρότερους εφιάλτες της λίγους μήνες πριν (δες πχ σημερινό άρθρο στους FT «Βάλτε το πιστόλι στον κρόταφο της Ελλάδας» ..)

    Δεν νομίζω ότι κατάλαβα ακριβώς τα περί « ισχυροποίησης του νομίσματος» στην β παράγραφο του σχολίου σου. Κάντα λιανά και σπάστα το λοιπόν 🙂

  5. Να χαιρετίσω τους αγαπητούς φίλους και να πω ότι, όσον αφορά το δήθεν μήνυμα «να τελειώνουμε με την Ελλάδα» με κάλυψε στο τελευταίο του σχόλιο ο Κάπτεν. Θα συμπλήρωνα, μάλιστα, πως οι επιπτώσεις μιας αποβολής της Ελλάδας από το ευρώ δεν θα ήταν καταστροφικές μόνον για την Ν.Ευρώπη και την ΟΝΕ αλλά και για τον ίδιο τον κεντρικό ευρωπαϊκό καπιταλισμό το χρηματοπιστωτικό σύστημα του οποίου παραμένει σοβαρά εκτεθειμένο σε όλη την περιφέρεια της Ευρωζώνης (μαζί με Ιρλανδία υπολογίστε και την Αν. Ευρώπη και τα Βαλκάνια όπου η ζημιά από τις ελληνικές τράπεζες θα προκαλούσε αλυσωτές αντιδράσεις στις αυστριακές και ιταλικές τράπεζες κ.ο.κ.) . Υπό αυτή την έννοια, το μήνυμα του Σπήγκελ ίσως έχει διπλό αποδέκτη : το ελληνικό πολιτικό σύστημα και την κοινή γνώμη από την μία, αλλά και τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και ελίτ που δυσανασχετούν με τα βάρη των χρεών της Ελλάδας και άλλων περιφερειακών χωρών ζητώντας μόνιμη λιτότητα. Ο λογαριασμός δεν αυξάνει μόνον, αλλά και μεταφέρεται σταδιακά πίσω στην πηγή του… Η ανακατανομή με τη λεηλασία των περιουσιακών στοιχείων δεν περιορίζεται στις χώρες της Ν. Ευρώπης, έχει μάλλον μακρύτερες βλέψεις…

  6. αγαπητέ συνονόματε καλησπέρα

    μεταξύ μας τώρα, οι επενδύσεις των ελληνικών τραπεζών στην ανατολική Ευρώπη έχουν μπει σε περιδίνηση ( και σε λίγο καιρό θα τις έχουν πουλήσει για ένα κομμάτι ψωμί 😉 )
    Πάντως εάν παραβλέψει κανείς ότι όλα αυτά συμβαίνουν σε ένα κράτος και προσεγγίσει τα γεγονότα αποκλειστικά με όρους αγοράς, εύκολα θα υπέθετε ότι η υπερχρεωμένη και απαξιωμένη Ελλάς Α.Ε δέχεται μια κλασική επιθετική εξαγορά (hostile takeover) με στόχο την πώληση των περιουσιακών της στοιχείων που σήμερα έχουν την ίδια ( εάν όχι περισσότερη)αξία με την Α.Ε (με την διαφορά ότι τα περιουσιακά στοιχεία είναι άμεσα ρευστοποιήσιμα και ως εκ τούτου πολυτιμότερα)
    Θέλω όμως να πιστεύω ότι δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο (θα μου άλλαζε την εικόνα που έχω για τον κόσμο) και εν τέλει η πολιτική θα υπερισχύσει της αγοράς

    υγ
    (άσχετο).
    πως σου φάνηκε η σπόντα Βενιζέλου σήμερα ότι : « πρέπει να επιλεγούν εκείνα τα νομοθετικά κείμενα και εκείνες οι αποφάσεις που είναι συνταγματικά αναγκαίο να ψηφιστούν με αυξημένη πλειοψηφία 3/5 και οι διεθνείς δεσμεύσεις της χώρας που πρέπει να γίνουν σεβαστές από τις μελλοντικές κυβερνήσεις»?
    Πολλοί υπέθεσαν ότι αναφέρεται στην ψήφιση του μνημονίου 2 αλλά κατά πως εγώ το βλέπω ανησυχεί ακριβώς γιατί δεν έχει ακόμη κυρωθεί με νόμο στην βουλή η δανειακή σύμβαση ως διεθνής -και άρα με αυξημένη πλειοψηφία ( ο ρόλος του ως συνταγματολόγου εναντίον του πολιτικού του ρόλου … )

  7. Συμφωνώ με την εκτίμησή σου, συν το έμμεσο πολιτικό άδειασμα που έτσι μάλλον κάνει στον ΓΑΠ αποσκοπώντας σε εσωκομματικά πολιτικά οφέλη. Γιατί δεν νομίζω ότι, αφού δεν ήλθε αρχικά για ψήφιση, θα έλθει τώρα η δανειακή σύμβαση στη Βουλή.

  8. Υπαρκτο σεναριο η εξοδος μας απο το ευρω. Ισως παραλογο και με καταστροφικες συνεπειες αλλα η λογικη εχει κανει αισθητη την απουσια της πολλες φορες τον προηγουμενο αιωνα και δη στην γηραια ηπειρο. Στον καθ ολα υποκειμενικο παραλογισμο οφειλονται ως επι το πλειστον τα οικονομικα κραχ και οχι τοσο στις αντικειμενικες οικονομικες και κοινωνικες παραμετρους. Η αποψη μου ειναι οτι το δημοσιευμα του Spiegel αποκαλυπτει μεγαλο μερος της αληθειας ,εαν οχι σε επιπεδο προθεσεων τουλαχιστον στο επιπεδο των διερευνητικων συζητησεων στους κολπους της ΕΕ

  9. πολίτη
    παραμένω σταθερά στην άποψη ότι η αλήθεια είναι κάτι διαφορετικό από την πολιτική -δεν έχουν καμία απολύτως σχέση. Όταν λοιπόν κάποιοι, που εμπλέκονται στα γρανάζια της εξουσίας και της πολιτικής ,την επικαλούνται, εξυπηρετούν κυρίως την πολιτική (από την οποία βγαίνουν πολλαπλά κερδισμένοι) παρά την αλήθεια. Δεν γνωρίζω εάν το σπίγκελ αποκαλύπτει την «αλήθεια» αλλά ποιον , αυτή η «αλήθεια»(από τις πολλές που υπάρχουν στο τραπέζι) εξυπηρετεί.
    Κάποιοι λένε ότι το σπίγκελ προσπάθησε να παγιδεύσει τον γιωργάπη φέρνοντας τον αντιμέτωπο με την «μπλόφα» (το νέο μπιστόλι στο τραπέζι) που επιχείρησε , κάποιο άλλοι ότι η «μπλόφα» ήταν πλήρως σχεδιασμένη από όλους τους εμπλεκόμενους φορείς (συμπεριλαμβανομένου του μέσου μιας και φέρεται ο ίδιος ο Σόιμπλε να είναι το παπαγαλάκι που διέρρευσε το τρομερό «μυστικό»).
    Πάντως σε κάθε μια από τις παραπάνω περιπτώσεις αυτό που πρέπει να εξετάσουμε(περί προθέσεων που ανέφερες ο λόγος) είναι εάν ο έλληνας πρωθυπουργός έχει έστω και την παραμικρή γαμημένη ιδέα πρόθεση να βγάλει την χώρα από την ΕΕ .
    Ε , λοιπόν αγαπητέ αυτό το σενάριο ξεπερνά ακόμη και τα όρια της φαντασίας!

    Άρα ποιον/ποιούς είχε στόχο το επεισόδιο (το οποίο όλως τυχαίως έλαβε χώρα μέρα Παρασκευή…) εάν όχι το πόπολο? Θέλεις να δεχτώ(?) ότι ο αντιστασιακός γιωργάπης δεν είχε σχέση με την τρομοκράτηση του κόσμου , να το δεχτώ. Εάν το δεχτώ όμως ο γιωργάπης γίνεται ακόμη πιο επικίνδυνος απ όσο φαίνεται να είναι σήμερα γιατί συμπλέει με τους πολιτικούς/οικονομικούς παράγοντες εκείνους που δεν έχουν τον παραμικρό ενδοιασμό μπροστά στο συμφέρον τους (όποιο κι αν είναι αυτό) να τρομοκρατήσουν τον κόσμο που τον ψήφησε και ολόκληρη τη ελληνική κοινωνία.

    Το ερώτημα είναι βέβαια εάν έχει να φοβάται τίποτε η κοινωνία από την αποπομπή μας από το € . Κατά την γνώμη μου όχι κάτι περισσότερο από τον ίδιο τον φόβο μπροστά στο άγνωστο, αλλά όλοι (και ειδικά Αυτοί)ξέρουν ότι η κοινωνία έχει πεισθεί για το αντίθετο- οι ίδιοι την έχουν πείσει όλο αυτό το διάστημα

    καλησπέρα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: