Η Ιρλανδία δείχνει τον δρόμο και στην Ελλάδα?

από kapetanios

Η συντριβή στην Ιρλανδία του   Φιάνα Φόιλ που ήταν στην  εξουσία τα τελευταία 30 χρόνια ( χάνει τα 2/3 της δύναμής του και έρχεται τρίτο με μόλις 15,5% με  τέταρτο το εθνικιστικό Σιν Φέιν με 10%) και οι προθέσεις  του νέου πρωθυπουργού  Έντα Κένι για  άμεση αναδιαπραγμάτευση των όρων του μνημονίου, δείχνει τον δρόμο και στην χώρα μας.

Η κυβέρνηση Παπανδρέου σήμερα δείχνει ανίκανη όσο ποτέ άλλοτε να χειριστεί ακόμη και υποθέσεις τις οποίες η ίδια διομολόγησε (ένταξη μας στο μηχανισμό με αυτοκτονικούς όρους,  συμμαχία με το ΔΝΤ λίγες ημέρες αφότου ανέλαβε την χώρα που «είχε λεφτά» κλπ) πόσο μάλλον να διαπραγματευτεί τα Ελληνικά συμφέροντα το αμέσως επόμενο κρίσιμο διάστημα. Τα ευρωπαϊκά (αλήθεια , τι έγινε εκείνη η υποστήριξη στο πρόσωπο του ΓΑΠ από τον Ομπάμα?)   χαστούκια για την κυβέρνηση , διαδέχονται το ένα το άλλο με πρόσφατο τις θέσεις Ευρωπαίων-Γερμανών αξιωματούχων λίγο μετά την συνάντηση του γιωργάπη με την Μέρκελ.

«Στη διάρκεια ενδελεχούς ενημέρωσης που έγινε το Σαββατοκύριακο από τα στελέχη της καγκελαρίας προς επιλεγμένους ευρωπαίους δημοσιογράφους, οι συνεργάτες της Ανγκελα Μέρκελ δεν έκρυψαν τον κυνισµό τους απέναντι στην κατάσταση. «Εµείς έχουµε τα λεφτά, εµείς λοιπόν αποφασίζουµε», ήταν µια φράση που ειπώθηκε σε ήπιο µεν τόνο, αλλά ως κάτι που απλώς είναι η πραγµατικότητα. Οι οικονοµικοί σύµβουλοι της καγκελαρίας εξήγησαν στους δηµοσιογράφους πως δεν έχει και µεγάλο νόηµα η συζήτηση µε πολιτικούς ή οικονοµολόγους από την Ελλάδα ή άλλες χώρες «που εµφανώς έχουν αποτύχει και έρχονται σε µας για χρήµατα», διότι «δεν είµαστε στο ίδιο επίπεδο».

Κατά το Βερολίνο, η κρίση στην ευρωζώνη δεν αποτελεί κρίση δηµοσίου χρέους, αλλά αποτέλεσµα του χάσµατος ανταγωνιστικότητας µεταξύ των χωρών και της κακής διαχείρισης που υπήρξε σε κάποιες από αυτές. Ως εκ τούτου, και το φάρµακο είναι η αποκατάσταση της ανταγωνιστικότητας – ακόµη κι αν αυτό σηµαίνει πολλαπλασιασµό της ισχύος των προγραµµάτων λιτότητας που εφαρµόζονται σήµερα.

Γι’ αυτό, προσέθεταν, η περίφηµη «συνολική λύση», που για τους υπόλοιπους Ευρωπαίους έχει πολλαπλά συστατικά, µεταξύ των οποίων και η ενίσχυση του προσωρινού µηχανισµού σταθερότητας, του EFSF, «για µας αρχίζει και τελειώνει στα εργαλεία αποκατάστασης της ανταγωνιστικότητας και στους τρόπους επίτευξής της». ∆ιευκρίνιζαν δε ότι δεν συζητούν καµιά πρόταση που είτε άµεσα είτε έµµεσα θα σήµαινε ανάληψη δηµοσίου χρέους άλλης χώρας από τη Γερµανία – όπως, για παράδειγµα, τη µμείωση επιτοκίων στα δάνεια που έχουν χορηγηθεί σε Ελλάδα και Ιρλανδία ή πολύ περισσότερο τη χορήγηση νέων χαμηλότοκων δανείων προς χώρες µε προβλήματα χρέους.

Όσο για την επιμήκυνση, στην οποία έχει επενδύσει η ελληνική κυβέρνηση από τη στιγµή που υπήρξε θετική ανταπόκριση από το Συμβούλιο Υπουργών, διευκρινίστηκε ότι αυτή αφορά την εξομοίωση των όρων Ελλάδας και Ιρλανδίας και τίποτε παραπέρα»

Στα παραπάνω ήρθαν να προστεθούν εχθες και εμπρηστικά δημοσιεύματα του Γερμανικού τύπου εναντίον μας όπως αυτό της Bild που στο πρωτοσέλιδο της απευθύνεται στον ΓΑΠ με τίτλο «Η Bild γράφει στον μπατίρη πρωθυπουργό της Ελλάδας». Σήμερα βέβαια γίνεται προσπάθεια ειδικά από το Der Spiegel να διορθώσει κάπως την κατάσταση αλλά αυτό που είναι φανερό είναι ότι με την δουλική συμπεριφορά του Έλληνα πρωθυπουργού κάθε άλλο παρά ανακτήθηκε η χαμένη μας αξιοπιστία -πόσο μάλλον ο σεβασμός.

Advertisements

11 Σχόλια to “Η Ιρλανδία δείχνει τον δρόμο και στην Ελλάδα?”

  1. Η εμπειρία δείχνει ότι όπου είχαμε ΔΝΤ ή/και γενικώς …μη θεσμοποιημένη πτώχευση (εξαθλίωση μεγάλων κοινωνικών ομάδων, κατάρρευση κοινωνικού Κράτους και Υπηρεσιών λόγω ιδιότυπης εσωτερικής στάσης πληρωμών κλπ) οι «διαχειριστές» την πλήρωναν εκλογικά (από ..ιστορικά χαμηλά έως και διάλυση πολιτικών σχηματισμών με ιστορία , αλλά και ρίζες στην τοπική Κοινωνία).

    Στην Ιρλανδία βέβαια υπάρχει και μια ιδιομορφία ότι ο πολιτικός χάρτης δεν καθορίζεται από τους γνωστούς γεωγραφικούς όρους αριστερά-κέντρο-δεξιά, για ιστορικούς λόγους που έχουν να κάνουν με το εθνικό ζήτημα (και με ολίγον από θρησκεία).

    Στην Ελλάδα πάλι , νομίζω, ότι το ενδιαφέρον είναι αν η πιθανή κατάρρευση του ενός Πόλου του «δικομματισμού» μπορεί να γίνει χωρίς την κατάρρευση και του άλλου.
    Επίσης θεωρώ θολό και το αν τα υπόλοιπα κόμματα θα μπορέσουν να υπάρξουν σε πιθανή διάλυση των 2 «εξουσίας» ή θα έχουμε γενικότερα κρίση στα όρια του πολιτειακού.

    Όπως και νάχει νομίζω ότι το κρίσιμο είναι, ανεξαρτήτως το πότε θα έχουμε Εκλογές ή πόσο βραχύβιες θα είναι οι Κυβερνήσεις που θα προκύψουν, να τεθεί στο κέντρο της πολιτικής συζήτησης (από τους Πολιτικούς σχηματισμούς) συγκεκριμένες προτάσεις προς κρίση.

    Κατα τα λοιπά:
    Βρήκα λίγο χρόνο σήμερα και έριξα μια ματιά στο «μνημόνιο 4».
    Είναι εντυπωσικό, πέραν από το τι επί της ουσίας αναφέρει, ότι ενώ πρόκειται για «παράρτημα» σε ένα Κείμενο, αναφέρει ΜΟΝΟ «η Κυβέρνηση θα …..το Α….το Β…».
    Δεν πρόσεξα ούτε μια Παράγραφο που να ξεκινάει με (αν όχι «ο Δανειστής…..) «τα μέρη» ή το «έτερο μέρος». 😉

    Για να ξαναγυρίσω στο θέμα του Post, επειδή ο Μάρτιος είναι «ζόρικος» και επειδή το θέμα του «μηχανισμού» , ανάλογα με την τελική διατύπωση, μπορεί να μεταβάλλει ΠΟΙΟΤΙΚΑ την κατάσταση (προς το χειρότερο) και επειδή διάφοροι έχουν πάρει ήδη θέση σε κάποια ζητήματα , έστω και γενικά (πχ το θέμα της συνταγματικής αναφοράς σε ποσοστό «ταβάνι» για το χρέος , άλλα και για άλλα), καλό θα ήταν να τους βλέπαμε να τα εκφράσουν αυτά και σε επίπεδο πολτικών προτάσεων.
    Ας πούμε , αν κάποιος (από τις πολιτικές δυνάμεις) θεωρεί ότι είναι εφικτή η συγκρότηση μετώπου που θα διεκδικήσει τη διακυβέρνηση μόλις η υπάρχουσα πάθει τα ..καλά των Ιρλανδών , οφείλει να το διατυπώσει ώστε να κριθεί και ο καθένας (από τους υπόλοιπους σχηματισμούς) αν είναι διατεθημένος να ..στρώσει τον απαυτό του για διατύπωση λύσης ή απλώς γενικολογεί (για καλούς ή κακούς σκοπούς αδιάφορο ή μάλλον δευτερεύον για αυτό που συζητάμε)

  2. αναγνώστη
    νομίζω ότι σε ενδεχόμενες εκλογές στο κέντρο της πολιτικής συζήτησης θα βρεθεί ,ποιο άλλο, το μνημόνιο και οι όροι που σήμερα μας έχουν επιβληθεί. Και αυτός που θα πείσει το εκλογικό σώμα ότι μπορεί να επαναδιαπραγματευθεί αυτούς τους όρους θα κάνει κυβέρνηση.
    Ενδεχομένως μάλιστα (και θα είναι ευχής έργο κατά την γνώμη μου) δεν θα συγκεντρώσει την απαραίτητη αυτοδυναμία γεγονός που θα εξασφαλίσει κατά κάποιον τρόπο την τήρηση των συμφωνημένων με το εκλογικό σώμα, την τήρηση δλδ του κοινωνικού συμβολαίου που λέγαμε παλαιοτέρα.
    Κάτω από αυτό το πρίσμα και σε αυτήν την βάση (την αντιμνημονιακή δλδ) θεωρώ ότι ακόμη και στο δικό μας πολιτικό γίγνεσθαι είναι δυνατή η δημιουργία σήμερα κεντροαριστερών ή και κεντροδεξιών (φτου φτου μακριά από εμάς) σχημάτων που το καθένα ξεχωριστά θα συγκεντρώνει κάποιες περισσότερες ή λιγότερες πιθανότητες να φέρει εις πέρας ένα τέτοιο δύσκολο έργο. Σε κάθε όμως περίπτωση, και μιλώντας αποκλειστικά για το μνημόνιο, πιστεύω ότι ο πολίτης θα βρεθεί ωφελημένος μιας και το σημαντικότερο σήμερα είναι να σταματήσει αυτή η τρέλα της αδιαπραγμάτευτης συναίνεσης σε όλες τις _παράλογες κατά πως δείχνουν όλα τα αποτελέσματα μέχρι σήμερα αλλά και οι προβλέψεις για το επόμενο διάστημα_ απαιτήσεις των δανειστών μας. Η κυβέρνηση Παπανδρέου σήμερα, απλά δεν υπάρχει! Έχει απολέσει προ πολλού, και με την υπογραφή της ,το δικαίωμα άποψης για οτιδήποτε συμβαίνει ή πρόκειται να συμβεί στον τόπο μας-επ αυτού τουλάχιστον δεν νομίζω ότι έχεις κάποια αντίρρηση φίλε μου?

  3. Να συμπληρώσω κάτι Κάπταιν μου συμφωνώντας με τα προηγούμενα:
    Η σύγκλιση μεταξύ των προθύμων για το μνημόνιο ΠΑΣΟΚ -ΝΔ-ΛΑΟΣ , οι κεντροδεξιές λύσεις που λες,θα είναι ένας καινούργιος μονόδρομος εάν οι Αριστερές δυνάμεις δεν κατανοήσουν επιτέλους ότι η περίοδος της καταγγελίας μιας πολιτικής πέρασε ανεπιστρεπτί και τις οδηγεί οριστικά στο περιθώριο! Εν όψει ,όποτε ,εκλογών η αριστερά οφείλει να αποδείξει με συγκεκριμένες προτάσεις επαναδιαπραγμάτευσης απέναντι στους πιστωτές μας και την ΕΕ ,ότι είναι έτοιμη να αναλάβει ευθύνες διακυβέρνησης συμμαχώντας ακόμη και με το ΠΑΣΟΚ ,υπό ξεκάθαρες προγραμματικές προυποθέσεις ,για μια ωφέλιμη για την κοινωνία πολιτική ,όσο αυτό είναι δυνατόν σε ένα συμμαχικό σχήμα της κεντροαριστεράς!
    Εάν περιοριστεί ακόμη μια φορά στις καταγγελίες και στην υποστήριξη των κοινωνικών κινημάτων θα βρεθούμε στην ίδια θέση που είμαστε τώρα και χειρότερη καθώς η νέα (αν) κυβέρνηση που θα προκύψει από ένα κεντροδεξιό σχήμα ,θα είναι πλήρως νομιμοποιημένη για να συνεχίσει την σημερινή πολιτική!
    Όταν το εκλογικό σώμα προσέρχεται στις εκλογές ,ένα μεγάλο τμήμα του ,το μεγαλύτερο ,ψηφίζει για κυβέρνηση και όχι για διαμαρτυρία!
    Άλλωστε το δημοσκοπικό άλμα του ΣΥΡΙΖΑ κατέρρευσε κάτω από τις επιθέσεις ,έστω και υποκριτικές ,φιλίας και συνεργασίας του ΠΑΣΟΚ! 😉
    Αν επιμείνει ο ΣΥΡΙΖΑ (που ίσως μπορεί να μπεί σε μια λογική συνεργασιών,για το ΚΚΕ δεν το βλέπω)σε μια αντεστραμμένη λογική «μιασμάτων» για το ΠΑΣΟΚ, θα χρεωθεί απλώς την ευθύνη ενός νέου αδιεξόδου κυβερνησιμότητας από τον χώρο της κεντροαριστεράς ,ενώ αν παρουσιασθεί θετικός σαυτό το σενάριο θα χρεώσει τυχόν ναυάγιο στο ΠΑΣΟΚ και θα αποκομίσει οφέλη για μια πιο δυναμική πορεία στο μέλλον !
    Απλά πράγματα νομίζω !

  4. (με αφορμή το παραπάνω σχόλιο του Νίκου )
    αγαπητε νικαλφα
    Κάπου εκεί κοντά στο 07 , τότε που ο πολύς ο κόσμος δεν είχε πάρει χαμπάρι τι θα του ρθει στο κεφάλι , είχαμε εκλογές
    Στο αφιερώνω με αγάπη:
    http://carnagio.blogspot.com/2007/09/blog-post_2912.html
    κι αν έχεις κάποια αντίρρηση το συζητάμε 😉

  5. Ε τώρα ,άμα πω:Τα …μεγάλα (και πρακτικά) πνεύματα ( του κοινού νου) συναντώνται θα έχω άδικο; 🙂 🙂

    ΥΓ Εννοείται ότι μια πρόταση συνεργασιών θα πρέπει να απευθύνεται και προς την υπόλοιπη αριστερά,επιτακτικά και χωρίς αποκλεισμούς ! 😉

  6. Και οι Ισλανδοι, εχουν προεδρο τον δεξιο Grimsson, εμεις τον σοσιαλιστη Παπουλια. Παρα την οσφυοκαμψια απεναντι στους δανειστες ,των σοσιαλδημοκρατων της σκληρης κατα τα αλλα Sigurdardottir,ο Grimsson κανοντας χρηση του προεδρικου ΒΕΤΟ ζητα εκ νεου δημοψηφισμα για την ρυθμιση των χρεων που ψηφιστηκε στην Ισλανδικη βουλη . Η σοσιαλδημοκρατια πνεει τα λοισθια

  7. Και οι εξεταστικες επιτροπες στην Ισλανδια δεν αστειευονται http://sic.althingi.is/

  8. τα μάθατε τα νέα?
    σκέπτονται να περιορίσουν και το επίδομα ανεργίας συνδέοντας το με εισοδηματικά κριτήρια.
    Ή δεν έχουν αίσθηση της πραγματικότητας οι κύριοι αυτοί ή η μανία τους απέναντι στους εργαζόμενους τους έχει γυρίσει τα μυαλά. Αλλιώς ρε παιδιά δεν εξηγείται ,πως ένα **δικαίωμα** όπως το «επίδομα ανεργίας» ,πληρωμένο από τους ίδιους τους εργαζόμενους με τις αντίστοιχες εισφορές το εντάσσουν στις κοινωνικές παροχές που πρέπει να περιοριστούν ? Εκτός εάν αυτός ο Ολιρεην (όλη μέρα βρέχει δλδ) μπερδεύτηκε στην μετάφραση και το θεώρησε «επίδομα» επίδομα. Κι αν ακόμη (λέμε τώρα)δεν περνούν από το μυαλό τους οι εκλογές εμείς πρέπει να τους οδηγήσουμε σε αυτές πάση θυσία
    υγ
    θα χει πλάκα τώρα να γίνει ψιλοντόρος με το θέμα και να βγει ο Πεταλωτής και να αρχίσει τα «δεν επιτρέπεται να μας υποδεικνύει κανείς τι θα κάνουμε και εμείς παίρνουμε εντολές από τον λαό»

  9. Με εκεινες τις 1εκ υπογραφες του ΓΑΠ για την εκδοση ευρωομολογου τι εγινε; Ας καλεσει επιτελους την βαση του κινηματος που τον ψηφησε και θα τις μαζεψει στο αψε σβησε. Ζουμε μεγαλες στιγμες

  10. Αφού το λένε από μόνοι τους, εγώ τι αντίρρηση νάχω;;
    Άσε που άμα ο άλλος σου λέει «δεν μπορώ ρε αδερφέ, μη με σκοτίζεις, άλλοι τα επιβάλλουν » ήτοι απώλεσα(με) την κυριαρχίαν, το να βγεις με αντιρρήσεις για λογαριασμό τους, καλό δεν είναι γενικώς 😉 .

    Κατά τα λοιπά εγώ αισθήματα αγάπης (ή μίσους) δεν έτρεφα ποτέ για το μόρφωμα (δηλαδή για όλα το αποφεύγω, αλλά ειδικά με δαύτο , περιέργως 🙂 , μου ήταν πάντα εύκολο το να κρατώ ….συναισθηματικές αποστάσεις) .
    Έχει ενδιαφέρον όμως ότι το 2009 κατόρθωσε να εκφράσει εκλογικά (το αν ήταν υφαρπαγή το θεωρώ δευτερεύον) τη διάθεση , άρα την εν δυνάμει βούληση, ενός ισχυρού κοινωνικού ρεύματος για ανάπτυξη της ελληνικής Κοινωνίας μέσω υιοθέτησης μοντέλου (και οικονομικής) διακυβέρνησης που θα λάμβανε υπόψιν του τις ανάγκες του συνόλου των κοινωνικών στρωμάτων και δη των οικονομικά αδύναμων.
    Κατά τη γνώμη μου το παιχνίδι χάθηκε από την αρχή, δηλαδή από τη στιγμή που η διαδικασία συγκεκριμενοποίησης των «σχεδίων» και , φυσικά, η εφαρμογή τους , εγκαταλείφθηκε πριν καν αρχίσει.

    Θα έλεγα ότι το ζήτημα του κενού σήμερα βρίσκεται ακριβώς εδώ, ήτοι ποιος και κυρίως πώς θα εκφράσει ανάλογη βούληση, την οποία όμως θα πρέπει να αναδείξει από τώρα (τη στιγμή του εκλογικού αγώνα θεωρώ ότι είναι αργά, διότι θα έχει απωλεσθεί η έξωθεν καλή μαρτυρία και απλώς θα συμπαρασυρθεί από τη γενική απαξίωση της Πολιτικής που πιθανολογώ ότι θα επικρατήσει).
    Και επειδή η Κοινωνία είναι άγριο πράγμα, το αν μια πολιτική πρόταση δημιουργεί ρεύμα ή είναι γενικολογία, άρα πρόφαση για πολιτική (και προσωπική) επιβίωση, κρίνεται εκ του αποτελέσματος.

    Με μια κουβέντα θα έλεγα ότι το ζήτημα δεν είναι αν θα πέσει ή όχι η Κυβέρνηση και πότε, όσο είναι το με ποιους όρους θα πέσει (ότ)αν πέσει.
    Σίγουρα ο κερδισμένος είναι αυτός που επηρεάζει τις εξελίξεις , το να περιμένει κάποιος να επωφεληθεί από το «αντικειμενικό» δεν έχει πολλές πιθανότητες να του βγει
    Δυστυχώς δεν είμαι αισιόδοξος…..

Trackbacks

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: