Καντάφι: (μη) Δημοκρατία των μαζών…

από kapetanios

του Γιάννη Σιδέρη (γραμμένο την περασμένη Άνοιξη )
ΠΗΓΗ

Αυτή η θλιβερή εικόνα με το βαμμένο κορακί μαλλί που συναντήθηκε με τον Γ. Παπανδρέου και υποσχέθηκε επενδύσεις στην Ελλάδα, δεν ήταν ο Καντάφι της επανάστασης του ’69.
Αυτός ο καλόβολος που τάζει σε όλους επενδύσεις 200 δις, από τότε που η Αμερική αποφάσισε πως είναι αρκετά πειθήνιος και τον έβγαλε από την καραντίνα του διεθνούς παρία, δεν είναι ο Καντάφι της επανάστασης του ’69.
Αυτός ο εν πολλοίς εκκεντρικός, που όταν τον καλούν ως επίσημο προσκεκλημένο σε κάποιο κράτος, παίρνει μαζί του την τέντα του, την οποία στήνει στον περίβολο της λιβυκής πρεσβείας, αλλά και την καμήλα του για να πίνει πρωί πρωί το γαλατάκι της, δεν είναι ο Καντάφι της επανάστασης του ’69.

Αυτός ο τύπος που κυβερνά 40 χρόνια τώρα, δεν είναι ο επαναστάτης νους που στην αρχή της εξουσίας του νομίσαμε ότι θα είναι «μια ιστορία για να σκεπτόμαστε διαφορετικά», για να παραφράσουμε το «μοτο» του protagon. Έλεγε , για παράδειγμα, μέρα που είναι σήμερα (αρχίζει το μουντιάλ) ότι ο πρωταθλητισμός δεν είναι μαζικός αθλητισμός. Απλώς με αυτόν, ο λαός αθλείται δι’ αντιπροσώπων, μέσω δηλ. του αθλητή που είναι στο γήπεδο και εκπροσωπεί τον θεατή!
Στα βήματα του προέδρου Μάο με το «κόκκινο βιβλίο», ο Καντάφι έγραψε το δικό του «πράσινο βιβλίο»…

Δεν είχε άδικο όταν έγραφε ( σ.σ. το βλέπουμε τώρα, με όσα αποκαλύπτονται από τις εξεταστικές), «…Αν το κοινοβούλιο προέρχεται από ένα κόμμα, σαν αποτέλεσμα νίκης στις εκλογές, τότε είναι κοινοβούλιο του κόμματος, όχι του λαού(…) το ίδιο ισχύει και για το κοινοβούλιο στο οποίο το κάθε κόμμα διαθέτει έναν αριθμό εδρών. Γιατί τα μέλη του κοινοβουλίου αντιπροσωπεύουν το κόμμα τους και όχι το λαό(…) τα συμφέροντα και τα προγράμματα της κοινωνίας θυσιάζονται στον αγώνα των κομμάτων για την εξουσία..»

Αυτά έγραφε τότε ,στις αθώες εποχές της ρομαντικής περιόδου της επανάστασης (σ.σ. πραξικόπημα ήταν δηλαδή, αλλά έδιωξε ένα διαφθαρμένο βασιλιά και το καθεστώς του, τις αμερικανικές βάσεις και γενικότερα την δυτική επικυριαρχία στη χώρα του – άρα με τα μέτρα τη εποχής, ήταν επανάσταση.)

Ήταν ακόμη η εποχή που έδινε όπλα στον IRA των Ιρλανδών στην ΕΤΑ των Βάσκων, στους παλαιστίνιους. Δεν τους προέτρεπε εκ του ασφαλούς να πεθάνουν, όπως έκανε αργότερα, περικυκλωμένοι από τους ισραηλινούς, τους οποίους έσωσε ο -δικός μας – Αντρέας με ελληνικά καράβια. (σ.σ. ήταν Δεκέμβρης του 1983. Μέσα στο στόμα του λύκου στείλαμε τα πλοία με επικεφαλής τον τότε γενικό γραμματέα Εμπορικής Ναυτιλίας, Σαραντίτη, για να εκκενώσουμε 8.000 μαχητές που είχαν ηττηθεί και θα πέθαιναν μέχρις ενός από τα πυρά των ισραηλινών. Και το κάναμε παρά τις απειλητικές προειδοποιήσεις από Ισραήλ, ΗΠΑ και του εβραϊκού λόμπι. Την ίδια εποχή ο Καντάφι τους κατηγορούσε που δεν κάθισαν να πεθάνουν)!

Ύστερα ήρθαν τα «σκληρά». Φονιάδες του που στέλνονταν σε όλο τον πλανήτη να καθαρίσουν τους πολιτικούς του αντιπάλους. Τώρα ευτυχώς ηρέμισε από αυτό. Οι γιοι του έγιναν μεγαλοεπιχειρηματίες με τα λεφτά του λιβυκού λαού, και ο ίδιος είναι σαράντα ολόκληρα χρόνια τώρα στην εξουσία, χωρίς να δώσει το δικαίωμα στην «τζαμαχιρία»,δηλ. την εξουσία των μαζών, να αποφασίσει αν τον θέλει άλλο…

Και η Λιβύη φοβισμένη. Η Τρίπολη φοβισμένη, κάτω από την ενός ανδρός Αρχή… επαναστατική κατά τα άλλα.

Σχετικά άρθρα:

Advertisements

4 Σχόλια to “Καντάφι: (μη) Δημοκρατία των μαζών…”

  1. Σε αυτό το άρθρο συμφωνώ απολύτως. Και δεν ήταν μόνο ο πόλεμος αλλά και η κοινωνική του πολιτική. Είναι τυχαίο που υπάρχει μικρό ποσοστό κάτω από το εγχώριο όριο φτώχειας; Ή είναι τυχαίο που οι γυναίκες αφαίρεσαν το φερεντζέ -πλην απομονωμένων περιοχών; Σίγουρα, όμως αυτός ο Καντάφι δεν είναι ο σημερινός δολοφόνος που παλεύει σκορπώντας αίμα να κρατήσει την εξουσία. Ωστόσο, το μεγαλύτερο λάθος του είναι ότι δε φρόντισε καθόλου για τη διαδοχή. Και τώρα το βλέπει μπροστά του.

  2. δείμε
    η άποψη σου για την δήθεν κοινωνική πολιτική του Καντάφι δεν θα με βρει καθόλου σύμφωνο αλλά τέλος πάντων. Και έχω την εντύπωση ότι το καθεστώς δεν πρέπει να έχει και πολύ σχέση με την αφαίρεση του φερετζέ ( ο πολίτης χθες έγραψε για τους Τουαρεγκ , ψάξτο λίγο ενδεχομένως έχει και δίκιο)
    Πάντως η αλήθεια για τους λόγους του εναγκαλισμού του γιωργάπη με τον Καντάφι βρίσκεται στο παρακάτω άρθρο της dw

    *
    Οι φυλές και τα πετροδόλαρα θα καθορίσουν το μέλλον της Λιβύης
    Για την Λιβύη τα πετροδόλαρα έχουν μεγάλη σημασία, σε αυτά και στις φίλα προσκείμενες φυλετικές κάστες στηρίχθηκε το καθεστώς και η οικονομία της χώρας. Σε αυτά θα στηριχθεί ενδεχομένως και η διάδοχος κατάσταση
    Το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο είναι οι κύριοι πυλώνες της λιβυκής οικονομίας. Κάτω από κανονικές συνθήκες η Λιβύη παράγει 1,6 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου ημερησίως και κατέχει την 17η θέση στην παγκόσμια κατάταξη των εξαγωγικών χωρών. Ενδεχόμενη συνέχιση των ταραχών στην χώρα αυτή δεν συνεπάγεται μεγάλες απώλειες για την παγκόσμια οικονομία, καθώς η Λιβύη και η Αλγερία μαζί συνεισφέρουν μόνο το 2% της παγκόσμιας παραγωγής.

    Για την Λιβύη ωστόσο τα πετροδόλαρα έχουν μεγάλη σημασία, αυτά και οι φυλετικές κάστες ήταν το στήριγμα του καθεστώτος.

    «Οι οικογένειες και η ελίτ που είναι σε τρομακτικό βαθμό διεφθαρμένες»

    Το 85% του λιβυκού πετρελαίου διοχετεύεται στην Ευρώπη. Περίπου 22% εισάγει η Ιταλία και 8% η Γερμανία. Πέραν του πετρελαίου και του φυσικού αερίου η Γερμανία εισήγαγε πέρσι από την Λιβύη άλλα προϊόντα αξίας ενός δισεκατομμυρίου ευρώ. Αλλά και ως χώρα εισαγωγής γερμανικών αγαθών η Λιβύη δεν είναι ασήμαντη. Πέρυσι οι γερμανικές εξαγωγές αυτοκινήτων, μηχανημάτων, τροφίμων, φαρμάκων και χημικών προϊόντων ήταν της τάξεως του ενός δισεκατομμυρίου ευρώ.

    Δεκάδες ξένες εταιρείες δραστηριοποιούνται στην Λιβύη, μεταξύ αυτών η χημική BASF οι πετρελαϊκές BP, RWE-DEA και φυσικά η ιταλική ΕΝΙ. Επίσης oι γερμανικές Siemens και Ferrostaal και άλλες.

    Η Λιβύη είναι η πλούσια χώρα της βόρειας Αφρικής. Πλούτος υπάρχει, αλλά είναι άνισα κατανεμημένος. Και αυτό εξαιτίας κυρίως της εκτεταμένης διαφθοράς, όπως αναφέρει στην έκθεσή της η οργάνωση «Διεθνής Διαφάνεια», και υπογραμμίζει μιλώντας στην Ντόιτσε Βέλε η Ιζαμπέλ Βέρενφελς, ειδική επιστήμονας στο ερευνητικό ίδρυμα του Βερολίνου Επιστήμη και Πολιτική: «Οι οικογένειες και η ελίτ που είναι σε τρομακτικό βαθμό διεφθαρμένες, κατάφεραν τα προηγούμενα χρόνια να πλουτίσουν. Αυτό σημαίνει ότι τα έσοδα από τις εξαγωγές πετρελαίου δεν αξιοποιήθηκαν για την ανάπτυξη της χώρας. Ας μην ξεχνούμε επίσης ότι η Λιβύη διέθεσε πολλά χρήματα στην Αφρική προκειμένου να ενισχύσει ανταρτικά κινήματα. Έχει παίξει έναν απίστευτα αρνητικό ρόλο».

    Η LIA είναι παντού

    Το πετρέλαιο έχει μεγάλη συμβολή στον πλούτο της Λιβύης. Και μπορεί τη μερίδα του λέοντος να μην την καρπώνεται ο λαός, όμως πολλές κρατικές εταιρείες κολυμπούν στο χρήμα. Πολλές από τις επιχειρήσεις αυτές έχουν επενδύσει στο εξωτερικό. Για παράδειγμα η LIA (Libyan Investment Authority), κρατική επενδυτική εταιρεία που έχει πραγματοποιήσει τεράστιες επενδύσεις στην Ιταλία. Η LIA κατέχει το 7,5% της ιταλικής τράπεζας UniCredit, είναι δηλαδή ο μεγαλύτερος ξένος μέτοχος της χρηματοπιστωτικού γίγαντα. Ακόμη και μετοχές στην Γιουβέντους έχει η LIA. Και όχι μόνο. Σύμφωνα με δημοσιεύματα του τύπου συμμετέχει και στην αυτοκινητοβιομηχανία FIAT με περίπου 2% των μετοχών. Η LIA επενδύει στα ευρωπαϊκά ΜΜΕ και σε ρωσικές εταιρείες, ακόμη και σε τουρκικά ακίνητα.

    Ποια θα είναι η τύχη αυτών των επενδύσεων εάν συνεχιστούν οι ταραχές; Θα υπάρξει στη Λιβύη μια ομαλή διάδοχος κατάσταση που θα αναμορφώσει το πολιτικό και οικονομικό σύστημα της χώρας;

    Η διαίρεση της λιβυκής κοινωνίας σε φυλές δεν θεωρείται ανασταλτικός παράγοντας θα πει Ιζαμπέλ Βέρενφελς που θα μας υπενθυμίσει ότι σήμερα επαναστατούν οι μη προνομιούχες φυλές της ανατολής.

    «Η κουλτούρα των φυλών δεν συνιστά αντίθεση προς το μοντέρνο κράτος. Οι φυλές μπορούν να συνενωθούν για την συγκρότηση μιας κρατικής οντότητας. Όλα τα αραβικά κράτη στηρίζονται σε συμφωνίες μεταξύ φυλάρχων και των αστικών ελίτ. Μέχρι τη δεκαετία του 50` τα κοινοβούλια αποτελούνταν από επικεφαλής φυλών που εκπροσωπούσαν τους ανθρώπους τους και εγγυούνταν με τον τρόπο αυτόν την εθνική ενότητα», καταλήγει η Γερμανίδα ερευνήτρια.

  3. και τώρα τι?
    κάπου διάβασα ότι ο ΟΗΕ επέβαλε κυρώσεις χθες το βράδυ ( κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων όλης της οικογένειας , απαγόρευση εξόδου από την χώρα κλπ) στον Καντάφι δείχνοντας του τον δρόμου της ακραίας σύγκρουσης με σκοπό πλέον την προστασία της ίδια του της ζωής αλλά και της οικογένειας του. Η εικόνα του Σαντάμ στην κρεμάλα στοιχειώνει πλέον τον παρανοϊκό δικτάτορα και όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά.
    Οι ομοιότητες της Λιβύης με το Ιράκ είναι περισσότερες απ τις διαφορές. Μια από τις βασικές ομοιότητες είναι ότι δεν υπάρχει μια ορατή διάδοχη κατάσταση πέρα από τις φατρίες με αποτέλεσμα ο εμφύλιος (όπως συμβαίνει και στο ΙΡΑΚ) και η στρατιωτική παρέμβαση της δύσης να φαντάζει σήμερα το πιο πιθανό σενάριο.
    Στην Βεγγάζη ο πρώην υπουργός Δικαιοσύνης της Λιβύης σχημάτισε μεταβατική κυβέρνηση, σύμφωνα με την ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Κιουρίνα, έχοντας την υποστήριξη της διπλωματικής αντιπροσωπείας της Λιβύης στον ΟΗΕ και τις ΗΠΑ.

    Εάν αυτό το σενάριο επιτευχθεί και γίνει αποδεκτό από τους Λίβυους της περιοχής είναι πιθανή ακόμη και μια διχοτόμηση της χώρας στην περίπτωση που στις υπόλοιπες περιοχές της υπάρξουν εμφύλιες συγκρούσεις?

    καλημέρα και καλό υπόλοιπο της ημέρας
    (εμείς λέμε να ριβάρουμε προς Χαλκιδική μεριά 🙂

    *
    ρίξτε και μια ματιά εδω (σε κακή βέβαια _αλλά τι να κάνουμε , τέτοιες ώρες τέτοια λόγια _ μετάφραση του γούγλη)

Trackbacks

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: