Οι μετανάστες στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης

από kapetanios

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί τμήμα της έρευνας -μελέτης
Ερευνες για τους Μεταναστες στην Ελλαδα
Ερευνητικες Εμμονες και Εκκρεμοτητες
Της Χαρα Στρατουδακη
ΕΘΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΕΡΕΥΝΩΝ
NATIONAL CENTRE FOR SOCIAL RESEARCH

Η συμβολή των ΜΜΕ στην «κατασκευή» και την ερμηνεία της πραγματικότητας έχει διερευνηθεί από παλιά. Η σημασία του περιεχομένου των έντυπων ΜΜΕ για τη διαμόρφωση συγκεκριμένων –συχνά ξενοφοβικών– στάσεων απέναντι στους μετανάστες διερευνήθηκε από πέντε έρευνες που καλύπτουν την περίοδο 1991-2003, ενώ μία ακόμη έρευνα ενδιαφέρθηκε για τις στάσεις των δημοσιογράφων απέναντι στους ξένους, η οποία παρεμβαίνει στο περιεχόμενο των ΜΜΕ με τρόπο που ενίοτε αποκλίνει από την επίσημη «γραμμή» κάθε μέσου.
Είναι σημαντικό να επισημάνουμε ότι οι τέσσερις από τις πέντε έρευνες που ασχολήθηκαν με το περιεχόμενο των δημοσιευμάτων αξιοποίησαν την ποιοτική ανάλυση περιεχομένου, αποφεύγοντας την ποσοτική ανάλυση, η οποία θα επέτρεπε την εξαγωγή συμπερασμάτων σχετικά με τη βαρύτητα των τάσεων που αποκαλύπτονται και την πραγματική σημασία των συμπερασμάτων που προτείνονται. Έτσι, από τις έρευνες αυτές απουσιάζει η ισχυρή σύνδεση με το εμπειρικό υλικό και η κατά το δυνατόν ακριβέστερη αποτύπωση της πραγματικότητας, όψεις της οποίας αναλύονται επιλεκτικά. Παρά ταύτα, οι έρευνες παρουσιάζουν ενδιαφέρον, και τα κυριότερα συμπεράσματά τους μπορούν να συνοψιστούν ως εξής:
Η Αγγελική Κοιλιάρη, που ενδιαφέρθηκε για την εικόνα των μεταναστών συνολικά στον Τύπο κατά την περίοδο 1995-96, αποκαλύπτει μία αρνητική εικόνα, η οποία φέρνει τον αναγνώστη «αντιμέτωπο με ένα πλήθος ανθρώπων που φαίνεται να μην είχαν στη χώρα τους “στον ήλιο μοίρα” και έχουν έρθει στη δική του χώρα να εκμεταλλευθούν, τις περισσότερες φορές σε βάρος του, τις πολλές δυνατότητες εργασίας και πλουτισμού που τους προσφέρονται. Θεωρείται επιλογή τους η οποιαδήποτε απασχόληση σε νόμιμα, ημιπαράνομα και παράνομα επαγγέλματα και ταυτόχρονα φαίνεται να δικαιολογείται ως φιλανθρωπία η υπερεκμετάλλευση από τους έλληνες εργοδότες» (Κοιλιάρη, 1997: 43). Η συγγραφέας παρατηρεί πως η ονομασία «Αλβανός» συχνά «χαρακτηρίζει όλους τους οικονομικούς μετανάστες στη χώρα μας, νόμιμους και παράνομους», πλην των ομογενών από την πρώην ΕΣΣΔ, «οι οποίοι αναφέρονται τις περισσότερες φορές ως “Ρωσοπόντιοι”» (όπ.π., 43). Επισημαίνει πως τέτοιοι χαρακτηρισμοί έχουν έναν «λανθάνοντα ρατσιστικό τόνο» (στο ίδιο), ο οποίος ενισχύεται από πρακτικές όπως η αναντιστοιχία μεταξύ τίτλου και δημοσιεύματος (όπ.π., 44) και από τη συχνή αναφορά σε προβλήματα που συνδέονται (πραγματικά ή υποθετικά) με την παρουσία μεταναστών και «λαθρομεταναστών» (όπ.π., 45). Τα χαρακτηριστικά των δημοσιευμάτων, σύμφωνα με τη συγγραφέα, μπορούν να συνοψιστούν ως εξής:

  • «Τα περισσότερα δημοσιεύματα αναφέρονται άμεσα ή έμμεσα σε προβλήματα  και δυσκολίες ή διαπερνούνται από μία λανθάνουσα απειλή για τις αξίες, τα συμφέροντα, τους στόχους ή τον πολιτισμό της ελληνικής πλειοψηφίας».
  • «Τα γεγονότα περιγράφονται κατά την άποψη της κοινωνικής πλειοψηφίας» και «σπάνια δίνεται ο λόγος» στους μετανάστες.
  • Συνήθως δημοσιεύονται θέματα που αναδεικνύουν την εγκληματικότητα των  μεταναστών, αλλά σπάνια παρουσιάζονται τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι μετανάστες.
  • «Θέματα ρατσιστικής συμπεριφοράς και στάσης αναφέρονται συστηματικά  υποβαθμισμένα και μόνον σε περιπτώσεις που ο ρατσισμός βιώνεται από μεμονωμένα άτομα ή σε υποβαθμισμένες γειτονιές. Ο κοινωνικός ρατσισμός και αποκλεισμός σπάνια συζητείται» (όπ.π., 46).

Στο ζήτημα της εγκληματικότητας των μεταναστών, τη συγκρότηση δηλαδή μιας νέας «εγκληματικής κατηγορίας» «με τυπικούς δράστες, τυπικά θύματα και τυπικές συμπεριφορές, που διακρίνονται από τη γενικότερη εικόνα της εγκληματικότητας», αναφέρεται και η Μοσχοπούλου (2005: 176). Η έρευνα αυτή εστιάζει στον ημερήσιο Τύπο (Τα Νέα και Απογευματινή) και καλύπτει ολόκληρη τη δεκαετία του 1990, ενώ είναι η μόνη που συνδυάζει ποιοτική και ποσοτική ανάλυση περιεχομένου.

Η Απογευματινή, σύμφωνα με την έρευνα, ασχολείται με την καταγραφή της εγκληματικότητας πολύ περισσότερο από Τα Νέα, και επομένως επιδρά δραστικότερα στην αντίληψη του κοινού της σε θέματα εγκληματικότητας (όπ.π., 258). Ανάμεσα στα εγκλήματα αυτά, περίπου τα μισά αφορούν την παραβίαση του νόμου περί αλλοδαπών, με κυριότερο το έγκλημα της παράνομης εισόδου στη χώρα (όπ.π., 259). Πρόκειται, όπως επισημαίνει η συγγραφέας για «εγκληματοποίηση μιας συμπεριφοράς, η οποία αποτελεί μάλλον διοικητική παράβαση» (όπ.π., 259-260), που ωστόσο διογκώνει ό,τι παρουσιάζεται ως εγκληματικότητα των αλλοδαπών, στο βαθμό που με αυτόν τον τρόπο «η εικόνα που αποκομίζει ο αναγνώστης (…) είναι ότι οι μετανάστες ευθύνονται για τον κύριο όγκο της εγκληματικότητας» (όπ.π., 261). Στα υπόλοιπα δημοσιεύματα, περί το 60% των «καταγεγραμμένων εγκλημάτων με δράστες γνωστής καταγωγής» αναφέρουν μετανάστη ως πρώτο ή μόνο δράστη (όπ.π., 263). Ακόμη και ο αριθμός των αλλοδαπών δραστών (πλην της παράνομης εισόδου και εργασίας) φτάνει στο 40-47% του συνόλου των δραστών, ποσοστό πολλαπλάσιο εκείνου που καταγράφουν οι αστυνομικές στατιστικές (1,1-6,1% ετησίως). Επομένως, «είναι εμφανής η απόκλιση των δύο εφημερίδων (…) από την επίσημη εικόνα και είναι επίσης πρόδηλο, λόγω του μεγέθους της απόκλισης και της σχετικής ταύτισης των δύο εντύπων, ότι δεν πρόκειται για τυχαία διαφοροποίηση, αλλά για σαφή τοποθέτηση των εφημερίδων (…) έναντι των πραγμάτων» (όπ.π., 275).
Στα δημοσιεύματα του ημερήσιου Τύπου της περιόδου 1991-1995 που ασχολούνται με το «πρόβλημα της μετανάστευσης» αναφέρεται ο Β. Βαμβακάς (1997: 9). Μέσα από επιλεγμένα άρθρα, ο συγγραφέας επιχειρεί να ανασυγκροτήσει την «απειλητική εικόνα» του ξένου, όπως «“φαντάζει στα μάτια” της κυρίαρχης συλλογικής ταυτότητας σαν ένας αντιπαρατιθέμενος συμβολικός πόλος» (όπ.π., 10). Αναλύοντας τους τίτλους των δημοσιευμάτων, ο συγγραφέας συμπεραίνει πως «οι Αλβανοί υπάρχουν μόνο μέσα στο στιγματισμό τους» (όπ.π., 13), στο βαθμό που εμφανίζονται ως «εισβολείς», οι οποίοι «επιδιώκουν την υπονόμευση και διάβρωση της κοινωνικής συνοχής (…), βάζοντας σε κίνδυνο την πληρότητα του ελληνικού κράτους» (όπ.π., 14). Αν αυτή η αντιμετώπιση χαρακτηρίζει τον λαϊκίζοντα Τύπο, στα σοβαρά ή σοβαροφανή έντυπα «κάθε είδους δημοφιλής, διεγερτική φοβία περί κοινωνικής και εθνικής διάβρωσης ενδύεται περισσότερο επεξεργασμένες και ήπιες αναπαραστασιακές εμφανίσεις», που στηρίζονται σε μια «δομική αμφισημία» (όπ.π., 14-15). Και σε αυτήν την περίπτωση, όμως, τελικά η «κατανοητική προδιάθεση» φαίνεται πως «τελικά ενισχύει, έμμεσα ή άμεσα το όλο σχήμα συσχέτισης της παράνομης μετανάστευσης με την εγκληματικότητα» (όπ.π., 16). Ο συγγραφέας επιχειρηματολογεί με ενδιαφέροντα παραδείγματα πάνω σε αυτό το μοτίβο, για να οδηγηθεί στο συμπέρασμα πως «η Αλβανική παρουσία στην Ελλάδα προκαλεί (…) ένα στιγμιαίο ίλιγγο ταυτότητας» (όπ.π., 35). Κατά συνέπεια, «η στερεοτυπική εικόνα που κατασκευάζεται [από τον Τύπο] για τους Αλβανούς (…) στοιχειοθετεί (…) την απειλητική αναβίωση ενός προβληματικού παρελθόντος» (όπ.π., 36).
Στα δημοσιεύματα του Τύπου που αναφέρονταν στην εγκληματικότητα των μεταναστών την περίοδο από τον Φεβρουάριο ως τον Μάιο του 1988, εστιάζει το ενδιαφέρον της η Χ. Κωνσταντινίδου (2001). Ξεκινώντας να διακρίνει «μεταξύ των προτάσεων που φέρουν ρητές ή άρρητες αξιολογικές κρίσεις ή εκφράσεις και αυτών που κάνουν μια πληροφοριακού χαρακτήρα δήλωση» (όπ.π., 28), αντιλήφθηκε στη συνέχεια πως «το περιεχόμενο του αθηναϊκού Τύπου, κατά συντριπτική πλειοψηφία, αποτελεί μια μορφή πολιτικού λόγου που, μέσω των ρητορικών σχημάτων και των διαφόρων στρατηγικών που υιοθετεί, δημιουργεί κατά κανόνα μια αξεπέραστη σύγχυση ως προς τις “πληροφοριακές” και “δεοντολογικές” προτάσεις του» (όπ.π., 29). Η συγγραφέας καταγράφει μια διαφοροποίηση μεταξύ «συντηρητικών» και «προοδευτικών» εντύπων. Ενώ αρχικά όλες οι εφημερίδες καταγράφουν σχεδόν ομοιόμορφα την εγκληματικότητα των αλλοδαπών (όπ.π., 33), η κορύφωση ενός αντιαλβανικού κλίματος και η ανάληψη πρωτοβουλιών ρατσιστικού χαρακτήρα στην επαρχία οδήγησε σε δύο ριζικά διαφορετικές στάσεις: η πρώτη, που υιοθέτησαν οι συντηρητικές εφημερίδες, «συνεχίζει να καταγγέλει τους Αλβανούς (αλλά και γενικότερα τους αλλοδαπούς μετανάστες) για την εγκληματικότητα και να ζητά από την κυβέρνηση να εντείνει τα “ανεπαρκή” μέτρα καταστολής» (όπ.π., 34), ενώ η δεύτερη «μετατοπίζοντας το βάρος της ειδησεογραφίας (…) με έναν εντελώς ιδιαίτερο τρόπο, αναλαμβάνει μια “εκστρατεία” κατά των “ρατσιστικών και ξενοφοβικών στάσεων μεγάλης μερίδας του ελληνικού πληθυσμού”» (όπ.π., 34). Η εκστρατεία αυτή στηρίζεται στην «προσπάθεια “εξισορρόπησης” του στερεότυπου του “Αλβανού εγκληματία” μέσω της παράλληλης προβολής του στερεότυπου του “καλού Αλβανού μετανάστη θύμα προκατάληψης”» (όπ.π., 34). Ωστόσο, η διαφοροποίηση αυτή δεν είναι, σύμφωνα με τη συγγραφέα, τόσο βαθιά όσο δείχνει αρχικά, αφού τελικά «η “προοδευτική” εκδοχή (…) χωρίς να ανατρέπει την εικόνα της κοινωνικής απειλής από την αυξανόμενη εισαγόμενη εγκληματικότητα, ενσωματώνει “φιλελεύθερα” αιτήματα επίλυσης των προβλημάτων που έχουν προκύψει από τη λαθρομετανάστευση, δεν παύει να παράγει τον “αποκλεισμό” των Αλβανών, είτε ως εγκληματιών είτε ως φτωχών λαθρομεταναστών, από την κυρίαρχη εθνική ομάδα» (όπ.π., 96).
Παρά τη μετατόπιση από το δίπολο «λαϊκός / σοβαρός ή σοβαροφανής Τύπος» που χρησιμοποιεί ο Βαμβακάς, στο δίπολο «συντηρητικός / προοδευτικός Τύπος» από την Κωνσταντινίδου, το συμπέρασμα παραμένει ίδιο. Η απουσία μιας παράλληλης ποσοτικής ανάλυσης, η οποία θα αναδείκνυε τη σχετική βαρύτητα των ρητορικών στρατηγικών που αναλύουν, καθώς και τις συγκεκριμένες επιλογές οι οποίες άφησαν εκτός συζήτησης έντυπα που ανατρέπουν τη μονοσήμαντη αντιστοίχηση των λαϊκών εντύπων με τα συντηρητικά και των σοβαρών / σοβαροφανών με τα προοδευτικά (π.χ. Καθημερινή), είναι εμφανής, σε κάθε προσπάθεια γενίκευσης των συμπερασμάτων των δύο ερευνητών.
Διαφορετική είναι η προσέγγιση της Λαλιώτη, που ενδιαφέρθηκε για τις φωτογραφίες μεταναστών οι οποίες δημοσιεύθηκαν το 2003 στην εφημερίδα Θεσσαλία (Lalioti, 2005). Γενικά, σύμφωνα με τη συγγραφέα, η εφημερίδα υιοθετεί μια «πατερναλιστική στάση» στο βαθμό κατά τον οποίο οι αναφορές της σε αντιρατσιστικές εκδηλώσεις ανεκτικότητας «απευθύνονται στα ανθρωπιστικά αισθήματα και αποσκοπούν στην καλλιέργεια της ανεκτικότητας απέναντι στους ξένους» (όπ.π., 442). Από τις φωτογραφίες που συνοδεύουν τα δημοσιεύματα της εφημερίδας διαμορφώνεται η εικόνα του «ιδεώδους μετανάστη» που –όπως διατείνεται η συγγραφέας– εμφανίζεται ως νέος άνδρας, παράνομος, πάντα σε δημόσιο χώρο, πάντα μέλος μιας ομάδας συμπατριωτών, καθισμένος καταγής, με βλέμμα που φανερώνει κούραση ή απελπισία (όπ.π., 442-443). Επίσης, επισημαίνει πως στις περισσότερες περιπτώσεις πρόκειται για φωτογραφίες αρχείου, οι οποίες επαναλαμβάνονται άσχετα από το θέμα του δημοσιεύματος που συνοδεύουν (όπ.π., 443). Η συγγραφέας τονίζει πως οι φωτογραφίες έρχονται σε αντίθεση με την απειλητική εικόνα του ξένου, όπως αποτυπώνεται στον καθημερινό λόγο, ωστόσο συμμερίζονται την κατανόηση του άλλου ως κατώτερου από τον εθνικό εαυτό (όπ.π., 452).
Συχνά οι έρευνες στα ΜΜΕ εστιάζουν στο μήνυμα, παραβλέποντας τους παραγωγούς του, και ως εκ τούτου προϋποθέτοντας πως ο οργανισμός κάθε μέσου έχει τη δυνατότητα να παρακάμπτει την προσωπικότητα και τις στάσεις, τις αντιλήψεις ή τις αξίες των δημοσιογράφων του παράγοντας έναν ενιαίο «λόγο». Από την άποψη αυτή, παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η διερεύνηση αυτής της προϋπόθεσης, ακόμη και όταν δεν επιχειρεί να συνδέσει τον δημοσιογράφο με τα δημοσιεύματά του. Εκεί εστιάζει η έρευνα του ΑΠΘ, που πραγματοποιήθηκε το 2003 σε δημοσιογράφους έξι πόλεων με θέμα τις αντιλήψεις και τις στάσεις τους έναντι των μεταναστών. Από τα ευρήματα της έρευνας προκύπτει πως οι προσωπικές στάσεις των δημοσιογράφων έναντι των μεταναστών είναι θετικές, ενώ θεωρούν πως τα ΜΜΕ καλύπτουν τα σχετικά θέματα με υπερβολές και προκαταλήψεις, τονίζοντας τις αρνητικές πλευρές της παρουσίας των μεταναστών και αποσιωπώντας τις θετικές (ΑΠΘ, 2006: 69-70).

(δυστυχώς η έρευνα ,όπως είδα, μάλλον έχει αποσυρθεί πλέον από το διαδίκτυο-τα λινκ που οδηγούν σε αυτήν δεν ανοίγουν- κι έτσι περιορίζομαι στο να γράψω απλώς την πηγή της. Κάποια στιγμή ίσως την ανεβάσω ολόκληρη σε scribd )

update:

Η coolplatanos βρήκε τελικά ένα λινκ που δουλεύει :
http://preview.tinyurl.com/5wy5dm2

Σχετικά άρθρα:

Advertisements

13 Σχόλια to “Οι μετανάστες στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης”

  1. Όταν διάβασα όλη τη μελέτη για πρώτη φορά έπαθα πλάκα. Δεν περίμενα τέτοιο ρατσισμό. Σήμερα που το ξαναδιάβασα, μου φάνηκε τόσο οικείο, τόσο βιωμένο. Μεγάλωσα/ωρίμασα κι είδα μια οπτική που τότε μου φαίνονταν εξωπραγματική.

  2. δείμε
    πρέπει να έχουν κατεβάσει την έρευνα από το διαδίκτυο αλλιώς δεν εξηγείται! Έψαξα κάμποση ώρα χθες να βρω ένα λινκ που να δουλεύει για να βάλω (εγώ την είχα κατεβάσει από τα τότε σε pdf στον υπολογιστή μου) Ίσως γιατί η έρευνα καίει τις εφημερίδες και τα ΜΜΕ που πρωτοστατούν στην δημιουργία κλίματος εναντίον των μεταναστών. Η Απογευματινή ανακηρύσσεται πρωταθλήτρια σε αυτήν την διαστρέβλωση ακολουθούμενη από τα ΝΕΑ. Σκέφτηκα προς στιγμή να την ανεβάσω ολόκληρη εδω αλλά ίσως την ανεβάσω στο scribd. Σημασία έχει ότι πλέον ο ρατσισμός εκδηλώνεται σε άλλη μορφή και σε αρκετά μέτωπα . Δεν είναι τυχαίο ότι και στο ζήτημα του φράχτη ( δες την έρευνα της Public Issue ) αλλά και στο ζήτημα της «κατάληψης» της Νομικής η κοινωνία στην πλειοψηφία της στέκεται εχθρικά απέναντι στους μετανάστες. Αυτή η εχθρική στάση θα έχει και συνέχεια, τα γεγονότα στον Αγ Παντελεήμονα είναι απλώς ένα επεισόδιο του δράματος

  3. Είδα ότι δεν λειτουργεί το πρώτο λίνκ που άφησα. Για να δούμε αν θα λειτουργεί αυτό http://preview.tinyurl.com/5wy5dm2

  4. Ναι, λειτουργεί, αλλά σε πάει λίγο μέσο Λαμίας, διότι πας πρώτα στη σελίδα που δημιουργήθηκε το σύντομο url κι από εκεί στη σελίδα που υπάρχει σε μορφή Pdf όλη η εργασία, αλλά σε google doc και δεν μπορείς πια να την κατεβάσεις, αλλά να τη διαβάσεις μόνο.

  5. Καλημέρα Κωνσταντίνα!
    Τι ευχάριστη έκπληξη ήταν αυτή! 🙂
    Σ’ ευχαριστώ για το λινκ ( θα το βάλω στο σώμα του ποστ)

  6. «Σενέκα: Όταν κάποιος δεν ξέρει σε ποιο λιμάνι κατευθύνεται, κανένας άνεμος δεν είναι ούριος».

    Φίλε Καπετάνιε, καλημερίζουμε.

    Ξεκινήσαμε από το τσιτάτο του Σενέκα που έχεις βάλει πρώτο-πρώτο στο πλάι για να πούμε το εξής απλό πράγμα που, νομίζουμε, δεν μπορούμε να το αγνοούμε, αν θέλουμε να είμαστε αποτελεσματικοί.

    Όλοι εμείς, που βέβαια δεν έχουμε φάει τον υφέρποντα ρατσισμό των ΜΜΕ, δεν πρόκειται να καταφέρουμε να αντιστρέψουμε τις τάσεις της κοινής γνώμης, αν δεν συνειδητοποιήσουμε πως το μεταναστευτικό πρόβλημα είναι πολύ μεγάλο για τις ελληνικές διαστάσεις.

    Αλλιώς: είμαστε το χωλ της Ευρώπης και η πλειοψηφία των ανθρώπων (που ξενιτεύονται α ν α γ κ α σ τ ι κ ά, μη το ξεχνάμε αυτό) θέλουν να περάσουν στα ενδότερα. Αυτό θα ανακούφιζε την Ελλάδα από τη μεγάλη πίεση που αρχίζει να προσεγγίζει το «όριο θραύσεως». Άρα πρέπει να κάνουμε σημαία μας τη μεταφορά της πίεσης προς την Ευρώπη. Διαφορετικά, ο Αγ. Παντελεήμονας θα επεκτείνεται όλο και πιο πολύ…

    Αν δεν καταλήξουμε σε ποιο λιμάνι πρέπει να κατευθυνθούμε κανένας άνεμος δεν θα είναι ούριος για μας. Θα είναι μόνο για τους «μαύρους»…

    Τα λέμε

  7. Καλησπέρα παίδες
    Δεν διαφωνούμε. Η ιδιαιτερότητα εάν θέλετε του άρθρου είναι να αντιληφθούμε «το πρόβλημα της μετανάστευσης» στο βαθμό που τα ίδια τα μέσα ενημέρωσης το δημιουργούν. Σαφώς και ένα σοβαρό θέμα είναι η αν-ικανότητα της χώρας μας να τους απορροφήσει/ενσωματώσει αλλά είναι πράγματι ο αριθμός των μεταναστών που δημιουργούν εντάσεις σε περιοχές όπως ο Παντελεήμονας? Θέλω να πω ότι εάν ήταν πχ οι μισοί δεν θα υπήρχε πρόβλημα? Σαφώς και θα υπήρχε, γιατί δεν είναι ο αριθμός αλλά η κατασκευασμένη εν πολλοίς φήμη που τους ακολουθεί (γι αυτήν κάνει λόγο η έρευνα). Είναι η ανάγκη μιας κοινωνία που δεν μπορεί να ανταπεξέλθει στις ολοένα και δυσκολότερες οικονομικές συνθήκες που αντιμετωπίζει και προσωποποιεί το «κακό» στο μόνο πρόσωπο που μπορεί να εκτονώσει την ένταση, αυτό των μεταναστών. Δεν είναι τυχαίο που μειώθηκαν ανάλογες συμπεριφορές απέναντι στους τσιγγάνους – εμείς οι 40και κάτι έχουμε γίνει μάρτυρες ανάλογων συμπεριφορών στο παρελθόν εναντίον τους (εκεί να δειτε αλαλαγμούς και ευτράπελα..)

    Εχθες λοιπόν ήταν οι βρωμιάρηδες τσιγγάνοι, προχθές οι άπιστοι πομάκοι , κάποτες οι Αλβανοί φονιάδες, σήμερα οι Πακιστανοί και Αφγανοί τρομοκράτες , αύριο ενδεχομένως οι Κινέζοι μαφιόζοι και πάει λέγοντας. Μια απαίδευτη κοινωνία(στις πλάτες της οποίας στήνουν χορό τα ΜΜΕ) που:
    – όταν της ενεργοποιούν τα εθνικιστικά και θρησκευτικά αντανακλαστικά στρέφεται εναντίον «των εχθρών του έθνους»
    – και όταν της ενεργοποιούν τα οικονομικά αντανακλαστικά στρέφεται εναντίον των «παράνομων»(λες κι άμα ήταν νόμιμοι δεν θα τους έβλεπε σαν εχθρούς της !) μεταναστών

    Αυτό είναι και το τραγικό της υπόθεσης μας στο φινάλε φινάλε
    Η κοινωνία νομίζει ότι με ακραίες συμπεριφορές είτε θα οδηγήσει στην έξοδο τους κατά καιρούς «υπαίτιους των δεινών της» είτε θα οδηγήσει την πολιτεία στην ίδια ακραία συμπεριφορά. Οϊμέ αλί και τρις αλί

    τα λέμε 😉

  8. Άνθρωποι χωρίς χαρτιά

    «Το 2008 έκανα απεργία πείνας γιατί δεν μου έδιναν άδεια παραμονής στην Ελλάδα, που δικαιούμουν. Τελικά η αίτησή μου έπειτα από πολλές προσπάθειες έγινε αποδεκτή. Ηρθα να συμπαρασταθώ στους μετανάστες που αν και πληρούν τις προϋποθέσεις, η κυβέρνηση δεν κάνει τίποτε»

    Tου Παντελη Μπουκάλα

    Απορία πρώτη: Αν καταλαμβανόταν η Ακρόπολη ή η Μητρόπολη από Τούρκους αλεξιπτωτιστές στο πλαίσιο κάποιας «Βαριοπούλας», πόσο μεγαλύτερος θα μπορούσε να γίνει ο ηθικοεθνικός μας πανικός, όταν τώρα η παρουσία των 237 μεταναστών σε κτίριο της Νομικής που δεν χρησιμοποιούνταν στην εκπαιδευτική διαδικασία οδήγησε αστραπιαία στην κατάχρηση (από πολιτικούς και δημοσιογράφους) ενός εθνικοαπελευθερωτικού λεξιλογίου που του στερεί κάθε νόημα η ίδια η κατάφωρη υπερβολή του; Αν τώρα η «ιερή αγανάκτηση» μιλάει για «ανακατάληψη» ή «απελευθέρωση της Νομικής» (από ανθρώπους, παρεμπιπτόντως, που συμφωνούν στη μετακίνησή τους σε άλλο δημόσιο κτίριο), πού θα βρεθούν λέξεις ικανές να αποδώσουν την οργή όταν θα συμβεί κάτι όντως οριακό, απίστευτο κ. λπ.;

    Απορία δεύτερη: Οσοι τώρα, μηνίοντες, διατείνονται ότι «μόνο στην Ελλάδα γίνονται τέτοια αδιανόητα πράματα», δεν διαθέτουν υπολογιστή; Υπάρχει πάντως η λύση των ίντερνετ καφέ. Αν πληκτρολογήσουν στο ψαχτήρι τις λεξούλες «sans-papiers», θα θυμηθούν ότι και στη Γαλλία «γίνονται τέτοια αδιανόητα πράγματα». Το 1996, στην κορύφωση του κινήματος των «ανθρώπων χωρίς χαρτιά», τριακόσιοι μετανάστες κατέλαβαν την εκκλησία του Αγίου Βερνάρδου, με αιτήματα ίδια με των απεργών πείνας της Νομικής. Αν η κατάληψη ενός ναού κριθεί ύβρις, τι είναι άραγε, για το σύστημα σκέψης οιουδήποτε χριστιανού, η εισβολή στην παρισινή εκκλησία 1.500 αστυνομικών, οι οποίοι, πιθανόν σταυροκοπηθέντες πρώτα, μπούκαραν και «χειροτόνησαν» τους καταληψίες; Μάλλον δεν γνώριζαν τι έπραξαν οι Σπαρτιάτες εναντίον του κατηγορηθέντος για δοσοληψίες με τον Ξέρξη στρατηγού Παυσανία, που είχε προσφύγει ικέτης σε ναό: έχτισαν την είσοδο και τα παράθυρα και τον οδήγησαν σε θάνατο από ασιτία. Είναι μια λύση.

    Απορία τρίτη: Αραγε, δεν μπορούμε να κρύψουμε το αίσθημα υπεροχής μας έναντι των ξένων ούτε και όταν δηλώνουμε ότι τους νοιαζόμαστε; Μάλλον. Αλλιώς δεν εξηγείται η σιγουριά όλων των βοώντων εν τη τηλεοπτική ερήμω ότι τους μετανάστες «τους καθοδήγησαν» και τους «παραπλάνησαν». Τους θεωρούμε δηλαδή πρόβατα προς διαβουκόληση, ανίκανους να έχουν πολιτική σκέψη, ανίκανους να κάνουν λόγο την ανάγκη και την αγωνία τους, να διεκδικήσουν. Και όμως, διαβάζοντας δηλώσεις τους σε εφημερίδες άλλα πληροφορείσαι. Ιδού η δήλωση του Μαροκινού Νουά στον προχθεσινό «Ελεύθερο Τύπο»: «Το 2008 έκανα απεργία πείνας γιατί δεν μου έδιναν άδεια παραμονής στην Ελλάδα, που δικαιούμουν. Τελικά η αίτησή μου έπειτα από πολλές προσπάθειες έγινε αποδεκτή. Ηρθα να συμπαρασταθώ στους μετανάστες που αν και πληρούν τις προϋποθέσεις, η κυβέρνηση δεν κάνει τίποτε». Λοιπόν, αν αντιστρέψει κανείς όχι τα πράγματα, αλλά τον τρόπο που τα βλέπουμε, ίσως το κτίριο της Νομικής είναι αυταπόδεικτα το καταλληλότερο: Εκεί δεν διδάσκεται το Δίκαιο;

    Πηγή: Καθημερινή

  9. Και πριν από 3 χρόνια (2007) είχε γίνει ένα συνέδριο με θέμα «Τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας και η διαμόρφωση στερεοτύπων», που το διοργάνωσε το Ινστιτούτο Οπτικοακουστικών Μέσων στο πλαίσιο της συμμετοχής του στο έργο «Οι διαστάσεις την Ξενοφοβίας και η Διαμόρφωση πολύ-πολιτισμικών προτύπων» της Κ.Π. Equal.

    Σε εκείνο μάλιστα το συνέδριο (ανοίξτε τον σύνδεσμο θα το βρείτε αρκετά ενδιαφέρον και από την συμμετοχή αλλά και από την θεματολογία) πήρε τον λόγο και ο ….. πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ Σόμπολος που επεσήμανε ότι: « πολλές φορές και οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι, λόγω άγνοιας, παρασύρονται σε ρατσιστικές συμπεριφορές» τόνισε ωστόσο ότι «ο δημοσιογράφος οφείλει να αντιμετωπίζει ισότιμα τους πολίτες και να διασφαλίσει τον κοινωνικό του ρόλο»
    Δεν έφταναν όμως όλα αυτά τα νόστιμα είπε να προσθέσει και το κερασάκι στην τούρτα θέτοντας επίσης «το θέμα των νέων μέσων (π.χ. internet) των οποίων το περιεχόμενο είναι ανεξέλεγκτο και χωρίς καμία ρύθμιση»

    Ρε ούστ!

  10. Καπετάνιο κατά καιρούς ερχόμουν κατά δω, αλλά χωρίς να δίνω σήμα. Ενα διάστημα είχες αδρανήσει μετά έγραφες πάλι κανονικά, αλλά περνούσα εγώ φάση αδράνειας και έτσι δεν είχα δώσει στίγμα. Ασε, αρκετά ζόρια, αλλά τα κουλαντρίζω όσο καλύτερα μπορώ. Είδα ότι άφησες σχόλιο και σε μένα, αλλά όφειλα μία απάντηση εδώ.

  11. Απάντηση των Ιρανών πολιτικών προσφύγων για τα ψέματα του Alter και του Χατζηνικολάου

  12. To link δουλεύει και πάλι:

    http://arxeio.gsdb.gr/wp/wp_stratoudaki.pdf

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: