Όπως Φιλιππίνες ?

από kapetanios

Μας λένε ότι εάν είμαστε καλά παιδιά θα μας δανείσουν με ένα επιτόκιο (3,5-4,5%)  κοντά 40 δις ευρά για να αγοράσουμε μέρος του δικού μας χρέους σε σημερινές τιμές (- ~22%). Με αυτόν τον τρόπο, λένε, ότι θα αναδιαρθρώσουμε το χρέος μας ξεγελώντας τα κορόιδα των αγορών που θα τρέξουν να μας δώσουν τα χρυσοφόρα Ελληνικά ομόλογα πίσω κοψοχρονιά. Η μεγαλοφυής ιδέα λέει ανήκει στον Κλάους Ρέγκλινγκ που την επεξεργάστηκε το 1985 για λογαριασμό του ΔΝΤ στην περίπτωση των Φιλιππίνων 😆 . H Deutsche Welle μάλιστα του κάνει και ειδικό αφιέρωμα . Η πρόταση του καρνάγιου είναι κάπως διαφορετική αλλά σίγουρα με καλύτερα(και όχι μόνο για το χρέος)  αποτελέσματα .  Σήμερα η συνολική κεφαλαιοποίηση των Ελληνικών χρεωστικών και ουχί πιστωτικών  ιδρυμάτων ανέρχεται κοντά στα 17-18 δις ευρώ. Δεδομένου ότι:

  • οι τράπεζες αυτές κατέχουν κοντά στα 50δις Ελληνικά ομόλογα
  • και μας απορροφούν μιλιούνια από εγγυήσεις( μέχρι τα τώρα τους έχουμε δώσει κοντά στα 80δις παρακαλώ και έρχονται  κι άλλα)

προτείνουμε στο Ελληνικό δημόσιο να αγοράσει τις ίδιες τις τράπεζες . Με 10-12 όλο κι όλο δισεκατομμυριάκια θα πάρει πίσω και μεγάλο μέρος του χρέους αλλά και μεγάλο μέρος των εγγυήσεων. Χρησιμοποιώντας δε την τζάμπα (με επιτόκια 1%) παροχή ρευστότητα της ΕΚΤ προς αυτές τις τράπεζες να κάνει παιχνίδι και με ομόλογα άλλων κρατών. Θα γίνουμε ο μεγαλύτερος κερδοσκόπος της ΕΕ και των περιχώρων λέμεεε

Ακολουθεί μια ανάλυση _είχε δημοσιευτεί παλαιότερα στην «Καλύβα»_ της περίπτωσης των Φιλιππίνων( φιρι φιρί το πάνε αντι να μας κάνουν νότια Δανία να μας κάνουν τις Φιλιππινέζες της Ευρώπης  γμτ!) γιατί με αυτούς του διθυράμβους για την δήθεν πρόταση θα νομίσουμε ότι η δύστυχη αυτή χώρα ευημερεί.
Πάντως σε πολλά , πάρα πολλά σημεία, της παρακάτω περιγραφής  θαρρεί κανείς  ότι περιγράφεται η ακριβής κατάσταση που βιώνουμε σήμερα στην χώρα μας- αλλά και αυτή που μας περιμένει …

@@@@@@@@@@@@

ΠΗΓΗ

Η περίπτωση των Φιλιππίνων από το έτος 1986 και μετέπειτα μας δείχνει ξεκάθαρα την αξία που έχει η θεωρία ότι «μια λανθασμένη πολιτική διακυβέρνηση» είναι η βασική αιτία για τη χρεοκοπία μιας χώρας παρά  η θεωρία «της διαφθοράς».   Σύμφωνα λοιπόν, με τη δεύτερη,  μη  αν-ιστόρητη άποψη, η μαζική διαφθορά  οδήγησε στο θάνατο την υπόσχεση για μια καλύτερη ζωή που είχε υποσχεθεί η μετά τον Μάρκο Δημοκρατία. Αντίθετα, κατά τη γνώμη μου, η θεωρία-κλειδί  που αποδίδει καλύτερα τις αιτίες της εκπτώχευσης και της υπανάπτυξης αυτής της χώρας είναι αυτή που αποδίδει ευθύνες   στις αποτυχημένες πολιτικές –πάνω σε κεφαλαιώδη ζητήματα και συγκεκριμένα μέτρα – των κυβερνήσεων των Φιλιππίνων.

Ο συνδυασμός των πολιτικών που ώθησαν τις Φιλιππίνες σε ένα οικονομικό αδιέξοδο  κατά τα τελευταία 30 χρόνια, μπορεί να αποδοθεί με τον τρομερό όρο: «δομική μεταρρύθμιση».   Είναι επίσης γνωστός και ως «νεοφιλελεύθερη αναδόμηση», η οποία θέτει ως προτεραιότητα την εξόφληση του χρέους, μια διευθέτηση των μακροοικονομικών μεγεθών σε συντηρητική κατεύθυνση, μεγάλες περικοπές στα έξοδα της κυβέρνησης, απελευθέρωση της οικονομίας και του εμπορίου, ιδιωτικοποιήσεις και απελευθέρωση της αγοράς και παραγωγή που θα είναι προσανατολισμένη προς τις εξαγωγές. Αυτή η δομική μεταρρύθμιση κατέφθασε στις Φιλιππίνες με την ευγενή «βοήθεια» της Παγκόσμιας Τράπεζας, του ΔΝΤ και του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου. Στη συνέχεια οι ντόπιοι τεχνοκράτες και οικονομολόγοι ενσωμάτωσαν και διέδωσαν αυτό το δόγμα  σε όλη την κοινωνία.

Η Κορασόν Ακίνο σε προσωπικό επίπεδο ήταν έντιμη –ήταν πράγματι το πρότυπο της ενάρετης διακυβέρνησης- και η συνεισφορά της στην επανίδρυση της δημοκρατίας ήταν οπωσδήποτε αδιαμφισβήτητη. Αλλά η αποδοχή εκ μέρους της ως πρώτης προτεραιότητας της αποπληρωμής του χρέους  έναντι της προσπάθειας για ανάπτυξη, έφερε μια περίοδο στασιμότητας και επιδεινούμενης φτώχειας που είχε διάρκεια 10 ετών. Τα τοκοχρεολύσια ως ποσοστό επι τοις 100 του συνόλου των κυβερνητικών δαπανών έφτασε από το 7% που ήταν το 1980 στο 28% κατά το 1994. Οι κεφαλαιακές της δαπάνες από την άλλη μεριά έπεσαν απότομα από το 26% στο 16%. Επειδή δε, η κυβέρνηση είναι ο μεγαλύτερος επενδυτής μέσα στις Φιλιππίνες -σε κάθε τομέα της οικονομίας- η ριζική αποστέρηση της κοινωνίας από αυτές τις κεφαλαιακές δαπάνες μας βοηθά να καταλάβουμε τη στασιμότητα του Εγχώριου Εθνικού Προϊόντος  που παρέμενε σταθερά στο 1% κατά μέσο όρο καθ` όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, και στο 2,3% κατά το πρώτο ήμιση της δεκαετίας του 1990.

Αντίθετα, οι γείτονες των Φιλιππίνων στη Νοτιοανατολική Ασία αγνόησαν τις εντολές του ΔΝΤ. Μείωσαν την εξυπηρέτηση του χρέους τους, ενώ διέθεσαν τα κρατικά κονδύλια για να προωθήσουν την ανάπτυξη. Έτσι δεν είναι παράξενο που αυτά αυξήθηκαν από το 6%  (το 1985)  στο 10% (το 1995), πράγμα το οποίο οδήγησε στην μαζική εισβολή ιαπωνικών επενδύσεων, που οδήγησαν σε κάποια ανάπτυξη στις Φιλιππίνες  και στην απόκτηση της αξιοπιστίας εκείνης που είχε χάσει η μέχρι πρότινος στάσιμη αγορά της, η οποία απωθούσε τους επενδυτές.

Όταν ανέλαβε την εξουσία ο διάδοχός της Ακουίνο,  Φιντέλ Ράμος  το 1992, ο κύριος στόχος των τεχνοκρατών  του ήταν να μειώσουν τους φόρους από το 0% στο 5% και να οδηγήσουν τις Φιλιππίνες στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου και στην Ζώνη Ελεύθερου Εμπορίου της Ασίας. Με αυτές τις κινήσεις σκόπευαν  να καταστήσουν  την απελευθέρωση του εμπορίου μη αντιστρέψιμη.  Μια μικρή άνοδος  στην ανάπτυξη της οικονομίας κατά  τα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησης του Ράμος αναπτέρωσε τις ελπίδες του λαού, αλλά αυτές οι πρώτες αναλαμπές δεν είχαν συνέχεια. Ακόμη ένα μείγμα  μιας νεοφιλελεύθερης πολιτικής και της απελευθέρωσης της οικονομίας οδήγησε σε ναυάγιο τις πρώτες  ελπιδοφόρες υποσχέσεις της.  Η παύση των ελέγχων επί του ξένου συναλλάγματος και οι περιορισμοί επί των κερδοσκοπικών επενδύσεων έγιναν οι αφορμές για να προσελκυσθούν δισεκατομμύρια δολαρίων από το 1993 έως το έτος 1997. Αυτό βέβαια, σήμαινε ότι, όταν ο πανικός χτύπησε τους επενδυτές των Ασιατικών αγορών, το καλοκαίρι του 1997, η ίδια αυτή έλλειψη ελέγχου επί των κεφαλαίων διευκόλυνε την μαζική φυγή δις δολαρίων από τη χώρα αυτή  μέσα σε λίγες εβδομάδες.  Αυτή η φυγή των κεφαλαίων ώθησε την οικονομία σε μια βαθιά ύφεση και σε μια στασιμότητα μέσα στα αμέσως επόμενα χρόνια.

Η διακυβέρνηση του επόμενου προέδρου Ιωσήφ Εστράντα, δεν μπόρεσε να αντιστρέψει την πορεία και κάτω από την προεδρία της κ. Γλόρια Μακάπαγκαλ Αρόγιο, οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές συνέχισαν να εφαρμόζονται. Κατά τα αμέσως επόμενα χρόνια, η κυβέρνηση των Φιλιππίνων θέσπισε νέα μέτρα απελευθέρωσης της αγοράς-αυτή τη φορά στον τομέα του εμπορίου,  προσχωρώντας σε συμφωνίες για ελεύθερο εμπόριο με την Ιαπωνία και την Κίνα, σε πείσμα των ξεκάθαρων πλέον αποδεικτικών στοιχείων ότι η απελευθέρωση του εμπορίου  οδηγούσε στην πλήρη καταστροφή των δύο πυλώνων της οικονομίας της χώρας αυτής: Της βιομηχανίας και της γεωργίας.  Η μονόπλευρη αυτή και  ακραία απελευθέρωση του εμπορίου είχε οδηγήσει στην πλήρη αποσάθρωση του   τομέα της βιομηχανίας. Ο αριθμός των εταιριών υφάσματος και ένδυσης για παράδειγμα, μειώθηκε δραστικά και έφτασε από τις 200 (του 1970) στις 10 μόνο, κατά τα τελευταία έτη. Όπως παραδέχτηκε ένας υπουργός επί των οικονομικών, «υπήρξε μια άδικη εφαρμογή της απελευθέρωσης του εμπορίου, η οποία  μας προξένησε μεγάλη ζημιά».  Και ενώ παρατήρησε πως οι καταναλωτές μπορεί να επωφελήθηκαν από τη μείωση των εισαγωγικών  δασμών, αναγνώρισε ότι « αυτό όμως οδήγησε στην δολοφονία πολλών, πάρα  πολλών τοπικών βιομηχανιών».

Όσον αφορά δε στο θέμα της γεωργίας, η απελευθέρωση του εμπορίου των αγροτικών προϊόντων, αφ` ότου αυτή η χώρα έγινε μέλος του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου το 1995, μεταμόρφωσε τις Φιλιππίνες από μια χώρα που ήταν καθαρά μια χώρα εξαγωγός τροφίμων σε μια χώρα  καθαρά εισαγωγό  τροφίμων –μετά τα μέσα της δεκαετίας του 1990. Κατά το έτος αυτό, δηλαδή, κατά  το 1995,  η Συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου των Φιλιππίνων με την Κίνα,  η οποία υπογράφτηκε κατά την πρωθυπουργία της κ. Arroyo, είχε ως αποτέλεσμα την εισβολή μιας παλίρροιας φτηνών   κινεζικών προϊόντων   στις Φιλιππίνες και οδήγησε τους αγρότες της   στα πρόθυρα αυτοκτονίας.

Κατά την περίοδο της μακράς διακυβέρνησης της  κ.   Αρόγιο, έγινε μια  ρύθμιση του χρέους της χώρας της, που είχε ως στόχο την αποπληρωμή του στα πλαίσια ενός μακροπρόθεσμου διακανονισμού. Επίσης οι δομικές μεταρρυθμίσεις  που είχε κάνει η κ. Αρόγιο οδήγησαν  την οικονομία σε μια  δυσκαμψία. Με το ποσοστό του 20-25% του εθνικού προϋπολογισμού να διατίθεται για την αποπληρωμή του δημοσίου χρέους, εξ αιτίας του δρακόντιου Νόμου για την Αυτόματη Κατανομή των δαπανών (draconian Automatic Appropriations Law), τα οικονομικά της κυβέρνησης ήταν πάντοτε σε μια μόνιμη –και συνεχώς διευρυνόμενη –  κατάσταση  ελλείμματος, το οποίο η κυβέρνηση προσπάθησε να καλύψει με την σύναψη ολοένα και μεγαλύτερων δανείων. Πράγματι, η κυβέρνηση της Αρόγιο συνήψε τα περισσότερα δάνεια  και από το σύνολο των δανείων που είχαν συνάψει και οι  3 προηγηθείσες κυβερνήσεις.

Όταν αυτό το έλλειμμα έφτασε σε δυσθεώρητα ύψη, η κυβέρνηση αρνήθηκε να δηλώσει μια ανάπαυλα πληρωμών ( moratorium) ή τουλάχιστον να επαναδιαπραγματευτεί τα περιθώρια αποπληρωμής του χρέους της, ώστε να το κάνει πιο αντιμετωπίσιμο. Το ίδιο χρονικό διάστημα η κυβέρνησή της δεν είχε την πολιτική βούληση να εξαναγκάσει τους πλούσιους να αναλάβουν το βάρος ενός μέρους του χρέους, μέσω της αύξησης των φόρων του εισοδήματός τους και μέσω της βελτίωσης  του τρόπου της είσπραξης των φόρων. Κάτω δε και από την πίεση του ΔΝΤ, η κυβέρνηση φόρτωσε τα βάρη στους φτωχούς και στη μεσαία τάξη μέσα από την υιοθέτηση ενός ΦΠΑ που ανέρχονταν στο 12% επί της τιμής πώλησης. Οι εμπορικές εταιρίες πέρασαν αυτό το φόρο στις πλάτες των φτωχών κοινωνικών στρωμάτων και της μεσαίας τάξης,  αναγκάζοντάς τους να περικόψουν τις καταναλωτικές τους δαπάνες. Αυτό με τη σειρά του είχε σαν αποτέλεσμα να την πληρώσουν οι μικροί έμποροι και επιχειρηματίες, καθώς μειώνονταν τα κέρδη τους, και τελικά να φτάνουν να εγκαταλείψουν το επάγγελμά τους.

Η υπάκουη υιοθέτηση μιας συντηρητικής μακροοικονομικής μεταρρύθμισης, που απελευθέρωσε το εμπόριο και την οικονομία και που στόχευε  αποκλειστικά στη  δουλική αποπληρωμή του δημοσίου χρέους, οδήγησε τελικά  την οικονομία της χώρας  αυτής μακράν της αναπτυξιακής της πορείας. Ως αποτέλεσμα, το ποσοστό του πληθυσμού που οδηγήθηκε στη φτώχεια ανήλθε από το 30 στο 33% ανάμεσα στα έτη 2003  και 2006, σύμφωνα με τα στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας. Μέχρι το έτος 2006 υπήρχαν περισσότεροι φτωχοί  μέσα στις Φιλιππίνες, από κάθε άλλη περίοδο στην ιστορία της χώρας αυτής.

Advertisements

27 Σχόλια to “Όπως Φιλιππίνες ?”

  1. Το ανικανοποιητο του Ελληνος, δεν του αρεσει ουτε η Ιρλανδια ουτε οι Φιλιππινες. Ας γινουμε η Σουηδια της Μεσογειου

  2. πολίτη, θα έλεγα ότι είσαι ΑΚΡΙΒΩΣ μέσα στο πνεύμα της πρότασης του καρνάγιου 😉 🙂
    Η Σουηδία είναι όντως ένα πολύ σωστό παράδειγμα αντιμετώπισης της τραπεζικής κρίσης – της δικής μας τουλάχιστον
    καλημέρα

  3. Και στον ρολο της Bad Bank η Eurobank

  4. Ωραία πρόταση. Μόνο που δεν μπορέι να ενταχθεί στα νεοφιλελεύθερα σχέδια της κυβέρνησης και των υποστηρικτών της. Είναι μία πρόταση πολύ αριστερή σοσιαλδημοκρατική για την αποδεκτή η ακροδεξιά σοσιαλδημοκρατία της χώρας μας.

  5. πολίτη
    τι θα έλεγες εάν στον ρόλο της Bad Bank βάζαμε την ίδια την ΕΚΤ 😉

    *
    δείμο
    ο γιωργάπης δεν ήθελε παλιά να μας κάνει Σουηδία?
    Ας ακολουθήσει το λοιπόν το παράδειγμα της την δεκαετία του 90 που κρατικοποίησε κάποιες από τις τράπεζες
    Μήπως ο από μηχανής θεός κατοικεί στην Σουηδία;

  6. Να επισημάνω ένα σημαντικό απόσπασμα από το λινκ που παραθέτει ο καπετάνιος στο τελευταίο του σχόλιο :

    «Ο κ. Ίνγκβνες είναι πολύ ευγενής για να το πει έτσι, αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι κάτι τέτοιο παίζει στο μυαλό του: «Το πώς θέλεις να επιμερίσεις μια ζημιά ανάμεσα στο δημόσιο τομέα και τους παλιούς μετόχους είναι θέμα αξιολόγησης, θέμα πολιτικής κρίσης», λέει.»

    και ίσως πολιτικής απόφασης , συμπληρώνω 😉

    καλημέρες είπα από το τσαντήρι μου αλλά τις μεταφέρω και εδώ.

  7. εγώ πάλι που ονειρεύομαι το παράδειγμα της Ισλανδίας;
    με κείνο το υπέροχο ηφαίστειο που έσκασε ως συμπαράσταση
    και όλοι μάθαμε το ωραιότατον όνομα
    ελαγιαβαφανκουλ ( ή στο περίπου με το βαφανκούλ οπωσδήποτε σε κατάληξη);
    ζητάω πολλά;
    δ

  8. καλημέρα παπς

    *
    Δημητρούλα μ δεν το είχα ξανακούσει αυτό το ελαγιαβαφανκουλ! Τι να εννοεί άραγες?
    *

    τι σας λέει το νιου λουκ? Εμένα με την δίνει που η γραφή του σχολιασμού είναι με μικρά γράμματα 😡

  9. εις τα ιταλικά
    το σεμνότατον
    βα φανκουλο , ναπολετάνικα βαφανκουλ
    αντε γαμήσου
    :))

  10. είδες το ξέχασα
    το καινούριο με αρέσει πολύ περισσότερο από το παλιό σε χρώμα, και σε φάτσα.
    και μενα με τη σπάει το μικρό γράμμα.
    (ε, αυτό που βγάζετε πολλές δημοσιεύσιες σαν εφημερίδα δε μου άρεσε έτσι κι αλλιώς )
    δ

  11. http://www.capital.gr/News.asp?id=1121479
    Πού… σκόνταψε το σενάριο επαναγοράς (buyback) των ελληνικών ομολόγων

  12. Δημητρούλα μ που να δεις πόσες σελίδες κρατώ (για να τις διαβάσω ξανα στο μέλλον) στον Mozilla. 😀

    *
    Στέλιο
    δηλαδή περίμενε κανείς να τρέξουν οι τράπεζες και να δώσουν τα ομόλογα χρυσορυχείο που κρατούν?
    Μόνο κάτι μικροιδιώτες θα τα έδιναν που τους τρομοκρατούν οι ίδιες οι τράπεζες ανεβοκατεβάζοντας τις αποδώσεις τους κατά το δοκούν. Ότι η αγορά ομολόγων χειραγωγείται εδώ και κάμποσους μήνες το λέμε και το ξαναλέμε αλλά είναι πολλοί αυτοί που νομίζουν ότι τα σπρεντια ανεβαίνουν εξαιτίας ……..του ΠΑΜΕ 😆

  13. όχι βέβαια, πως το λένε έτσι,

    Eyjafjallajokull το λένε, αλλά του ταιριάζει το απο πάνω καλύτερα.
    δ

  14. Πολύ ωραίο το νέο template.

  15. Κάπταιν
    Πολύ τεχνικολόρ η ανακαίνιση να πούμε φίλε!
    Άντε καλορίζικα και σανώτερα!
    Επί του πόστ:
    ¨»»μειώσουν τους φόρους από το 0% στο 5%» ;;;

    » Με το ποσοστό του 20-25% του εθνικού προϋπολογισμού να διατίθεται για την αποπληρωμή του δημοσίου χρέους»
    Κάντε μια σύγκριση με το δικό μας 40% του προυπολογισμού που διατίθεται για την αποπληρωμή του χρέους και βάψτε τα μαύρα!
    Καπετάνιε, καπετάνιεεεεε γίνονται οι υπάλληλοι αφεντικά φίλε μου;

  16. ΥΓΚάπταιν
    Μιλώ για την πρόταση σου περί κρατικοποίησης τραπεζών στό τέλος!
    ΥΓ2 Αντικαταστήστε την λέξη «υπάλληλοι » με την λέξη » Λακέδες» , για να ακριβολογούμε!

  17. Νίκο
    οι τράπεζες μας, όπως και εμείς εξάλλου, είναι χρεοκοπημένες ήδη φίλε μου.Η ρευστότητα που αντλούν οφείλεται στο κράτος και μόνο. Οι τιτλοποιήσεις τους δεν αξίζουν φράγκο στην αγορά και τα μόνο προϊόντα τους που είναι αυτή την στιγμή ανταλλάξιμα άμα τη εμφανίσει τους με ζεστό χρήμα είναι οι κρατικές εγγυήσεις. Υπό αυτή την έννοια είναι ήδη κρατικοποιημένες. Το πρόβλημα μας είναι ότι κρατικοποιούμε μόνον τις ζημιές τους. Η πρόταση για την και τυπικά κρατικοποίηση κάποιων τραπεζών και την δημιουργία /ένταξη στο σύστημα μιας Bad Bank δεν είναι καινούργια. Ακόμη και μέσα στην ίδια την Γερμανία είχαν ακουστεί αντίστοιχες φωνές στην έναρξη της κρίσης. Δεν εισακούστηκαν γιατί οι μέτοχοι των τραπεζών δεν ήταν _ούτε και είναι_ διατεθειμένοι να υποστούν την παραμικρή ζημία. Θέλουν ΚΑΙ την πίτα ολόκληρη (παροχή ρευστότητας , μηχανισμούς υποστήριξης κλπ) ΚΑΙ τον σκύλο (την τσέπη τους ) χορτάτο.
    Στο κάτω κάτω η χρεοκοπία μιας τράπεζας (των μετόχων της δηλαδή όχι των καταθετών) δεν είναι και δεν πρέπει να είναι ταμπού. Ρίξε μια ματιά εδώ, πρέπει να έχουν φτάσει ήδη τις 500 και βάλε αυτές που χουν πει το ποίημα αλλού- κι εμείς τείνουμε να γίνουμε βασιλικότεροι του βασιλέως στο ζήτημα αυτό. Το ίδιο κάνουμε και με το δικό μας (κρατικό) χρέος. Εδώ ολόκληρη Γερμανία μας σπρώχνει να ρυθμίσουμε τα χρέη μας με ζημιά των επενδυτών και εμείς τους λέμε όχι(!) θα τα πληρώσουν ΟΛΑ οι πολίτες !

  18. άντε ντε, αυτό που το πας!
    Να μας δείχνουνε το ψαλίδι ,
    και τα νούμερα τα δικά μας να δηλώνουν σθεναρα πως θα εξοφλήσουν εις το ακέραιον τις υποχρεώσεις τους.
    (εδώ τόχα από προχτές αλλά νόμιζα πως δεν κατάλαβα καλά λόγω ασχετίλας )
    δ

  19. (άσχετο) εμένα γιατί δεν με μίλησες βρε στο τηλ ?! 🙂

  20. να σε μιλήσω τώρα;
    δ

  21. Μίλησε τον ντομάτα γιατί θα μας βγούνε τα μάτια με τα γραμματάκια 🙂

  22. Ορέ κάπταιν
    Γιατί είπα ότι δεν γίνονται οι λακέδες αφεντικά;
    Άλλωστε έχω γράψει και στου Παπούλη ολόκληρο ποίημα γιαυτή ακριβώς την εξωφρενική κατάσταση
    (άρθρο Επείγουσες προτεραιότητες, 206 σχόλιο).
    Αλλά αν το καλοσκεφθείς ,αν δεις τι γίνεται μέσα στην κοινωνία ,αν σκεφτούμε ότι δεν υπάρχει εναλλακτική ,συνεκτική και ελπιδοφόρα πρόταση από πουθενά η ότι υπάρχει θάβεται μέσα στους ορυμαγδούς και την σκόνη που σκορπούν οι επιτιθέμενοι και πίσω από τον εμφύλιο των αντιολιγαρχικών δυνάμεων που αδυνατούν να βρούν ένα τρόπο συνεργασίας γιατί φοβούνται μη χάσουν τα μικρομάγαζα τους,αν υπολογίσεις πόσα μέσα ,πόσες εκπομπές τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές έχουν οι νταβαντζήδες στην διάθεσή τους,πόσο μουδιασμένος και απελπισμένος είναι ο κόσμος,αντί να βράζει από οργή αλλά και όταν οργίζεται στρέφεται ενάντια στον διπλανό του,τότε βρίσκεις και γιατί συνεχίζεται αυτό το τροπάρι.
    Γιατί ακόμη ελπίζουν ότι τα σχέδια και οι στόχοι τους θα περάσουν και εμείς θα πληρώσουμε για όλα!
    Γιατί ακόμη δεν έχει αρθρωθεί ,από τους πολλούς ένα ρεαλιστικό και ενωτικό δια ταύτα!
    Στο οποίο δια ταύτα προσθέτεις ένα ακρογωνιαίο λιθάρι με αυτό το άρθρο σου όπως κάνουν και πολλοί άλλοι στην μπλογκόσφαιρα.Το τσιμέντο και η λάσπη λείπει φίλε μου για να κτιστεί το σπίτι!Αυτό πρέπει να βρούμε το δυνατό γρηγορότερο!

  23. Νικολή καλημέρα
    το ρεαλιστικό και ενωτικό δια ταύτα αργεί και ως προς την σύνταξη του αλλά και ως προς το να γίνει αντιληπτό και αποδεκτό από τον μέσω πολίτη ως τέτοιο. Εμείς από την άλλη και ο καθένας από την πλευρά του που κατοικοεδρεύουμε στο μπλογκοχώρι η έκφραση της διαφορετικής μας άποψης καλύπτει κατ αρχήν μια βασική επικοινωνιακή μας ανάγκη.
    ό,τι άλλο προκύψει θα ήταν ευχής έργο

  24. Μακάρι μόνο γιά όλα αυτά που λές ότι συμβαίνουν (και συμβαίνουν )Νίκο ,να συνεχίζεται
    αυτό το τροπάρι.
    Δεν μπορώ ακόμα να ξεχάσω όμως, πως κάποτε γιά πολύ λιγότερα ο κόσμος έβγαινε στο δρόμο.Και ήταν πολύς.Όχι πέντε ψύλλοι.Χωρισμένοι ήμασταν από πάντα.
    Δεν ξέρω αν φταίει μόνο που λείπει αυτό το ενωτικό διαταύτα,
    ή που η κατηγορία του μικρομεσαίου αθωωμένου τριαντασαραντάρη -που θα έπρεπε να είναι μπροστά -, είναι σε μεγάλο βαθμό παρτάκιας.

    υ.γ
    και να φανταστείς πως με έστειλε σε έναν εχτές ,να διαβάσω πως γίνεται το μπλογκ καλύτερο εμφανισιακά, και κείνο είναι η εκδίκηση του μύωπα.
    Ε όχι κύριε.Δεν είναι όλοι οι στραβοί μύωπες.Υπάρχουν και πρεσβύωπες.

  25. το υστερόγραφο ήτο γιά παπούλη.

  26. Καλημέρα παιδιά
    και καλή δύναμη.
    Για το πρόβλημα με τα γραμματάκια εγώ το αντιμετωπίζω με μεγέθυνση πατώντας Ctrl και + συγχρόνως και αντίστροφα Ctrl και – για σμίκρυνση. Το γράφω μήπως έστω και ένας δεν το γνωρίζει!

  27. χα χαχχα

    http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=244616

    ο γιωργάμπης
    (κατά το χαραλάμπης)

    …δεν τη θέλω
    θα την πάρεις
    άλλα λόγια πεστε βρέ παιδιά….

    δ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: