ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΤΟΥ ΤΡΑΧΗΛΟΥ ΤΗΣ ΜΗΤΡΑΣ

από kapetanios

ΠΗΓΗ

Σήμερα δυστυχώς,
•ο καρκίνος του τραχήλου αποτελεί την δεύτερη συχνότερη κακοήθη νόσο των γυναικών παγκοσμίως (μετά τον καρκίνο του μαστού).
•στον τρίτο κόσμο (Αφρική, Νοτιοανατολική Ασία) αποτελεί την υπ’ αριθμόν 1 αιτία θανάτου γυναικών από καρκίνο.
•στην προηγμένη Ευρώπη, σήμερα, περίπου 33.400 γυναίκες εμφανίζουν κάθε χρόνο καρκίνο του τραχήλου και από αυτές περίπου οι 15.000 πεθαίνουν, δηλ. σήμερα στην Ευρώπη πεθαίνουν από την νόσο αυτή περίπου 40 γυναίκες κάθε μέρα.
•στην Ελλάδα, σύμφωνα με την εκτίμηση της δεκαετίας του ΄90, η συχνότητα εμφάνισης καρκίνου του τραχήλου ήταν 9,29/100.000 (EUCAN Database, 1998). Κατά την δεκαετία αυτή, στην Ελλάδα, περίπου 100 γυναίκες ηλικίας άνω των 25 ετών πέθαιναν κάθε χρόνο από την νόσο αυτή (Στοιχεία Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας).

Το πιο σημαντικό δεδομένο όμως, το οποίο δεν είναι γνωστό στον περισσότερο κόσμο, είναι ότι σήμερα γνωρίζουμε σίγουρα την αιτία που προκαλεί τον καρκίνο του τραχήλου: τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας τον προκαλεί ο ιός των ανθρωπίνων θηλωμάτων, γνωστός και ως HPV (Human Papilloma Virus). Είναι ίσως η μοναδική περίπτωση καρκίνου, της οποίας γνωρίζουμε σίγουρα την αιτία! Η αναγνώριση της εμπλοκής των ιών HPV στην καρκινογένεση επιβάλλει την ανάπτυξη τρόπων αποφυγής των μολύνσεων εξ αυτών προς ελαχιστοποίηση του κινδύνου. Σημαντική θέση κατέχει η πρόληψη, τόσο με την ευρεία εφαρμογή κυτταρολογικών – μοριακών τεχνικών ανίχνευσης πρώιμων βλαβών (screening test) όσο και με την ανάπτυξη εμβολίων. Έτσι, η μέθοδος ανίχνευσης και τυποποίησης του DNA του HPV σε κυτταρικό υλικό από τον τράχηλο της μήτρας γυναικών γνωστό ως “HPV DNA test” άρχισε να εφαρμόζεται σε μικρότερη ή μεγαλύτερη κλίμακα στις διάφορες χώρες του δυτικού κόσμου ως μέθοδος μαζικού πληθυσμιακού ελέγχου (screening test) σε συνδυασμό με το τεστ Παπανικολάου και την ύπαρξη σήμερα ενός Εμβολίου εναντίον του HPV. Το εμβόλιο αυτό, μετά προσπάθειες 15 περίπου ετών, είναι σήμερα υπαρκτό, και τα αποτελέσματα των μελετών εφαρμογής του σε γυναίκες είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικά. Γίνεται σαφές ότι όλα αυτά τα θέματα και όλες αυτές οι καινούργιες γνώσεις πρόκειται στο εγγύς μέλλον να αλλάξουν τελείως το πεδίο εφαρμογής της Προληπτικής Ιατρικής και της Φροντίδας για την Βελτίωση των Συνθηκών Υγείας του γυναικείου πληθυσμού Παράλληλα όμως με την ενεργοποίηση των επιστημόνων και των φορέων υγείας, απαραίτητη προϋπόθεση για την εφαρμογή του Νέου Προγράμματος Πρόληψης του Τραχηλικού Καρκίνου αποτελεί και η ευρεία και πλήρης ενημέρωση του γυναικείου και ανδρικού πληθυσμού σχετικά με την όλη διαδικασία καρκινογένεσης στον τράχηλο της μήτρας, την σημασία μόλυνσης από τον ιό, τις αληθινές διαστάσεις του κινδύνου, την σημασία της πρόληψης, τις πραγματικές δυνατότητες του εμβολίου. Ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας είναι μια νόσος, η οποία, σύμφωνα με τις γνώσεις και τις δυνατότητες που υπάρχουν σήμερα, μπορεί να προληφθεί.

O ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΤΟΥ ΤΡΑΧΗΛΟΥ ΤΗΣ ΜΗΤΡΑΣ
ΓΕΝΙΚΑ
Ο πρωτοπαθής καρκίνος του τραχήλου της μήτρας ήταν μέχρι πριν από μερικά χρόνια ο πλέον συχνός γυναικολογικός καρκίνος, με σχέση καρκίνου τραχήλου/καρκίνο ενδομητρίου 2:1. Σήμερα, η σχέση αυτή έχει αντιστραφεί και ο καρκίνος του ενδομητρίου είναι δυο φορές πιο συχνός από τον καρκίνο του τραχήλου. Ο καρκίνος του τραχήλου είναι πιο συχνός σε αναπτυσσόμενες και υπανάπτυκτες χώρες. Ο δευτεροπαθής καρκίνος του τραχήλου της μήτρας είναι σπάνιος. Η συχνότητα του καρκίνου του τραχήλου ποικίλει από χώρα σε χώρα και εξαρτάται εν πολλοίς από τη μέθοδο μαζικού ελέγχου (screening), που εφαρμόζεται για την πρόληψη του. Γενικώς, η συχνότητα του καρκίνου του τραχήλου εμφανίζει τα τελευταία χρόνια μια τάση μείωσης και αυτό οφείλεται στην ευρεία διάδοση της κυτταρολογικής εξέτασης κατά Παπανικολάου. Σε χώρες, που έχει εφαρμοσθεί ένα σοβαρό πρόγραμμα πρόληψης, όπως τις Σκανδιναβικές, η συχνότητα του καρκίνου του τραχήλου έχει μειωθεί σημαντικά. Από ορισμένες στατιστικές υπολογίζεται ότι περίπου 1 στα 60 θήλεα νεογνά θα αναπτύξουν διηθητικό καρκίνο του τραχήλου της μήτρας σε κάποιο στάδιο της ζωής τους. Στις ΗΠΑ, αλλά και σε άλλες χώρες έχει παρατηρηθεί μείωση των θανάτων από τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας κατά περίπου 60%. Εκτός από την πτωτική τάση στη συχνότητα, μεταβολές έχουν επίσης παρατηρηθεί κατά ηλικίες και στον τύπο της νεοπλασίας, με αύξηση της συχνότητας της ενδοεπιθηλιακής νεοπλασίας σε νέες γυναίκες.(εικ.1) Η μεταβολή αυτή, σε χώρες που έχουν υπηρεσίες καταγραφής των περιπτώσεων καρκίνου του τραχήλου, έχει σαφή σχέση με την εφαρμογή προγραμμάτων μαζικού ελέγχου, δηλαδή της κυτταρολογίας. Έτσι, η ενδοεπιθηλιακή νεοπλασία του τραχήλου έχει αυξηθεί σημαντικά σε ηλικίες μεταξύ 20 και 39 ετών. Από διάφορες στατιστικές προκύπτει ότι η μέγιστη συχνότητα για τον καρκίνο in situ εμφανίζεται μεταξύ 30 και 40 ετών, ενώ για το διηθητικό καρκίνο μεταξύ 40 και 50 ετών.

ΑΙΤΙΑ
Τα αίτια του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας δεν είναι γνωστά. Διάφοροι όμως παράγοντες, όπως εκείνοι που σχετίζονται με την ανάπτυξη της ενδοεπιθηλιακής νεοπλασίας του τραχήλου, έχουν ενοχοποιηθεί. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η σεξουαλική δραστηριότητα σχετίζεται με την ανάπτυξη του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας. Η ηλικία έναρξης της σεξουαλικής δραστηριότητας, ειδικότερα όταν αυτή είναι κάτω των 17 ετών καθώς και ο αριθμός των σεξουαλικών συντρόφων αποτελούν σημαντικούς παράγοντες. Ένας άλλος σημαντικός παράγοντας θεωρείται το κάπνισμα. Η επίδραση του καπνίσματος φαίνεται ότι είναι ανεξάρτητη άλλων παραγόντων, όπως της μεθόδου αντισύλληψης, της ηλικίας πρώτης κυήσεως και της κοινωνικής τάξης. Η χρήση αντισυλληπτικών δισκίων έχει επίσης θεωρηθεί ως ένας παράγοντας κίνδυνου. Αυτό στηρίζεται κυρίως σε επιδημιολογικές μελέτες, αλλά είναι δύσκολο να απομονωθεί ως ανεξάρτητος παράγοντας, αφού η προφύλαξη από ανεπιθύμητη κύηση, που παρέχουν τα αντισυλληπτικά δισκία, απελευθερώνει τις σεξουαλικές σχέσεις, οι οποίες από μόνες τους ενεργούν ως παράγοντας κίνδυνου.
Άλλοι παράγοντες είναι η πολυτοκία και το χαμηλό κοινωνικοοικονομικό επίπεδο. Έτσι, σε αρκετές χώρες της Ν. Αμερικής και της Ασίας με χαμηλό επίπεδο διαβίωσης, ο καρκίνος του τραχήλου θεωρείται μια από τις σημαντικότερες αίτιες θανάτου στις γυναίκες. Κατά πόσο διατροφικοί παράγοντες παίζουν ρόλο, δεν είναι γνωστό. Ενδεχομένως, η έλλειψη φιλικού οξέος και βιταμίνης C να παίζει κάποιο ρόλο, αν και αυτό δεν έχει διευκρινισθεί. Εκτός από τη σεξουαλική δραστηριότητα της γυναίκας, σημασία επίσης έχει και η σεξουαλική συμπεριφορά του άνδρα-συντρόφου της. Πράγματι, ο αριθμός των σεξουαλικών συντρόφων-γυναικών του συζύγου αποτελεί σημαντικό παράγοντα κίνδυνου για τη γυναίκα σύμφωνα με μια μελέτη ο σχετικός κίνδυνος είναι 7.8 φορές μεγαλύτερος για 15 ή περισσότερες εξωσυζυγικές συντρόφους. Οι παράγοντες, που αναφέρθηκαν ότι παίζουν ρόλο για την ανάπτυξη CIN, παίζουν επίσης ρόλο και για τον διηθητικό καρκίνο του τραχήλου της μήτρας.
Η σημασία διαφόρων ιών για την ανάπτυξη του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας έχει αποτελέσει αντικείμενο έρευνας τα τελευταία χρόνια. Αρχικά,
επικράτησε η άποψη ότι ο ιός του έρπητα τύπου 2 έχει μεγάλη αιτιολογική σχέση. Τα τελευταία όμως χρόνια έχει δοθεί μεγαλύτερη σημασία στον ιό των ανθρώπινων θηλωμάτων (HPV) και ιδιαίτερα στους τύπους 16, 18, 31, 33, 35, 39, 45, 51, 52, 56, 58 και 59. Γυναίκες, που έχουν προσβληθεί από τους τύπους αυτούς του ιού, έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να αναπτύξουν καρκίνο του τραχήλου της μήτρας. Είναι πιθανόν όμως μαζί με τον ιό να απαιτείται η συνεργεία και άλλων παραγόντων, ενώ δεν είναι γνώστη η συχνότητα του HPV σε φυσιολογικές γυναίκες. Από την άλλη μεριά, σε αρκετές περιπτώσεις γυναικών που εμφανίζουν αλλοιώσεις από τον HPV στο τραχηλικό επίχρισμα, οι αλλοιώσεις αυτές εξαφανίζονται αυτόματα. Ο καρκίνος συνήθως αναπτύσσεται σε έδαφος πλακώδους μετάπλασης του κυλινδρικού επιθηλίου, η οποία προέρχεται από ειδικά κύτταρα, που βρίσκονται κάτω από το κυλινδρικό επιθήλιο και λέγονται εφεδρικά κύτταρα (reserve cells). Όταν τα κύτταρα του πλακώδους επιθηλίου εμφανίζουν ατυπία, η άτυπη αυτή μετάπλαση οδηγεί στην ανάπτυξη CIN.
Έχει ήδη τονισθεί ότι η ενδοεπιθηλιακή νεοπλασία του τραχήλου αποτελεί προκαρκινική κατάσταση. Ο κίνδυνος μετάπτωσης της σε διηθητικό καρκίνο εξαρτάται από τη βαρύτητα της νεοπλασίας. Έτσι, σύμφωνα με μια μελέτη, ο σχετικός κίνδυνος μετάπτωσης της CIN I σε διηθητικό καρκίνο είναι 4, της CIN II 34.7 και της CIN III 112. Δεν θα πρέπει όμως να παραγνωρισθεί το γεγονός ότι έχουν αναφερθεί και περιπτώσεις αυτόματης υποχώρησης της ενδοεπιθηλιακής νεοπλασίας. Ο χρόνος μετάπτωσης της ενδοεπιθηλιακής νεοπλασίας σε διηθητικό καρκίνο δεν είναι γνωστός. Επίσης, ο κίνδυνος η CIN να μεταπέσει σε διηθητικό καρκίνο μπορεί να μειωθεί σημαντικά με τη χρήση της κολποτραχηλικής κυτταρολογίας, η οποία θα πρέπει να εφαρμόζεται στο γυναίκειο πληθυσμό ανελλιπώς από την ηλικία των 20 έως 69 ετών. Αν και η συχνότητα εφαρμογής της μεθόδου ποικίλει από μια φορά ανά 1-3 έτη, δεν έχει εξακριβωθεί εάν είναι καλύτερα ανά ένα ή 3 έτη. Διάφορες μελέτες έχουν δείξει ότι μια πραγματικά αρνητική εξέταση κατά Παπανικολάου προστατεύει για περίπου πέντε έτη και η προστασία αυτή είναι μεγαλύτερη , εάν υπάρχουν τουλάχιστον δυο αρνητικές προηγούμενες εξετάσεις. Ανάλογα όμως με τον τρόπο λήψης και την εμπειρία, η μέθοδος μπορεί να εμφανίζει αρκετό ποσοστό ψευδώς αρνητικών αποτελεσμάτων, όπως ήδη έχει αναφερθεί.

ΙΣΤΟΠΑΘΟΛΟΓΙΑ
Από πλευρά ιστοπαθολογίας, το από το πλακώδες επιθήλιο προερχόμενο καρκίνωμα του τραχήλου της μήτρας διαβαθμίζεται (grading) σε τρεις κατηγορίες, το καλώς διαφοροποιημένο (G1), το μετρίως διαφοροποιημένο (G2) και το κακώς διαφοροποιημένο (G3). Όταν η διαβάθμιση του καρκίνου δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί, τότε χαρακτηρίζεται ως GX. Ο ακροχορδονώδης εξωφυτικός τύπος από το πλακώδες επιθήλιο θεωρείται υψηλής διαφοροποίησης με τάση για τοπική ανάπτυξη και τοπική υποτροπή και μικρότερη διάθεση για επέκταση. Άλλοι τύποι καρκίνου του τραχήλου εκ του πλακώδους επιθηλίου περιλαμβάνουν τους τύπους με μεγάλα κύτταρα χωρίς κερατινοποίηση, τους τύπους με μεγάλα κύτταρα με κερατινοποίηση και τους τύπους με μικρά κύτταρα. Το αδενοκαρκίνωμα, εκτός από το ότι μπορεί να είναι in situ και μικροδιηθητικό, όταν είναι διηθητικό, μπορεί να είναι διαφόρων τύπων. Ένας τύπος είναι ο ενδοτραχηλικός τύπος, που αποτελεί το 90% των περιπτώσεων αδενοκαρκινώματος και τα κύτταρα του μοιάζουν με τα τραχηλικά κύτταρα του φυσιολογικού επιθηλίου. Άλλος τύπος είναι το αδενοκαρκίνωμα μικρής εκτροπής από το φυσιολογικό, που ονομάζεται και κακοήθες αδένωμα με καλή διαφοροποίηση των κυττάρων του, αλλά παρ’ όλα αυτά με κακή πρόγνωση. Άλλοι τύποι είναι το βλεννώδες αδενοκαρκίνωμα, που παράγει βλέννα, το ενδομητριοειδές αδενοκαρκίνωμα, που μοιάζει με το αντίστοιχο του ενδομητρίου και για να τεθεί διάγνωση θα πρέπει το ενδομήτριο στην κοιλότητα της μήτρας να είναι φυσιολογικό, το αδενοκαρκίνωμα εκ διαυγών κυττάρων, το θηλώδες και το ορώδες-θηλώδες αδενοκαρκινωμα, που είναι σχετικά σπάνιο. Τέλος, μπορεί να υπάρχουν μεικτοί τύποι από πλακώδες και αδενικό επιθήλιο, όπως το λεγόμενο αδενοπλακώδες καρκίνωμα και το βλεννοεπιδερμοειδές καρκίνωμα σχετικά κακής πρόγνωσης. Εκτός από τους παραπάνω ιστολογικούς τύπους από το πλακώδες και το αδενικό επιθήλιο, στον τράχηλο μπορεί να παρατηρηθούν και άλλοι τύποι κακοήθων όγκων, όπως όγκοι από μεσεγχυματικό ιστό, που περιλαμβάνουν το σάρκωμα από το ενδοτραχηλικό στρώμα, το καρκίνο- σάρκωμα, το αδενοσάρκωμα, το λειομυοσάρκωμα και το εμβρυονικό ραβδομυοσάρκωμα των παιδιών, όγκοι από τους πόρους του Gartner, όπως
είναι το μεσονέφρωμα και ορισμένοι άλλοι όγκοι, που περιλαμβάνουν μεταστατικό καρκίνο, λέμφωμα, μελάνωμα και καρκινοειδές.
Τα τελευταία χρόνια, έχει παρατηρηθεί μια μεταβολή στη συμπεριφορά του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας, με το αδενοκαρκίνωμα να εμφανίζεται σε σχετικά μεγαλύτερη απόλυτη συχνότητα, το διηθητικό καρκίνο να αναπτύσσεται με σχετικά μεγαλύτερη ταχύτητα και να αυξάνει η συχνότητα των νέων σχετικά γυναικών, που αναπτύσσουν καρκίνο εκ πλακώδους επιθηλίου, ο οποίος μάλιστα είναι και περισσότερο επιθετικός.
ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ
Στις περιπτώσεις, που υπάρχει μικροσκοπική διήθηση ή μικροδιηθητικό καρκίνωμα (Στάδιο la), σπάνια εμφανίζονται συμπτώματα. Η πλειονότητα των περιπτώσεων αυτών διαγιγνώσκεται με το τραχηλικό επίχρισμα κατά Παπανικολάου, την κολποσκόπηση και την κωνοειδή εκτομή. Σε μερικές περιπτώσεις πραγματικής διήθησης, είναι δυνατόν να παρατηρείται κολπική αιμόρροια ή κολπική υπερέκκριση. Βεβαίως στις περιπτώσεις, που υπάρχει ορατή εικόνα καρκινώματος κατά την κλινική εξέταση (Στάδιο lb), είναι δυνατόν εάν η βλάβη εξελκωθεί να εμφανισθεί μητρορραγία. Το ίδιο μπορεί να προκύψει και ως αποτέλεσμα σεξουαλικής επαφής ή γυναικολογικής εξέτασης. Κάτι τέτοιο μπορεί να παρατηρηθεί ακόμη και αν δεν υπάρχει κλινική εικόνα καρκίνου, λόγω του ότι ο διηθητικός καρκίνος δημιουργεί εύθρυπτο επιθήλιο. Σε περιπτώσεις προχωρημένου καρκίνου του τραχήλου της μήτρας, η αιμορραγία μπορεί να είναι μεγάλη έως κατακλυσμίαια, με άμεσο κίνδυνο για τη ζωή της γυναίκας. Άλλο σύμπτωμα μπορεί να είναι η δύσοσμη κολπική υπερέκκριση από νέκρωση ιστών. Το άλγος είναι ασύνηθες σύμπτωμα και παρατηρείται μόνο σε περιπτώσεις προχωρημένου καρκίνου, όπως επίσης το οίδημα του σκέλους και η συχνοουρία. Το άλγος στον προχωρημένο καρκίνο του τραχήλου της μήτρας εμφανίζεται χαμηλά στην πύελο και προς την ιερά περιοχή και μπορεί να επεκτείνεται κατά μήκος του ισχιακού νεύρου και στα κάτω άκρα. Αν και τα συμπτώματα αυτά δεν είναι ειδικά για τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας, έχει βρεθεί ότι η παρουσία τους αποτελεί κακό προγνωστικό παράγοντα αυξάνοντας την πιθανότητα υποτροπών. Άλλα συμπτώματα προχωρημένου καρκίνου του τραχήλου περιλαμβάνουν, δυσουρία, αιματουρία και αιμορραγία από το έντερο ή δυσκοιλιότητα, τα οποία προέρχονται από επέκταση του όγκου στα αντίστοιχα όργανα. Τέλος, σε πολύ βαριές τελικές καταστάσεις παρατηρούνται μαζί και αιμορραγία και ουραιμία. Η τελευταία προκύπτει από στάση ούρων λόγω υδρονέφρωσης, ενώ η διήθηση πυελικών αγγείων και νεύρων δημιουργεί οίδημα, θρομβοφλεβίτιδα και νευραλγία.

ΔΙΑΓΝΩΣΗ
Η κλινική εξέταση μπορεί να δώσει ενδείξεις για την ύπαρξη καρκίνου τόσο κατά την επισκόπηση όσο και κατά την ψηλάφηση του τραχήλου. Επισκοπικά, όπως αναφέρθηκε, ο καρκίνος του τραχήλου μπορεί να εμφανίζεται με τη μορφή εξωφυτικής διόγκωσης μερικές φορές εξελκωμένης ή νεκρωτικής ή με τη μορφή μόνο διηθητικής βλάβης ή έλκους με επρησμένα χείλη(εικ.2). Βλάβες του ενδοτράχηλου μπορεί να μην είναι ορατές, αν και ο τράχηλος τείνει να παίρνει βαρελοειδή μορφή. Εάν υπάρχει επέκταση προς τους κολπικούς θόλους, αυτή θα γίνει ορατή κατά την επισκόπηση, ενώ κατά την ψηλάφηση διαπιστώνεται σκληρία. Η διήθηση των παραμητρίων μπορεί να διαπιστωθεί με την αμφίχειρη γυναικολογική εξέταση, η οποία για τις περιπτώσεις καρκίνου του τραχήλου θα πρέπει να γίνεται και από το ορθό. Η εξέταση αυτή είναι ουσιώδης για τη σταδιοποίηση της νόσου και πρέπει να γίνεται υπό αναισθησία. Καταστάσεις, οι οποίες δυνατόν να συγχυσθούν με τον καρκίνο του τραχήλου, είναι η χρόνια τραχηλίτις, η φυματίωση, η σύφιλη, το αφροδίσιο λεμφοκοκκίωμα, το βουβωνικό κοκκίωμα και η ακτινομύκωση ( επί χρήσεως ενδομήτρικων σπειραμάτων). Ουσιαστικά, η διάγνωση του καρκίνου του τραχήλου θα γίνει με τη θετική κυτταρολογική εξέταση, την κολποσκόπηση και την κωνοειδή εκτομή σε περιπτώσεις μη ορατής κλινικής εικόνας ( στάδιο la), δηλαδή με τη βιοψία και την ιστολογική εξέταση. Σε περιπτώσεις μη εμφανούς βλάβης αλλά θετικής της κυτταρολογικής εξέτασης ή και της βιοψίας, θα πρέπει να γίνεται, όπως έχει ήδη αναφερθεί, κωνοειδής εκτομή. Με την κωνοειδή εκτομή, θα γίνει η διάγνωση της αρχόμενης διήθησης ( στάδιο la1) και του μικροδιηθητικού καρκινώματος (στάδιο la2). Να σημειωθεί ακόμη ότι η διάγνωση της ενδοτραχηλικής εντόπισης του καρκίνου μπορεί να γίνει με την απόξεση του τραχήλου, η οποία πρέπει να έχει τη μορφή της κλασματικής απόξεσης της μήτρας.
ΕΠΕΚΤΑΣΗ
Η επέκταση του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας γίνεται κατά συνέχεια ιστών και μέσω των λεμφαγγείων, ενώ σε προχωρημένα στάδια γίνεται και αιματογενώς. Η τοπική προς το παραμήτριο επέκταση αφορά στους πλάγιους τραχηλικούς συνδέσμους και μπορεί να περιλαμβάνει ολόκληρο το σύνδεσμο μέχρι το πυελικό τοίχωμα ή να υπάρχει μόνο κατά τόπους. Επίσης, μπορεί να περιλαμβάνει λεμφαδένες, που υπάρχουν μέσα στο παραμήτριο (τραχηλικό σύνδεσμο) και είναι ανεξάρτητοι των πυελικών λεμφαδένων. Η διήθηση των παραμητρικών λεμφαδένων εξαρτάται από το στάδιο και ανέρχεται περίπου σε 15% στο στάδιο I και 20-25% στο στάδιο IIb, εμφανίζει δε θετική συσχέτιση με τη διήθηση των πυελικών λεμφαδένων. Η επέκταση του καρκίνου του τραχήλου μπορεί επίσης να γίνει τοπικά προς τον κόλπο και προς το σώμα της μήτρας (ιδίως από τον ενδοτράχηλο). Η πιθανότητα επέκτασης του καρκίνου του τραχήλου στις ωοθήκες ή στο περιτόναιο είναι πολύ μικρή. Επίσης, ο καρκίνος μπορεί να επεκταθεί σε γειτονικά όργανα, όπως είναι η ουροδόχος κύστη και το ορθό. Το βάθος της διήθησης μετράται από το όριο του επιθηλίου με το στρώμα των πλέον επιφανειακών επιθηλιακών θηλών μέχρι το μέγιστο σημείο της διήθησης. Η διήθηση αγγειακών φλεβωδών ή λεμφωδών χώρων δεν αλλάζει τη σταδιοποίηση. Οι λεμφαγγειακές μεταστάσεις είναι ο κυριότερος τρόπος επέκτασης του καρκίνου και γίνονται προς τους πυελικούς λεμφαδένες και από κει στους παραορτικούς. Ο πρώτος σταθμός λεμφαδένων εκτός από τους παραμητρικούς περιλαμβάνει τις έσω λαγονίου αρτηρίας (θυρεοειδούς βόθρου-υπογαστρικούς), της έξω λαγονίου αρτηρίας, τους προιερούς και τους κοινούς λαγόνιους. Οι παραορτικοί λεμφαδένες θεωρούνται έως δεύτερος σταθμός και κατά βάση χαρακτηρίζονται ως απομακρυσμένες μεταστάσεις. Η διήθηση των λεμφαδένων εξαρτάται από το μέγεθος του όγκου. Γενικώς, υπάρχει θετική συσχέτιση μεταξύ μεγέθους της πρωτοπαθούς εστίας και του αριθμού των λεμφαδένων, που διηθούνται. Οι λεμφαδένες, που συχνότερα ανευρίσκονται διηθημένοι, είναι η ομάδα του θυρεοειδούς νεύρου. Σε ποσοστό περίπου 16% του σταδίου II, υπάρχει διήθηση των παραορτικών λεμφαδένων. Σε ελάχιστες περιπτώσεις είναι δυνατή η απ’ ευθείας διήθηση των παραορτικών λεμφαδένων, χωρίς να ανευρίσκονται θετικοί πυελικοί λεμφαδένες. Τέλος, απομακρυσμένες μεταστάσεις σε όργανα, όπως στους πνεύμονες, το ήπαρ, τα οστά, το έντερο, τον εγκέφαλο, τα επινεφρίδια, το σπλήνα και το πάγκρεας έχουν παρατηρηθεί στον καρκίνο του τραχήλου.

ΣΤΑΔΙΟΠΟΙΗΣΗ


Η σταδιοποίηση του καρκίνου του τραχήλου αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο για την αντιμετώπιση του και γίνεται με την κλινική εξέταση. Χρησιμοποιείται η ταξινόμηση, που έχει προταθεί από τη FIGO (1988). Αν και η σταδιοποίηση γίνεται πριν από ενδεχόμενη χειρουργική επέμβαση, εν τούτοις επεμβατικές διαδικασίες, όπως η κωνοειδής εκτομή, αλλά και άλλες ειδικές εξετάσεις, όπως η ακτινογραφία θώρακος, η ενδοφλέβια πυελογραφία, η κυστεοσκόπηση και η ορθοσιγμοειδοσκόπηση είναι αναγκαίες. Άλλες εξετάσεις, όπως ο βαριούχος υποκλυσμός ή η κολονοσκόπηση, η λεμφαγγειογραφία, η αξονική και η μαγνητική τομογραφία μπορεί να προσφέρουν σημαντική βοήθεια, αλλά δεν είναι υποχρεωτικές. Η μαγνητική τομογραφία ενδεχομένως να συμπεριληφθεί στις βασικές εξετάσεις, αφού η απεικονιστική της συνεισφορά είναι σημαντική ως προς το βαθμό επέκτασης της νόσου. Πάντως, μέχρι σήμερα δεν έχει συμπεριληφθεί στη διαδικασία της σταδιοποίησης του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας, η οποία όπως αναφέρθηκε είναι κλινική.
Είναι προφανές, ότι η χρησιμοποίηση της κλινικής εξέτασης ως τις πλέον σημαντικής μεθόδου για τη σταδιοποίηση δημιουργεί εσφαλμένες εκτιμήσεις σε αρκετές περιπτώσεις. Έτσι, η εκτίμηση ότι πρόκειται για στάδιο IIb, που σημαίνει διήθηση των παραμητρίων, σύμφωνα με μια μελέτη ήταν σωστή μόνο στο ένα τρίτο των περιπτώσεων μετά από την ιστολογική εξέταση των παραμητρίων. Φλεγμονώδης αντίδραση των παραμητρίων η έλξη του παραμητρίου από διόγκωση, που προκαλεί ο καρκίνος στον τράχηλο, δυνατόν να δημιουργήσουν την ψευδή εντύπωση περί σταδίου IIb. Επίσης, σε ποσοστό περίπου 12-14% των περιπτώσεων, που εκτιμώνται κλινικά ως στάδια Ib και IIa υπάρχει διήθηση των παραμητρίων βεβαιωμένη ιστολογικός. Παρόλα αυτά, η κλινική εξέταση παραμένει η κύρια μέθοδος σταδιοποίησης και το στάδιο, προκειμένου για σύγκριση των αποτελεσμάτων της θεραπείας μεταξύ των διάφορων Κέντρων, δεν αλλάζει μετά τη χειρουργική θεραπεία, έστω και εάν τα ιστολογικά δεδομένα δεν συμφωνούν με την κλινική εκτίμηση. Επίσης, η παρακολούθηση της ασθενούς γίνεται σύμφωνα με το αρχικό στάδιο. Η σταδιοποίηση του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας περιλαμβάνει τέσσερα στάδια.
Αν και για τη σταδιοποίηση, η κλινική εξέταση αποτελεί τη βασική μέθοδο, ορισμένες επιπλέον εξετάσεις είναι αποδεκτές, προκειμένου να ολοκληρωθεί η σταδιοποίηση. Αυτές περιλαμβάνουν την κολποσκόπηση, την ενδοτραχηλική απόξεση, την υστεροσκόπηση, την κυστεοσκόπηση, την ορθοσιγμοειδοσκόπηση, την πρωκτοσκόπηση, την ενδοφλέβια πυελογραφία και την ακτινογραφία των πνευμόνων και του σκελετού. Εάν υπάρχει υποψία για διήθηση της ουροδόχου κύστεως ή του ορθού, αυτό θα πρέπει να επιβεβαιωθεί με βιοψία και ιστολογική εξέταση. Όταν η διάγνωση του σταδίου τίθεται με την κωνοειδή εκτομή, αυτή θεωρείται ως μέρος της κλινικής εξέτασης (στάδιο I). Οι λοιπές εξετάσεις, που αναφέρθηκαν παραπάνω, δεν είναι υποχρεωτικές, αφού δεν υπάρχει ομοφωνία ως προς την αξιολόγηση τους. Μετά τη χειρουργική επέμβαση, όπως αναφέρθηκε, η αξιολόγηση των ιστολογικών ευρημάτων δεν μεταβάλλει το στάδιο. Σε περίπτωση, κατά την οποία έχει εκτελεσθεί ολική υστερεκτομία χωρίς προηγουμένως να έχει γίνει η κατάλληλη διαγνωστική διαδικασία και αποδειχθεί ότι πρόκειται για εκτεταμένο διηθητικό καρκίνωμα του τραχήλου, τότε η περίπτωση αυτή δεν μπορεί να σταδιοποιηθεί κλινικά και αναφέρεται χωριστά, αποκλειόμενη από τις θεραπευτικές στατιστικές.
Όπως αναφέρθηκε ήδη, σε περιπτώσεις σταδίου Ia, η ανεύρεση κατά την ιστολογική εξέταση διηθημένων αγγειακών, φλεβωδών ή λεμφωδών χώρων, δεν μεταβάλλει το στάδιο αλλά καταγράφεται και λαμβάνεται υπόψη για την περαιτέρω θεραπεία. Μια παράμετρος, η οποία θεωρείται σημαντική, ιδιαίτερα σε ότι έχει σχέση με τη διήθηση των παραμητρικών και πυελικών λεμφαδένων, είναι, όπως ήδη αναφέρθηκε, το μέγεθος των λεμφαδένων. Προσπάθειες αξιολόγησης του δεδομένου αυτού προεγχειρητικά δεν έχουν απόδοση ανάλογα αποτελέσματα, ενώ η εφαρμογή της αξονικής τομογραφίας δεν είναι πάντα βοηθητική. Ο ρόλος της λεμφαγγειογραφίας για την ανακάλυψη μεταστάσεων στους λεμφαδένες υπερέχει της αξονικής τομογραφίας. Νεότερες τεχνικές περιλαμβάνουν ραδιοσημασμένα μονοκλωνικά αντισώματα για την ανακάλυψη μεταστάσεων και υποτροπών. Άλλες τεχνικές είναι η ανοσοιστοχημεία, η κυτταρομετρία ροής και η τυποποίηση του HPV με τεχνικές in situ υβριδισμού και PCR. Τέλος, η σημασία διάφορων ογκογονιδίων, όπως πρωτογκογονιδίων, στην ανάπτυξη και εξέλιξη του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας μελετάται τα τελευταία 22 χρόνια. Αναμένεται η μελλοντική έρευνα να βοηθήσει προς την κατεύθυνση αυτή.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ
Το είδος της θεραπείας του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας εξαρτάται από το στάδιο της νόσου. Έτσι,

  • η χειρουργική θεραπεία εφαρμόζεται μέχρι το στάδιο IIa,
  • ενώ για τα υπόλοιπα στάδια η χειρουργική θεραπεία αποφεύγεται και εφαρμόζεται η ακτινοθεραπεία.

Ειδικότερα στο στάδιο Ia1, σε νέα άτομα και εφόσον η αγγειακή και λεμφώδεις χώροι δεν έχουν διηθηθεί, ο καρκίνος μπορεί να αντιμετωπισθεί όπως ο καρκίνος in situ, δηλαδή με ευρεία κωνοειδή εκτομή, με την προϋπόθεση ότι η αφαίρεση έγινε επί υγιών ιστών. Σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας, που έχουν τεκνοποιήσει, η αντιμετώπιση στο στάδιο Ia1 γίνεται με απλή ολική υστερεκτομία. Η αφαίρεση των ωοθηκών δεν είναι απαραίτητη στις περιπτώσεις αυτές, επειδή ο καρκίνος του τραχήλου δεν είναι ορμονοεξαρτώμενος, εκτός αν η γυναίκα είναι ηλικίας άνω των 45 ετών ή μετεμμηνοπαυσιακή. Από το στάδιο Ia2 αλλά και στο Ia1 εφ’ όσον έχουν διηθηθεί η αγγειακή και οι λεμφώδης χώροι και μέχρι το στάδιο IIa εφαρμόζεται η ριζική υστερεκτομία  η οποία περιλαμβάνει εκτός από την ολική αφαίρεση της μήτρας και των εξαρτημάτων, την αφαίρεση των παραμητρίων ( τραχηλικών συνδέσμων) και συνεπώς και των λεμφαδένων, που υπάρχουν σε αυτά καθώς επίσης την αφαίρεση των λεμφαδένων της περιοχής του θυρεοειδούς νεύρου και των αγγείων, την αφαίρεση των λεμφαδένων των έξω λαγόνιων αγγείων, των κοινών λαγόνιων αγγείων, των έσω λαγόνιων αγγείων και την αφαίρεση των προιερών λεμφαδένων. Παράλληλα, αφαιρείται ο κυτταρολιπώδης ιστός, που καλύπτει τον περικυστικό και περιορθικό χώρο, ενώ αφαιρείται εκτεταμένα ο πλατύς σύνδεσμος και το άνω τριτημόριο του κόλπου. Επίσης, αφαιρούνται οι λεμφαδένες της περιοχής του ουρητήρα πλησίον δηλαδή του χιασμού του με τη μητριαία αρτηρία καθώς επίσης και οι παραορτικοί λεμφαδένες.

Στα στάδια IIb, IIIa, IIIb και IV, εφαρμόζεται μόνο ακτινοθεραπεία, η οποία περιλαμβάνει την ενδοκολπική και ενδοτραχηλική ακτινοβολία, καθώς και την εξωτερική πυελική ακτινοβολία των λεμφαδένων. Τα τελευταία χρόνια, γίνεται προσπάθεια της εφαρμογής ολοένα και λιγότερο εκτεταμένων χειρουργικών επεμβάσεων. Έτσι, στα στάδια la2 μέχρι lla, δοκιμάζεται η λαπαροσκοπική λεμφαδενεκτομή των πυελικών λεμφαδένων και η κολπική ριζική τραχηλεκτομή με εξαίρεση και τμήματος του παραμητρίου. Με τη μέθοδο αυτή  είναι δυνατόν να διατηρηθεί η γονιμότητα της γυναίκας. Παρ’ όλα αυτά, μακροπρόθεσμα αποτελέσματα από τη χρήση της μεθόδου, δεν είναι ακόμα διαθέσιμα.
Συνήθως, μετά τη χειρουργική επέμβαση συνιστάται συμπληρωματική ακτινοθεραπεία των πυελικών λεμφαδένων, αν και δεν είναι βέβαιο ότι στο στάδιο I αυτό βελτιώνει την πρόγνωση περισσότερο από τη χειρουργική θεραπεία μόνη της. Γ ια τα στάδια Ib και IIa, το μέγεθος του όγκου και η επέκταση στους πυελικούς λεμφαδένες κυρίως της κοινής λαγονίου αποτελούν παράγοντες κίνδυνου, που συνεκτιμώνται για την εφαρμογή συμπληρωματικής ακτινοθεραπείας. Και στην περίπτωση αυτή, η επιβίωση των ασθενών δεν είναι βέβαιο ότι βελτιώνεται με τη συμπληρωματική ακτινοθεραπεία. Παρόλα αυτά, μετεγχειρητική ακτινοθεραπεία συνιστάται μετά από τη χειρουργική επέμβαση και στα στάδια Ia2 μέχρι και IIa σχεδόν σε όλες τις ασθενείς, ιδιαίτερα εάν υπάρχουν κακοί προγνωστικοί παράγοντες, όπως εκτομή πλησίον των ορίων του καρκίνου, περισσότεροι από δυο θετικοί πυελικοί λεμφαδένες ή ένδειξη για μικροσκοπική διήθηση του παραμητρίου. Σχετικά με την ακτινοβόληση των παραορτικών λεμφαδένων, αυτή κρίνεται ως μη σκόπιμη σε περιπτώσεις, που έχουν αφαιρεθεί πλήρως οι λεμφαδένες της περιοχής αυτής. Η εφαρμογή προεγχειρητικής ακτινοθεραπείας αποτελεί επίσης μια πρακτική, η οποία όμως αυξάνει τον κίνδυνο των επιπλοκών. Η προεγχειρητική ακτινοθεραπεία συνιστάται από ορισμένους στο στάδιο Ib2 ακολουθούμενη από χειρουργική επέμβαση. Οι κυριότερες επιπλοκές από την ακτινοθεραπεία είναι η δημιουργία συριγγίων. Τα συρίγγια αφορούν στην ουροδόχο κύστη, τους ουρητήρες, το ορθοσιγμοειδές και το λεπτό έντερο. Άλλες πιθανές επιπλοκές είναι η αιμορραγική κυστίτις, η πρωκτίτις, η σιγμοειδίτις και ο αποφρακτικός ειλεός. ( για τα δυο πρώτα στάδια) αποτεΠαρόλα αυτά, ορισμένοι εφαρμόζουν ως μοναδική θεραπεία την ακτινοθεραπεία σε όλα τα στάδια της νόσου με εξίσου καλά λέσματα με τη ριζική υστερεκτομία. Συνήθως, εφαρμόζεται εξωτερική ακτινοβολία στην πύελο και εσωτερική στον τράχηλο με ράδιο ή κάσιο.
Αν και, όπως αναφέρθηκε, η κλινική σταδιοποίηση αποτελεί το βασικό τρόπο εκτίμησης της έκτασης της νόσου, ορισμένοι κατά τη χειρουργική επέμβαση διενεργούν ταχεία βιοψία των παροντικών λεμφαδένων και εάν αυτή αποβεί θετική, σταματούν την επέμβαση, θεωρώντας τη νόσο ως εκτεταμένη, έστω 25
και εάν κλινικά είχε εκτιμηθεί ως στάδιο Ι ή II. Η συχνότητα θετικών παραορτικών λεμφαδένων ανέρχεται σε 20% στο στάδιο II και σε 30% στο στάδιο III. Περίπου το 10% των ασθενών με στάδιο II ή μεγαλύτερο στάδιο έχουν μεταστάσεις στο περιτόναιο, τα εξαρτήματα ή το ήπαρ, οι οποίες διαγιγνώσκονται κατά τη χειρουργική επέμβαση.
Η σοβαρότερη επιπλοκή της ριζικής υστερεκτομίας είναι η στένωση ή τα συρίγγια του ουρητήρα. Η συχνότητα αυτών σήμερα έχει μειωθεί στο 1-2% επειδή αποφεύγεται η έντονη απογύμνωση του ουρητήρα από την αγγειώση του. Η συχνότερη επιπλοκή της ριζικής υστερεκτομίας είναι η κακή λειτουργία της ουροδόχου κύστεως, λόγω διατομής των νεύρων, που διέρχονται μετά από τους τραχηλικούς και τους ιερομητρικούς συνδέσμους. Μια άλλη λιγότερο συχνή, αλλά πιο επικίνδυνη επιπλοκή, είναι η θρομβοφλεβίτις και η πνευμονική εμβολή.
Στην περίπτωση, κατά την οποία μετά από ολική απλή υστερεκτομια σε προηγουμένως μη διαγνωσθείσα περίπτωση καρκίνου του τραχήλου της μήτρας αποδειχθεί ότι πρόκειται για διηθητικό καρκίνωμα, η ασθενής θα πρέπει να υποβληθεί σε μετεγχειρητική πυελική ακτινοθεραπεία. Αν πρόκειται μόνο για μικροδιηθητικό καρκίνωμα, δεν χρειάζεται προσθετή θεραπεία.
ΧΗΜΕΙΟΘΕΡΑΠΕΙΑ
Η χημειοθεραπεία στον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας έχει αρχίσει να εφαρμόζεται ευρύτερα τα τελευταία χρόνια. Μπορεί να χορηγηθεί είτε πριν από τη χειρουργική επέμβαση είτε μετά από αυτήν ως συμπληρωματική θεραπεία μόνη σε συνδυασμό με ακτινοθεραπεία. Μπορεί επίσης να εφαρμοστεί σε υποτροπές της νόσου μόνη ή σε συνδυασμό με ακτινοθεραπεία. Η εφαρμογή της πριν από την εγχείρηση έχει ως στόχο να ελαττώσει το μέγεθος του όγκου, ιδιαίτερα σε ασθενείς σταδίου IIb ή μεγαλύτερου σταδίου. Έτσι, ανεγχείρητες περιπτώσεις μπορεί στη συνέχεια να γίνουν χειρουργήσιμες. Το θεραπευτικό χημικοθεραπευτικό σχήμα έχει ως βάση τη σισπλατίνη. Η συμπληρωματική χημειοθεραπεία μετά από τη χειρουργική φαίνεται κατά ορισμένες μελέτες να αυξάνει την πενταετή επιβίωση και να ελαττώνει τις υποτροπές και τους θανάτους από τη νόσο σε μεγαλύτερο ποσοστό, πάρα όταν η χειρουργική θεραπεία εφαρμοσθεί μόνη της ή συμπληρωθεί με ακτινοθεραπεία. Στα στάδια III και IV, η ακτινοθεραπεία, που είναι και η πρωταρχική θεραπεία, παρέχει καλύτερα αποτελέσματα, εάν συνδυαστεί με χημειοθεραπεία, παρά εάν χορηγηθεί μόνη της. Σε περιπτώσεις προχωρημένου καρκίνου με διήθηση της ουροδόχου κύστεως ή και του ορθού ή σε υποτροπές, ορισμένοι εφαρμόζουν την πρόσθια ή οπίσθια εξεντέρωση, η οποία θεωρείται ακρωτηριαστική μέθοδος και συνοδεύεται από αυξημένο κίνδυνο επιπλοκών και αυξημένη θνησιμότητα.
Σε περίπτωση υποτροπής της νόσου μετά από ακτινοθεραπεία χωρίς προηγούμενη επέμβαση, εφόσον πρόκειται για μικρή περιορισμένη εντόπιση στο κέντρο της πυέλου και χωρίς μεταστάσεις, εφαρμόζεται ριζική υστερεκτομή και μερική κολποεκτομή . Εάν όμως πρόκειται για μεγαλύτερες υποτροπές, ενδεχομένως η χημειοθεραπεία να ενεργήσει παρηγορητικά. Στην περίπτωση, που έχει προηγηθεί ολική υστερεκτομία και αναπτυχθεί καρκίνος αργότερα στο κολπικό κολόβωμα, η αντιμετώπιση είναι ίδια με αυτή, που αναφέρθηκε παραπάνω.
ΠΡΟΓΝΩΣΗ
Η επιβίωση στον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας εξαρτάται από το στάδιο της νόσου. Έτσι,

  • στο μικροδιηθητικό καρκίνωμα και ειδικότερα σε πολύ αρχόμενη διήθηση (στάδιο Ia1), η πιθανότητα θανάτου στα πέντε έτη είναι μόλις ο.2%.
  • Σε περιπτώσεις μικροδιηθητικού καρκινώματος (στάδιο Ia2), η πιθανότητα θανάτου ανέρχεται σε 0.4% ανεξάρτητα της εφαρμογής περισσότερο ή λιγότερο ριζικής χειρουργικής θεραπείας.
  • Η πενταετής επιβίωση στο στάδιο Ib είναι κατά μέσον όρο σύμφωνα με διάφορες μελέτες 85%,
  • στο στάδιο IIa 75%
  • στο IIb 65%,
  • στο IIIa 40%
  • στο IΙΙb 30%
  • στο Iva 15%
  • και στο IVb 10%.
  • Τα ποσοστά πάντως αυτά μειώνονται σημαντικά ακόμη και στο στάδιο Ib σε περιπτώσεις θετικών πυελικών λεμφαδένων. Κακοί προγνωστικοί παράγοντες είναι, όπως αναφέρθηκε, το μέγεθος του όγκου, η διήθηση των λεμφαγγείων και αγγείων, η διήθηση του παραμητρίου και η προσβολή των πυελικών λεμφαδένων.

Εμβόλιο κατά του HPV.
Αυτό το εμβόλιο, έπειτα από προσπάθειες15 περίπου ετών, σήμερα υπάρχει, και τα πρώτα αποτελέσματα εφαρμογής του είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικά. Πρόκειται για προφυλακτικό εμβόλιο κατά της μόλυνσης από τον ιό, ενώ σε εξέλιξη βρίσκονται και οι μελέτες που αφορούν την αξιολόγηση ενός θεραπευτικού εμβολίου, εναντίον ήδη υπαρχουσών κυτταρικών αλλοιώσεων οφειλόμενων στη δράση του ίου. Η δράση του  προφυλακτικού εμβολίου βασίζεται στην αντιγονική δράση των επονομαζόμενων «ιόμορφων σωματιδίων» (Virus Like Particles-VLPs), τα οποία συντίθενται από 20 καψομερίδια της ιικής καψιδιακής πρωτεΐνης LI ως εδρικά καψίδια/ιοσωμάτια, παρόμοια με αυτά του ιού, χωρίς όμως να εμπεριέχουν ιικό DNA. Ο εμβολιασμός του ατόμου με αυτά τα μη επικίνδυνα VLPs (εξαιτίας της απουσίας ιικού DNA) έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ειδικών αδρανοποιητικών IgG αντισωμάτων εναντίον της καψιδιακής πρωτεΐνης LI του ιού. Κατ’ αυτό τον τρόπο, γίνεται αδύνατη η μόλυνση των κυττάρων του εμβολιασμένου ατόμου από τον ιό, δηλαδή η είσοδος του ιοσωματίου του HPV στα βασικά κύτταρα του επιθηλίου. Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι τα μέχρι στιγμής υπάρχοντα εμβόλια εναντίον του HPV δεν προφυλάσσουν απ’ όλους τους υποτύπους του ιού, αλλά μόνον από τους πλέον νοσογόνους και επικίνδυνους, δηλαδή τους υποτύπους 16 και 18 (οι οποίοι όμως είναι υπεύθυνοι για το ~ 70% των περιπτώσεων τραχηλικού καρκίνου παγκοσμίως). Το εμβόλιο, βέβαια, το οποίο έλαβε την άδεια κυκλοφορίας από τον υπεύθυνο φορέα (FDA) των ΗΠΑ στις 8 Ιουνίου 2006 και της Ευρώπης (ΕΜΕΑ) στις 20 Σεπτεμβρίου 2006, είναι τετραδύναμο, δηλαδή δρα κατά των ογκογόνων υποτύπων 16 και 18, αλλά ταυτόχρονα και κατά των μη ογκογόνων υποτύπων 6 και 11, υπεύθυνων για την εμφάνιση περίπου του 90% των κονδυλωματωδών αλλοιώσεων, κυρίως της πρωκτογεννητικής περιοχής, οι οποίες αποτελούν μια από τις πλέον συχνές σεξουαλικά μεταδιδόμενες παθήσεις. Ως εκ τούτου, το εμβόλιο, όπως απέδειξαν οι σχετικές μελέτες σε μεγάλο αριθμό γυναικών και χρόνο παρακολούθησης περίπου 4-5 έτη, προφυλάσσει με αποτελεσματικότητα 98-100% από τις προκαρκινικές και καρκινικές αλλοιώσεις, κυρίως του τραχήλου ,αλλά και του κόλπου, αιδοίου, πέους και πρωκτού, παράλληλα δε και από τα κονδυλώματα τόσο της γεννητικής περιοχής όσο και της μη γεννητικής περιοχής, όπου αυτά εκδηλώνονται (π.χ. στοματοφαρυγγική κοιλότητα).

Σύμφωνα και με τις ενδείξεις που τονίστηκαν από τους υπεύθυνους φορείς, οι οποίοι έδωσαν άδεια για την κυκλοφορία του τετραδύναμου εμβολίου, η ηλικία κατά την οποία θα πρέπει να χορηγείται το εμβόλιο είναι αυτή των νέων κοριτσιών (και αγοριών) πριν από την έναρξη της σεξουαλικής τους δραστηριότητας. Κατά συνθήκη, αυτή ορίστηκε ως η ηλικία από 9 έως 13 (15) ετών. Βέβαια, η ένδειξη χορήγησης του εμβολίου υπάρχει και για κάθε γυναίκα μεγαλύτερης ηλικίας που δεν έχει σεξουαλικές επαφές. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα αντίστοιχων μελετών και τις υπάρχουσες οδηγίες, αυτό το εμβόλιο μπορεί να χορηγηθεί και σε όλες τις νέες γυναίκες μέχρι 26 ετών 42 σύμφωνα με τα μέχρι σήμερα δεδομένα-, ανεξάρτητα αν αυτές έχουν ήδη σεξουαλικές επαφές, δηλαδή ανεξάρτητα αν αυτές οι γυναίκες είναι ή όχι φορείς του ιού, αρκεί βέβαια να μην εμφανίζουν ήδη νεοπλασματικές αλλοιώσεις στον τράχηλο της μήτρας.
Αυτό δικαιολογείται για τους εξής λόγους:
(α) αν δεν είναι φορείς των 4 HPV-τύπων, από τους οποίους καλύπτει το υπάρχον εμβόλιο, αυτό θα τις προστατεύσει από τη μόλυνση από αυτούς τους συγκεκριμένους τύπους,
(β) αν πρόσφατα έχουν γίνει φορείς ενός από τους 4
HPV-τύπους το εμβόλιο θα ενισχύσει την ανοσιακή απάντηση του οργανισμού τους σε αυτούς, και
(γ) η πιθανότητα να είναι φορείς και των 4 HPV-τύπων
που καλύπτει το υπάρχον εμβόλιο είναι πολύ μικρή, άρα ο εμβολιασμός θα έχει θετικό αποτέλεσμα.
Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι, αν μια γυναίκα με υπάρχουσα σεξουαλική δραστηριότητα είναι ήδη φορέας ενός (ή περισσότερων) από τους HPV-τύπους 6, 11, 16 και 18, που εμπεριέχονται στο υπάρχον εμβόλιο, το να εμβολιαστεί με αυτό δεν την προστατεύει από μια πιθανόν εν εξελίξει ευρισκόμενη αλλοίωση στον τράχηλο, οφειλόμενη στον ή στους τύπους αυτούς.
ΠΑΡΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΕΚ ΤΩΝ ΕΜΒΟΛΙΩΝ HPV
Στις μελέτες, οι πιο συχνά αναφερθείσες ανεπιθύμητες ενέργειες (εμφανίζονται σε περισσότερους από 1 στους 10 ασθενείς) είναι πυρετός και αντιδράσεις στο σημείο της ένεσης (ερυθρότητα, πόνος, οίδημα). Ο πλήρης κατάλογος των ανεπιθύμητων ενεργειών που αναφέρθηκαν με τη χρήση των εμβολίων HPV έως το 2006 στο σύστημα αναφοράς ανεπιθύμητων ενεργειών εμβολίων (VAERS) του Αμερικάνικου Οργανισμού Φαρμάκων και τροφίμων( FDA) είναι: συγκοπή (55%), ζάλη (41%), πυρετός (41%), εξάνθημα (33%),
παραισθησία (32%), κνησμός (31%), πονοκέφαλος(19%), εμετός (1%), μυαλγία (13%), λεμφαδενοπάθεια (10%), αρθραλγία(7%) σύνδρομο Guillain-Barre(1%). Ως γενετικό προϊόν που είναι δέχθηκε επίσης σωρεία επιθέσεων για πρόκληση 43 τερατογενέσεων και γονιδιακών βλαβών, κίνδυνος ο οποίος δεν έχει εκτιμηθεί πλήρως και δεν έχει διασαφηνιστεί εκ των εταιρειών. Τελικώς καταλήγουν οι οδηγίες ότι τα εμβόλια:
α) δεν πρέπει να χορηγούνται σε άτομα που μπορεί να είναι υπερευαίσθητα (αλλεργικά) στη δραστική ουσία του εμβολίου ή σε οποιοδήποτε άλλο από
τα συστατικά του.
β) εάν ένα άτομο εμφανίσει σημάδια αλλεργίας έπειτα από μία δόση εμβολίου, δεν πρέπει να λάβει τις υπόλοιπες δόσεις.
γ) ο εμβολιασμός πρέπει να αναβάλλεται σε άτομα με υψηλό πυρετό

Άλλα σχετικά άρθρα:

Advertisements

27 Σχόλια to “ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΤΟΥ ΤΡΑΧΗΛΟΥ ΤΗΣ ΜΗΤΡΑΣ”

  1. Το κείμενο αυτό είναι μια εργασία σπουδαστών νοσηλευτικής και περιέχει αρκετά στοιχεία που προέρχονται από παλιότερα ιατρικά βιβλία.
    Θα έλεγα όποιον τον ενδιαφέρει το θέμα να διαβάσει όλα τα σχετικά από το σχετικό τμήμα της Αμερικανικής Εταιρείας Καρκίνου που είναι πλήρως ενημερωμένο
    http://www.cancer.org/cancer/cervicalcancer/index

  2. Κανονική μελέτη (επέστρεψες στα γνωστά;) Ουσιαστικά οι γυναικολόγοι το θεωρούν πρωτίστως αφροδίσιο νόσημα, αφού μεταδίδεται με το σεξ (κι απλά δεν επηρεάζει τον άνδρα)…

  3. Καλημέρα αθεόφοβε
    Το λινκ σου _που μπήκε ήδη στο ποστ_ θα το διαβάσω σίγουρα (παρ ότι η γλώσσα δεν με βοηθά και στην προκειμένη περίπτωση ακόμη και ένα «και» αλλάζει τελείως την εντύπωση που δημιουργείται) αλλά η παραπάνω εργασία του ποστ στάθηκε για μένα σημαντική πηγή ενημέρωσης. Εάν έχεις υπόψη σου κάποια εργασία που να εξηγεί διεξοδικά και σχετικά ολοκληρωμένα τον καρκίνο του τραχήλου θα σου ήμουν πραγματικά υπόχρεος εάν μου την έκανες γνωστή.

    *
    καλημέρα δείμε
    δεν έχεις άδικο , ο καρκίνος του τραχήλου εν πολλής εντάσσεται στα σεξουαλικός μεταδιδόμενα νοσήματα αλλά δεν είμαι βέβαιος ότι ο άνδρας παραμένει απλός φορέας. ΠΧ ο καρκίνος του στόματος αλλά και ο καρκίνος του πέους σχετίζονται με τα ανθρώπινα κονδυλώματα (HPV)

  4. Αυτό, καπετάνιε, το τελευταίο δεν το γνώριζα. Μπορέι δηλαδή ο καρκινογενής ιός να επηρεάζει αλλιώς τον άνδρα. Ίσως, δεν ξέρω.

  5. Κι εγώ δεν ξέρω δείμε αλλά με τις τόσες πληροφορίες που επεξεργάστηκα 2 μήνες τώρα μου δημιουργήθηκε αυτή η εντύπωση.
    Απ την άλλη ποιος είναι αυτός που ξέρει επακριβώς τον δρόμο που ακολουθεί η ασθένεια αυτή (που τείνει να είναι η μάστιγα της εποχής μας- με την έννοια ότι δεν υπάρχει σχεδόν καμία οικογένεια που να μην έχει έρθει ΑΜΕΣΑ σε επαφή μαζί της..)

    Στις επόμενες ημέρες θα ακολουθήσουν δημοσιεύσεις όλων αυτών των στοιχείων που μάζεψα τους δυο αυτούς μήνες – ακόμη και ΕΝΑΣ άνθρωπος να βρει την ενημέρωση που ψάχνει απ αυτές θα είμαι ευτυχής. Γιατί δυστυχώς πρέπει να ξέρεις ότι παρα την ύπαρξη χιλιάδων σχετικών και ικανών ιατρών η απόφαση των ασθενών παίζει πολλές φορές σημαντικότατο λόγο για την πορεία της υγείας τους

  6. μεγάλη κουβέντα και πολύ δουλειά σε περιμένει , αφού αποφάσισες να ασχοληθείς με το θέμα.
    Γιά να είμαι ειλικρινής δεν διάβασα όλα αυτά που παραθέτεις, πρώτα πρώτα γιατί με έπιασε ένας κόμπος στο στομάχι με τόσες λεπτομέρειες (μέχρι εκεί που πηγα δηλαδή ),δεύτερον γιατί όσες πιό πολλές λεπτομέρειες διαβάζω, τις πιό πολλές τις παθαίνω ως συμπτώματα, και τρίτον εμπιστεύομαι τυφλά αυτό το τέστ του Άγιου Παπανικολάου, προστάτη και πολιούχου του ιερού και του όσιου της ζωής μας.
    Που θάπρεπε , άσχετα με την ηλίθια αντιμετώπιση της κάθε πολιτείας, η κάθε γυναίκα να τον έχει στα εικονίσματα και να του ανάβει κεράκι κάθε μέρα.
    Θέλω να πω., πως θα πρέπει να αισθανομαστε μέγιστη ευτυχία ως γυναίκες, που δύο από τους περισσοτερο διαδεδομένους καρκίνους (σχεδόν επιδημικοί ) ανιχνεύονται σε πρώϊμα στάδια.Και η ζωή συνεχίζεται.
    Δυστυχώς στην ελλάδα ακόμα υπάρχουν γυναίκες (και όχι μόνο σε χωριά) που δεν έχουν βάλει το τεστ παπ στην ρουτίνα τους,. ενώ αντιθέτως έχουν βάλει το κομμωτήριό τους.
    Κουβεντιάζοντας με ομάδες εθελοντών, βρήκα ένα ενδιαφέρον πραχτικό λινκ,

    http://www.oekk.gr/index.php?option=com_docman&task=cat_view&gid=35&Itemid=

    γιατί εκτός των άλλων, υπάρχουν διάφορα προνόμια (γιά τους καρκινοπαθείς ) θεσπισμένα από την πολιτεία τα οποία κανείς δεν αναφέρει σε κανέναν ενδιαφερόμενο.

    δ

  7. ο κόμπος στο στομάχι μπορώ να πω ότι ήταν η βασική παρενέργεια στην προσπάθεια μου να ενημερωθώ επαρκώς και με ακολουθεί μέχρις και τώρα που σου μιλώ.
    Όσον αφορά στο τεστ Παπανικολάου θα έλεγα (έχοντας επίγνωση των συνεπειών) ότι η τυφλή εμπιστοσύνη δεν είναι και η καλύτερη μέθοδος αντιμετώπισης του κινδύνου της νόσου. Κάθε γυναίκα πρέπει να γνωρίζει ότι είναι αρκετές οι φορές που οι βλάβες ειδικά στον ενδοτράχηλο εντοπίζονται σε βάθος έως και 3 εκατοστά γεγονός που καθιστά το τεστ αναξιόπιστο. Νομίζω ότι η καλύτερη μέθοδος είναι η σωστή και διαρκώς επανεξεταζόμενη επιλογή του γιατρού και η διαρκής και εκτενή συζήτηση μαζί του για ΟΠΟΙΔΗΠΟΤΕ ενόχληση ή φόβο αισθάνεται μια γυναίκα. Η βιομηχανική μέθοδος γυναικολογικής εξέτασης ( με το 50ερικο στο χέρι και τα βρακιά ήδη κατεβασμένα για να μην χάνουνε χρόνο) πρέπει να σταματήσει . Ένα παραπάνω την στιγμή που οι περιπτώσεις των «δραμάτων σε μια πράξη» αυξάνονται σημαντικά

  8. επιμένω στη θρησκεία παπ τεστ.
    Μόνο που πρέπει , α )να ζητάς επιμόνως από τον γυναικολόγο να στελνει και το βουρτσάκι που παίρνει το δείγμα γιά εξεταση.(Οι ειδικοί λένε πως σου δίνει ακομα ένα 20% ασφάλεια στη διάγνωση)β) να έχεις έναν καλό παθολογοανατόμο και να διαλέγεις εσύ ΠΟΥ θα το στείλεις, και Γ) να έχεις έναν καλό γυναικολόγο .
    φιλιά.
    δ

  9. Μπράβο για την πρωτοβουλία σου κάπταιν να κάτσεις και να ασχοληθείς με αυτό το δύσκολο θέμα. Μακάρι να συμβάλλει ώστε να βοηθηθούν συνάνθρωποί μας που έχουν ανάγκη.

  10. Δεν ξέρω κάποιο Ελληνικό site στο internet για να σε παραπέμψω για ενημέρωση των μη ιατρών. Σχετικά τώρα με τα σχόλια που έχουν γίνει θα ήθελα να παρατηρήσω πως αυτό που είναι πλέον αναγνωρισμένο και από την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας σαν 100% αιτία του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας είναι περίπου 15 από τα πάνω από 100 στελέχη του ιού HPV. O ίδιος ιός θεωρείται υπεύθυνος για σχεδόν και για σχεδόν το 50% των καρκίνων του πέους .Το τεστ Παπανικολάου, όπως και όλες οι εξετάσεις έχουν ένα ποσοστό ψευδώς αρνητικών απαντήσεων. Για το Παπ τεστ το ποσοστό αυτό οφείλεται σε διάφορους λόγους και περίπου στην Ελλάδα πρέπει να είναι κάτω από 10%. Στην Ελλάδα είναι σημαντικά χαμηλότερο από την Αμερική πχ γιατί εδώ τα τεστ τα βλέπουν κυτταρολόγοι που αποτελούν ξεχωριστή ειδικότητα και όχι παθολογοανατόμοι όπως γράφει η Demetrat, ενώ στην Αμερική τα βλέπουν κυτταροτεχνολόγοι ή μηχανήματα και διαλέγουν τα προβληματικά για να τα ελέγχουν οι pathologists που είναι μια αρκετά ευρύτερη ειδικότητα. Για τα ενδοτραχηλικά επιχρίσματα που γράφεις πράγματι έχουν ένα μεγαλύτερο ποσοστό ψευδώς αρνητικών γιατί εκεί το επιθήλιο είναι αδενικό ενώ στον εξωτράχηλο πλακώδες.
    Η εξέλιξη του προληπτικού έλεγχου είναι σήμερα το HPV test που ανιχνεύει τα πιο επικίνδυνα στελέχη του ιού. Εάν αυτό είναι αρνητικό μπορεί η γυναίκα να αυξήσει τα μεσοδιαστήματα του ελέγχου με Παπ τεστ.
    Τέλος το εμβόλιο είναι η επανάσταση στην πρόληψη όπως αναφέρθηκε χωρίς όμως να καταργεί την αναγκαιότητα του Παπ τεστ.

  11. αθεόφοβε

    εννοείς πως στην ελλάδα το ποσοστό λάθους είναι μικρότερο από αυτό της αμερικής; (γιατί δεν είμαι σίγουρη πως κατάλαβα καλα),και πως αυτό οφείλεται στην διαφορετική ειδιότητα που βλέπει τα τέστ;
    Και κάτι ακόμη, είναι καλύτερο να το βλέπει ένας καλός κυτταρολόγος από έναν καλο παθολογοανατόμο;
    ή το ανάποδο;
    δ

  12. Κατάλαβες πολύ καλά.
    Στην Ελλάδα η κυτταρολογία είναι ξεχωριστή ιατρική ειδικότητα από τις αρχές της δεκαετίας του 60 χάρις στον Ν.Λούρο και τον ίδιο τον Παπανικολάου.
    Έτσι οι κυτταρολόγοι έκπαιδεύονται στην κυτταρολογία 3 χρόνια ενώ κάνουν προηγουμένως και 2 χρόνια παθολογοανατομία. Αντίστοιχα οι παθολογοανατόμοι έκπαιδεύονται 4 χρόνια στην παθολογοανατομία και 1 χρόνο στην κυτταρολογία.
    Στην Αμερική η κυτταρολογία είναι μέρος της ειδικότητας του pathologist που περιλαμβάνει ένα πολύ ευρύτερο φάσμα εκτός των δύο ειδικοτήτων με βιοχημεία, μικροβιολογία και αιματολογία.
    Τα κυτταρολογικά παρασκευάσματα στην Αμερική τα βλέπουν ένα ξεχωριστό είδος παρασκευαστών ΄που υπάρχει εκεί ,οι κυτταροτεχνολόγοι ή ειδικά μηχανήματα για να ξεχωρίσουν τα φυσιολογικά από τα προβληματικά που τελικά μόνο αυτά βλεπουν οι γιατροί.
    Γι αυτούς τους λόγους έχουν πολύ μεγαλύτερο ποσοστό ψευδώς αρνητικών σε σχέση με εδώ που τα βλέπουν όλα εξ αρχής γιατροί.
    Οι παθολογοανατόμοι κανονικά πρέπει να βλέπουν μόνο ιστολογικά παρασκευάσματα που έχουν συγκεκριμένη δομή ενώ οι κυτταρολόγοι κυτταρα δηλαδή για να το κάνω πιο λιανά οί μεν βλέπουν πως είναι κτισμένος ο τοίχος ενώ οι άλλοι εξετάζουν αν είναι η ποιότητα του τούβλου!

  13. Η τελευτάια φράση καταλήγει σωστά :…αν είναι καλή η ποιότητα του τούβλου!

  14. Καλησπέρα αθεόφοβε
    η συμμετοχή σου στην κουβέντα αποδεικνύεται καταλυτική.
    Η δική μου ερώτηση αφορά στην σταδιοποίηση μιας και εκεί είδα ότι οι απόψεις διίστανται σημαντικά. Για πολλούς από τους γιατρούς η συμμετοχή της μαγνητικής τομογραφίας στην σταδιοποίηση είναι σχεδόν απαραίτητη την ίδια ώρα που βλέπουμε γιατρούς σχεδόν να αδιαφορούν για τα αποτελέσματα της εμμένοντας στην κλινική εξέταση και δη στην γυναικολογική καθ ύπνωση. Τον τελευταίο καιρό μάλιστα αυξάνεται ο αριθμός των ιατρών που προτείνουν την PET/CT σαν την μόνη εξέταση που μπορεί να επιβεβαιώσει με σημαντικά ποσοστά επιτυχίας την ύπαρξη ή όχι μεταστατικής νόσου (ειδικά στους πυελικούς λεμφαδένες )

    *
    μακάρι Γιάννη μακάρι. Καλησπερούδια μανδαμ D

  15. Εντυπωση μου κανει το μεγαλο ποσοστο συγκοπης (55%) στον εμβολιασμο. Εκτος εαν ειναι τυπογραφικο λαθος

  16. καλησπέρα πολίτη
    η «συγκοπή» για την οποία γίνεται λόγος ως παρενέργεια στο άρθρο αφορά στην παροδική απώλεια της συνείδησης και είναι εν πολλής ακίνδυνη .
    Καμία σχέση με την καρδιακή συγκοπή

  17. Το τμήμα του κειμένου που αναφέρεται στις παρενέργειες του εμβολίου είναι τελέιως κακογραμμένο και δημιουργεί πλασματικές εντυπώσεις.
    Σύμφωνα με το Αμερ. Κέντρο Ελέγχου Νόσων και Πρόληψης από τα 32.000.000 δόσεις του εμβολίου που έχουν γίνει έχουν αναφερθεί 17.160 περιπτώσεις που εμφανίστηκαν ΠΙΘΑΝΕΣ παρενέργειες από το εμβόλιο.
    Το 92% από αυτές δεν είναι σοβαρές(πόνος στο σημέιο του εμβολίου,δέκατα κτλ), και το υπόλοιπο 8% είναι σοβαρά συμπτώματα που εμφανίστηκαν απλά μετα τον εμβολιασμό αλλά δεν εχουν αποδειχτεί ότι οφείλονται σε αυτόν.
    Μεταξύ αυτών έχουν αναφερθεί και 56 θάνατοι.
    Από αυτούς οι 30 διαπιστώθηκε ότι δεν σχετίζονται με το εμβόλιο για τους ‘αλλους δε 26 τα στοιχεία ήσαν ελλιπή όπως πχ λείπει το όνομα της θανούσης!
    Τα στοιχεία από εδώ:
    http://www.cdc.gov/vaccinesafety/vaccines/hpv/gardasil.html
    Πρακτικώς με τα μέχρι σήμερα δεδομένα και τον τεράστιο αριθμό γυναικών που έχει κάνει το εμβόλιο αυτό θεωρείται ασφαλές και αποτελεσματικό.

  18. Δεν είχα δεί το προηγούμενο σχόλιο σου για την σταδιοποίηση.
    Η σταδιοποίηση του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας είναι κλινική με την γυναικολογική εξέταση ώστε να είναι εφικτό να υπάρχει διεθνώς ένας κοινός συγκρίσιμος τρόπος για το στάδιο της νόσου.
    Η αρχική σταδιοποίηση παραμένει η ίδια άσχετα αν μετά ένα χειρουργείο διαπιστωθεί πως η νόσος ήταν πιο/ή λιγότερο προχωρημένη από ότι είχε αρχικά σταδιοποιηθεί.
    Χωρίς καμία αμφιβολία η χρήση της μαγνητικής ή της PET/CT μπορεί να σου δώσει πολύ περισσότερες πληροφορίες αλλά η ακριβή τεχνολογία δεν είναι εφικτό να υπάρχει σε πολλά μέρη του κόσμου γι΄ αυτό και δεν χρησιμοποιείται στην σταδιοποίηση.
    Είναι βέβαια σαφές ότι όπου μπορεί να χρησιμοποιηθεί λαμβάνεται υπ΄όψιν για την θεραπευτική αντιμετώπιση της ασθενούς.

  19. αθεόφοβε

    ειδικά για την PET/CT (η οποία προς το παρόν γίνεται μόνο στην Αθήνα από τον ευαγγελισμό και την ακαδημία Αθηνών με κόστος 1600€ ) είναι αρκετοί οι φορείς που ζητούν να συμπεριληφθεί στο εθνικό σύστημα υγείας , είτε για λόγους καλύτερης θεραπείας (ανιχνεύει με ακρίβεια υποτροπές κλπ) είτε γιατί καθιστά περιττές πολλές άλλες αναγκαίες σήμερα εξετάσεις που κοστίζουν συνολικά αρκετά περισσότερο.
    Πάντως σε περίπτωση που γνώρισα αυτόν τον καιρό η σταδιοποίηση μέσα από την μαγνητική τομογραφία απορρίφτηκε (πολύ σωστά εκ του αποτελέσματος) από τον θεράποντα γιατρό ο ποίος επέλεξε** την ριζική υστερεκτομή ,παρ όλο που η μαγνητική έδειχνε διήθηση στα παραμήτρια και σταδιοποιούσε τον καρκίνο ΙΙΒ

    **οδηγώντας σε νευρική κρίση/παράκρουση(έως ότου τελειώσει η επέμβαση) τον σύζυγο που επέλεξε να στηρίξει την άποψη του στέλνοντας την γυναίκα του στο χειρουργείο παρά την αντίθετη άποψη μιας άλλης ομάδας γιατρών….

  20. PET/CT υπάρχουν και σε 3 ιδιωτικές κλινικές στην Αθήνα τα οποία δυστυχώς πάντα προηγούνται στην προμήθεια της νέας τεχνολογίας σε σχέση με τα δημόσια νοσοκομεία.
    Πάντως η ριζική υστερεκτομή είναι εγχείρηση που διενεργείται σε ασθενείς μέχρι το στάδιο ΙΙα βάσει της κλινικής σταδιοποίησης.
    Τώρα είναι αρκετά συζητήσιμο αν θα πρέπει να προχωρήσει κανείς σε χειρουργείο σε οριακές περιπτώσεις που υπάρχουν εργαστηριακά ευρήματα για πιο προχωρημένο στάδιο νόσου γιατί και η ακτινοθεραπεία μόνη της είτε σε συνδυασμό με χημειοθεραπεία μπορεί να προσφέρεί ίσως καλύτερα αποτελέσματα.
    Η 5ετης επιβίωση,δηλαδή ένα θεωρητικό διάστημα που θεωρείται ότι έχει επέλθει πλήρης θεραπεία της νόσου, σε ασθενείς μέχρι το στάδιο ΙΙα είτε γίνει ριζική υστερεκτομή είτε ακτινοθεραπεία είναι ακριβώς το ίδιο,85%.

  21. Συγχαρητήρια για το θέμα και την συζήτηση που ακολούθησε.
    Το άγχος μου όπως και κάθε γυναίκας είναι εάν μετά την αφαίρεση των γεννητικών οργάνων επηρεαστεί η ερωτική ζωή ή η εικόνα που έχει ο άντρας για εμάς. Η βίαιη εμμηνόπαυση δεν επηρεάζει την πορεία της υγείας μιας γυναίκας?
    Ευχαριστώ εκ των προτέρων

  22. καπετάνιο
    πρώτον δεν παίζεις τίμια
    και δεύτερον ξύνεσαι γιά πράμματα που έχουν λήξει οριστικά.
    δ

  23. μανδαμ D
    δεν είναι άτιμο να μην θέλει κανείς να «αποκαλύψει» τις πηγές του, χώρια που δεν νομίζω ότι ενδιαφέρει και τον αναγνώστη 😉
    Μα κι αν ακόμη τα «πράγματα» για κάποιους έχουν λήξει οριστικά, για κάποιους άλλους συνανθρώπους μας μόλις ξεκινούν

    *
    Ζωή
    Στο δεύτερο δεν μπορώ να απαντήσω ( ο αθεόφοβος είναι ο μόνος που είναι γιατρός εδώ μέσα) αλλά για το πρώτο έχοντας υπόψη μου 3-4 περιπτώσεις τολμώ να υποστηρίξω με μια σχετική βεβαιότητα ότι η ερωτική ζωή (εφόσον κανείς το θελήσει..) δεν επηρεάζεται στο ελάχιστο- εξόν από κάποιες περιπτώσεις που μια πιθανή στένωση (ως επιπλοκή της επέμβασης) δυσχεράνει κάπως την διείσδυση.
    Θαρρώ όμως ότι αυτό λύνεται με πολλούς και διάφορους τρόπους.

    Δεν νομίζω ότι τίθεται θέμα αλλαγής στάσης των ανδρών (δεν νομίζω ότι υπάρχουν πολλοί που έχουν συνδέσει τα εσωτερικά γυναικολογικά όργανα με την ερωτική τους φαντασίωση –νομίζω ότι είμαστε λιγάκι πιο πεζοί σε αυτά τα θέματα) αλλά σαφώς για κάποιες γυναίκες η αφαίρεση τους ενδεχομένως δημιουργήσει μια σχετική συναισθηματική πίεση. Ακόμη και σε αυτήν την περίπτωση θέλω να πιστεύω ότι το ζευγάρι έχει την δυνατότητα να ξεπεράσει το όποιο παροδικό «πρόβλημα»

    Καληνύχτα

  24. Η αφαίρεση της μήτρας δεν προκαλεί πρόβλημα στην σεξουαλική ζωή της γυναίκας γιατί ο τράχηλος της μήτρας ,που είναι στο βάθος του κόλπου, δεν έχει αισθητικές απολήξεις γι΄αυτό άλλωστε και γυναίκες με προχωρημένο καρκίνο του τραχήλου δεν έχουν ουσιαστικά κάποιο πόνο από εκεί.
    Στην χειρουργική δε αντιμετώπιση του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας δεν είναι αναγκαία η εξαίρεση των ωοθηκών που όταν αφαιρούνται τότε πράγματι υπάρχει πρόβλημα στην σεξουαλική ζωή της γυναίκας γιατί τότε η γυναίκα μπαίνει στην κλιμακτηριακή ηλικία.

  25. καπετάνιε μου
    το «άτιμα » παρόλο που είναι το αντίθετο του «τίμια» είναι πολύ βαρύ γιά μιά περιπαιχτική φράση «δεν παίζεις τίμια»
    Λάθος μου βέβαια, γιατί το παραπάνω σχόλιο δεν αφορούσε το παρόν ποστ, αλλά άλλη ιστορία.Απλως στο έστειλα εδώ γιά να είμαι σίγουρη πως θα το δείς εγκαίρως.
    ………………

    Τώρα επί του προκειμένου.
    Πιστεύω πως αυτός που έχει πρόσβαση στο ιντερνέτ, βρίσκεται σε ένα επίπεδο που ήδη ξέρει πάρα πολύ καλά τι σημαίνει καρκίνος και με ποιές εξετάσεις προλαμβάνεται.Είδικά γιά κάποιους καρκίνοιυς που είναι στα όρια της επιδημίας, η ενημέρωση από τους γιατρούς του,ή από το διαδύκτιο είναι παραπάνω από αρκετή στη γενική της μορφή.
    Δυστυχώς το άρθρο αυτό θα ήταν χρήσιμο σε ανθρώπους που δεν έχουν καμμία επαφή με την ενημέρωση είτε λόγω χρημάτων, είτε λόγω γεωγραφικής θέσης.
    Μετά .Πιστεύω επίσης πως ένας άνθρωπος που θέλει μιά σοβαρή ενημέρωση γιά τον καρκίνο , δεν την παίρνει από ένα τυχαίο ποστ ενός αγνώστου ( το δικό σου ) ούτε από τα σχόλια του αγνώστου γιατρού ( του αθεόφοβου )ακόμα κιαν είναι ο καλύτερος του καλυτέρου.
    Με τον διαρκή κίνδυνο να σε αγριέψω, αυτά πιστεύω γιά το θέμα.
    δ

  26. Ευχαριστώ πολύ για τις απαντήσεις.
    @atheofobos
    Μιλάτε για την εξαίρεση των ωοθηκών και την έλλειψη οιστρογόνων που συνεπάγεται;

  27. μια καλημέρα αθεόφοβε και δύο στα κορίτσια
    επιφυλάσσομαι για έναν σχολιασμό στην πορεία της ημέρας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: