Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΙΝΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ

από kapetanios

(οι υπογραμμίσεις και η έντονη γραφή δικές μου )
arrow1.gif (124 bytes)Λεύκωμα Μακεδονίας
Θράκης 1932

Η μόλις προ εικοσαετίας αναφερομένη ως ουτοπία εις τα συγγράματα της Πολιτικής Οικονομίας θεωρία του Μαρξ ου μόνον εγένετο πραγματικότης, εφαρμοσθείσα ως Κοινωνικόν σύστημα εις έναν λαό 140 εκατομμυρίων, αλλά τείνει να καταστήση ολόκληρον τον κόσμον με γοργόν και σταθερόν βήμα.Τι να συνέβη άραγε; Ποια μεταλλαγή ιδεών και πεποιθήσεων έστρεψε τους λαούς προς τας ακροτάτας ταύτας κατευθύνσεις άνευ διαμέσων σταθμών; Τίνες οι λόγοι ειδικώτερον οίτινες συνετέλεσαν ώστε και ο συντηρητικότατος αυτός Ελληνικός λαός να προσβληθή από το μικρόβιο του νέου τούτου Κοινωνικού δόγματος, και δι’ ικανού αριθμού αντιπροσώπων του να προχωρήση προς την νέα ταύτην θρησκεία; Τούτο θα προσπαθήσωμεν να εξετάσωμεν.Απαλλάσσοντες την διάνοιαν από την ταραχήν και τας αναθυμιάσεις του κομματισμού, οπλισμένοι με λογισμόν, θάρρος και ειλικρίνεια δυνάμεθα να συλλάβωμεν και να παρουσιάσωμεν όλας εκείνας τας καταστάσεις του Πολιτικού, Θρησκευτικού και Κοινωνικού ημών βίου αι οποίαι ως άλλοι εφιάλται θα οδηγήσωσιν τον επελαύνοντα πάνοπλον εχθρόν εις κατάκτησιν της πατρίδος. Ματαίως θέλομεν αναζητήσει εις τας διαφόρους εκδηλώσεις της πολιτικής ημών ζωής πραγματουμένην την έννοιαν του κράτους, θεμελιώδους βάσεως προς προαγωγήν των γενικών συμφερόντων και της ευημερίας των πολιτών. Τον ζωντανόν οργανισμόν της πολιτείας υποκαθιστά οργανισμός ημίπληκτος, συρόμενος δι’ ενός ποδός, βλέπων δι’ ενός οφθαλμού και ακούων δι’ ενός ωτίου. Λόγοι κενοί των πολιτικών ανδρών και δη των ασκούντων εκάστοτε την Κυβερνητικήν εξουσίαν. Ατομικαί κενοδοξίαι και ομαδικά συμφέροντα συνωστιζόμενα και διαγκωνιζόμενα προσπαθούσι να κρατήσωσι όρθιον τον ημίπληκτον τούτον οργανισμόν, και εις αντάλλαγμα των τοιούτων προσπαθειών και κόπων των λαμβάνουσιν πλήρη ικανοποίησιν των ιδίων ατομικών συμφερόντων τα οποία παριστώσι ως συμφέροντα του συνόλου. Ούτω η επιβολή των επιτηδείων επί των αφελών είναι πασίδηλος. Η άδικος αφ’ ετέρου και εξοντωτική φορολογία, η διασπάθισις του δημοσίου πλούτου, τα όργια των καταχρήσεων των δημοσίων χρημάτων, αι διάφοροι χορηγήσεις προς τους πολιτικούς φίλους των εκάστοτε κρατούντων αποτελούσιν τον κανόνα.

Αλλ’ ας ίδωμεν τι πράττει η Νομοθετική εξουσία. Αύτη αφαιρεθείσα από την βουλήν των αντιπροσώπων του λαού μετεφέρθη η στα γραφεία των ασκούντων εκάστοτε την Κυβέρνησιν και των περιστοιχιζώντων αυτούς. Εκ τούτου η Νομοθετική αναστάτωσις και το πρωτοφανές φαινόμενον της αγνοίας των αναριθμήτων Νόμων και παρ’ αυτών τούτων των εντεταλμένων την εφαρμογήν των δικαστών και δικηγόρων. Εκ τούτου πηγάζουσι, οι προσωπικοί νόμοι, τα διάφορα προνόμια, αι προσωπικαί παροχαί, εκ τούτου αι συνεχείς εύνοιαι προς τους εγκληματίας εις βάρος των φιλησύχων πολιτών. Εκ τούτου η ματαίωσις του έργου των δικαστηρίων δια πράξεων της διοικητικής Αρχής χειριζομένης τα προνόμια της χάριτος και αμνηστείας.

Αλλ’ η Εκκλησία τι πράττει; Αύτη εις τοσαύτην περιέστη αδυναμίαν ηθικής επιβολής και τοσαύτην επιδεικνύει αδιαφορίαν προς τα πνευματικά αυτής τέκνα ώστε ασυγκινήτως να τα βλέπη ριπτόμενα εις τας αγκάλας των ποικιλωνύμων θρησκευτικών αιρέσεων. Τι έπραξε κατά των αποστόλων και ιεροκηρύκων της νέας Θρησκείας των χιλιαστών των διδασκόντων καθ’ άπασαν την Ελλάδα και προσηλυτιζόντων πλήθος οπαδών; Τι έπραξε προς ματαίωσιν του έργου της απειρίας των σχολών των διαφόρων Θρησκευτικών Ταγμάτων εις τας οποίας φθείρεται η εθνική και θρησκευτική συνείδησις των μελλουσών γενεών; Πότε έσπευσε αρωγός των δυστυχούντων ή εδέχθη μείωσιν των αγαθών της όταν επρόκειτο να ληφθώσι μέτρα κοινής οφελείας ή παρέσχε την συμβολή της εις την δικαία και χάριν των πτωχών και δυστυχούντων μεταρρύθμισι της ιδιοκτησίας; H αντίδρασις ταύτης μάλιστα όταν επρόκειτο περί μετατροπής των μοναστηριακών κτημάτων εν Θεσσαλία εις κτήματα της τελείας ιδιοκτησίας εις χείρας των κατόχων καλλιεργητών προς ανακούφισιν της δυστυχίας και προς αποτροπήν των εκ της ακτημοσύνης κινδύνων υπήρξε τοιαύτην ώστε και εις ρίξειν μετά του κράτους δεν εδίστασε να έρθη. Ή διαφεύγει τοις πολλοίς ότι μεγάλαι εκτάσεις μοναστηριακών κτημάτων ευρίσκονται εις την διάθεσι ευαρίθμων καλογήρων ή παραμένουσι νεκραί εις περιφερείας ένθα ο αριθμός των ακτημόνων λαμβάνει επικινδύνους διαστάσεις; Εις τι αντέδρασε κατά των νέων τούτων Μπολσεβικικών ιδεών αίτινες κυρίως ταύτην πλήττουσι; Αντί να αναπτύξη έκτατον δραστηριότητα και δι’ όλων των μέσων άτινα διαθέτει να στραφεί κατά του νέου τούτου Μεσίου όστις καινά δαιμόνια εισάγει, επιδεικνύει πλήρη αδιαφορίαν και τούτο όχι διότι δεν διαβλέπει τον επερχόμενον κίνδυνον αλλά διότι περιέστη ως είπομεν εις πλήρη αδυναμίαν ηθικής επιβολής.

Αι αλλεπάλληλοι τρικυμίαι των πολέμων έσχον καταστρεπτικάς επίσης συνεπείας και εχάραξαν βαθείας αύλακας επί του κοινωνικού σώματος και υπέσκαψαν τα θεμέλια και αυτής της Ελληνικής Οικογενείας δια του συμφυρμού αντιλήψεων και εθίμων. Η κοινωνική αλληλεγγύη εθρυμματίσθη, οι οικογενειακοί δεσμοί εχαλαρώθησαν και τυφλός προβάλλει πανταχού ο αποσυνθετικός ατομισμός. Το πλήθος των αέργων και ανεστίων των αγωνιζομένων τον δεινόν αγώνα της ζωής καθημερινώς αυξάνει, αλλ’ εκ παραλλήλου αυξάνει και ο εσμός των ταχυπλούτων εκμεταλλευτών των περιστάσεων, και περιφρονητικως προς τους πάσχοντας επιδεικνύει τον πλούτον του δια της σπατάλης και ακολασίας της ζωής. Η προοδευτική συγκέντρωσις του μεγάλου κεφαλαίου, ο συναγωνισμός εις όλας τας αγοράς, έχουν τας κοινωνικάς αντανακλάσεις, ήτοι την κορύφωσι της απαθλιώσεως των μαζών, τη μείωσιν της προς αγοράν ικανότητος, την οικονομική κρίσιν και ανεργίαν. Τα αναπότρεπτα δε αποτελέσματα της αφορήτου ταύτης καταστάσεως είναι η εξέγερσις των εργαζομένων τάξεων των πόλεων και της υπαίθρου δια μίαν ριζικήν καλυτέρευσιν των όρων της ζωής και κοινωνικήν πρόοδον. Η προδιάθεσις αύτη της δυστυχούσης μάζης αποτελεί τον σπουδαιότερον σύνδρομον δια της εξάπλωσιν του κομμουνισμού όστις ως σύνθημα ρίπτει την παύσιν της εκμεταλλεύσεως και την καλυτέρευσιν της ζωής. Η βεβαιωμένη ύπαρξις της όλης σειράς των εκρύθμων τούτων πραγματικών καταστάσεων αι οποίαι ενεργουσινώς θετικοί παράγοντες εις την καλλιέργειαν και ανάπτυξιν παρ’ ημίν των κομμουνιστικών και Μπολσεβικικών θεωριών δέον να επισύρη αμέριστον την προσοχήν μας. Αι ποιναί και αι διώξεις επιβραδύνουσι ίσως την εκπνοήν του σημερινού κοινωνικού καθεστώτος, αλλά δεν δύναται να παρεμποδίσωσι την προς τα πρόσω πορείαν των νέων τούτων ιδεών ουδέ να καταπνίξωσιν αυτάς. Όταν μία ιδεολογία αριθμεί εκατοντάδας χιλιάδων οπαδούς, και συμπαθούντας, όταν αύτη διαθέτει ημερίσιον και περιοδικόν τύπον, όταν εις το Κοινοβούλιον εκπροσωπείται από φανατισμένους οπαδούς η κατά μέτωπον προσβολή τούτων δεν δύναται ποτέ να επιφέρη το επιδιωκόμενον αποτέλεσμα. Mόνον η εκ πλαγίου και εις την πηγήν του καταπολέμησις δύναται να καταστήση αποτελεσματικωτέρα την άμυναν. Προς τούτου ανάγκη βελτιώσεως της οικονομικής θέσεως των εργαζομένων τάξεων δια λήψεως ριζικών μεταρρυθμιστικών μέτρων επί του οικονομικού πεδίου, δια της οικονομικής δε εξυγιάνσεως θέλει αναμφισβητήτως καταστή άγονον το έδαφος διά την εξάπλωσι του Μπολσεβικισμού, και ανάγκη διαφωτίσεως της δημοσίας γνώμης διά διαλέξεων και εντατικής προσπαθείας εν τοις σχολείοις και εν τοις στρατώσιν ακόμη περί της εν Ρωσία δεινής των αγροτών καταστάσεως. Ανάγκη λοιπόν να στραφώμεν προς το βάθος της πολιτικής, θρησκευτικής και κοινωνικής υπάρξεώς μας να συλλάβωμεν τας αιτίας, να παρουσιάσωμεν τας πραγματικάς καταστάσεις αι οποίαι ως μολυσματικαί εστίαι υποσκάπτουσι την υγείαν του πολιτικοκοινωνικού σώματος και του αφαιρούσι πάσαν αντοχήν και ικανότητα προς αντίδρασιν και παρασκευάζουσιν τον Ελληνικόν αγρόν πρόσφορον προς γονιμοποίησιν των σπερμάτων των ανατρεπτικών ιδεών και να αξιώσωμεν διά φωνής ισχυράς και έργων αμέσων και θετικών την άμεσων θεραπείαν, άλλως το μοιραίον δεν θα βραδύνη να επέλθη.

Εν Ξάνθη τη 4 Ιουλίου 1931.

ΙΩΑΝΝΗΣ Ν. ΛΑΜΠΡΟΥ

Δικηγόρος

Advertisements

One Comment to “Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΙΝΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ”

  1. από το 17 και για 2-3 δεκαετίες αργότερα ο καπιταλισμός είχε ως κύρια αναφορά το «αντίπαλο δέος» ,γεγονός που επέδρασε ευεργετικά στα εργατικά κινήματα που έκαναν έντονη την παρουσία τους στην δύση μέχρι και τον 2ο παγκόσμιο. Λίγο καιρό μετά το τέλος του πολέμου το «αντίπαλο δέος» έγινε παράδειγμα κυρίως προς αποφυγή ….
    Απ την ανάγνωση του άρθρου και την έκδηλη αγωνία του συγγραφέα που αποτυπώνεται σε αυτό γίνεται προφανές ότι την αναγκαιότητα για το πέρασμα στο σοσιαλισμό τη γεννά ο ίδιος ο καπιταλισμός -που δείχνει να παραμένει απαράλλακτος ακόμη και στις ημέρες μας.

    καλημέρα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: