Καλύτερα Θύτες παρά Θύματα

από kapetanios

Όταν το μαχαίρι βγαίνει από την τσάντα…
http://www.terminal119.gr/show.php?id=502
«Όταν μια γυναίκα σκοτώνει τον βιαστή της, τότε το αποτέλεσμα αυτής της πράξης δεν είναι ότι έχουμε μια δολοφόνο από τη μια πλευρά και ένα θύμα από την άλλη, αλλά έχουμε ένα νεκρό άνθρωπο από τη μια και έναν ελεύθερο άνθρωπο από την άλλη»[1].

Την Κυριακή 6 Ιούνη οι δύο έφηβες, 15 και 16 χρονών, συναντήθηκαν στο χωριό Κερκίνη Σερρών για να αναζητήσουν χρήματα ώστε να θέσουν σε εφαρμογή το σχέδιό τους να απομακρυνθούν από τα «προβληματικά οικογενειακά τους περιβάλλοντα» τους, όπως είπαν στις καταθέσεις τους στον ανακριτή. Συναντήθηκαν εκεί με έναν γνωστό του παππού της μίας, ο οποίος τις υποσχέθηκε ότι θα τις βοηθούσε οικονομικά αρκεί να κάλυπταν τις σεξουαλικές του ορέξεις επί πληρωμή. Όταν οι δύο κοπέλες αρνήθηκαν να προχωρήσουν σε αυτή τη συμφωνία, εκείνος προχώρησε μόνος του αρχίζοντας να τις παρενοχλεί. Οι νεαρές γυναίκες, δύο ανήλικα παιδιά στην ουσία που δεν έδρασαν εντός των καθορισμένων πλαισίων, κουβαλώντας ως μέσο αυτοπροστασίας ένα στιλέτο, το έβγαλαν και άρχισαν να τον μαχαιρώνουν για να τον ακινητοποιήσουν. Ο 80χρονος πέθανε. Οι κοπέλες συνελήφθησαν και σήμερα είναι προφυλακισμένες μετά από σύμφωνη γνώμη ανακριτή και εισαγγελέα στο αστυνομικό τμήμα Νιγρίτας. Περιμένουν εκεί να μεταφερθούν σε φυλακές ανηλίκων ή αναμορφωτήρια κατηγορούμενες για ανθρωποκτονία και ληστεία (καθώς του πήραν 10 ευρώ όταν προσπάθησαν να διαφύγουν).

Οι γκιλοτίνες της κοινωνίας είναι έτοιμες:

Κάποιοι ήδη λυπούνται ‘τα κοριτσάκια’ που δεν είχαν τη ‘σωστή διαπαιδαγώγηση’ – «φταίει η κοινωνία που έβγαλε τέτοια παιδιά» (και εννοούνε ‘τέρατα’), έτοιμοι να καταδείξουν κατανόηση για το ‘έγκλημα’ αν αποδειχτεί ότι υπήρξε σεξουαλική βία στη μέση. Κι αυτό φυσικά μόνο επειδή ήταν ανήλικες ελληνίδες[2]. Δυστυχώς στο ίδιο μήκος κύματος κινούνται μέχρι τώρα και οι ντόπιες φεμινιστικές οργανώσεις οι οποίες θέλουν να είναι πιο δίκαιες και από τα ίδια τα δικαστήρια. Επιτυχία θεωρούν κι αυτές να τη «γλιτώσουν φτηνά» οι κοπέλες στην καλύτερη των περιπτώσεων ενώ ο πάλαι ποτέ ριζοσπαστικός χαρακτήρας τους έχει αναχθεί σε κοινωνικο-ψυχολογικές παροχές (όπως πχ η δουλειά των ΜΚΟ) και νομική στήριξη, αν φυσικά υπάρχουν επαρκή αποδεικτικά στοιχεία. Η εποχή του «στην τσάντα το μαχαίρι/ τα αρχίδια του στο χέρι» έχει φαίνεται περάσει ανεπιστρεπτί. Αυτό δείχνει και η σιωπή που ακολούθησε από πλευράς οργανώσεων όταν αυτό το μαχαίρι βγήκε από την τσάντα και χρησιμοποιήθηκε. Που είναι τα αιτήματα για αθώωση των κοριτσιών; Οι ευχαριστήριες κινητοποιήσεις για τη δράση των δύο ανήλικων γυναικών που απήλλαξαν την περιοχή από έναν βιαστή; Μάλλον όλα αυτά χάθηκαν κάπου ανάμεσα στο νέο φρούτο «καμπάνια για τη Σαρία στη Θράκη» αλλά και τις περισπούδαστες ακαδημαϊκές αναλύσεις που λύνουν τα προβλήματα με τρόπο ακαδημαϊκό. Το κοινό σημείο όλων αυτών των αντιδράσεων είναι ότι όλες και όλοι ξεκινούν από την ακλόνητη σιγουριά τους ότι ήταν έγκλημα, αποτρόπαια πράξη έστω και δικαιολογήσιμη.

Ήταν όμως έγκλημα; Ποιο είναι το έγκλημα εδώ; Ή μήπως ήταν το μόνο σωστό πράγμα που έπρεπε να κάνουν ενόψει της ισχύουσας κατάστασης και των ισχυουσών ανθρώπινων σχέσεων σε τέτοιες κοινωνίες;

Τι είδους ανθρώπινες σχέσεις; Το χωριό απέχει μόλις 40χλμ από τη Βουλγαρία. Όλοι μας γνωρίζουμε τι σημαίνει αυτό για την άνθηση του σεξοτουρισμού των ανδρικών μελών του χωριού («πάμε στις βουλγάρες τις πουτάνες» λένε συνήθως ή κάνουν διπλή ζωή εκμεταλλευόμενοι τη φτώχεια των γειτόνων μας κλπ). Σε αυτό προστίθενται φυσικά οι ήδη επικρατούσες σχέσεις σεξουαλικής βίας στο ίδιο χωριό, όπως σε κάθε χωριό, σε κάθε πόλη της ελλάδας. Η γνωστή ατιμωρησία των δραστών. Η γνωστή εκμετάλλευση γυναικών, ενήλικων αλλά και ανήλικων. Τα ταξίδια στη Βουλγαρία εξάλλου έκαναν όλα αυτά τα θέματα απλώς καθαρότερα. Ακόμη και στα μικρά παιδιά διότι ως γνωστόν στην Ελλάδα θεωρείται το «να έχεις ξένη γκόμενα» ανδραγάθημα, φλυαρούν με κάθε λεπτομέρεια με υπερηφάνια στα καφενεία και αλλού για κάτι τέτοια, μιας και αυτό συμβάλει στην ‘ανύψωση’ ενός υποκειμένου στην τοπική κοινωνία. Αν προσθέσει κανείς στα παραπάνω και τον τουρισμό – εννοούμε το βλέμμα του ντόπιου σε αυτές που έρχονται από τις μεγαλουπόλεις και που τις θεωρούν ‘εύκολες’ – σε αυτόν τον επίγειο παράδεισο[3], ε τότε περιγράψαμε την κόλαση του Δάντη για τα παιδιά που εκ των πραγμάτων είναι αναγκασμένα να ζουν (αν μπορεί κανείς να το πει ζωή αυτό) εκεί. Ένας γείτονας άκουσε τον 80χρονο όταν άνοιξε την πόρτα του στις δύο κοπέλες να τις λέει «θα σας δώσω 5 ευρώ παραπάνω», ενώ «στις τσέπες του θύματος βρέθηκαν ένα παιδικό κοκαλάκι για τα μαλλιά σε σχήμα πεταλούδας, δύο ακόμη παιδικά λαστιχάκια για τα μαλλιά καθώς και τρεις γυναικείες τρίχες που δεν ανήκουν στις δύο κατηγορούμενες». Έτσι, παρόλο που ήξερε κι αυτός ο γείτονας, όπως και άλλοι στο χωριό και την περιοχή, τι συνέβαινε, το βούλωσε. Περίμεναν να τον σκοτώσει κάποια για να βγούνε να μιλήσουν; Κρίμα, δηλαδή, που οι κοπέλες δεν μαχαίρωσαν όλο το χωριό…

Όσο πιο ευαίσθητες αυτές οι ψυχές των έφηβων αυτών κοριτσιών, τόσο μεγαλύτερο το μίσος τους. Έτσι πάει εδώ. Όσο πιο πολλές οι γνώσεις τους για το τι τρέχει γύρω τους, τόσο πιο πολύ κατεβαίνει – αν και εδώ το σωστό είναι ότι ανεβαίνει – ο πήχης της ηθικής τους. Και γίνονται διαμάντια. Κοφτερά. Δυστυχώς σήμερα όπως φαίνεται  σχεδόν μόνον τέτοιες ηλικίες είναι ακόμη σε θέση να διαφυλάξουν κάποια υπολείμματα ανθρωπιάς και απόλυτης συνέπειας. Όταν 15χρονα παιδιά το σκάνε από το σπίτι, αυτό για την Ελλάδα είναι μια μεγάλη καινοτομία που μόνο με ακραίες καταστάσεις (αλλά και ακράδαντη αποφασιστικότητα και συνέπεια) μπορεί να εξηγηθεί. Για αυτό είναι ηρωίδες οι δύο μικρές γυναίκες. Ακόμα και να μην υπήρχε ιδιαίτερο πρόβλημα στις οικογένειές τους, η προαναφερθείσα κατάσταση αρκεί απόλυτα. Όμως και οι δύο επικαλέστηκαν για την απόφασή τους να φύγουν από τα σπίτια τους «προβληματικά οικογενειακά περιβάλλοντα». Μπορούμε όλοι και όλες μας να καταλάβουμε το εύρος της έκτασης και του πόνου που μπορεί να κωδικοποιήσει μια τέτοια αινιγματική φράση. Τέλος-τέλος, αυτή ακριβώς η φυγή τους είναι και η απόδειξη της βρωμιάς μέσα στην οποία μεγάλωσαν. Η ευαισθησία τους μπορεί να ονομαστεί μετέπειτα ‘ψυχική αστάθεια’ ή και να καμουφλαριστεί με το αιτιολογικό ‘εκδίδονταν έναντι χρημάτων’ – όλα αυτά ωστόσο δεν μπορούν να μας βοηθήσουν να εκτιμήσουμε τις πράξεις τους.

Για αυτό ξαναρωτάμε: Μήπως αντί για εγκληματίες είναι ηρωίδες; Μήπως πρόκειται για παραδείγματα προς μίμηση;

Κάποιοι άλλοι θα λυπηθούν για τον γέρο. Ξεχνώντας ίσως πως στη θέση του 80χρονου γέρου θα μπορούσε να ήταν ένας οποιοσδήποτε, μικρής ή μεγάλης ηλικίας, ανώτερης ή κατώτερης κοινωνικής τάξης, ανεξαρτήτως κομματικών προτιμήσεων και εντός ή εκτός επαναστατικών χώρων. Σε κάθε περίπτωση από αυτές, το μόνο που θα διέφερε θα ήταν τα μέσα με τα οποία οι δράστες (θα) προσπαθούσαν και (θα) ασκούσαν την εξουσία που είχαν στα χέρια τους (πχ την ηλικία, τα χρήματα, την ηγεσία σε μια μικρή ή μεγάλη πολιτική ομάδα) ενάντια σε αυτές ή αυτήν που (θα) θεωρούσαν αδύναμες/η. Μόνον στην πρώτη πράξη όμως – αυτήν που περιγράφουμε εδώ – είχαμε αυτή την ‘πράξη ελευθερίας’. Και αν μια κοινωνία – λέμε εμείς – έμαθε και μαθαίνει στις γυναίκες αυτές να γίνουν αποδεκτές ως αντικείμενα, θα έπρεπε μάλλον να δεχτεί και τώρα τις ίδιες να δρουν ως υποκείμενα. Αν μια κοινωνία συντηρεί και αποδέχεται πατριαρχική εκμετάλλευση και βιασμούς – κι όλα αυτά που στη νομική εκλεπτυσμένη ορολογία ονομάζονται ‘θωπείες’, ας αποδεχτεί και τώρα το μόνο δίκαιο και αιχμηρό – αιχμηρό σαν στιλέτο – τρόπο αντίδρασης στις ‘θωπείες’.

Κάποιοι άλλοι θα λυπηθούν για τις δύο έφηβες με το επιχείρημα ότι έτσι όμως καταστρέφουν την ίδια τους τη ζωή (φυλακές, αναμορφωτήρια κλπ). Αφενός τη ζωή τους την κατέστρεψαν άλλοι πριν από αυτή την πράξη και αφετέρου – το σημαντικότερο – αν πράγματι είναι έτσι, αυτό οφείλεται αποκλειστικά στην αδυναμία (και την έλλειψη θέλησης) να ασκηθεί πίεση να αθωωθούν. Όμως, για άλλη μια φορά δυστυχώς, οι φεμινιστικές οργανώσεις για να μη χάσουν ίσως την πολιτικαλι κορέκτ ‘εγκυρότητά’ τους, δεν πρόκειται ποτέ να φτάσουν σε τέτοια αιτήματα και μάλιστα με τέτοια επιχειρήματα. Οι του «χώρου» αντίστοιχα, ούτε να το σκεφτόμαστε. Αν είναι συνεπείς, ίσως θα πρέπει να αυτο-μαχαιρώνονται με στιλέτα μερικοί. Για αυτό θέλαμε με αυτό το κείμενο να ταράξουμε λίγο τα ήρεμα νερά τους.

Το κουκούλωμα τόσο των ακριβών περιστάσεων των γεγονότων όσο και των σχέσεων βίας στη μικρή αυτή κοινωνία του χωριού ήδη εφαρμόζονται.
Μέσα από το κείμενό μας αυτό θέλουμε να εκφράσουμε την άνευ όρων αλληλεγγύη μας στις δύο νεαρές γυναίκες και ζητάμε το ξεκίνημα ερευνών στο χωριό από ανεξάρτητες γυναικείες οργανώσεις γύρω από το παρελθόν του 80χρονου βιαστή αλλά και των υπολοίπων πιθανών δραστών στο χωριό Κερκίνη Σερρών καθώς τέτοιες περιπτώσεις όπως αυτή που βγήκε πρόσφατα στη δημοσιότητα δεν είναι συνήθως παρά η κορυφή απλώς του παγόβουνου:

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΔΥΟ ΚΟΡΙΤΣΙΩΝ, 15 ΚΑΙ 16 ΧΡΟΝΩΝ!


Terminal 119 – για την κοινωνική και ατομική αυτονομία

Café Morgenland


[1] Δική μας παράφραση μιας φράσης του Σαρτρ για τους αποικιοκράτες

[2] Σε διάφορα ηλεκτρονικά φόρα ρωτάνε ήδη οι αναγνώστες της είδησης για το αν είναι ξένες ή ελληνίδες.

[3] «Δε θα πιστεύετε ότι υπάρχουν τέτοια τοπία στην Ελλάδα. Η Κερκίνη είναι ένας επίγειος παράδεισος. Δεν είναι τυχαίο ότι αποτελεί αγαπημένο σκηνικό για κινηματογραφικές παραγωγές, με κορυφαία την ταινία «το λιβάδι που δακρύζει» του Θόδωρου Αγγελόπουλου» [από διαφημιστικό ξενοδοχείου της περιοχής].

Advertisements

26 Σχόλια to “Καλύτερα Θύτες παρά Θύματα”

  1. σχετικά δημοσιεύματα:

    http://www.palo.gr/cluster.aspx?id=1075708

    (η μία κοπέλα αποφυλακίστηκε προς το παρόν με περιοριστικούς όρους )

  2. Για κάθε ένα κορίτσι που η ιστορία του βλέπει τα φώτα της δημοσιότητας υπάρχουν άπειρα άλλα που μένουν και υπομένουν εκείνο το «ιδιαίτερο πρόβλημα» στις οικογένειές τους. Και το τραγικότερο, συχνά με τη σιωπηρή συνενοχή των υπόλοιπων γυναικών της οικογένειας. Είναι από τις φορές που αποδεικνύεται πόσο απίστευτα λεπτή, σαθρή και εύθραυστη η πατίνα του «πολιτισμού» που μας ξεχωρίζει, δήθεν, από τα κτήνη, όταν το γενετήσιο ένστικτο χάνει απολύτως κάθε επαφή με τον αισθησιασμό, τον ερωτισμό, τον πόθο, ακόμα και την ωμή ανάγκη για διαιώνιση του είδους και γίνεται συχαμερή μέθοδος επιβολής του ισχυρότερου. Η υπέρτατη ύβρις, δηλαδή.

  3. το πρόβλημα είναι η αυτοδικία και το ξέρουμε και οι δύο.
    Από εκεί και πέρα δεν μου άρεσε η διατύπωση του κειμένου στο σημείο που ονομάζει την δολοφονία του γέρου φυσικό θάνατο (δεν «πέθανε» ρε παιδιά, το «σκότωσαν» τον μπερμπάντη γέρο )

    Καταλαβαίνω βέβαια πως μπορεί να ένιωσαν οι κοπέλες αλλά το φονικό δεν έγινε εξαιτίας των ορέξεων του παππού , είναι ανόητος ο ισχυρισμός . Ο γέρος πλήρωσε απωθημένα και κάτω από αυτό το πρίσμα πήγε άδικα και τζάμπα .

    Φόνος λοιπόν και όχι ηρωική πράξη, πόσο μάλλον «παράδειγμα προς μίμηση».
    Νομίζω ότι το κείμενο αδικεί τις κοπέλες με έναν τρόπο που τα κορίτσια χάνουν και το όποιο δίκιο τους. Σαφώς και υπάρχουν ελαφρυντικά (εάν δεν υπήρχαν δεν θα αποφυλακιζόταν η μία η κοπέλα) και ίσως πολλά . Τόσα πολλά που εν τέλει μπορεί να διαμορφώσουν την ποινή σε λογικά επίπεδα και τις συνθήκες κράτησης ανθρώπινες . Αλλά μέχρις εκεί

    Όχι, δεν είναι τέρατα , η άποψη μου είναι ότι ο καθένας μας μπορεί να γίνει φονιάς κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες κι αυτό πρέπει να το έχουμε στο νου μας όταν θελήσουμε να τις κρίνουμε

  4. Captain, my Captain συμφωνώ… Ολοένα θα βλέπουμε χειρότερα περιστατικά περισσότερο ψυχιατρικά, αφού η σεμνότυφη κοινωνία μας οδηγείται προς την εξαθλίωση…
    memo: Την τελευταία φορά που είχε πλησιάσει το γέρο μου ζεύγος Ελλήνων σε ξενοδοχείο για να πάει με τη σύζυγο έναντι αντίτιμου, ήταν τέλη 70ς. Ίσως και αρχές 80ς αλλά μέχρι εκεί… Μόλις τα τελευταία δυό χρόνια το βιολί έχει ξαναρχίσει και έχω ίδια πείρα σχετικά με αυτό… Και όχι από Ξενοδοχείο στο ποτάμι, αλλά καρακέντρο κυριλλέ ανακαινισμένο των Αθηνών… Και το ζεύγος είχε φινέτσα…

    τι να πεις? Σημεία των καιρών… δηκτικά…

  5. καλημέρα νικιπλε

    νομίζω ότι θέτεις το ζήτημα στην σωστή του βάση. Οι κοπέλες πήγαν στον «γέρο» για να προσφέρουν «έναντι αντιτίμου» σεξουαλική ικανοποίηση. Στο κείμενο αυτή η «λεπτομέρεια» αποσιωπάται. Δεν θέλω να τις κρίνω κάτω από αυτό το πρίσμα, της «εκπόρνευσης» δηλαδή, το γεγονός αναφέρω. Η διάθεση του συγγραφέα να θέσει το θέμα στην βάση ενός επιχειρούμενου βιασμού και της αυτοάμυνας είναι φανερή.
    Στην Αθήνα ( για την θες/νίκη δεν μπορώ να μιλήσω γιατί την γνώρισα για λίγο το 78) η πορνεία, και μάλιστα η παιδική πορνεία,(και η κακοποίηση των παιδιών) ήταν ιδιαίτερα ανεπτυγμένη ανάμεσα εκεί στο 75 με το 85. Ήταν η εποχή που η ελληνική κοινωνία άρχισε να μεταλλάσσεται από παραδοσιακή (χωρίς να λείπουν βέβαια και οι εξαιρέσεις ) σε βιομηχανική, με την οικογένεια όχι μόνο να μην μπορεί να ανταποκριθεί σε αυτόν τον νέο ρόλο (εργαζόμενοι γονείς, πολύωρη απουσία από το σπίτι , νέες προκλήσεις και απαιτήσεις απ την πλευρά των παιδιών κλπ ) αλλά είχε ως αποτέλεσμα να μετατραπεί το οικογενειακό περιβάλλον ως εστία διαρκών εντάσεων, συγκρούσεων, βίας κλπ.

    Το δίλλημα «καλύτερα θύτες ή θύματα?» έχει βάση σε μια τέτοια κοινωνία, αλλά όχι στο βαθμό που το επιχειρεί το άρθρο

    (και ένα μάλλον σχετικό άρθρο που είχα ανεβάσει παλαιότερα:
    «Παιδιά στις παγίδες της οικογένειας» )

  6. δεν κατάλαβα ακόμα τι επιδιωκει ο συντάξας το άρθρο με το να εξομοιώνει την άμυνα σε ένα βιασμό , με την θυμωμένη αντίδραση δυό κοριτσιών προς προς τον αγοραστή των υπηρεσιών τους, ο οποίος αθέτησε το «πόσο πάει».
    Πιθανόν να είναι και η γραμμή υπεράσπισής τους αυτή.Ποιός ξέρει.
    Προσωπικά,πάντα κουβαλούσα όταν ήμουνα στην αθηνα , ένα κοπίδι στην τσάντα μου, και ποσώς με ενδιέφερε , αν θα βρισκόταν δικαστήριο να με καταδικάσει γιά αυτοάμυνα.

  7. Κάπταιν σωστά… Στο περιθώριο της κοινωνίας που δραστηριοποιούνται τα κορίτσια ισχύουν γενικά άλλοι νόμοι… Το άρθρο είναι χλαπάτσα, υπερβολικό… Αφήνω εκτός τα κενά συλλογισμού του συγγραφέα και συμφωνώ ότι οφείλεται μάλλον στην συμμόρφωή του για συγκεκριμένη υπερασπιστική γραμμή….

  8. νικιπλε και Δήμητρα
    αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα, η «υπερασπιστική γραμμή». Που προσπαθεί να κάνει το άσπρο μαύρο. Λες και αδυνατεί να βρει σημεία υποστήριξης των κοριτσιών από την ίδια την πραγματικότητα.
    Είναι «μεγάλη καινοτομία για την Ελλάδα» να το σκάνε από το σπίτι τους 15χρονα παιδιά?! Που ζουν οι άνθρωποι? Προβληματικά οικογενειακά περιβάλλοντα υπήρξαν εδω και 30-40 χρόνια και θα υπάρχουν διαρκώς αυξανόμενα. Και μάλιστα σε μια κατάσταση κατάρρευσης της κοινωνικής συνοχής, ανεργίας, μείωσης του κοινωνικού κράτους κλπ.

    Τα κορίτσια είναι ανήλικα. Διάολε ,μιλάμε για 15 και 16 χρονών παιδιά. Δεν εννοώ ότι σε αυτήν την ηλικία δεν είναι ικανά να κάνουν τα πάντα, ακόμη και φόνο όπως είδαμε, αλλά ότι η δυνατότητα αντίληψης είναι περιορισμένη. Ότι η γνώση τους για το τι τρέχει γύρω τους αλλά κυρίως για το πως αντιμετωπίζεται αυτό που αντιλαμβάνονται είναι ελάχιστη είναι η αλήθεια και όχι το αντίθετο που γράφεται στο άρθρο.
    Στα 15 σου δεν γνωρίζεις καν ότι υπάρχει και κάτι διαφορετικό απ αυτό που βλέπουν τα μάτια σου στο ούτως ή άλλως σημαντικά περιορισμένο οπτικό σου πεδίο.
    Αυτά ως προς τα κορίτσια

    Για τον δολοφονηθέντα ηλικιωμένο.
    Αυτός πάλι νόμιζε ότι φωνάζοντας δυο ανήλικα κοριτσάκια να του φτιάξουνε τα γούστα ήταν κάτι σαν να παραγγέλνει μια πίτσα από διπλανό κατάστημα.
    Δεν είναι έτσι. Έπρεπε να γνωρίζει (και στην προκειμένη περίπτωση η άγνοια πληρώθηκε και με το παραπάνω ) ότι αυτό που κάνει είναι ΚΑΙ πολύ επικίνδυνο πέρα από παράνομο. Ας το καταλάβουν μερικοί μερικοί, απ την ώρα που εκμεταλλεύονται σεξουαλικά έναν άνθρωπο είναι ΣΥΝυπεύθυνοι για ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ τους συμβεί.
    Η πορνεία σαν μέσο σεξουαλικής ικανοποίησης είναι σαν την μοτοσικλέτα , μπορεί να σου δώσει την ικανοποίηση που ζητάς αλλά μπορεί να σε παρασύρει-με πολλούς τρόπους – και στον θάνατο. Είναι σαν να τρέχεις στην λεωφόρο με 250 χιλιόμετρα την ώρα, αυτό είναι (και για τις δύο πλευρές)

    Υπήρξε φόνος και μάλιστα ιδιαίτερα ειδεχθής κατά τα δικηγορίστικα ( τον κατακρεούργησαν απ ότι διάβασα, αλλά μπορεί να κάνω και λάθος ) αλλά σε αυτόν ΟΛΟΙ έχουν το μετρικό τους.
    Μόνο ένοχοι υπάρχουν, αθώοι κανένας

  9. Δύσκολα πράγματα…
    Από τη μία τα βασικά ένστικτα που εκφράζονται έτσι και αλλιώς με πολλούς και ενίοτε αντιφατικούς τρόπους , άλλοτε βίαιους και επεκτατικούς, άλλοτε ως έκφραση ευαισθησίας και ανθρωπιάς.
    Ο Έρωτας εξανθρωπίζει, αλλά δεν υφίσταται ως τέτοιος χωρίς το πάθος που μας επιστρέφει στα «αρχικά» και τα πρωτόγονα (επέκταση , ανάγκη διασφάλισης ζωτικού χώρου κλπ).

    Από την άλλη, η έκφρασή τους με τη διαμεσολάβηση κοινωνικών σχέσεων και δομών, βασισμένων σε κοινωνικά συστήματα με παράδοση χιλιάδων ετών.
    Κοινωνικά Συστήματα, που την ανάγκη για επιβίωση, τη διασφάλισαν μέσω της παγίωσης της επιβολής του ισχυρού και, αυτοαναπαραγόμενα, οδήγησαν την απόκλιση να μπορεί να εκφράζεται όλο και πιο ακραία και εκρηκτικά.
    Πολλές φορές μάλιστα και (αυτο)καταστροφικά.

    Οι αποκλίσεις και οι εξαιρέσεις, όσο και αν όταν φωτίζονται απελευθερώνουν, στις κοινωνικές μας συνθήκες συσκοτίζονται και καταπιέζουν ασφυκτικά τους φορείς τους.
    Όταν λοιπόν η πίεση εκτονώνεται, οι συνέπειες είναι «ασύμμετρες».

    Ναι, στην ιστορία του post υπάρχουν μόνο ένοχοι.
    Ένοχοι που πρέπει να βρούμε τρόπο να τους αθωώσουμε, γιατί είναι εξαίρεση και απόκλιση.

    Αλλιώς, με βάση το «προτσές», το εφιαλτικό σενάριο του κανόνα θα έρχεται ολοένα και πιο κοντά, κρυπτόμενο πίσω από το άλλοθι της «δημοκρατικής ευαισθησίας για τα δικαιώματα των μειοψηφιών».
    Φυσικά και είμαι υπέρ του δικαιώματος στη διαφορά, φυσικά και είμαι ενάντιος στις λογικές της μηδενικής ανοχής, όμως αυτά νοιώθω ότι δεν είναι αρκετά για την προσέγγιση των ¨μυστηρίων της ζωής».

  10. Δυο ανήλικα παιδιά. Συστηματικά τους ξέσκιζαν σώμα και ψυχή επί χρόνια (γιατί αυτό σημαίνει «προβληματικά οικογενειακά περιβάλλοντα», ας μην ξεχνιόμαστε). Εκδικήθηκαν συμπυκνωμένα όταν η τελευταία σταγόνα ξεχείλισε το ποτήρι, αδιαφορώντας για κάθε διάκριση καλού-κακού. Ποιος τους τη δίδαξε, άλλωστε, ως έμπρακτο παράδειγμα για να την κατέχουν;

    Ύβρις και Νέμεσις δηλαδή. Αλλά όχι και Κάθαρσις, εφόσον απ’ τη στιγμή που έχεις αίμα στα χέρια σου παύεις οριστικά να είσαι πια ο ίδιος.

    Ύβρις και Νέμεσις. Τα υπόλοιπα είναι περιττές αμπελοφιλοσοφίες ημών των ασφαλών και αλώβητων.

    (υγ. Δήμητρα, κι εγώ άνοιγα σουγιά μέσα στην τσέπη του μπουφάν με το που κατέβαινα από το λεωφορείο σχολώντας από το φροντιστήριο 10 το βράδυ. Από τη μέρα που αποπειράθηκαν να βιάσουν μια συνάδελφό μου στις ερημιές του Περάματος και κανείς δεν βγήκε να τη βοηθήσει. Και σώθηκε μόνο επειδή οι οιμωγές της τρόμαξαν τα ανθρωπόμορφα καθάρματα και το έβαλαν στα πόδια.
    Ναι, κάποιες γυναίκες είναι αποφασισμένες να πουλήσουν ακριβά το τομάρι τους. Και το δικαίωμα να επιλέγουν ποιος θα αγγίξει το σώμα τους. Τελεία).

  11. Μετά την καλημέρα μου, δυο κουβέντες μόνο.
    Καμιά ένσταση στις γενικές αναφορές και στο πως και πόσο τελικά η εμπορευματοποίηση ήρθε να υποκαταστήσει προηγούμενες ιστορικές μορφές εξευτελισμού και παραβίασης της ακεραιότητας του γυναικείου σώματος.
    «Μέσα σε όλα».
    Μόνο που στο προκείμενο, φοβάμαι πως έχουμε απλά να κάνουμε με δυο 15χρονες γυναίκες, και μάλιστα «βετεράνες»,
    (αν δεν πέφτω τόσο έξω στις εικόνες που προβάλλονται κιόλας στο πίσω μέρος του θυμωμένου μυαλού μου) και όχι κορίτσια, καθόλου «κανονικά» 15χρονα παιδιά
    (οι μάχες, βλέπεις είχαν από καιρό πολύ δοθεί κι από νωρίς είχαν χαθεί).

    Γυναίκες-παιδιά, που την προσφορά του κορμιού τους, όχι μόνο την είχαν αποδεχτεί
    (με την πιο αποτρόπαια μορφή πειθαναγκαστμού, φυσικά),
    αλλά -βλέποντας καθημερινά στο δρόμο μου παρόμοια φαινόμενα-, μάλλον πρέπει να την είχαν κάνει και βάση της δικής τους επιθετικής
    (και αυτοσαρκαστικής τις πιο πολλές φορές)
    sense of unikness, μέσα από την οποία και μόνο μπορούσαν κάθε μέρα και κατάπιναν μέχρι τον πάτο το πικρό ποτήρι της ύπαρξής τους.
    Και το επεισόδιο με τον ηλικιωμένο μαλάκα
    (ο αποθανών δεδικαίωται μόνο στα μυθιστορήματα & τους επικήδειους, όταν φυσικά υπάρχει κληρονομιά-λουφές), πρέπει να άρχισε σαν παίγνιο «θα το χοντροπληρώσεις παππού που μου θές και κόλπα στην ηλικία σου καριόλη», και να εξελίχτηκε από την πλευρά του γερομαλάκα -που το ξεκίνησε στη βάση «εγώ με τον παρά γαμώ την όποια κυρά»- σε απόπειρά του να «ρίξει» στην τιμή τα «πιτσιρίκια», και…
    the rest is history…

    Δεν υπήρξε με άλλα λόγια, στο προκείμενο, -φοβάμαι-,κανένα έπος, καμιά μάχη «για την τιμή & την ακεραιότητα του γυναικείου τους κορμιού.
    Στράβωμα σε μια ιστορία καθημερινής ξεφτίλας υπήρξε, κι αυτό ήταν όλο…

  12. Δεν ξέρω, μπορεί να μη λέμε και διαφορετικά πράγματα…

    Οπότε, κάποιες επισημάνσεις (*) στα σχόλια του Βαγγέλη και της bernardina:
    Κατά τη γνώμη μου το πρόβλημά μας δεν είναι να αποδώσουμε το δίκιο σε κάποιους και κάποιες που προφανώς το έχουν, με βάση τον αξιακό μας κώδικα.

    Η μαθήτρια, φοιτήτρια, εργαζόμενη vs ο βιαστής σε δημόσιο χώρο (ακόμη και ο οινεί) είναι σχετικά απλό θέμα.
    Για να μην επεκτείνομαι, αυτό ισχύει και για τις περιπτώσεις padre padrone, όπως και για το «σωβινιστή» εργοδότη ή διευθυντή κλπ.
    Όπως , επίσης, για το θέμα του δικαιώματος στην «προκλητική εμφάνιση» , και, φυσικά, στην ερωτική αυτοδιάθεση.

    Αυτά όμως δεν μπορούν (;) να «περιορίζονται» ή να «αναστέλλονται» όταν το υποκείμενο είναι «αμαρτωλό» ή «συνένοχο».
    Ο τρόπος που το περιέγραψε η bernardina είναι όντως παραστατικός.
    Προσπάθησα να πω στο προηγούμενο σχόλιό μου ότι δεν πρέπει να το κατανοήσουμε για να (μήπως και) το αθωώσουμε, αλλά να το «αθωώσουμε» για να κατανοήσουμε.
    Ελπίζω ότι με τη χρήση των εισαγωγικών στο «αθωώνω», καθιστώ σαφές ότι δεν εισηγούμαι νομιμοποίηση της οπλοφορίας, της αυτοδικίας ή συναινώ στην επιβολή της θανατικής ποινής.

    Τέλος , λέει η bernardina:
    «Ύβρις και Νέμεσις». Τα υπόλοιπα είναι περιττές αμπελοφιλοσοφίες ημών των ασφαλών και αλώβητων.».
    Στο «Ύβρις και Νέμεσις» συμφωνώ απόλυτα και νομίζω ότι είναι η πιο εύστοχη απόδοση του δράματος (και μάλιστα και με το «χωρίς κάθαρση»).

    Στο υπόλοιπο συμφωνώ εν μέρει.
    Εν πάσει περιπτώσει έχω την ακόλουθη αίρεση, την οποία δεν αποδίδω (υποχρεωτικά) στο τί ήθελε να πει η bernardina
    Δυστυχώς΄ή ευτυχώς, δεν προϋποτίθεται να κατανοήσει κάποιος τη «θέση» του κολασμένου που παραβαίνει κώδικες, για την αξιολόγηση της στάσης του ή των ενεργειών του.

    Αν ήταν έτσι, στο παράδειγμα του απελπισμένου νέου που ο «αποκλεισμός» τον οδηγεί να σπάει και να καίει (όπως είδαμε και με παράπλευρες απώλειες ανθρώπινες ζωές), θα λέγαμε ότι για να αξιολογήσουμε πολιτικά, κοινωνικά κλπ τη στάση του, πρέπει να έρθουμε στη θέση του και μάλιστα εμπράκτως!!. 😉
    Θα θεωρούσα λάθος , ειδικά σε ευαίσθητα θέματα, την εξίσωση του «από απόσταση» με το «αφ’υψηλού».
    Επειδή το ίδιο έχω δει και από τους συνομιλητές σε παρεμφερή θέματα, λέω ότι χρησιμοποίησα ως αφορμή τα λεγόμενά τους σε αυτό το θέμα και δεν (θέλω να) διαστρεβλώνω το τι ήθελαν να πουν

    (*) Οι καλησπέρες και οι ευχές σε αυτούς και σε όλους συμπεριλαμβάνονται 🙂

  13. Αναγνώστη,

    το «ημών» περιλαμβάνει πρωτίστως και στο συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του το «εμού». Με άλλα λόγια δεν ήταν πρόθεσή μου -δεν θα διανοούμουν ποτέ- να κουνήσω διδασκαλικώ τω τρόπω τον δείκτη της δεξιάς απαγορεύοντας σε οποιονδήποτε να έχει θέση και άποψη. Είχα μάλλον στο νου μου την παροιμία «όποιος είναι έξω απ’ το χορό πολλά τραγούδια ξέρει». Και μολονότι δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τις λεπτομέρειες της ζωής κανενός εξ υμών, τολμώ να κάνω μια «τρελή μαντεψιά» και να θεωρήσω ότι κανείς μας δεν βίωσε τέτοιο οδυνηρό περιθώριο, όσο κακοτράχαλα μονοπάτια κι αν μας επιφύλαξε η ζωή…
    Άρα λοιπόν, προσωπικά εγώ, νοερά, μόνον, και εξ αντανακλάσεως θα μπορούσα να βιώσω το δράμα αυτών των γυναικών-παιδιών που τόσο νωρίς και τόσο βάναυσα έχασαν την αθωότητά τους, (αν υποτεθεί ότι πρόλαβαν να την έχουν ποτέ). Ωστόσο το συλλογικό ασυνείδητο του φύλου μου θαρρώ πως μου δίνει ένα μικρό δικαίωμα, πρώτον να ισχυριστώ ότι κατανοώ τη θέση τους και δεύτερο να συμπάσχω.
    Και, Βαγγέλη, το ότι «την προσφορά του κορμιού τους, όχι μόνο την είχαν αποδεχτεί… (αλλά και) μάλλον πρέπει να την είχαν κάνει και βάση της δικής τους επιθετικής ύπαρξης» δεν αναιρεί το ότι σίγουρα δεν ήταν εξαρχής δική τους επιλογή αλλά επιβεβλημένος εφιάλτης…

    ΥΓ. Η αυτοδικία είναι γενικά ένα τεράστιο και ακανθώδες θέμα που σηκώνει πολλή συζήτηση τόσο επί της αρχής όσο και στις επιμέρους παραμέτρους του…

  14. Αναγνώστη,

    ασυγχώρητο: ξέχασα την καλησπέρα μου! Επανορθώνω πάραυτα 😆

    Αλλά και στους υπόλοιπους, φυσικά

  15. bernardina,
    είναι προφανές ότι δεν έκανες αφ’υψηλού (διδασκαλικώ τω τρόπω) συστάσεις και ειδικά προς του συνομιλητές σου.
    Άλλωστε προσπάθησα να το τονίσω και στο σχόλιό μου.

    Αυτό που ψέγω, (ειλικρινά με όλο το σεβασμό διότι πιθανόν να φαίνεται ότι επεισέρχομαι σε αξιολογήσεις των θεωρήσεων του «άλλου») είναι ότι , χωρίς να εξαιρείς τον εαυτό σου, αποδέχεσαι την εφαρμογή του «όποιος είναι έξω από το χορό», στην περιπτωση που συζητάμε και στις προεκτάσεις τους.

    Κάτι με το οποίο διαφωνώ, διότι πιστεύω ότι έχουν την ίδια (αν όχι μεγαλύτερη) αξία και τα «τραγούδια» αυτών που , όντας τυχεροί, δεν «χορεύουν».
    Και απλώς χρησιμοποίησα την αναλογία με την περίπτωση του εξεγερμένου νέου που καίει «μπουρδέλα» , τράπεζες κλπ.
    Θεώρησα μάλιστα ότι για την περίπτωση αυτή , όταν λαμβάνει ακραίες διαστάσεις (πχ marfin) το ότι , κάποιοι , έχουμε την τύχη να μην έχουμε βιώσει πραγματικό κοινωνικό αποκλεισμό κλπ δεν αφαιρεί κάτι από την αξία των όσων λέμε για το φαινόμενο.
    Ούτε είναι ανάγκη να «έχει προσωπική εμπειρία από εκδηλώσεις οργής» για να αξιολογεί στάσεις και συμπεριφορές.
    (άλλωστε ξέρω ότι είναι και δική σου άποψη να μη το κάνουμε σαν μερικούς που όταν κάποιος λεει κάτι του λένε «πες μας εσύ πού ήσουνα όταν γινόταν πορεία») 😉

    Άρα προφανώς «μηδέν παρεξήγησις» και φυσικά καλό απόγευμα
    (η καλησπέρα όπως έχω δηλώσει από τουδε και στο εξής συμπεριλαμβάνεται κάθε φορά που απευθύνομαι σε κάποιον 🙂 )

  16. εάν μου επιτρέπετε , θα έλεγα ότι η υπόθεση μας άπτεται και της παιδικής «εγκληματικότητας» ως φαινόμενο της εποχής(?). Ή να το πω πιο σωστά, παιδικής «παραβατικότητας» , μιας και το «έγκλημα» ,ο «κίνδυνος», ο «θάνατος» στην ηλικία των 16 έχουν μια διαφορετική έννοια και σημασία

  17. Καπετάνιε μου,

    πίσω από κάθε παιδί ή έφηβο που περνά τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο έννομο και την παραβατικότητα, θεωρώ ότι κρύβεται (όχι και τόσο καλά) ένας ή περισσότεροι ενήλικοι που στην καλύτερη περίπτωση στάθηκαν αδιάφοροι (παραμέληση) και στη χειρότερη εξώθησαν (αυτουργία) το παιδί/έφηβο ως εκεί. Σε αυτές τις ηλικίες η κρίση και η ελεύθερη βούληση βρίσκονται ακόμα εν υπνώσει αφού ο άνθρωπος-παιδί δεν έχει συγκροτήσει ακόμα χαρακτήρα και το «έρμα» του είναι λειψό. Και είναι λίγοι εκείνοι οι (ευλογημένοι; τυχεροί; δυνατοί; ποιος ξέρει…) που έχουν τα κότσια να αναδυθούν και να επιστρέψουν στην από κει μεριά της γραμμής…

    Στέλιο,

    το σποτάκι που έβαλες είναι «όλα τα λεφτά». Πράγματι, μεγαλύτερη και πιο καταλυτική δύναμη από το παράδειγμα δεν υπάρχει. Μόνο που επειδή στον ανθρώπινο ψυχισμό δεν λειτουργεί πάντα ευθύγραμμα η σχέση αιτίου-αιτιατού, δεν πέφτουν (και ευτυχώς) όλα τα μήλα κάτω από τη μηλιά.

    Αναγνώστη, επειδή μιλάμε για τη ζωή ως αυταξία, εγώ θα παραλλήλιζα τη συγκεκριμένη περίπτωση όχι με το σπάσιμο μιας βιτρίνας ή το κάψιμο ενός αυτοκινήτου αλλά, ας πούμε, με την εκτέλεση κάποιου από μια «τρομοκρατική» οργάνωση. Κι εδώ οφείλει να αναρωτηθεί κανείς: είναι ίσα κι όμοια η ζωή, πχ. ενός βασανιστή ή πράκτορα με τη ζωή ενός Π. Μπακογιάννη; Κι αν σπεύσει να απαντήσει «όχι», (όπως έχει κάθε δικαίωμα) ας ξανασκεφτεί αν δικαιούται να υποστηρίζει ότι θεωρεί τη ζωή αυταξία.

    Και, Βαγγέλη,

    σου οφείλω μια συγνώμη. Παρερμηνεύοντας το σχόλιό σου λόγω μιας μικρής… ανορθογραφίας, δεν συνειδητοποίησα με την πρώτη ανάγνωση τι ακριβώς ήθελες να πεις. Κατόπιν εορτής συνειδητοποιώ ότι δεν διαφωνούμε: πράγματι, πολλά, αν όχι όλα απ’ αυτά τα πλάσματα, χρειάζεται να εξυψώσουν τη «μοναδικότητά» τους πάνω από το μέσο όρο, τη νόρμα, τους «πολλούς» για να γαλβανιστούν και να αντέξουν την κάθοδο στην κόλαση, αυτο-«αγιογραφώντας» με κάποιο τρόπο την ύπαρξή τους, Πράγμα που συχνά μπορεί να παρερμηνευθεί ως υπέρτατη αλαζονεία και έπαρση ενώ στην πραγματικότητα είναι η υπέρτατη άμυνα για λόγους ψυχικής, ακόμα και σωματικής, επιβίωσης…

    την καλημέρα μου σε όλους, κάπτεν και motley crew. Καλή εβδομάδα να ‘χουμε.

  18. bernardina, φυσικά και πιστεύω ότι η ζωή ενός βασανιστή ή πράκτορα είναι ίσα και όμοια, (χωρίς αστερίσκους) με τη ζωή ενός Π. Μπακογιάννη ή οποιου αθώου.

    Όπως είναι ίσα και όμοια και η αξιοπρέπειά τους.
    Αλλού είναι οι διαφορές και αν φταίει , όπου φταίει ο καθένας, αποδεκτή είναι μόνον η περιστολή της άσκησης κάποιων ατομικών δικαιωμάτων , ΑΝ είναι γνωστό εκ των προτέρων ποιά και για πόσο.

    Καλή εβδομάδα σε όλους

  19. Καλημέρες.

    Όοοχι, φίλε μου καλέ @Αναγνώστη, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ίσα κι όμοια η ζωή ενός βασανιστή με αυτήν ενός αθώου βασανιζόμενου.
    Ίση, ΕΙΝΑΙ (η αξία της ζωής όλων μα όλων) και ΟΦΕΙΛΕΙ να ΕΙΝΑΙ, μόνον ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ.
    ΟΧΙ και πάλι ΟΧΙ ενώπιον του συνειδότος ενός εκάστου εξ ημών.

    Ο υποστάς καίρια βλάβη @Αναγνώστη μου, παρά τινος, στον κεντρικό πυρήνα της ύπαρξής του, δικαιούται (λέω εγώ)
    *ενώπιον του ιδικού του συνειδότος ομιλών,
    *με πλήρη συνείδηση & ήρεμη αποδοχή της δράσης & των συνεπειών της (πια),
    «να «βγαίνει εκτός κοινωνίας» και των κανόνων της, και να μιλάει τη γλώσσα της απόλυτης ανταπόδοσης.
    Τη Βιβλική γλώσσα της ανταποδοτικής εξόρυξης του οφθαλμού, που ΑΥΤΗ και ΜΟΝΟ ΑΥΤΉ, «κινούμενη ΕΠΙ της αιχμής των ορίων», μπορεί και αποκαθιστά τη ΦΥΣΙΚΗ ΤΑΞΗ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ!
    Και όχι αυτήν των κανόνων της οργανωμένης εντός της κοινωνίας ζωής, περί της οποίας συνηθίζουμε να μιλάμε!.

    …Και κατόπιν, να αίρει «με της οδύνης τη χαρά» το δικό του σταυρό, και επανερχόμενος στην «εντός κοινωνίας» ζωή, να βαδίζει με προθυμία και σιγουριά προς το «Ταμείο» για να καταβάλλει το «κόστος»!
    Ακριβώς γιατί πιστεύει στο αναπόδραστο των κανόνων & των ορίων, για να μπορούν οι οργανωμένες κοινωνίες των ανθρώπων «να προκόβουν και να πηγαίνουν μπροστά».

    Με την πεποίθηση του εκφραστή της Επικής Συνείδησης, όπως και ο καθένας μας, όταν σημάνει η δική του ώρα…

  20. Βαγγέλη,

    respect….

  21. η αξιοπρέπεια και η ζωή του βασανιστή ,εξαρτάται μόνο από τη μεγαλοθυμία του ανθρώπου που βασάνισε.Τελεία.
    Δηλώνω πως ουδέποτε υπήρξα μεγαλόθυμη, και ευχαρίστως θα σκότωνα μερικά σαδιστικά τομάρια παρόλο που ήμουνα τυχερή και δεν γνώρισα την μεγαλοσύνη τους.
    Χάρηκα αφάνταστα εξ , άλλου , όταν έμαθα πως ψόφησε ο Χατζηζήσης, πριν κάτι μήνες΄τρελλαμένος και αναξιοπρεπής.
    και ουδείς θυμήθηκε να τον αναφέρει ούτε κάν γιά φτύσιμο.
    τσσσσχ
    δ

  22. Η αξιοπρέπεια και η ζωή του βασανιστή ως αυταξία αυτο-ακυρώθηκε τη στιγμή που δέχτηκε να παίξει αυτό το ρόλο. Από κει και πέρα, όπως λέει ο Βαγγέλης, εναπόκειται στην οργανωμένη κοινωνία και το δικαιικό της σύστημα να του επιφυλάξει το «δίκαιο όφλημα». Και στην (σε στοιχειώδες, βασικό, υπαρξιακό επίπεδο) εξισωτική δράση της αυτοδικίας να του επιβάλει ό,τι μπορεί ενδεχομένως να κατασιγάσει της οργής το αιμάτινο βράσιμο.

    Αυτού του είδους η σχέση ανάμεσα σε θύτη και θύμα είναι πολύ περίπλοκη και σκοτεινή για να την αντιληφθούν (-ουμε) σε «σπλαχνικό επίπεδο» και σε όλο της το αποτρόπαιο μεγαλείο (εμείς) οι άκαπνοι.

  23. Καλησπέρα και πάλι,
    Συγχωρήστε με , αλλά θα επιμείνω στην άποψή μου

    Το παράδειγμα του βασανιστή είναι όντως ακραίο και ευαίσθητο ,ο λόγος που αποδέχθηκα τη χρήση του στην περίπτωσή μας, είναι γιατί συζητάμε για τα όρια.
    Θέλω να πω ότι και ο παιδοκτόνος και ο δουλέμπορος και ο serial killer είναι επίσης ακραία παραδείγματα.

    Αν αποδεχθούμε ότι το δικαίωμα στη ζωή και στην αξιοπρέπεια σχετίζεται από τη συμπεριφορά του οποιουδήποτε υποκειμένου και άρα νομιμοποιείται καθ’οιονδήποτε τρόπο η στέρηση του δικαιώματος ως ποινή, αυτό δεν μπορεί να αφορά μόνο μια κατηγορία «εγκληματιών».

    ¨Ετσι, πρέπει να συνεννοηθούμε με ποια κριτήρια και ποιος θα κατατάσσει τη συμπεριφορά ως τέτοια που δεν θα επιβληθεί απλώς επανορθωτική ποινή, αλλά ο θάνατος ή ο εξευτελισμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας (πώς αλήθεια, και ποιο θα είναι το υποκείμενο που θα προβεί στην «επανορθωτική» ενέργεια;;).

    Αλλιώς, θα κρίνουμε ανάλογα με το (υποκειμενικό) σύστημα αξιών μας , δηλαδή με τις ιδεολογικές μας προσεγγίσεις, εν τέλει «κατά το δοκούν» , αφού δεν είμαστε και θεοί ή εκπρόσωποί τους στη γη για να έχουμε το αλάθητο (όχι στην κάθε απόφαση, αλλά και στην προσέγγιση).

    Η δικιά μου άποψη παραμένει ότι η αξία της ζωής και της αξιοπρέπειας για την κοινωνία (τους άλλους δηλαδή) δεν εξαρτάται από το πόσο τις τιμάει ή όχι το υποκείμενό τους.
    Εξαιρέσεις υπάρχουν , φυσικά, πχ εμπόλεμη κατάσταση, αλλά δεν συζητάμε για αυτό.

    Και αυτή η άποψη καμία σχέση δεν έχει με «σπλαχνικές» προσεγγίσεις.
    Και ο λόγος είναι ότι προσπαθεί να αντιμετωπίσει το πρόβλημα έξω από το ανθρώπινο θυμηκό , που εν πολλοίς , παίζει βασικό ρόλο και ως αίτιο της εγκληματικής πράξης.
    Επίσης δεν αντιλαμβάνομαι την ύπαρξη άλλων «δικαστηρίων», πλην των «νομίμων» (ακόμη και αν αποδεχθώ ότι κάποιος εισηγείται άλλους νόμους από τους υφιστάμενους).

    Τα παραπάνω ουδεμία σχέση έχουν για το πώς αντιμετωπίζω την αντίδραση αυτών που έχουν υποστεί τις συνέπειες των εγκληματικών πράξεων.
    Εκεί ο σεβασμός και η εκτίμησή μου είναι αμέριστη , ειδικά όταν βλέπω ότι η προσήλωση στα ανθρώπινα ιδανικά (και όχι η φιλεσπλαχνία) τους έχει οδηγήσει στη στράτευση στον αγώνα υπεράσπισής τους και σε μια ανάλογη στάση ζωής, ανεξαρτήτως πολιτικών εκτιμήσεων.

  24. Σε μποιόν ή σε τί ακριβώς απαντάς καλέ μου @Αναγνώστη.
    Σε όσο με αφορά πάντως, απαντάς επί μηδέποτε τεθέντος ερωτήματος, οπότε τζάμπα ο κόπος:
    Να επαναλάβω μήπως την 3η αράδα του σχολίου μου;
    (μπας και δεν χρειαστεί να ματαξαναλέμε τα λιδια και τα ίδια;)

    «…Ιση ΕΙΝΑΙ (η αξία της ζωής όλων, μα όλων), και ΟΦΕΙΛΕΙ να ΕΙΝΑΙ, ΜΟΝΟ ΕΝΩΠΙΟΝ του ΝΟΜΟΥ…»
    Και η συνέχεια:
    «..ΟΧΙ και πάλι ΟΧΙ ενώπιον του συνειδότος ενός εκάστου εξ ημών..»

    Κατόπιν αυτού, δε βλέπω ούτε θέμα, ούτε ανάγκη διευκρινήσεων!

    Εξόν βέβαια κι αν εννοείς, πως «το συνειδώς ενός εκάστου εξ ημών», μπορεί να αποτελεί αντικείμενο δικαστικής απόφασης!
    Οπότε….

  25. Βαγγέλη,
    είναι ποτέ δυνατόν να πιστεύω ότι
    «πως “το συνειδώς ενός εκάστου εξ ημών”, μπορεί να αποτελεί αντικείμενο δικαστικής απόφασης!». ;;

    Φυσικά ούτε θέμα, ούτε διευκρίνηση επί του προηγούμενου σχολίου σου, άλλωστε πίστευα ότι το ξεκαθάρισα στο δικό μου.

    καλησπέρα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: