Οι τόκοι της οργής

από kapetanios

Του Δημήτρη Α. Σεβαστάκη

(Δρόμος, 18.9.2010)
http://aristerovima.gr/details.php?id=351

Τι απέγινε η λαϊκή οργή; Ξοδεύτηκε ολόκληρη τον Δεκέμβρη του ’08, ή σπαταλήθηκε σε διαρκείς και πυκνοχτισμένες διεκδικήσεις; Η αγωνιστικότητα είναι ένα κεφάλαιο που πρέπει να το κρατάς καλά φυλαγμένο στο στρώμα; Που δεν το ξοδεύεις για να το έχεις στην ανάγκη; Τοκίζεται η οργή ή σπαταλιέται; Και η οργή είναι ο μόνος τρόπος αντίρρησης, η μόνη αποτελεσματική αντι-πολιτική απέναντι στη μνημόνια διεθνή λοβιτούρα;
Η συντριπτική αλλαγή της καθημερινής οικονομίας, κυρίως όμως η πολιτιστική ματαίωση του καταναλωτικού ιδανικού, γιατί αντιμετωπίζεται με τέτοια υπομονή απ’ το λαό; Με τόση στωικότητα; Και είναι ελάττωμα ή πολιτικό προτέρημα η υπομονή; Η βουβαμάρα, η μικρογκρίνια, η εκτονωτική αποκέντρωση της βίας, είναι μορφές υπομονής; Ή το άλλο πρόσωπο της επερχόμενης έκρηξης;
Ο λαός, τώρα που του κλείνουν το δρόμο, που του μπαζώνουν με μια πηχτή και τσιμεντένια πολιτική, κάθε προσδοκία, κοιμάται. Εξακολουθεί να συνωστίζεται στα μαγαζιά των πολυεθνικών με είδη αυτοκινήτου, σχολικά και τηλεοράσεις. Κάθε είδηση για απόσυρση είναι εμπορική και περιζήτητη. Βρίσκεται μεν στο οικονομικό ναδίρ, αλλά είναι ικανός να επενδύσει τα τελευταία του δανεικά στο αμάξι. Αυτός ο λαός- καταναλωτής (έστω διαψευσμένος), θέλει μια Αριστερά εύκολη και βολική δίπλα του, συμπαραστάτη και κόλακα κάθε παράλογου και εγωιστικού και αντισυλλογικού αιτήματος, μια Αριστερά που θα του «κάνει τη δουλειά», που θα τη χρησιμοποιεί και δεν θα την ψηφίζει. Ανέχεται και ψηφίζει και συντηρεί μια εξουσία χαρτοπαικτική και μανιακή που του λέει: «πλούτισε παρανομώντας, πλήρωσε ένα συμβολικό εφάπαξ για να αγοράσεις την αθωότητα και, συγχρόνως, συντρίψου για την “αθλιότητα” της παρανομίας, νιώσε υποχρεωτικά ένοχος (δηλαδή, γίνε πολιτικά υποχωρητικός). Αυτός ο ζαλισμένος και κουρασμένος λαός μπορεί πράγματι να διαμαρτυρηθεί, να σκεφτεί, δηλαδή να οργισθεί με διάρκεια και πολιτική ποιότητα;
Δεν ξέρω τι επίκειται, αν δηλαδή σιγοβράζει μια εξέγερση, αλλά αναρωτιέμαι αν θα διατηρήσει τα ποιοτικά χαρακτηριστικά τού μέχρι τώρα κυρίαρχου καταναλωτικού μοντέλου, το οποίο μπορεί να οδηγήσει εύκολα στην τσαντίλα αλλά ακόμα πιο εύκολα στη βολή. Τότε θα πρόκειται για μια έκρηξη θεαματικής θνησιγένειας, θα είναι ένα μπαμ εμπορικό και ελέγξιμο, που δεν θα μεταβάλει την πολιτική ατζέντα, που δεν θα σπρώξει προς την αναδιαπραγμάτευση χρέους και πολιτικής κλίμακας. Που δεν θα στρέψει στην ριζοσπαστικοποίηση, αλλά προς μια καρναβαλική τηλεοπτική «εξεγερσιακότητα». Η επανάσταση του «γκρικ άιντολ», η κλιμακτήριος των «φάσιον βίκτιμς» ή η επαναστατική έκρηξη της «επιχειρηματικότητας» είναι η νέα αργκό της πολιτικής γραφειοκρατίας που περιγράφει την μεγάλη αναπαλαίωση εργασιακών σχέσεων, πολιτισμού και συμπεριφορών.
Η Αριστερά μπορεί να κάνει την οργή να χαρεί ή να χαθεί. Εκτός κι αν έχει αποφασίσει να παίξει στο «Ελλάδα έχεις ταλέντο».

Advertisements

2 Σχόλια to “Οι τόκοι της οργής”

  1. καλησπέρα…

    Πολύ «κολακευτικό» το άρθρο για τον λαό μας, αλλά και για την αριστερά από τον συγγραφέα….

    Αντί να ακαδημαΐσω με καταιγισμό τσιτάτων ή -ισμών καλύτερα να δώσω παραδείγματα που έχω στο μυαλό μου…

    – Η νεολαία του σοσιαλιστικού κόμματος της Γαλλίας τη δεκαετία του 90 εν μέσω πολιτικών αδιεξόδων, κινητοποιήθηκε, οργανώθηκε γύρω από μια οικολογική πρόταση και δημιούργησε τις ΑΜΑΡ. Εταιρίες που διακινούσαν βιολογικά προϊόντα απευθείας από τον παραγωγό προς τους καταναλλωτές. Ένα νέο είδος συνεταιρισμού δλδ. Με αυτό κτύπησαν χωρίς ίσως να το θέλουν τα καρτέλ των Σ/Μ και των αλυσίδων διατροφής. Σήμερα είναι τόσο επιτυχημένες σαν θεσμοί, που έχουν αγοράσει και τεράστιες γαίες για την υλοποίηση των προγραμμάτων τους.

    -Αρκετές νεολαίες της αριστεράς, έχουν πλειστάκις παρέμβει εις βάρος των καρτέλ και τραπεζών. Κλειδώνουν Σ/Μ που ακριβαίνουν, αποκλείουν τράπεζες (και τους τηλεπικοινωνιακούς τους διαύλους), γιαουρτώνουν τις επιτροπές ανταγωνισμού που δικαιώνουν καρτέλ.

    Η Ελλάδα βρίθει παρανομιών, μαφιόζικης πολιτικής και κυρίως αντιλαϊκών συμπεριφορών τόσο σε μεγάλο όσο και σε μικροπολιτικό επίπεδο… Θα έβλεπα θετικά το γιαούρτωμα εγκάθετου διορισμένου Δντή εφορίας που φέρεται αγενώς στους πολίτες. Θα έβλεπα θετικά παρέμβαση ενάντια στον αποκλεισμό δρόμων, την ταλαιπωρία των πολιτών κλπ. Δυστυχώς η πολιτική στην Ελλάδα αναλώνεται σε τσιτάτα (ενίοτε εμμετικώς παραταξιακά), ανέξοδη καταγγελία του κράτους, της πολιτείας και πάμε γι’ άλλα… Μετά ρίχνουμε τα βάρη στον κόσμο που προτιμάει να δει το «Ελλάδα έχεις ταλέντο». Λες και εξέλειπαν στην εποχή του συγγραφέως εκείνοι οι «γιεγίέδες» που άκουγαν προσηνώς τον συμπαθέστατο Τέρη Χρυσό και το «τάκα τάκα».

  2. Tην καλημέρα σε όλους, και @Νικιπλε, καλέ μου, ν αγιάσει ο στόμας σας (τα δάκτυλα επί του πληκτρολογίου σας εν προκειμένω).
    Όλοι τούτοι οι (άντε πρωϊνιάτικα)….Σεβαστάκηδες, δεν καταλαβαίνουν Χριστό από την αδιαφορία που περιβάλλει μόνιμα τον ντεμέκ..εξεγερμένο δημόσιο λόγο τους, είναι φανερό χρόνια τώρα, ότι δε πρόκειται, παρά μόνο για καραψωνάρες, με μόνιμο νταλγκά νομιμοποίησής τους σαν διανοουμένων, αποκλειστικά και μόνο μέσα στο συγκεκριμένο πολιτικό χώρο.
    Όπου και ολοκληρώνονται σε όλες τις εκδηλώσεις τους.
    Γι αυτό λοιπόν, ξεφωνητό και…. αγελαδίτσα με 0 λιπαρά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: