Το πόρισμα για την τραγωδία στη Marfin

από kapetanios

Απο την bernardina

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=356480&ct=1&dt=24/09/2010

«Ο υπογεγραμμένος Τεχνικός Επιθεωρητής του Υπουργείου Εργασίας Θεοδόσιος Πανταζόπουλος ασχολήθηκα με το πιο πάνω ατύχημα μετά τη δημοσιότητα που έλαβε το γεγονός και την αναγγελία του από την επιχείρηση, με αριθμό πρωτοκόλλου από 561 έως και 587 του έτους 2010 και έκανα έρευνα για τον εντοπισμό των αιτίων που το προκάλεσαν.

Από την εξέταση του χώρου και των συνθηκών εργασίας κάτω από τις οποίες έγινε το ατύχημα, από την περιγραφή που έδωσαν όλοι οι προαναφερόμενοι εργαζόμενοι στην τράπεζα, από τη μαρτυρία του τεχνικού ασφάλειας ΣΚΑΝΔΑΜΗ ΠΕΤΡΟΥ, από τη μαρτυρία του ΒΑΣΙΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΚΩΣΤΑ, διευθύνοντα συμβούλου της τράπεζας, από τα απαντητικά έγγραφα της αλληλογραφίας μεταξύ της τράπεζας και της υπηρεσίας μας καθώς και από τα έγγραφα της αλληλογραφίας μεταξύ της υπηρεσίας μας, της κρατικής ασφάλειας και της πυροσβεστικής υπηρεσίας, σχημάτισα τη γνώμη ότι το ατύχημα έγινε κάτω από τις ακόλουθες συνθήκες:

Οι παθόντες εργάζονταν στο συγκεκριμένο υποκατάστημα αρκετό διάστημα (από 4 μήνες έως 10 χρόνια). Το λιγότερο χρόνο εργασίας στο υποκατάστημα είχε η ΠΡΑΠΑ ΦΩΤΕΙΝΗ όπου εργαζόταν περίπου 4 μήνες.

Την ημέρα του ατυχήματος και ώρα 14.10, κατά τη διάρκεια διαδήλωσης, άγνωστοι έσπασαν τις τζαμαρίες στο ισόγειο του υποκαταστήματος και πυρπόλησαν το υποκατάστημα, πετώντας στο εσωτερικό ενεργοποιημένους αυτοσχέδιους εκρηκτικούς μηχανισμούς. Από την πυρκαγιά γέμισαν με καπνό σε εξαιρετικά σύντομο χρονικό διάστημα όλοι οι χώροι του κτιρίου. Οι 27 εργαζόμενοι που βρίσκονταν την ώρα εκείνη εκτός του υποκαταστήματος δεν πρόλαβαν να εκκενώσουν όλοι τις θέσεις εργασίας με ασφάλεια, με αποτέλεσμα:

_ 3 από τους 27 εργαζόμενους και συγκεκριμένα ο ΤΣΑΚΑΛΗΣ ΕΠΑΜΕΙΝΩΝΔΑΣ του Ιωάννη και η ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΥ ΑΓΓΕΛΙΚΗ του Ζαχαρία να βρουν τραγικό θάνατο εντός του κτιρίου ενώ η ΖΟΥΛΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ του Εμμανουήλ μόλις κατάφερε να βγει σε έναν από τους εξώστες του 2ου ορόφου του κτιρίου, όπου όμως δεν άντεξε από την εισπνοή καπνών και τοξικών αερίων και έχασε και αυτή τη ζωή της.

_ 1 από τους 27 εργαζόμενους, ο ΓΚΟΛΙΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ υπέστη κάταγμα σπονδύλου, διότι για να διασωθεί πήδηξε από τον εξώστη του κτιρίου στην παρακείμενη οροφή από πλαστικό του όμορου κτιρίου στο νούμερο 21 και επειδή η οροφή έσπασε, βρέθηκε στο δάπεδο του χώρου αυτού (υψομετρική διαφορά 3 μέτρων).

14 εργαζόμενοι και συγκεκριμένα οι: ΜΠΟΥΡΗΣ ΗΛΙΑΣ, ΣΤΡΑΤΟΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ, ΜΠΛΕΝΤΖΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ, ΛΟΡΕΝΤΖΟΥ ΧΡΙΣΤΙΝΑ, ΠΡΑΠΑ ΦΩΤΕΙΝΗ, ΣΑΚΕΛΛΗ ΕΛΕΝΗ, ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ, ΠΑΠΟΥΤΣΗ ΑΘΑΝΑΣΙΑ, ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΖΑΦΕΙΡΟΠΟΥΛΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ, ΚΩΣΤΑΡΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, ΦΡΕΝΤΖΟΥ ΕΛΕΝΗ, ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ ΑΓΓΕΛΙΚΗ και ΜΕΡΜΗΓΚΑ ΜΑΡΘΑ, εξήλθαν από μια μεταλλική πόρτα του 2ου ορόφου που δεν ήταν έξοδος κινδύνου και ήταν τυχαία ανοικτή για αερισμό της παρακείμενης τουαλέτας, λόγω προβλήματος της αποχέτευσης. Η πόρτα αυτή οδηγούσε σε ανοικτό χώρο διαστάσεων 2,50 μ. Χ 4,00 μ. Χ 2,50 μ. περίπου, αλλά έμειναν εγκλωβισμένοι εκεί γιατί ο χώρος αυτός ήταν κλειστός με κάγκελα (σαν κλούβα) από τις 3 πλευρές του, ενώ και η οροφή του χώρου ήταν καλυμμένη με σιδερένια κατασκευή (πλέγμα) και από ένα είδος μεμβράνης (πιθανότατα για να προστατεύονται οι εξωτερικές μονάδες του μηχανολογικού εξοπλισμού που υπήρχε στον χώρο από τη βροχή). Μετά από υπερπροσπάθεια ο εργαζόμενος ΜΠΟΥΡΗΣ ΗΛΙΑΣ κατάφερε να αποξηλώσει τμήμα της σιδερένιας κατασκευής της οροφής διαστάσεως περίπου 0,60 Χ 0,80 μ. (βλέπε συνημμ. φωτογραφία 3) και μέσω αυτού του ανοίγματος να καταφέρουν οι 14 εργαζόμενοι να εξέλθουν και να διασωθούν πηδώντας σε παρακείμενα μέρη των ομόρων κτιρίων.

Οι υπόλοιποι εργαζόμενοι κατάφεραν:

_ άλλοι να διασωθούν μέσω των εξωστών χρησιμοποιώντας τα διακοσμητικά πρεβάζια του κτιρίου και από εκεί πηδώντας στα προστεγάσματα των ομόρων κτιρίων

_ και άλλοι (που βρίσκονταν στους εξώστες εγκλωβισμένοι) απεγκλωβίστηκαν με τη χρήση κλιμάκων από την πυροσβεστική υπηρεσία που είχε καταφθάσει στο χώρο.

_ ένας εργαζόμενος ο ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ κατάφερε να εξέλθει από την κύρια είσοδο του ισογείου.

Η μοναδική θύρα – έξοδος κινδύνου του υποκαταστήματος που βρισκόταν στον ισόγειο χώρο του κτιρίου δίπλα από την κύρια είσοδο της τράπεζας (καμπίνα δύο θυρών με ανιχνευτή μετάλλων), δεν χρησιμοποιήθηκε από τους εργαζόμενους γιατί στο ισόγειο είχε ξεσπάσει η πυρκαγιά και η ατμόσφαιρα από τον πολύ καπνό ήταν αποπνικτική και αυθόρμητα όλοι οι εργαζόμενοι για να διασωθούν ανέβαιναν προς τα επάνω θεωρώντας πιο ασφαλή τη διαφυγή τους.

Επιπλέον αναφέρθηκε από τους εργαζόμενους ότι η θύρα – έξοδος κινδύνου του ισογείου (που δεν θα πρέπει να κλειδώνεται για να μπορεί να ανοιχθεί εύκολα και άμεσα από κάθε πρόσωπο που θα χρειαστεί να την χρησιμοποιήσει) άνοιγε μόνο αν έσπρωχνε κάποιος την μπάρα πανικού της ίδιας της θύρας και συγχρόνως πατούσε και ένα κουμπί σε ένα φορητό τηλεχειριστήριο, που ήταν το μοναδικό σε όλο το χώρο και βρισκόταν στο γραφείο της διευθύντριας στο ισόγειο. Τη στιγμή του συμβάντος με την ύπαρξη του καπνού θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο αν όχι αδύνατο να βρεθεί το μοναδικό τηλεχειριστήριο και να χρησιμοποιηθεί, συγχρόνως με το σπρώξιμο της θύρας για να μπορεί να ανοίξει η θύρα – έξοδος κινδύνου. Επίσης υπάρχουν μαρτυρίες εργαζομένων όπου αναφέρουν ότι το συγκεκριμένο γραφείο είχε πιάσει πρώτο φωτιά που σημαίνει ότι το τηλεχειριστήριο θα είχε καταστραφεί.

Τέλος υπήρχαν:

_ πόρτα μεταλλική στον 3ο όροφο του κτιρίου που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για εκκένωση του κτιρίου διότι μέσω σιδερένιας σκάλας οδηγούσε στην ταράτσα και στη στέγη του κτιρίου, αλλά τη στιγμή του συμβάντος ήταν κλειδωμένη. Η συγκεκριμένη πόρτα δεν ήταν έξοδος κινδύνου.

_ πόρτα στο πλατύσκαλο του κλιμακοστασίου από το ισόγειο στον ημιώροφο που ήταν κλειδωμένη και οδηγούσε σε ακάλυπτο χώρο (εν είδει φωταγωγού) όπου υπήρχε μηχανολογικός εξοπλισμός. Η συγκεκριμένη πόρτα δεν ήταν έξοδος κινδύνου. Το ότι υπήρχε μηχανολογικός εξοπλισμός το διαπίστωσα κοιτάζοντας από άνοιγμα που υπάρχει στο κλιμακοστάσιο που οδηγεί από τον ημιώροφο στον α’ όροφο και «βλέπει» στον ίδιο φωταγωγό.

Τα αίτια του ατυχήματος είναι ο εμπρησμός λόγω εγκληματικής ενέργειας. Ολοι οι διασωθέντες εργαζόμενοι διακομίστηκαν σε νοσοκομείο διότι είχαν αναπνευστικά προβλήματα λόγω της εισπνοής καπνού και τοξικών αερίων, με σοβαρότερη την περίπτωση του ΜΠΟΥΡΗ ΗΛΙΑ που θα παίρνει φαρμακευτική αγωγή μέχρι τον Ιούνιο και του ΓΚΟΛΙΑ ΓΕΩΡΓΙΟΥ που υπέστη κατάγματα στα πλευρά από την πτώση.

Οσον αφορά την ασφαλή εκκένωση των χώρων εργασίας σε περίπτωση κινδύνου η νομοθεσία για την υγιεινή και την ασφάλεια των χώρων εργασίας αναφέρει ότι:

ο εργοδότης οφείλει:

να λαμβάνει όσον αφορά την πυρασφάλεια και την εκκένωση των χώρων από εργαζόμενους τα αναγκαία μέτρα τα οποία θα είναι προσαρμοσμένα στο μέγεθος και στη φύση των δραστηριοτήτων της επιχείρησης έτσι ώστε σε περίπτωση κινδύνου όλες οι θύρες εργασίας θα πρέπει να μπορούν να εκκενώνονται από τους εργαζόμενους γρήγορα και με συνθήκες πλήρους ασφάλειας.

Τέτοια μέτρα είναι:

Α. Η κατάρτιση (από τον εργοδότη) σχεδίου διάσωσης-διαφυγής με χάραξη, διευθέτηση οδών διάσωσης και εξόδων κινδύνου οι οποίες δεν πρέπει να κλειδώνονται προκειμένου να μπορούν να ανοιχθούν εύκολα και άμεσα από κάθε πρόσωπο που θα χρειαστεί να τις χρησιμοποιήσει. Να επιμορφώνονται-εκπαιδεύονται οι εργαζόμενοι πάνω σε θέματα πυρασφάλειας, πυρόσβεσης και εκκένωσης των χώρων και με πραγματοποίηση ασκήσεων τακτικά, για δοκιμή του σχεδίου διάσωσης-διαφυγής με ορισμό εργαζομένων καθοδηγητών κατάλληλα επιμορφωμένων, ώστε σε περίπτωση κινδύνου οι εργαζόμενοι να μπορούν να διασωθούν. (Η άσκηση θα πρέπει να εποπτεύεται και από τον τεχνικό ασφάλειας). (Η άσκηση θα πρέπει να εποπτεύεται και από τον τεχνικό ασφάλειας). Ολοι οι εργαζόμενοι που ρωτήθηκαν ανέφεραν ότι δεν είχε γίνει καμία εκπαίδευση – αναμόρφωση – επιμόρφωση και ούτε είχε ποτέ πραγματοποιηθεί κάποιου είδους άσκηση εκκένωσης του κτιρίου. Μόνο η εργαζόμενη ΧΡΙΣΤΑΚΗ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ μου ανέφερε ότι είχε γίνει κάποια χρονική στιγμή επίδειξη της χρήσης των πυροσβεστήρων και η εργαζόμενη ΚΟΥΚΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ότι είχαν διανεμηθεί ενημερωτικά φυλλάδια για θέματα πυροπροστασίας σε όλο το προσωπικό χωρίς να θυμάται πότε.

Στο εγχειρίδιο ασφαλείας της τράπεζας στις παραγράφους 5.5, 5.6, 5.7, σελ. 14 και σελ. 15 (βλέπε συνημμένο 1 δύο σελίδων) προβλέπεται ορισμός ομάδας πυροπροστασίας και άσκηση αντιμετώπισης πυρκαγιάς τουλάχιστον μια φορά το χρόνο.

Β. (Ο εργοδότης οφείλει) να διαθέτει πιστοποιητικό πυρασφάλειας που εκδίδεται από την πυροσβεστική υπηρεσία. Για το πιστοποιητικό αυτό απαιτείται να γίνει μελέτη του χώρου της εγκατάστασης όπου θα αναφέρονται τα συγκεκριμένα μέτρα πυρόσβεσης – πυροπροστασίας που προβλέπονται από τη νομοθεσία για τη συγκεκριμένη φύση και δραστηριότητα της επιχείρησης ανάλογα με την έκταση, το είδος και τον αριθμό των εργαζομένων και τρίτων (όπως αριθμός εξόδων κινδύνου, είδος και ποσότητα εξοπλισμού πυρόσβεσης κλπ.). Η μελέτη αυτή κατατίθεται στην πυροσβεστική υπηρεσία για έγκριση. Μετά την έγκριση ο εργοδότης εφαρμόζει τα αναφερόμενα στη μελέτη στους χώρους της επιχείρησής του και καλεί την πυροσβεστική υπηρεσία να ελέγξει αν εφαρμόσθηκαν τα μέτρα και να εκδώσει το πιστοποιητικό πυρασφάλειας για τη συγκεκριμένη επιχείρηση (βλέπε συνημμένο 2).

Η επιχείρηση δεν είχε το προαναφερόμενο πιστοποιητικό.

Κατά την αυτοψία που έκανε στον χώρο του ατυχήματος την 6.6.2010 υπήρχαν έγγραφες ανηρτημένες οδηγίες τρόπου κατάσβεσης και άμεσων ενεργειών σε περίπτωση πυρκαγιάς και κάτοψη του χώρου, βλέπε φωτογραφίες (4) καθώς και πυροσβεστήρες διασκορπισμένοι σε όλους τους ορόφους.

Σχετική νομοθεσία

1) άρθρο 7, παράγραφος 1, 5 και άρθρο 18 παράγραφος 1 και 2 του Ν. 1568/1985.

2) άρθρο 9 παράγραφος 1 & 2 του ΠΔ 17/1996.

3) παράγραφος 4 & 5 του παραρτήματος Ι ή ΙΙ του άρθρου 10 του ΠΔ 16/96 που παραπέμπει και στην πυροσβεστική διάταξη 3/1981.

Αθήνα 2.7.2010

Ο ΤΕΧΝΙΚΟΣ ΕΠΙΘΕΩΡΗΤΗΣ

ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ

Advertisements

28 Σχόλια to “Το πόρισμα για την τραγωδία στη Marfin”

  1. http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=329831&ct=32&dt=06/05/2010

    «Η τράπεζα δεν ήταν υποχρεωμένη να διαθέτει πιστοποιητικό πυροπροστασίας για να πάρει άδεια λειτουργίας».

    Αυτό ανέφερε μιλώντας στο «Βήμα» ανώτατος αξιωματικός της Πυροσβεστικής και συμπλήρωσε ότι «είναι στη διακριτική ευχέρεια του υπευθύνου της τράπεζας να διαθέτει όποιο σύστημα προστασίας από φωτιές κρίνει απαραίτητο,ακόμη και δύο πυροσβεστήρες, και είναι αρμόδιος για το εάν το σύστημα λειτουργεί σωστά ή εάν συντηρούνται οι πυροσβεστήρες εγκαίρως».

    Πηγές από τη διοίκηση της τράπεζας ανέφεραν ότι το κτίριο ήταν διατηρητέο και ως εκ τούτου απαγορεύεται κάθε σχετική παρέμβαση για τη δημιουργία εξόδου κινδύνου. Οι τεχνικές υπηρεσίες της γνώριζαν ότι δεν μπορούσαν να παρέμβουν στην πρόσοψη του κτιρίου. Οπως αναφέρθηκε χθες, ακόμη και οι πινακίδες της τράπεζας ήταν διαφορετικές από εκείνες που τοποθετούνται σε άλλα υποκαταστήματα, εξαιτίας του διατηρητέου κτιρίου.

    «Στα διατηρητέα δεν επιτρέπεται να ρίξουμε έναν τοίχο για να κάνουμε μια δεύτερη έξοδο, ούτε κάποια άλλη παρέμβαση στο κτίριο. Μπορεί όμως ο μελετητής να ζητήσει μια απόκλιση για θέματα ασφαλείας. Αν το πολεοδομικό γραφείο και η αρχιτεκτονική επιτροπή την εγκρίνουν, μπορεί να πραγματοποιηθεί,διαφορετικά όχι. Με άλλα λόγια ο νομοθέτης αφήνει το θέμα στη διακριτική ευχέρεια του μελετητή και της Πολεοδομίας. Ο ιδιοκτήτης του κτιρίου ή ο επιχειρηματίας που το ενοικιάζει δεν θα διαθέσει, χωρίς να απαιτείται, χρήματα για να το κάνει» λέει ο αντιπρόεδρος του ΤΕΕ κ. Χρ. Σπίρτζης.

    Οπως σημειώνουν πάντως πολεοδόμοι, αν ένα διατηρητέο κτίριο έχει στην πίσω όψη του ακάλυπτo χώρο, μπορεί να δημιουργηθεί μία έξοδος κινδύνου.

  2. Νιώθω υποχρέωση απέναντι στους αδικοχαμένους συναδέρφους μου να πω αυτές τις αντικειμενικές αλήθειες. Στέλνω αυτό το μύνημα σε όλα τα μέσα ενημέρωσης και όλα τα ενημερωτικά sites. Όποιος έχει ακόμα συνείδηση, ας το δημοσιεύσει. Οι υπόλοιποι ας συνεχίσουν να παίζουν το παιχνίδι της κυβέρνησης.

    ● Η πυροσβεστική υπηρεσία δεν έχει δώσει έγγραφη άδεια για το συγκεκριμένο κτίριο, η συμφωνία ήταν κάτω από το τραπέζι, όπως άλλωστε γίνεται πρακτικά με όλες τις επιχειρήσεις και τις εταιρείες στην Ελλάδα.

    ● Το συγκεκριμένο κτίριο δε διαθέτει πυρασφάλεια και πυροπροστασία, ούτε μελέτη ούτε εγκατάσταση, δηλαδή ψεκαστήρες οροφής, εξόδους διαφυγής, πυροσβεστικές φωλιές. Μόνο φορητούς πυροσβεστήρες, οι οποίοι φυσικά δε μπορούν να αντιμετωπίσουν μια εκτεταμένη πυρκαγιά σε ένα κτίριο φτιαγμένο με προ πολλού ξεπερασμένες προδιαγραφές ασφαλείας.

    ● Κανένα κατάστημα της τράπεζας δε διαθέτει προσωπικό εκπαιδευμένο στην αντιμετώπιση πυρκαγιών. Ούτε καν στη χρήση των λιγοστών πυροσβεστήρων. Η διοίκηση προφασίζεται πάντα το κόστος και δεν κάνει ούτε στοιχειώδεις κινήσεις για να προφυλάξει το προσωπικό.

    ● Ποτέ δεν έχει γίνει άσκηση εκκένωσης οποιουδήποτε κτιρίου από τους εργαζόμενους της τράπεζας ούτε έχει γίνει σεμινάριο από πυροσβέστες, ώστε να δοθούν οδηγίες για τέτοιες καταστάσεις. Οι μόνες ασκήσεις που έχουν γίνει στη Mafrin Bank είναι για σενάρια τρομοκρατικών ενεργειών και διαφυγή των μεγάλων κεφαλιών της τράπεζας από τα γραφεία τους.

    ● Το συγκεκριμένο κτίριο δεν είχε ειδική πρόβλεψη για φωτιά, παρόλο που λόγω η κατασκευή του είναι πολύ ευαίσθητη κάτω από τέτοιες συνθήκες και παρόλο που ήταν γεμάτο με υλικά από πάνω μέχρι κάτω. Υλικά που παίρνουν φωτιά πολύ εύκολα, όπως χαρτί, πλαστικά, καλώδια, έπιπλα. Το κτίριο αυτό αντικειμενικά είναι ακατάλληλο για χρήση σαν τράπεζα λόγω της κατασκευής του.

    ● Καμία ομάδα προσωπικού ασφαλείας δεν έχει γνώση πρώτων βοηθειών και πυρόσβεσης, παρόλο που πρακτικά του ανατίθεται με προφορική εντολή κάθε φορά να προστατέψει το κατάστημα. Οι τραπεζικοί υπάλληλοι καλούνται να γίνουν πυροσβέστες και σεκιούριτι ανάλογα με τις επιθυμίες του κάθε κ.Βγενόπουλου.

    ● Τα στελέχη της τράπεζας απαγόρεψαν κάθετα και κατηγορηματικά στους εργαζόμενους να φύγουν, παρόλο που οι ίδιοι το ζητούσαν επίμονα από νωρίς το πρωί, ενώ επέβαλλαν στους εργαζόμενους να κλειδώσουν τις πόρτες και επιβεβαίωναν συνέχεια τηλεφωνικά το κλείδωμα του κτιρίου. Όποιος φύγει να μην έρθει αύριο για δουλειά, ήταν η μόνιμη απειλή. Τους έκλεισαν ακόμα και την πρόσβαση στο διαδίκτυο για να μην επικοινωνούν με τον έξω κόσμο.

    ● Εδώ και μέρες επικρατεί πλήρης τρομοκρατία στην τράπεζα σχετικά με τις κινητοποιήσεις, με την προφορική προσφορά «ή δουλεύεις ή απολύεσαι».

    ● Οι δύο αστυνομικοί της ασφάλειας που δουλεύουν στο συγκεκριμένο κατάστημα για τις ληστείες δεν εμφανίστηκαν σήμερα, παρόλο που τα στελέχη είχαν υποσχεθεί προφορικά ότι θα τους φέρουν εκεί.

    Επιτέλους κύριοι, κάντε την αυτοκριτική σας και σταματήστε να περιφέρεστε παριστάνοντας τους σοκαρισμένους. Είστε οι υπεύθυνοι για αυτό που έγινε σήμερα και σε κάποιο ευνομούμενο κράτος (σαν κι αυτά που κατά καιρούς χρησιμοποιείτε σαν παράδειγμα από τηλεοράσεως) θα ήσασταν ήδη κρατούμενοι για τις παραπάνω πράξεις. Με δόλο έχασαν τη ζωή τους οι συνάδερφοί μου σήμερα. Δόλο της τράπεζας και του κ.Βγενόπουλου προσωπικά, που έδωσε εντολή, όποιος δε δουλέψει να μην έρθει αύριο στο γραφείο.

    http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1163959

  3. Αυτή η τραγική ιστορία με είχε συγκλονίσει τότε με όλες τις διαστάσεις της, κι αυτές που φαίνονται με την πρώτη ματιά, μιας και το θέμα του ποστ είναι το πόρισμα του εμπειρογνώμονα, αλλά κυρίως μ’ εκείνες που δεν αναφέρονται εδώ, όπως λόγου χάρη
    – ο βαθμός ενοχής των «ανθρώπων» που πέταξαν τις μολότωφ και όχι μόνο (κάποιοι έκαναν λόγο και για μπετόνια με εύφλεκτο υγρό που επιτάχυνε την εξάπλωση της φωτιάς),
    – ο βαθμός συνενοχής του πλήθους που παρακολουθούσε στην καλύτερη περίπτωση αδρανές, στη χειρότερη φωνάζοντας «αφήστε τους απεργοσπάστες να καούν» (σε πλήρη αρμονία με την κτηνώδη ψυχολογία του όχλου),
    – το γεγονός ότι η μία από τις δύο κοπέλες ήταν έγκυος -άρα από μία άποψη μιλάμε για ΤΕΣΣΕΡΙΣ ζωές,
    – το αν αδράνησαν οι πυροσβεστικές δυνάμεις ή αν όντως εμποδίστηκαν από τους διαδηλωτές να πλησιάσουν, αλλά κυρίως
    – οι αντιδράσεις κάποιων αναίσθητων, ανάλγητων, ανεγκέφαλων ατόμων που την επόμενη κιόλας στιγμή θριαμβολογούσαν πχ. στα μπλογκ με το επιχείρημα ότι η βία είναι η μαμή της ιστορίας και με τους οποίους διαπληκτίστηκα αγρίως εκείνη τη μέρα. (Ο δικός μας Μαυροπρόβατος θα θυμάται πολύ καλά ότι αυτό ήταν το έναυσμα της δικής μας διαδικτυακής γνωριμίας, όταν, εντελώς εσφαλμένα, τον πέρασα για έναν απ’ αυτούς…)

    Δεν ξέρω ποια θα είναι η πρακτική συνέπεια του πορίσματος, αν η Marfin και οι υπεύθυνοί της θα τιμωρηθούν γι’ αυτές τις παραλείψεις. Ό,τι κι αν γίνει θα ειναι από μια άποψη άχρηστο ως κατόπιν εορτής γενόμενο. Κι άλλωστε για τους ανθρώπους που χάθηκαν ουδεμία σημασία έχει πλέον. Αλλά…

  4. Μπέρνυ

    . οι υπεύθυνοι της τράπεζας (με το πόρισμα να είναι καταπέλτης εις βάρος τους )κατά πάσα πιθανότητα δεν θα τιμωρηθούν,
    . οι φυσικοί αυτουργοί δεν συνελήφθηκαν ακόμη (αν και δεν έχω καμία αμφιβολία ότι θα τους τιμωρούσαν σκληρά-πάντα σκληρά τιμωρούν αυτοί που έχουν μερτικό στην ευθύνη )
    . και οι ηθικοί αυτουργοί συνεχίζουν και απολαμβάνουν την χαρά και τα οφέλη της εξουσίας.
    Γιατί ?

    είχα γράψει και τότε » Οι εργαζόμενοι δικαιούνται προστασίας και είναι ευθύνη της πολιτείας να την εξασφαλίζει με τους ελέγχους της. Η ζωή των εργαζομένων δεν πρέπει να εξαρτάται από την καλή ή κακή θέληση του οποιουδήποτε «

  5. @Kάπταιν, όπως βλέπεις, το πόρισμα βγήκε σε λιγότερο (πολύ λιγότερο) από το 6μηνο που προβλέπεται, και είναι συντριπτικότατο.
    Οπότε οι υποθέσεις σου απλά (και προς το παρόν) είναι απλά για τα μπάζα (όλως επιεικώς)

    *Οι φυσικοί αυτουργοί ΗΔΗ έχουν αναγνωριστεί
    (4 άρρενα κτήνη και ένα θήλυ, μία «δεσποινίς», τρομάρα της!)
    από συνδυασμό βίντεο και μαρτυριών, και τώρα η ιστορία βρίσκεται πια στην τεκμηρίωση, την «έγερση» (όπως λέγεται) του κατηγορητηρίου, (λένε τα ρεπορτάζ και δεν είναι μυστικό, ψάξε θα το βρεις).
    Οπότε, πάλι για τις βρούβες, συλλαμβάνεσαι…

    Όσο για τους ηθικούς αυτουργούς, πές μας τώρα ότι ΚΑΙ γι αυτό ο Παπανδρέου φταίει, να γελάσει και το παρδαλό κατσίκι.
    Εννοώ φυσικό στους χώρους ανθρώπων που διατηρούν μια κάποια στοιχειώδη σοβαρότητα.

    Στους υπόλοιπους, αυτούς δηλαδή των πάσης φύσεως «αριστερών» α-νοϊκών, είναι βέβαιο ότι θα κερδίσεις ακροατήρια….
    «ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΜΙΑ, ΔΥΟ, ΠΟΛΛΕΣ MARFIN», λοιπόν, και να μου προσέχετε!
    Απ το πεζοδρόμιο, και να ελέγχετε τις διαβάσεις…

  6. «..Οι αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ., οι οποίοι έχουν ζητήσει και την αρωγή του συστήματος νομίμων συνακροάσεων της ΕΥΠ, έχουν καταλήξει στην ταυτότητα πέντε νεαρών ατόμων -τεσσάρων ανδρών και μιας γυναίκας- που απεικονίζονται να συμμετέχουν σε επιθέσεις πριν και μετά τον εμπρησμό του υποκαταστήματος. Παρατηρείται όμως αδυναμία τεκμηρίωσης των κατηγοριών…»

    Παρ όλα αυτά οι δημοσιογράφοι στα τηλεδικία είναι σίγουροι.
    Τα πράσινα παπούτσια ανήκουν στο μακρινό παρελθόν

  7. καλησπέρα Στέλιο

    *

    Βαγγέλη

    Η θέση μου ήταν και είναι συγκεκριμένη
    (και το αλσχαιμερ μου ευτυχώς δεν έχει προχωρήσει σε σημείο να μην θυμάμαι τι λέΓΑΜΕ πριν από λίγους μήνες)

  8. Καλημέρα σ’ όλους
    @Κάπταιν, ίσως και να υπήρξα κάπως έντονος (ίσως και ένα κλικ πιο πολύ από «έντονος»), αλλά ιδίως με το θέμα αυτό, επειδή «είχα πάρει σασί» και το Μάη
    (τότε που το ΚΚΕ έκπληκτο -κα΄ποια ομάδα της ηγεσίας «εκπληκτη»- έβλεπε κάποιο δικό του κομμάντο να πρωταγωνιστεί στη χυδαιότητα του «Να καεί να καεί το μπ…» και είχε βγάλει αλαλία),
    δεν είναι για να παίζει κανείς μας.
    Δεν έχουμε εδώ ούτε Γιάννηδες2 ούτε Μπουγάδες να βγαίνουν τα λυσακά της πλάκας και την άλλη ώρα δεν τρέχει κάστανο.
    Εδώ έχουμε νεκρούς χτεσινούς, πεσόντες σε ένα πολιτικό γεγονός, που ελάχιστους μήνες μετά, βλέπω την ήδη από τότε ασθενική του στήριξη να φυλορροεί.

    Κι απ΄λο την άλλη, μια πολιτική αντιπαράθεση, για να έχει νόημα, πρέπει κάποιες φορές, έστω και θεωρητικά, να μπορεί να κερδίζει και «ο παίκτης Νο 2»
    Αλλοιώτικα, ούτε αντιπαράθεση είναι, ούτε έχει το παραμικρό νόημα, γιατί μοιάζει απελπιστικά πια, με θέατρο Σκιών.

    Δε γίνεται καλέ μου @Κάπταιν, ο ΓΠ να φταίει για ό,τι δεν γουστάρουμες και ό,τι δεν έρχεται κατά πως το περιμέναμε.
    (Το τί λέγα-ΜΕ @κάπταιν, το θυμάμαι καλά. Όπως και το τί λέγα-ΤΕ…)
    Καλή βδομάδα.

  9. 27 εργαζόμενοι που δεν ήξεραν που να πάνε και τι να κάνουν!!!!!
    Είναι θέμα τύχης ότι δεν θρηνήσαμε και άλλα θύματα και ο Βγενόπουλος δεν άφησε κανάλι χωρίς να εμφανιστεί λάβρος εναντίον των διαδηλωτών με την ανοχή των δημοσιογράφων (κάποιους που δεν τον ενόχλησαν και σφύριζαν αδιάφορα ασκώντας αντιπολίτευση στην αντιπολίτευση δυστυχώς βλέπω και εδω μέσα )
    14 εργαζόμενοι οφείλουν την ζωή τους στον συνάδελφο τους ΜΠΟΥΡΗ ΗΛΙΑ που με υπερπροσπάθεια παρ ότι ήταν σε άθλια κατάσταση κατάφερε να αποξηλώσει τμήμα της σιδερένιας κατασκευής της οροφής όπως περιγράφει η έκθεση.
    Το γεγονός μάλιστα ότι ένας υπάλληλος ο Νικολόπουλος Αλέξανδρος μπόρεσε και βγήκε από την κύρια είσοδο του ισογείου καταρρίπτει τις φήμες ότι η φωτιά εκδηλώθηκε αστραπιαία ( φήμες ήθελαν τους μπαχαλάκιδες να αδειάζουν στην είσοδο μπετόνια με εύφλεκτο υγρό για να επιταχύνουν την εξάπλωση της φωτιάς)
    Είναι φανερό ότι οι εργαζόμενοι λειτούργησαν υπό πλήρη σύγχυση και πανικό , ένας πανικός που πρέπει να είχε πάρει την θέση της λογικής πολύ πριν την εγκληματική ενέργεια. Εκείνες τις ημέρες ακούστηκαν διάφορες φωνές που έλεγαν ότι οι εργαζόμενοι ήταν τρομοκρατημένοι με την ιδέα ότι θα εργάζονταν την ώρα που θα περνά η πορεία μπροστά από το κατάστημα και είχαν ζητήσει από την διοίκηση να τους επιτρέψει να φύγουν . Η αυστηρή εντολή του φίλου του Πρωθυπουργού ήταν άπαντες να μείνουν στην θέση τους. Για να δούμε τώρα μετά την καταδικαστική έκθεση, ο Βγενόπουλος θα κληθεί από τον εισαγγελέα? ΔΥΟ ολόκληροι μήνες έχουν περάσει από τότε που η έκθεση παραδόθηκε επίσημα στις υπηρεσίες αλλά δεν έχει γίνει απολύτως τίποτε !
    Οι αχρείοι !!!

    Ζητώ συγνώμη για το επιθετικό ύφος μου αλλά όλα τα πράγματα έχουν έναν όριο, και η κλίκα που λυμαίνεται τον τόπο το έχει περάσει προ πολλού

  10. αναμφισβήτητα προκύπτουν ευθύνες και για τους τεχνικούς ασφαλείας του κτηρίου (για την πλημμελή διευθέτηση των εξόδων – όχι κινδύνου)

    όσο φυσικά και για την Μαρφιν, καθώς ήταν υπεύθυνη που κάποιες πόρτες ήταν κλειδωμένες (για έτερους της ασφάλειας του προσωπικού λόγους).

    Όσο κι αν επιμερίζονται οι ευθύνες ακόμη και στην άναρχη χώρα μας μπορούν τρόπον τινά να επιδοθούν και μάλιστα σκαιότατες εις βάρος των ηθικών αυτουργών.

    Τα αίτια του ατυχήματος είναι ο εμπρησμός λόγω εγκληματικής ενέργειας

    Σαφώς καλά κρυμμένη και προσεγμένη διατύπωση… που φυσικά δεν στέκει νομικά ούτε προκαλεί ερείσματα ούτε και στο πρώτο έτος της Νομικής Σχολής Αθηνών με καθηγητή τον Πάκη 😉

    Σαφώς τα αίτια του ατυχήματος ο εμπρησμός. Τα αίτια της πρόκλησης θυμάτων όμως είναι άλλου ιερέως ευαγγέλιο και καλό είναι να οπλιστούν με αυτά οι συγκενείς και εργαζόμενοι…

  11. 1. Το πόρισμα, αν δεν αντικρουστεί αποτελεσματικά από τη MARFIN, (πράγμα δυσκολότατο αν δεν πάσχει στοιχειωδώς από τεχνική άποψη),
    είναι συντριπτικό για την Τράπεζα αλλά και προσωπικά για τον Βγενόπουλο, που έσπευδε αμέσως μετά το γεγονός στα κανάλια, να απαλλάξει σαν κάποιος ουδέτερος τρίτος, χωρίς έννομο συμφέρον,την πλευρά του από κάθε ευθύνη.
    2. Όμως το πόρισμα, ΑΦΟΡΑ ΤΙΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ, ΑΦΟΥ ΗΔΗ ΕΙΧΕ ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΕΙ Η ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΑΥΤΟΥΡΓΩΝ.
    Και με την έννοια αυτή, ούτε αφορά την κατανομή ευθυνών για ηθικούς & φυσικούς αυτουργούς, ούτε στο παραμικρό επίσης δεν μπορεί να αλλάξει τη φύση του εγκλήματος.
    Και από Νομική άποψη, αλλά και από πολιτική.
    Αυτή η πολιτική πλευρά, είναι που -δυστυχώς- φαίνεται να αδυνατίζει όλο και πιο πολύ, αφού σε αντίθεση με το κλίμα των ημερών εκείνων,
    (που οι «πρόθυμοι επαναστατημένοι» α-νοϊκοί έσπευδαν ο ένας μετά τον άλλο, ποιός θα προλάβει να αποδώσει στον εαυτό του την πρωτοβουλία των ενεργειών), τώρα που τα «κόζα» άλλαξαν, δεν υπάρχει ούτε φυσικό πρόσωπο, ούτε φορέας, απ τον εσμό αυτών των θρασύδειλων ανθρωπόμορφων, που να έχει τη στοιχειώδη πολιτική γενναιότητα (αλλού το λένε τσίπα) να αναλάβει την πολιτική (τουλάχιστο) ευθύνη των ενεργειών του.

    *πίσω στο πόρισμα πάλι:
    Περιγράφει, το ΠΩΣ ΔΕΝ απετράπησαν οι ακραίες συνέπειες μιας δράσης που είχε ήδη ολοκληρωθεί, και ποιοί ευθύνονται για το ότι δεν πέτυχε το εγχείρημα του ΗΑRM REDUCTION, της μείωσης της βλάβης δλδ.

    Η πρωτοβουλία ανήκει ακόμα στη Δικαιοσύνη και ειδικότερα στον εισαγγελικό κλάδο, για το πώς θα αξιοποιήσει διωκτικά αστυνομικές έρευνες και πόρισμα.
    Η κυβέρνηση θα κριθεί «σαν κατακάτσει ο κουρνιαχτός», από το προς τα πού δηλαδή θα στρέψει την κοινωνία για τη συναγωγή συμπερασμάτων, και με τι κυβερνητικούς προσανατολισμούς θα αναζητήσει την αποκατάσταση του «τρωθέντος αισθήματος δικαίου»…

  12. Καλησπέρα σε όλους και όλες,
    νομίζω ότι τα «γεγονότα της Marfin» μπορούν να νούνται και ως «ορόσημο» , διότι θέτουν όλους τους πολιτικά δρώντες μπροστά σε πραγματικά διλήμματα και μάλιστα με δραματικό τρόπο, αφού έχουμε ως αρχικό διακύβευμα την ανθρώπινη ζωή.

    Θεωρώ προφανές ότι το να αντιμετωπίζουμε τα γεγονότα του Μαίου ως να είχαμε πυρκαγιά στο κτίριο από «ανωτέρα βία» (πχ βραχυκύκλωμα), δεν είναι κάτι που αντέχει σε κριτική.
    Άλλωστε τάπε και ο Βαγγέλης, άλλο οι ευθύνες της Marfin, άλλο οι ενέργειες που δημιούργησαν το πρόβλημα.
    Και τα 2 είναι σοβαρά, αλλά δεν μπορεί όταν επιχειρηματολογούμε για το ένα, να θέτουμε όριο στην όποια αιτίαση τις ευθύνες της μιας ή της άλλης πλευράς στο άλλο.

    Το να συγχέονται διαφορετικά θέματα , προφανώς , δεν βοηθούν κανέναν , ούτε τον πολύπαθο «δημόσιο βίο».
    Όμως, πολλές φορές, η εξαγωγή συμπερασμάτων από τη «σύγχυση», λειτουργεί ως πρόφαση εν αμαρτίαις για διάφορες πολιτικές δυνάμεις , οι οποίες θεωρούν την (πολιτική και κοινωνική) αστάθεια ως ευκαιρία.
    Φυσικά , αναφέρομαι σε ακραίους χώρους ενθεν κακείθεν ….

    Από την άλλη μεριά όμως , και αυτό το θεωρώ σοβαρότερο, καθότι οι ακραίοι πάντα υπάρχουν, λειτουργεί ως άλλοθι για πλείστες πολιτικές δυνάμεις και μορφώματα για υπεκφύγουν από το να απαντήσουν ειλικρινά και ευθέως στα κρίσιμα διλήμματα.

    Σχετικά με τη συγκυρία , θα έλεγα ότι πρέπει να ληφθούν υπόψιν τα ακόλουθα:
    Βρισκόμαστε σε περίοδο όπου το ζήτημα «πού και με ποιο τρόπο θα εκφρασθεί η συσσωρευμένη κοινωνική δυσαρέσκεια» είναι κρίσιμο.
    Η κρίση του πολιτικού συστήματος είναι καταφανής και οι κίνδυνοι εκτροπών «υπαρκτοί».
    Και διότι κάποιοι τις χρειάζονται , διότι έτσι πιστεύουν ότι θα «ελεγχθεί» καλύτερα η κατάσταση και γιατί οι πλείστες των Πολιτικών Δυνάμεων είναι ανεπαρκείς για να διασφαλίσουν τα στοιχειώδη.
    Από το 2008 και μετά έχουμε μια ποιοτική αναβάθμιση του επιπέδου έκφρασης της πολιτκής βίας.
    Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να επεκταθεί κανείς, τα παραδείγματα της «τρομοκρατίας» , τα φαινόμενα «αντεξουσιαστές – αστυνόμοι», καθώς και η κατάσταση με τους μετανάστες (Άγιος Παντελεήμονας κλπ) και ότι σημαίνουν για την ακούμενη πολιτική βία , νομίζω ότι είναι εύγλωτα.

    Έτσι, το διακύβευμα για τις όποιες πολιτικές στάσεις είναι η διέξοδη απάντηση στην και εκ των ανωτέρω διαμορφούμενη κατάσταση.
    Προφανώς μιλάω για πολιτική στάση.
    Η ανάλυση της κατάστασης δεν αποτελεί πολιτική στάση.
    Θέλω να πω ότι από κάποιον φίλο ή συνομιλητή περιμένω και μου αρκεί η ανάλυση για τα αίτια που οδήγησαν τον Χ απελπισμένο «να τα κάνει μαντάρα» , ή (και για να μην ξεχνιόμαστε) τα αίτια που οπλίζουν το χέρι των αστυνομικών.
    Όμως από τα Πολιτικά Υποκείμενα έχω την απαίτηση να διαμορφώνουν πολιτκές και δράσεις που αυτά να τα εγγυώνται στην πράξη, (αλλιώς τι να τα κάνω;;).

    Τέλος, σχετικά με το υπαρκτό ερώτημα αν μπορεί να αυτονομείται το ζήτημα της υπεράσπισης της δημοκρατικής ομαλότητας από το θέμα της υπεράσπισης κοινωνικών ομάδων από τη λαίλαπα της φτώχειας, της αντίστασης στην κυβερνητική πολιτική κλπ κλπ.
    Επειδή «κενό» στην Πολιτική δεν νοείται, ας σκεφθούμε ότι , λόγω αυτής της αυτονομίας, ο «αριστερός κόσμος» εκφράσθηκε το 60 από τον Γ. Παπανδρέου και το 80 από τον Α. Παπανδρέου 😉

  13. Η ΑΝΑΡΧΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ, ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

    Η πανελλαδική απεργία της 5ης Μάη ενάντια στη επιβολή των σκληρότερων οικονομικών αντικοινωνικών μέτρων των τελευταίων δεκαετιών αποτέλεσε σημείο εκδήλωσης μιας μαχητικής κοινωνικής και ταξικής αμφισβήτησης ολόκληρου του χρεοκοπημένου πολιτικοοικονομικού συστήματος. Ήταν μια ημέρα μαζικής εκδήλωσης της συσσωρευμένης λαϊκής οργής κι αγανάκτησης που όλο και περισσότερο απειλεί να εκραγεί, συγκλονίζοντας όχι μόνον αυτή τη χώρα αλλά ακόμη και την Ευρώπη ολόκληρη, περνώντας πάνω από τα σύνορα των κυρίαρχων. Ειδικότερα στην Αθήνα, η πορεία εκατοντάδων χιλιάδων διαδηλωτών της 5ης Μάη, προχωρώντας μέσα από τους ανοιχτούς δρόμους του αγώνα και τα ρήγματα που προκάλεσε στο φαινομενικά παντοδύναμο καθεστώς η εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008, κινήθηκε προς το κοινοβούλιο και συγκρούστηκε επανειλημμένα με τα σώματα των πραιτοριανών απειλώντας να εισβάλει σε αυτό κατά κύματα.
    Εμείς ως αναρχικοί, εργαζόμενοι, άνεργοι και νεολαίοι, επιλέξαμε, σε συνέχεια των προηγούμενων κινήσεών μας και των μακρόχρονων αγώνων μας, να συμμετέχουμε στη μεγάλη απεργιακή πορεία της 5ης Μάη μέσα από τα δικά μας διακριτά πολιτικά μπλοκ, συνεισφέροντας από την πλευρά μας στον ευρύτερο κοινωνικό και ταξικό αγώνα.
    Κανείς δεν γνωρίζει πόσα περισσότερα θα μπορούσαμε να καταφέρουμε οι χιλιάδες των διαδηλωτών εκείνη τη μέρα στους δρόμους της Αθήνας αν ένα τραγικό γεγονός δεν λειτουργούσε διαλυτικά και καταστροφικά για τον αγώνα, αποτελώντας ταυτόχρονα ένα απρόσμενο δώρο για τα επιτελεία της κρατικής καταστολής και τα φερέφωνά τους. Έτσι ώστε να κατασυκοφαντήσουν τον αγώνα και να επιτείνουν την κατασταλτική επίθεση στους δρόμους, ανασυγκροτώντας τις δυνάμεις τους και την επίπλαστη συναίνεση γύρω τους.
    Ήταν το γεγονός της δολοφονίας τριών τραπεζοϋπαλλήλων εξαιτίας του εμπρησμού της τράπεζας Marfin στην οδό Σταδίου. Ένα φρικαλέο γεγονός που ήρθε σαν κατάληξη μιας κούρσας εμπρηστικών επιθέσεων που έγιναν από άγνωστα άτομα που κινούνταν αποξενωμένα, εχθρικά και χρηστικά προς την πορεία, και χτυπούσαν στο πλάι της αδιαφορώντας για το αν από τις πράξεις τους κινδύνευαν άδικα ανθρώπινες ζωές.
    Σίγουρα, ο πρώτος και κύριος υπεύθυνος για το γεγονός αυτό, όπως και για πλήθος καθημερινά εγκλήματα, είναι το ίδιο το Κράτος το οποίο με την επίθεσή του στην κοινωνία διαμορφώνει όλο και περισσότερο τις συνθήκες ενός είδους κανιβαλικού πολέμου όλων εναντίον όλων, μέσα στις οποίες μπορεί τελικά να συμβεί οτιδήποτε, ακόμη και το αδιανόητο.
    Και ασφαλώς, η τραγική κατάληξη του εμπρησμού στο κτήριο της Marfin στο οποίο εγκλωβίστηκαν τα τρία θύματα και άλλοι άνθρωποι έχει να κάνει σε μεγάλο βαθμό με το ότι την ημέρα της πανελλαδικής απεργίας ο ιδιοκτήτης της Τράπεζας εξανάγκασε τους υπαλλήλους του να εργάζονται μέσα σε αυτό με κλειδωμένη την πόρτα, και με το ότι δεν υπήρχαν τα απαραίτητα μέσα πυρασφάλειας και διαφυγής σε περίπτωση κινδύνου. Ωστόσο, είναι δεδομένο ότι ο Βγενόπουλος ανήκει στην τάξη των καπιταλιστών, εξ ορισμού στυγνών εκμεταλλευτών και δολοφόνων, και οι δικές του δεδομένες ευθύνες δεν αποτελούν δικαιολογία για εκείνους που οι πράξεις τους οδήγησαν στο θάνατο των τριών εργαζομένων. Ούτε και ο ισχυρισμός ότι εργάζονταν την ημέρα της απεργίας αποτελεί κανενός είδους δικαιολογία για τον άδικο χαμό τους μιας και αυτό δεν ήταν υπόθεση οποιουδήποτε αυτόκλητου αλλά των ίδιων των συναδέλφων τους και των τυχόν απεργιακών φρουρών, κι οπωσδήποτε η απάντηση σε κάθε περίπτωση ακούσιας ή εκούσιας απεργοσπασίας δεν θα μπορούσε να είναι αυτό που συνέβη.
    Η ευθύνη βέβαια για την τριπλή δολοφονία στη Marfin δεν ανήκει στο πλήθος των αγωνιζόμενων ανθρώπων, κι ανάμεσά τους στους αναρχικούς-αντιεξουσιαστές αγωνιστές, που πλημμύρισαν τους δρόμους της Αθήνας στις 5 Μάη κι αντιμετώπισαν με εκδηλώσεις μαζικής ανυπακοής και κοινωνικής αντιβίας την κρατική καταστολή.
    Η δολοφονία στη Marfin ήρθε σαν έσχατο αποτέλεσμα μιας άλογης, άσκοπης κι άχρηστης βίας που προτάσσεται από μια αυτιστική, απολίτικη και αντικοινωνική αντίληψη που παρασιτεί στο αναρχικό – αντιεξουσιαστικό κίνημα απομυζώντας το και διασύροντάς το, οδηγώντας το στη διάλυση, την εγκληματοποίηση και την κοινωνική απομόνωση. Μια αντίληψη ελιτίστικη, εχθρική κι ανταγωνιστική τόσο προς την κοινωνία που αντιστέκεται όσο και προς τους αναρχικούς αγωνιστές, της οποίας η κενότητα καλύπτεται με τα ιδεολογικά ράκη ενός ατομικίστικου χαοτικο-μηδενιστικού κομφούζιου που σε τελική ανάλυση έχει εσωτερικεύσει «αξίες» και νοοτροπίες του κόσμου της Κυριαρχίας.
    Ασφαλώς το αποτρόπαιο γεγονός πάγωσε το πλήθος των διαδηλωτών κι άδειασε τους δρόμους του αγώνα στην πιο κρίσιμη στιγμή εκδήλωσης της αντιστεκόμενης κοινωνίας, και το λαβωμένο καθεστώς πήρε παράταση χρόνου για να αναλάβει και να ανασυγκροτήσει όσο μπορεί τις δυνάμεις του. Ταυτόχρονα δόθηκε στα φερέφωνα του καθεστώτος το έναυσμα για μια φρενήρη νεκροσυλία και μια καπηλεία του γεγονότος μέσω των ΜΜΕ, ενώ εκδηλώθηκε μια γενικευμένη ιδεολογική και κατασταλτική επίθεση του κράτους στους αγωνιζόμενους ανθρώπους, και ειδικά στους αναρχικούς που επιχειρείται να χρεωθούν καταστάσεις που δεν τους αντιστοιχούν.
    Οι αναρχικοί προφανώς και δεν έχουν σχέση μ’ αυτό που έγινε στη Marfin και δεν θα μπορούσαν να κάνουν μια τέτοια ενέργεια αδιαφορώντας για ανθρώπινες ζωές. Και είναι γεγονός ότι αναρχικοί σύντροφοι κι άλλοι διαδηλωτές, παρότι δέχτηκαν απειλές ακόμα και χτυπήματα, προσπάθησαν στο μέτρο των δυνατοτήτων τους να παρεμποδίσουν άστοχες επιθέσεις όπως και να σβήσουν φωτιές εκεί όπου απειλούνταν ζωές.
    Όσο και να το επιδιώκουν ορισμένοι, δεν θα επωμιστούμε συλλογικές ευθύνες για καταστάσεις ξένες προς εμάς, που υπονομεύουν και διαβρώνουν τον αγώνα μας και μας ακυρώνουν ως αναρχικούς, ούτε θα σιωπήσουμε αποκρύβοντας την κάθετη αντίθεσή μας σε αυτές. Η δική μας πολιτική ευθύνη βρίσκεται στο ότι παρόλη την αντίθεσή μας δεν μπορέσαμε να τις αντιμετωπίσουμε και να τις απομονώσουμε πολιτικά όσο αποτελεσματικά θα έπρεπε, και στο ότι πρέπει να διαμορφώσουμε τους όρους για να το κάνουμε στο εξής. Και γι’ αυτό ο καθένας και η καθεμιά μας καλείται σήμερα να πάρει μια καθαρή θέση, δεδομένου ότι το τραγικό γεγονός στη Marfin σηματοδοτεί μια οριακή στιγμή και μια καμπή στον αγώνα μας.
    Είναι τέλος ευθύνη μας να αποκρούσουμε συλλογικά κι αλληλέγγυα την συκοφαντική επίθεση που δεχόμαστε από το κράτος και τα φερέφωνά του, και να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε με όρους πολιτικούς και κινηματικούς μέσα στην κοινωνία, μαζί με τα αντιστεκόμενα κομμάτια της.
    Ως αναρχικοί έχουμε μια μακρόχρονη, αλληλέγγυα και πολύμορφη δράση μέσα στους κοινωνικούς-ταξικούς αγώνες, πάντα στο πλευρό των εργαζόμενων, των νεολαίων, των μεταναστών και προσφύγων, και άλλων καταπιεζόμενων κι αντιστεκόμενων ανθρώπων, και σε καμιά περίπτωση δεν θα σταματήσουμε να το κάνουμε.
    Δεν θα ανεχθούμε τη σπίλωση του αγώνα μας που είναι αγώνας για τη ζωή, την ελευθερία και την αξιοπρέπεια ενάντια στο θάνατο, την υποδούλωση και τον εξευτελισμό του ανθρώπου και της κοινωνίας. Αγώνας ενάντια στην ανισότητα, την ιεραρχία και την αδικία, ενάντια σε κάθε μορφή εκμετάλλευσης και καταπίεσης ανθρώπου από άνθρωπο.

    Δεν ξεχνάμε τους 3 νεκρούς εργαζόμενους.

    ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ!

    Καμιά ειρήνη με τα αφεντικά – Τρομοκρατία είναι η μισθωτή σκλαβιά.
    Ο αγώνας συνεχίζεται… για την κοινωνική επανάσταση, την αναρχία και τον κομμουνισμό.

    Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στους αγωνιστές και στις αγωνίστριες που χτυπήθηκαν και συνελήφθησαν από την αστυνομία στις 5 Μάη και στεκόμαστε στο πλευρό της Κατάληψης Ζαΐμη 11 στα Εξάρχεια που εκκενώθηκε βίαια μετά από αστυνομική επίθεση κατά την οποία συνελήφθησαν έντεκα σύντροφοι και συντρόφισσες.

    Αναρχική συλλογικότητα «Κύκλος της Φωτιάς»
    Αναρχικό δελτίο «ΜΑΥΡΗ ΣΗΜΑΙΑ»

  14. Δυστυχώς είναι αλήθεια και η αλήθεια έχει πτυχές…

    ΤΡΕΙΣ ΝΕΚΡΟΙ
    ΚΑΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ
    ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ

    Δυστυχώς είναι αλήθεια και η αλήθεια έχει πτυχές.

    Αλήθεια 1η: Οι τρεις νεκροί στην τράπεζα Marfin δολοφονήθηκαν από χέρια διαδηλωτών.

    Αλήθεια 2η: Η τράπεζα δεν είχε πυρασφάλεια και ο Βγενόπουλος υποχρέωσε τους υπαλλήλους να δουλέψουν στην απεργία της 5ης Μάη.

    Αλήθεια 3η: Όσοι προσπαθούν να κρύψουν τους νεκρούς με την πυρασφάλεια και τον Βγενόπουλο είναι με την πλευρά του Κορκονέα που κρύβεται πίσω από τον εξοστρακισμό, με την πλευρά αυτών που μιλάνε για βιτρίνες και όχι για ζωές. Με άλλα λόγια κλείνουν το μάτι στη λογική των δραστών.

    Αλήθεια 4η: Δυστυχώς δεν εκπλαγήκαμε. Όχι μόνο στην Αθήνα αλλά και στην Θεσσαλονίκη η βία έχει εκτροχιαστεί και αντί να ορίζεται από την έλλογη πολιτική στόχευση, είναι αυτή που την ορίζει και την αναιρεί. Είναι η σύγχρονη μεταμοντέρνα βία, σκληρή, απομαγεμένη, απο-ουσιωμένη, α-χρονική και α-ιστορική. Με ιδεολογικές ή ιδεοληπτικές επενδύσεις και συμμαχίες που εναλλάσσονται ανάλογα με το μέγεθος αποδοχής της. Βία που εργαλειοποιεί τους άλλους σε ένα επικίνδυνο, όπως αποδείχτηκε, παιχνίδι, που το έχει επιλέξει μόνο η μια πλευρά και οι άλλοι απλώς της είναι χρήσιμοι και αναλώσιμοι. Είναι η βία που αφήνει αμανάτι στις πλάτες της κοινωνίας ο κόσμος των αφεντικών, ο κόσμος της καταπίεσης. Βία που δεν ορίζεται από τον ταξικό ανταγωνισμό ανάμεσα σε καταπιεστές και καταπιεζόμενους, αλλά ορίζεται από μια εγωπαθή αφασιακή μανία ενάντια σε όλους και σε όλα. Βία που επιβάλει ως ρυθμιστή των κοινωνικών σχέσεων έναν μισαλλόδοξο μακαρθισμό, με ή χωρίς πολιτική επένδυση. Για αυτό καμιά δήθεν πολιτική ταυτότητα δεν μπορεί να απαλλάξει το έγκλημα ενάντια στους εργαζόμενους της Marfin από το βάρος που του αναλογεί ως έγκλημα.

    Αλήθεια 5η: Αυτές οι πρακτικές οδηγούν σε ένα νέου τύπου ολοκληρωτισμό με την επένδυση του “αναρχικού” όπου οι εχθροί είναι αδιαφοροποίητα όλοι και παντού, εκτός από τους “δικούς μας” και τον “χώρο μας”. Ο αναρχικός χώρος εξέθρεψε ένα “θηρίο” για τα εγκλήματα του οποίου είναι υποχρεωμένος εκ των πραγμάτων να σηκώσει το βάρος της πολιτικής ευθύνης.

    Αλήθεια 6η: Με αυτήν την ολοκληρωτική εκδοχή η Αντιεξουσιαστική Κίνηση βρέθηκε πάμπολλες φορές αντιμέτωπη. Άλλοτε με γκαζάκια σε στέκια της, άλλοτε με σιδηρολοστούς και άλλοτε με σπασμένα μπουκάλια ανά χείρας. Για αυτό (και όχι μόνο) η Α.Κ. απέδρασε έγκαιρα από αυτό το επικίνδυνο παιχνίδι μεταξύ χρησιμοποιήσιμων και αναλώσιμων χωρίς να λογαριάσει κανένα κόστος. Στο λογαριασμό που άνοιξε στη Marfin η ολοκληρωτική εκδοχή του “αναρχικού” χώρου δεν μας αναλογεί καμιά οφειλή.

    Αλήθεια 7η: Τέτοια σύμπνοια μεταξύ δραστών και αφεντικών για την αποσυσπείρωση των διαδηλώσεων με την εσωτερίκευση μιας οιωνεί ενοχής και συνενοχής για το έγκλημα που τραυμάτισε την μεγαλιώδη απεργία της 5ης Μάη, και τέλος για την δυσφήμιση της εξεγερτικής προοπτικής δεν την είχαν ονειρευτεί ούτε ο ΣΕΒ, ούτε η συμμαχία της συνέναισης ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – ΛΑΟΣ , ούτε το ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

    Αλήθεια 8η: Οι δρόμοι μπορούν να πλημμυρήσουν από οργή και απελπισία που γίνεται συνείδηση, αγώνας και εξέγερση πέρα από το χρεωκοπημένο καθεστώς των κομμάτων και του συνδικαλισμού που ελέγχουν και διαχειρίζονται. Οι δρόμοι μπορούν να πλημμυρίσουν όχι απλώς για να πάρουν πίσω τα μέτρα ή να φύγει το ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, αλλά για να ξαναορίσουμε συθέμελα την ίδια μας τη ζωή στο εργοστάσιο, στη γη, στη γειτονιά, στο περιβάλλον, στους δημόσιους χώρους, στην παιδεία. Μπορούμε να ξαναορίσουμε την ίδια μας τη ζωή αποφασίζοντας μόνο εμείς για εμάς σύμφωνα με τις ανάγκες μας και τις επιλογές μας, συλλογικά, ελεύθερα και αντικυριαρχικά.

    ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ – ΑΜΕΣΗ ΔΡΑΣΗ – ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ
    ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

    Αντιεξουσιαστική Κίνηση Θεσσαλονίκης

    http://www.resistance2003.gr/

  15. αναγνώστη

    κάποιες (σοβαρές) ενστάσεις έχω σε ότι έχει να κάνει με την έκφραση των αριστερών και τα πολιτικά «κενά» σ αυτές τις δύο περιόδους(που ΚΑΜΙΑ σχέση δεν έχουν μεταξύ τους) που ανέφερες αλλά στα υπόλοιπα δεν πολυδιαφωνώ.
    Βέβαια δεν είναι η αριστερά που πρέπει κατ αρχήν να απαντήσει πολιτικά στην βία αλλά οι πολιτικοί χώροι που είτε την παράγουν ασκώντας την ιν δε φερστ πλεις με τις δυνάμεις «καταστολής» (εάν έχεις πάρει έστω και μια φορά μέρος σε πορείες με αντιλαμβάνεσαι 100%) είτε την ανα-παράγουν (προβοκατόρικα ή μη) αντιδρώντας

    Το να καλείται η αριστερά , πόσο μάλλον το λαϊκό και συνδικαλιστικό κίνημα, να πάρει θέση απέναντι στην βία κάθε φορά που («όλως τυχαίως») αυτή εκδηλώνεται αμαυρώνοντας την μεγάλη προσπάθεια που η ίδια κάνει είναι σαν να καλούμε τον «νοικοκύρη» να απολογηθεί για τον κλέφτη. Πχ Βρίσκω αρκετά ανόητες τις ερωτήσεις και τις παροτρύνσεις στην βουλή από την εκάστοτε κυβέρνηση και τους Γεωργιάδηδες στα αριστερά κόμματα να καταδικάσουν την βία. Ανόητες και προβοκατόρικες. Όλες αυτές οι «παραστάσεις» (γιατί περί παραστάσεων πρόκειται και μάλιστα με κάκιστους ηθοποιούς) δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά επενδύουν στην δημιουργία (αναπαραγωγή) ενός εμφυλιοπολεμικού κλίματος ανάμεσα σε αυτούς ,τους «νομιμόφρονες και προστάτες του πολιτεύματος» και την αριστερά ως εκφραστή των «συμμοριών» που στόχο έχουν την βίαιη κατάλυσης του συντάγματος.
    Και δυστυχώς αναγνώστα το (αισχρό και κατάπτυστο) κόλπο πιάνει..

    καλημέρα

  16. Εκτός από την 8η (αν δεν κάνω λάθος) αλήθεια, («Οι δρόμοι μπορούν….») που νομίζω πως είναι διατύπωση ευχής πιο πολύ, παρά πρόβλεψη ή (γιατί όχι;) στόχευση στρατηγικής οπτικής, και μέρος μόνο της 7ης (στο σημείο που προσδιορίζονται τα μπλοκ δυνάμεων), τα υπόλοιπα από το κείμενο-ανάλυση της
    «Αντιεξουσιαστικής Κίνησης Θεσσαλονίκης», θα μπορούσα να τα προσυπογράψω. Θάθελα όμως να σημειώσω ακόμα πως
    «δεν είναι -δυστυχώς- μόνο τα αφεντικά & ο κόσμος τους που φορτώνουν τις πλάτες της κοινωνίας αφήνοντας αμανάτι (ευστοχότατη διατύπωση!) αυτή την εκδοχή της βίας! Είναι -ακόμα πιο δυστυχώς- και μια λειψή κι ανάπηρη παράδοση αναλυτικής ανεπάρκειας και πολιτικών «εγκλημάτων» της Αριστεράς,
    που έχουν κι αυτά την καθόλου ευκαταφρόνητη συμμετοχή τους στο απεχθές φορτίο».

    Επίσης θα ήθελα να μαρτυρήσω, (ΙΔΙΩΣ) για το μη αναμενόμενο δρόσισμα καρδιάς και μυαλού που (επί τέλους) φέρνει στο μορφωτικά & πολιτικά άνυδρο
    (για να το πω όσο πιο ανώδυνα γίνεται)
    τοπίο του χώρου τους, ένας λόγος
    *αναλυτικά στιβαρός,
    *μορφωτικά επαρκέστατος και
    *πολιτικά, τόσος σα μέγεθος & όσο και σαν ποιοτική υπόσταση, που να ΑΠΑΙΤΕΙ το σεβασμό.
    Και να διεκδικεί να ξαναδώσει στο χώρο τους, την πολιτική αξιοπρέπεια που τόσο αυτοκτονικά σπαταλήθηκε…

    Να είστε καλά και (από καρδιάς) καλό σας κουράγιο. Το χρειάζεστε…

    Την καλη-μέρα (-σπέρα) μου σε όλους

  17. Καπετάνιε,
    η αλήθεια είναι ότι έτσι όπως έγραψα για τις συσχετίσεις του 60 με το 80 και τους Παπανδρέου, δεν αποτυπώνεται αυτό που ήθελα να πω.

    Εν πάσει περιπτώσει, mea εκφραστική έλλειψη 🙂 , με τη συσχέτιση ήθελα να τονίσω το πόσο σημαντικό είναι σε μια πολιτική αφήγηση το εφικτόν του στόχου της διασφάλισης των ατομικών δικαιωμάτων (εν προκειμένω των δημοκρατικών ελευθεριών).
    Επίσης, ότι σε «ανώμαλες» περιόδους αυτό μπορεί να αυτονομείται από τους υπόλοιπους στόχους μιας πολιτικής ατζέντας και να λειτουργεί ως η κινούσα πλευρά.

    Στο ποιοι και πώς δημιουργούν τις συνθήκες «κοινωνικού διχασμού», δεν έχω αντίρρηση σε όσα αναφέρεις.
    Απλώς, θέλω να τονίσω (και αυτό επιχείρησα στο προηγούμενο σχόλιο), ότι δεν μιλάμε πια για τις συνήθεις, ενίοτε και γραφικές, συμπεριφορές των άκρων, αλλά για κάτι σοβαρότερο, με μεγαλύτερη αποδοχή και διείσδυση σε ευρύτερα κοινωνικά στρώματα.
    Δηλαδή , όπως είπες «το (κατάπτυστο) κόλπο πιάνει».

    Αυτό, κατά τη γνώμη μου, θέτει ως προϋπόθεση για οποιαδήποτε διέξοδη πολιτική πρόταση να επεξεργαστεί πολιτικές παρεμβάσεις ώστε το «κόλπο» να καταστεί ατελέσφορο, μην πω και μπούμεραγκ.
    Σε αυτό το επίπεδο, κρίνω ότι οι προσέγγιση (και) της Αριστεράς είναι αμήχανη, αμυντική και εν τέλει οδηγεί στην αυτοπαγίδευσή της.

    Μακρυά από μένα (που λέει και μια μερίδα της εν λόγω 😉 ) η αντίληψη «καλά μ@@@κες είναι και δεν βλέπουν το προφανές;;»
    Αναγνωρίζω και την πολιτική και την ιδεολογική της κρίση και τα προβλήματα που συνεπάγονται αυτή στο επίπεδο άσκησης δρώσας πολιτικής.
    Θα έλεγα ότι αυτό ισχύει και για το μεγαλύτερο μέρος των πολιτκών δυνάμεων και όχι μόνο στην Ελλάδα.

    Δηλαδή για να θυμηθώ και τη συζήτηση που είχαμε κάνει το Μάιο, ενώ έλεγα ότι καλό θα ήταν να οργανωθούν κινητοποίήσεις ενάντια στη (συγκεκριμένη) βία , ήξερα ότι και το κοινωνικό ακροατήριο δεν θα αποδεχόταν (ή, καλύτερα,δεν θα συμμετείχε σε ) κάτι τέτοιο.
    Άρα ένας λόγος παραπάνω για επί της ουσίας και χωρίς ανασφάλειες ενασχόληση των «δημοκρατικών δυνάμεων» με το πρόβλημα.

    Καλησπέρα και σε όλους(ες)

  18. αναγνώστη
    προσυπογράφω τον σχολιασμό σου για την αριστερά που στέκει αμήχανη (αμυντικά είναι φυσικό επόμενο να στέκει, η πολιτική επιθετικότητα θα γυρνούσε μπούμερανγκ ) μπρος στις προκλήσεις των οργανωμένων «αγανακτισμένων πολιτών» από την μια πλευρά και των επαγγελματιών της βίας( κρατικών, παρακρατικών, τρομοκρατικών κλπ ομάδων) από την άλλη. Εάν δεν έστεκε αμήχανη ΙΣΩΣ το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ να είχε ευτυχή κατάληξη 😉

    Θέλω όμως να συμφωνήσουμε, δεν στέκει αμήχανη ιδεολογικά ή πολιτικά απέναντι στην ωμή βία, αλλά επικοινωνιακά

    Η αριστερά **στην Ελλάδα** οδηγήθηκε στην παρανομία και την ένοπλη πάλη, δεν την είχε ΠΟΤΕ ως επιλογή- και οι αριστεροί στην χώρα μας υπέφεραν για πολλές δεκαετίες απ αυτήν την βία που συζητούμε εδω.
    Αλλά εάν η αριστερά μπορούσε να κερδίσει σε αυτό το επικοινωνιακό παιχνίδι η πολιτική της δύναμη δεν θα ήταν μεγαλύτερη?

    Θέλω να πω ότι εάν θέλουμε να ψέξουμε την Αριστερά πρέπει να το κάνουμε σε αυτό το επίπεδο και μόνο. Τα αριστερά κόμματα δεν είναι επαναστατικά κινήματα αλλά , όσο κι αν διατείνονται για το αντίθετο, καθ όλα αστικοδημοκρατικά κόμματα και η επανάσταση που μπορούν να οραματίζονται (πχ το KKE) δεν μπορεί παρά να φτάνει έως την αστικοδημοκρατική **ΚΑΙ ΜΟΝΟ**, μέσα στα πλαίσια δηλαδή του καπιταλιστικού συστήματος χε χε χε ( η θεωρία των δυο σταδίων είναι ανέφικτη 😉

    καλησπέρα

  19. Καπετάνιε γειά σου και πάλι,

    μου φαίνεται ότι ένα από τα προβλήματα που είχε (κληρονομήσει) το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ, ήταν ότι στο target group του είχε διάφορους που για να συμφωνήσουν σε κάτι «σου βγάζανε την παναγία πρώτα» με επιφυλάξεις , τσιριμόνιες κλπ.
    Ενώ, ρε παιδί μου «αλλού» όταν «λέγανε κάτι , ήταν κάτι».

    Εν πάσει περιπτώσει, φυσικά συμφωνώ (στα περισσότερα 🙂 ) , με τους ακόλουθους αστερίσκους 😉 :
    Η Αριστερά δεν είχε ποτέ ως επιλογή την παρανομία και την ένοπλη πάλη , νοούμενη ¨ως όλον», δηλαδή ως «κλήρος και λαός».
    Πάντοτε υπήρχαν όμως απόψεις και πολιτικά μορφώματα στους κόλπους της που την πρότειναν.
    Είναι γεγονός ότι αυτές καταγράφηκαν ως περιθωριακές και δεν έπαιξαν ρόλο στη διαμόρφωση της φυσιογνωμία της, πλην κάποιων μικρών χρονικών περιόδων, (πχ Ζαχαριάδης της Β’ περιόδου).

    Το βασικό ήταν ότι διαμόρφωσε τη φυσιογνωμία της μέσα από την υπεράσπιση της δημοκρατικής νομιμότητας, άρα και της ομαλότητας, από τον Εμφύλιο και μετά.
    Έτσι, και νωρίτερα, αλλά από τη Μεταπολίτευση και μετά ήταν όντως παράγων σταθερότητας και προόδου, κάτι το οποίο ήταν πανθομολογούμενο από σχεδόν το σύνολο της Κοινωνίας.

    Νομίζω όμως ότι επαναπαύθηκε σε αυτό και λειτούργησε στη λογική της αδράνειας.
    Δεν συζήτησε ούτε στο εσωτερικό της το θέμα στις «νέες συνθήκες», κάτι που πχ στην Ιταλία ή την Ισπανία έγινε.
    Είχε λοιπόν την επικοινωνιακή άνεση να μην «χρεώνεται» «άλλου τύπου ενέργειες» ακόμη και αν προέρχονταν από τους κόλπους της.
    Ας σκεφτούμε ότι διάφοροι «αστέρες» περισσότεορους υπαινιγμούς για σχέσεις με την τρομοκρατία έκαναν για το κυβερνών! ΠΑΣΟΚ, παρά για τα κόμματα της Αριστεράς.

    Όμως ισχυρίζομαι ότι αυτό δεν ισχύει πια ( ή εν πάσει περιπτώσει δεν αρκεί για «να μην πίανει το «κόλπο»).
    Πρώτο κρούσμα είχαμε το Δεκέμβριο του 2008.

    Νομίζω ότι τα κόμματα της Αριστεράς δεν δικαιούνται να ξαναεμφανιστούν παραπονούμενα ότι τους βάζουν εκβιαστικά διλήμματα, του στυλ «αποτάσσεσαι ή όχι».
    Πρέπει να διαμορφώσουν τις συνθήκες να καταλαβαίνουν όλοι ότι το δίλημμα δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.
    Και αυτό θεωρώ ότι είναι εφικτό ακόμη και μέσα στην κρίση που διέρχονται

  20. Στις 5 του Μάη εκτός από τους 3 νεκρούς εργαζόμενους είχαμε και τον θάνατο κάθε ελπίδας του συνδικαλιστικού κινήματος να αποτρέψει την λαίλαπα των μέτρων που ακολούθησαν. Τυχαίο ;
    Λέτε η τύχη να έπαιξε τόσο άσχημο παιχνίδι εις βάρος όλου αυτού του κόσμου που διαδήλωσε εκείνη την ημέρα; Είναι ένα ενδεχόμενο

  21. Θα με συγχωρήσετς αμφότεροι, @κάπταιν &@Αναγνώστης (καλησπέρα σου),
    αλλά οι μόνες νησίδες ΘΕΤΙΚΗΣ πρόταξης της νομιμότητας από την πλευρά της Αριστεράς με την έννοια της επιδίωξης & της υπεράσπισης του κράτους Δικαίου χωρίς αυτό την ίδια ώρα να απαξιώνεται πολιτικά με ταξικούς προσδιορισμούς (αστικό ή άλλο), είναι οι εξής:
    *Η πολιτική ΕΔΑ-Ηλιού-Πασαλίδη μέχρι να ξαναπάρουν το πάνω χέρι οι οργανώσεις του ΚΚΕ με δράση επί της ουσίας φραξιονιστική(για το σεχταριστική δεν το συζητάω, το ΚΚΕ ή μάλλον η πολιτική του -εκτός εξαιρέσεων- πάντα ήταν)»Θα τους τρελάνουμε στη νομιμότητα»
    *Το μανιφέστο ίδρυσης του ΠΑΜ-Ρήγα και όλη η δράση τους
    *Η εξαγγελία στήριξης το 73 από Ηλιού του πειράματος Μαρκεζίνη Θα γλύτωνε η Κύπρος και σεις λέτε ό,τι θέλετε)
    *Η πολιτική της ΕΑΔΕ, και
    *Η έξαρση του 9ου Δυνεδρίου του ΚΚΕ (το τελευταίο πριν τη Μεταπολίτευση) με την πολιτική της «ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ» από εκεί αντέγραψε το όνομα ο Καραμανλής)

    Και ίσως υπάρχουν και κάποιες άλλες δευτερεύουσες διαλέιψεις που δε θυμάμαι.
    Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις, η δυνάμεις της παραδοσιακής Αριστεράς, τη νομιμότητα απλά ΤΗΝ ΥΠΕΣΤΗΣΑΝ παθητικά, σαν επιβεβλημένη από την κάθε φορά ηγεμονεύουσα δύναμη.

  22. @συνέχ: Και, @κάπταιν θα μπορούσες να γίνεις λίγο πιο αναλυτικός όταν λές πως το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ «θα μπορούσε να έχει ευτυχή κατάληξη»;
    Πώς δηλαδή ακριβώς νοείται μια «ευτυχής κατάληξη» του εγχειρήματος του ΣΥΡΙΖΑ
    1) καθ εαυτό, δηλαδή για τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ και (ίσως και για ) την Αριστερά, και
    2) για τη χώρα & την ελληνική κοινωνία…

  23. Καλησπέρα Βαγγέλη
    (με τη, μάλλον, περιττή διευκρίνηση ότι στο προηγούμενο σχόλιό μου όταν έλεγα για target group με τσιριμόνιες κλπ σατίριζα τη δική μου στάση που θα απαντούσα στον Καπετάνιο συμφωνώ μεν αλλά…)

    θα επιμείνω στην άποψή μου από την εξής σκοπιά: ότι και να έλεγαν οι αποφάσεις ΚΕ , ολομελειών κλπ , τελικά η στάση της Αριστεράς ήταν η υπεράσπιση της δημοκρατικής ομαλότητας.
    Μάλιστα από ένα σημείο και μετά το θεωρητικοποιούσαν και σε θεωρίες περί σταδίων (ειδικά αυτό το Αλλαγή – Πραγματική Αλλαγή – κάτι με δημοκρατία που δεν θυμάμαι – …. – …. και στο πολύ βάθος Σοσιαλισμός ήταν και «ορέον»).

    Άλλωστε αγαπητέ Βαγγέλη κάποια από αυτά που ανέφερες , αν σκεφτούμε πόσο καθόρισαν τη φυσιογνωμία της σε σχέση με το ζήτημα, νομίζω ότι συνηγορούν στην εικόνα.
    Φυσικά δεν ισχύει καθολικά και φυσικά θα βρούμε περιπτώσεις «από την ανάποδη».
    Όμως ο «μπαμπούλας των Αριστερών που θα τα κάνουν όλα λίμπα» , τουλάχιστον από ένα σημείο και μετά δεν είχε κοινωνική ανταπόκριση. Και σε αυτό συνέβαλλαν καθοριστικά και οι «αγώνες για τη Δημοκρατια»

    Στέλιο, καλησπέρα και σε σένα,
    η γνώμη μου είναι ότι δεν έχει σημασία αν μια ενέργεια είναι τυχαία ή μάλλον πόσο εμπεριέχει το στοιχείο του τυχαίου.
    Άλλωστε στην Πολιτική για να οδηγηθούν τα πράγματα εκεί που θέλεουμε πορευόμαστε και κατά πως βρίσκουμε 😉

  24. @Αναγνώστης ο αθηναίος

    Όσο παρακολουθώ το συνδικαλιστικό κίνημα «τυχαία γεγονότα» δεν έπεσαν στην αντίληψη μου. Όμως για όλα υπάρχει η πρώτη φορά, ενδεχομένως είναι αυτή.
    Στην πολιτική πορεύονται «κατά πως βρίσκουν» μόνο οι κομπάρσοι και κομπάρσοι παραμένουν εφόσον δεν προηγηθούν των εξελίξεων. Η αριστερά παραμένει κομπάρσος

    Θα συμφωνήσω όμως μαζί σας, το ΚΚΕ (και η ευρύτερη αριστερά) παρά τα 40-50 χρόνια παρανομίας και προσφυγιάς, παρά το ανελέητο κυνηγητό της «ηγεμονεύουσας δύναμης», στο πρώτο ουσιαστικά ελεύθερο συνέδριο (10ο) επιβεβαίωσε/επικύρωσε οριστικά και αμετάκλητα την σχέση του με την αστική δημοκρατία και την νομιμότητα. Οι στόχοι καθορίστηκαν με βάση τον δημοκρατικό επαναστατικό μετασχηματισμό και το πρόγραμμα εντάχθηκε μέσα στα πλαίσια της λαϊκής (αστικής) δημοκρατίας.
    Επιτρέψτε μου όμως μια παρατήρηση, η πολιτική συζήτηση έτσι όπως εξελίσσεται αδικεί βάναυσα τους νεκρούς . Το πόρισμα κατανέμει τις ποινικές ευθύνες, μένει στην εκτελεστική εξουσία να τις αποδώσει.
    Το ερώτημα που μας βασανίζει είναι===> πότε αυτές θα αποδοθούν ;
    Καλησπέρα και σε σας

  25. Στέλιο καλησπέρα και πάλι,
    θα ήθελα να κάνω τις ακόλουθες παρατηρήσεις στο προηγούμενο σχόλιό σας:

    Νομίζω ότι μια συζήτηση και μάλιστα πολιτική ή ,έστω, για τα «πολιτικά», δεν μπορεί ούτε να να προσβάλλει τη μνήμη των νεκρών, ούτε να τους δικαιώσει.
    Αν διεκδικεί τέτοιους ρόλους παύει να είναι (πολιτική) συζήτηση.
    Θα σας παρακαλούσα λοιπόν να δεχθείτε ότι δεν αποδίδει κάποιος λιγότερο από τον απαιτούμενο σεβασμό στους νεκρούς από ότι αποδίδετε εσείς και επίσης αυτό δεν κρίνεται από τις απόψεις του ή από την «ατζέντα» του στη γενικότερη συζήτηση.

    Σχετικά με το «τυχαίο» το «μη τυχαίο» (;) και το πώς πορευόμαστε.
    Είναι πιθανόν η μεταξύ μας διαφορά να έχει να κάνει με τη χρήση των όρων.
    Διευκρινίζω λοιπόν ότι απλώς ήθελα να διαχωρίσω τη θέση μου από «βολουνταριστικές» προσεγγίσεις.
    Άλλωστε αν οι έχοντες εμπειρία στο συνδικαλισμό δεν έχουν αντιληφθεί γεγονότα τα οποία δεν είναι αποτέλεσμα συνειδητής οργανωμένης προσπάθειας, τότε γιατί εκπλήσσονται όταν συμβαίνουν;;

    Συμφωνώ μαζί σας απόλυτα στο «κομπάρσοι παραμένουν (όσοι) εφόσον δεν προηγηθούν των εξελίξεων».

  26. @Αναγνώστης ο αθηναίος
    «Αδικούνται» με την έννοια ότι κανείς μας δεν διεκδικεί αποφασιστικά την τιμωρία των ενόχων έτσι όπως αναγνωρίζονται στο πόρισμα. Οι προοδευτικές δυνάμεις και η κοινωνία των πολιτών δεν πρέπει να εγκλωβιστεί σε μια εσωστρέφεια αναζητώντας μόνο τον τρόπο πως να μην χρεώνονται στο εξής τις συνέπειες της οργανωμένης βίας (νομίζω ότι δεν διαφωνούμε στον χαρακτηρισμό , μου δώσατε την εντύπωση ότι κάθε άλλο παρά τυχαίο θεωρείται το περιστατικό ) αλλά να διεκδικούν και την νομιμότητα στην πράξη. Στην περίπτωση των εργαζομένων που χάθηκαν τι σκοπεύουν να κάνουν/κάνουμε ;

  27. Η συζήτηση εξετράπη ευχάριστα από τα στενά όρια του συγκεκριμένου περιστατικού της Marfin, που αν και «έκαψε» τελεσίδικα τον κο Βγενόπουλο ως υποψήφιο πολιτικό, παρέδωσε (αντικειμενικά-για όσους βρέθηκαν τότε στον δρόμο) όπως μιαν ανέλπιστη χείρα βοηθείας στο κυβερνητικό στρατόπεδο, λειτουργώντας ως αποτελεσματικός κυματοθραύστης.

    Από τα γραφόμενα παραπάνω φαίνεται γιατί. Ο κόσμος ξαναθυμήθηκε το έλλειμα στην πολιτική (θεωρία και πράξη) του συγκεκριμένου χώρου. Η ωμή βία του θύμησε όλα εκείνα που τον έστειλαν σπίτι του. Χάθηκε οριστικά η ελπίδα εκείνη την ημέρα… Που εις μάτην των φωνών μετριασμού του γεγονότος, τα βίντεο και γιουτούμπια έχουν καταγράψει όλη την καφρίλα του «αρχηγίκου» του αντιεξουσιαστικού χώρου που (προς έκπληξή μου καθότι παλαιός ο κύριος) ευσταλής έβριζε και εξωθούσε να ειπωθεί στην μητέρα ότι η έγκυος κόρη της ήταν καλά και όχι μόλις μεταστάσασα.

    Λίγα λόγια για την πολιτική βία, έτσι όπως εκφράστηκε άνωθεν από κάποιους σχολιαστές. Η βία όλα τα χρόνια που θυμάμαι λιγάκι τα πράγματα σε τούτον τον δύσμοιρο τόπο, ελάχιστα έχει βάλει νεράκι για να γυρίσει ο μύλος κι ο τροχός. Ιδιαίτερα η πολιτική βία και ο χουλιγκανισμός μάλλον έχει συμβάλει τα μέγιστα στην παγίωση αντιδραστικών πολιτικών.

    Σε αυτούς που επιλέγουν την πολιτική βία θα έλεγα δυό πράγματα:
    α. Δεν νοείται συμβολικό κάψιμο της τράπεζας με το προσωπικό μέσα. Θα μπορούσαν κάλλιστα να το κάνουν τη νύχτα και να μην χαθεί ποσώς ο συμβολισμός (τους τρομάρα τους)…
    β. Οι αυθόρμητοι μηχανισμοί βίας (όχλος-χουλιγκανισμός) θα είναι πάντοτε ένα βήμα πίσω από τους οργανωμένους και καλά στημένους μηχανισμούς. Που σημαίνει ότι τόσο στο επικοινωνιακό παιχνίδι, όσο και στο επιχειρησιακό, είναι χαμένοι…

    Εκεί που μπορεί να κερδίσει ο κόσμος, είναι η μαζική αντίδραση κινητοποίηση φυσικά (κατά την ταπεινή μου γνώμη) μακριά από τα πολυ-πατημένα χώματα των παραδοσιακών τρόπων, αλλά αυτό είναι άλλου ιερέως ευαγγέλιο…

  28. Βαγγέλη
    σαφώς και για τα δύο

    *
    καλημέρα αναγνώστη και stelio (αποφάσισε το νικ σου γιατί θα μπερδευτούμε 😉 )

    *
    νικιπλε
    επιλέγουν πολιτική βία ή πολιτική της βίας?
    Ο χουλιγκανισμός δεν μπορεί να ενταχθεί σε καμία περίπτωση στις αυθόρμητες εκδηλώσεις βίας. Θα έλεγα μάλιστα ότι συνδέεται, ως συγκοινωνούντα δοχεία, με όλες αυτές τις ομάδες που ασκούν την βία επαγγελματικά

    Καλημέρα παιδιά –ελπίζω να τα πούμε κατά το μεσημεράκι

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: