Συνάντηση με τον Άρη

από kapetanios

Τάκης Κωστόπουλος, Με τους αντάρτες στη Δυτική Μακεδονία: Αναμνήσεις από Κατοχή, Εμφύλιο, Τασκένδη

«..Φτάσαμε, λοιπόν, στο χωριό Κοτύλη γνωστό από το ύψωμα πύργος ή Χάρος. Μόλις μπήκαμε στο χωριό πέσαμε σε μαυροσκούφηδες, τα χάσαμε και λέμε, μας έπιασαν. Όταν όμως άρχισαν να τραγουδούν το «ξαναζωντάνεψε τ’ αρματολίκι» καταλάβαμε ότι ήταν ο Άρης, ο θρυλικός καπετάνιος του ΕΛΑΣ. Σε λίγο έφτασε κι ο ίδιος συνοδευμένος από δυο αντάρτισσες, την Τούλα και τη Δέσπω. Συστηθήκαμε.

«Ξέρω, ξέρω», μας λέει, «ήρθατε να πείτε τα γνωστά περί νίκης και πως δεν πρέπει να με ακολουθήσει κανείς. Αλλά να σας ρωτήσω· μπορείτε να πάτε στην Καστοριά;» «Όχι», του λέμε, «θα μας πιάσουν». «Τότε γιατί είναι νίκη η Συμφωνία τη Βάρκιζας;» Κόκαλο εμείς. «Πάμε», μου λέει, «να συζητήσουμε στο σπίτι του παπά». Εμείς συνεσταλμένοι όπως ήμασταν πώς να συζητήσουμε μ’ έναν κολοσσό γνώσεων, όπως ήταν αυτός. «Θα κάνουμε γνικίσιο (γυναικείο) λογαριασμό» μας λέει· «1 αυγό κάνει 1,5 δραχμή, 2 αυγά 3 δραχμές. Θα θυμώσει η Τούλα που λέω γνικίσιο λογαριασμό».

Πραγματικά, ήταν ανεκτίμητη εμπειρία η συζήτησή μας με τον Άρη, γιατί μπήκαμε στην ουσία των γεγονότων. Εμείς λίγες φορές κάναμε παρέμβαση. Μας είπε ότι αυτοί εκεί κάτω, εννοώντας τη καθοδήγηση, μας πρόδωσαν. Εξαιρούσε το Σαράφη που τον χαρακτήρισε εξαίρετο άνθρωπο. Ήταν ενάντια στις συμφωνίες του Λιβάνου, της Καζέρτας, των Δεκεμβριανών όπως έγιναν με επιστέγασμα τη Συμφωνία της Βάρκιζας. Μας είπε ότι αυτός έδωσε εντολή να κρυφτούν τα όπλα για να χρησιμοποιηθούν όχι τώρα, μα όταν ωριμάσουν οι συνθήκες. Γι’ αυτό δεν θέλει να τον ακολουθήσει κανείς, του φτάνουν τα 45 παλικάρια που έχει τώρα μαζί του. Είχε απόλυτη εμπιστοσύνη στον Ζαχαριάδη και τον Στάλιν. Γι αυτό μας είπε χαρακτηριστικά: «θα φτάσω μέχρι τον Στάλιν κι αν και αυτός μου πει πως δεν έχω δίκαιο θα σφαγώ, αφού σφαχτούν όλα τα παλικάρια». Στη συζήτηση παραβρισκόταν και ο Τζαβέλας. Την άλλη χωρίσαμε εμείς για την έδρα μας κι αυτός για το χωριό Καληβρύση με κατεύθυνση την Αλβανία για να συναντηθεί με τον Χότζα και από κει με τον Στάλιν. Μάθαμε αργότερα ότι στο χωριό Καληβρύση έγινε μια μικροσυμπλοκή μεταξύ του Άρη και τμημάτων χωροφυλακής και στρατού.

Ο Άρης δεν πήγε στην Αλβανία ούτε επιχείρησε συνάντηση με τον Στάλιν. Τι συνέβη; Ο Άρης επέστρεψε στα Τρίκαλα.
Εν τω μεταξύ είχε επιστρέψει ο Ζαχαριάδης μέσω Αγγλίας από το Νταχάου όπου κρατούνταν. Ο Άρης απ’ ό,τι μας είχε πει, ήταν απόλυτα σίγουρος ότι ο Ζαχαριάδης θα τον δικαίωνε για τη στάση του, γι’ αυτό και επέστρεψε στη Θεσσαλία να είναι πιο κοντά στην Αθήνα. Οι κρατικοί και παρακρατικοί δεν τολμούσαν να τον χτυπήσουν πριν εκδηλωθεί ο Ζαχαριάδης. Το κίνημα ήταν ακόμη πολύ γερό στις πόλεις και ιδιαίτερα στην Αθήνα, Πειραιά, Θεσσαλονίκη. Η ανακοίνωση της ΚΕ του ΚΚΕ υπό το Νίκο Ζαχαριάδη του έδωσε τη χαριστική βολή.1
Για το θάνατο του Άρη προσωπικά έχω να καταθέσω τα εξής: ένα πρωί –θα πρέπει να ήταν Δευτέρα– μαζί με άλλους πήγα στα Τρίκαλα από το Μεγαλοχώρι για ψώνια. Στην είσοδο της πόλης συναντήθηκα με το χωριανό μου Μιλτιάδη Μπεκιάρη που είχε εγκατασταθεί για δουλειά στη Ζούζουλη. «Τάμαθες;», μου λέει, «το κεφάλι του Άρη και του Τζαβέλα είναι κρεμασμένα στο τηλεγραφόξυλο στη γέφυρα, στο κέντρο της πόλης». Ούτε κεραυνός να με χτυπούσε δεν θα ένιωθα έτσι.
Πράγματι σε μια σανίδα σε τηλεγραφόξυλο από τη μια και την άλλη μεριά κρέμονταν τα δυο κεφάλια, του Άρη και του Τζαβέλα. Οι κρατικοί και παρακρατικοί που είχαν πάρει μέρος στην επιχείρηση γλεντοκοπούσαν και έδινε ο καθένας τη δική του εκδοχή για τα συμβάντα.
Να τι άκουσα εγώ· ένας έλεγε ότι τον σκότωσε αυτός. Άλλος με το όνομα ή το ψευδώνυμο Βόδας ήταν πιο πειστικός και περιέγραφε τα γεγονότα όπως έγιναν. Την προηγούμενη μέρα εκεί στο Περτούλι είχε γίνει μια συμπλοκή μεταξύ του Άρη και των κυβερνητικών-παρακρατικών με αποτέλεσμα το τμήμα του Άρη να χωριστεί σε δυο μέρη που τράβηξαν σε διαφορετικές κατευθύνσεις. Είχαν συνεννοηθεί από πριν πώς θα αντάμωναν σε περίπτωση που θα απομακρύνονταν. Ο Άρης, ο Τζαβέλας και μερικοί άλλοι πλησίασαν ένα βοσκό και του είπαν να πάει στο συμφωνημένο μέρος ένα σημείωμα. Ο βοσκός δέχθηκε αλλά ζήτησε να πάρει μαζί του και τον ανήλικο γιο του και τον πήρε. Αυτό ήταν και το τραγικό λάθος του Άρη. Ο βοσκός αντί να πάει στο καθορισμένο μέρος πήγε και τον πρόδωσε. Τον κύκλωσαν και τότε, κατά την εκδοχή του Βόδα, ο Τζαβέλας είπε στον Άρη· «Άρη, σου είπα να μην έρθουμε εδώ». Έβγαλε μια χειροβομβίδα μιλς και έβαλαν τέλος στη ζωή τους. Τότε οι παρακρατικοί έβαλαν έναν από τους συντρόφους τους να τους κόψει τα κεφάλια. Αργότερα στις φυλακές αυτός θα τραβήξει τα πάνδεινα από τους συντρόφους του απομονωμένος για την πράξη του αυτή.
Αυτό ήταν το άδοξο τέλος του γενναίου καπετάνιου του ΕΛΑΣ. Μ’ αυτά που γράφω δε θέλω να δικαιολογήσω την απόφαση του Άρη για δεύτερο γύρο. Όποτε και να γινόταν ήταν καταδικασμένος, όπως έδειξε η μετέπειτα πορεία. Ίσως κι ο Άρης να άλλαζε ταχτική αν ήταν ενημερωμένος για όσα είχαν λάβει χώρα στη Γιάλτα, στη Μόσχα ή όπου αλλού συναντιόταν η Ρωσο-αγγλο-αμερικανική διπλωματία. Όλα αυτά συνέβησαν τον Ιούλιο του 1945.
Στις 28-8-1945 εγώ κι ο αδελφός μου φύγαμε από το Μεγαλοχώρι και επιστρέψαμε πεζή στο χωριό μας. Ο αδελφός μου μπήκε νύχτα στο χωριό χωρίς να γίνει αντιληπτός από τους χωροφύλακες –υπήρχε τότε σταθμός χωροφυλακής. Εγώ έμεινα έξω στο δάσος κρυμμένος γιατί καταζητούμουν.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ

1. Σε μια σύσκεψη που έγινε το 1995 για τις κοινές εκδηλώσεις μεταξύ ΣΥΝ, ΚΚΕ, ΠΑΣΟΚ για τα 50 χρόνια από το θάνατο του Άρη στο ξενοδοχείο Τιτάνια στην Αθήνα όπου παραβρέθηκα, μερικοί υποστήριξαν, όπως ο Ηλίας Αρμάγος, ότι η ανακοίνωση αυτή βγήκε μετά το θάνατο του Άρη. Οι περισσότεροι υποστήριζαν το αντίθετο. Η σύσκεψη πάντως είχε θετικά αποτελέσματα και οι εκδηλώσεις έγιναν ενωτικά.»

ΠΗΓΗ

(στον σύνδεσμο του «Σπουδαστηρίου Νέου Ελληνισμού» θα βρείτε και άλλες μαρτυρίες του Τάκη Κωστόπουλου ανάμεσα στις οποίες ενδιαφέρον παρουσιάζουν και  η Η εκτέλεση των πέντε όπως επίσης και  η συνέχεια της αυτής της ιστορίας  Θεσσαλονίκη, «σύλληψις ληστού» .  Στο σύνολο τους πάντως οι μαρτυρίες του φωτίζουν πολλές πλευρές εκείνης της περιόδου- και όχι μόνο )

=====================

Δράττοντας την ευκαιρία που μου δίνει η ΣΗΜΕΙΩΣΗ του Κωστόπουλου (ο οποίος πέθανε πριν λίγους μήνες ) να σημειώσω ότι η αλήθεια σε σχέση με το υποτιθέμενο δημοσίευμα του Ριζοσπάστη που καταγγέλλει  τον Άρη και τις διαψεύσεις του Ηλία  Αρμάγου βρίσκεται κάπου στην μέση. Τα δημοσιεύματα  του «Ρ» είναι ΔΥΟ  και όχι ένα. Ο Αρμάγος προφανώς αναφέρεται στο δεύτερο δηλαδή σε αυτό που βγήκε ανήμερα του θανάτου του Άρη στις 16 του Ιούνη (για το οποίο σαφώς και δεν μπορούσε να λάβει γνώση ο Άρης)  όμως ο «Ρ» λίγες ημέρες νωρίτερα στις 12 του Ιουνίου, δημοσιεύει όντως την καταδίκη του Άρη και είναι πολύ πιθανό ο καπετάνιος του ΕΛΑΣ να έλαβε γνώση όπως θα διαβάσετε παρακάτω:

12/6/45 και στην δεύτερη σελίδα στο μέσον του φύλου και στο δεξί μονόστηλο με τίτλο: «Το ΚΚΕ καταγγέλλει ανοιχτά τον Άρη Βελουχιώτη»

«Ο σ. Ζαχαριάδης μάς ανακοίνωσε ότι η Κεντρική Επιτροπή του Κ.Κ.Ε., αφού συζήτησε πάνω σε εκθέσεις που ήρθαν από διάφορες κομματικές οργανώσεις, αποφάσισε να καταγγείλει ανοικτά την ύποπτη και τυχοδιωκτική δράση του Άρη Βελουχιώτη (Θανάση Κλάρα ή Μιζέρια).» Ο Βελουχιώτης και ύστερα από τη σύναψη της συμφωνίας της Βάρκιζας συνέχισε τη δράση του. Η δράση αυτή, που μονάχα την αντίδραση μπορούσε να εξυπηρετήσει, γιατί της έδινε όπλα για να χτυπά το Κ.Κ.Ε., να παραβιάζει τη συμφωνία της Βάρκιζας και να δικαιολογεί τα εγκλήματά της, δεν επιτρέπει πια καμιά καθυστέρηση για την ανοικτή καταγγελία του Άρη Βελουχιώτη. Όπως είναι γνωστό, ο Βελουχιώτης (Θανάσης Κλάρας) στον καιρό της δικτατορίας του Μεταξά είχε πιαστεί και είχε κάνει δήλωση μετάνοιας και αποκήρυξης του Κ.Κ.Ε.

και 16/6/45 στην πρώτη σελίδα στο μέσον του φύλου και στο τρίτο μονόστηλο από δεξιά  με τίτλο: «Η προδοσία του Βελουχιώτη»

Το ΠΓ ενέκρινε τη δημοσίευση στο «Ριζοσπάστη», της απόφασης της 1ης Ολομέλειας της ΚΕ για τον Άρη Βελουχιώτη (Θανάση Κλάρα ή Μιζέρια). Ο Κλάρας, αφού μια φορά πρόδωσε και αποκήρυξε το ΚΚΕ γιατί λύγισε μπροστά στην τρομοκρατία του Μανιαδάκη ξαναζήτησε στον καιρό του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα να ξαναστρώσει με το αίμα του την προδοσία του εκείνη που αναγνώρισε και καταδίκασε. Το ΚΚΕ του δωσε τη δυνατότητα αυτή. Σήμερα όμως σε μια δύσκολη και κρίσιμη στιγμή, από δειλία και φόβο, παρά τις υποσχέσεις και τη συμφωνία που στα λόγια έδειξε, απειθαρχεί πάλι, ξαναπροδίδει το ΚΚΕ με την τυχοδιωκτική και ύποπτη δράση του που μονάχα τον εχθρό ευνοεί. Στο ΚΚΕ δεν έχει θέση κανένας οσοδήποτε ψηλά κι αν στέκει και οσοδήποτε μεγάλος κι αν είναι, όταν οι πράξεις του δεν συμβιβάζονται με το κοινό συμφέρον και όταν παραβιάζεται η δημοκρατική εσωκομματική πειθαρχία.»

Η υπόθεση αυτή είχε απασχολήσει και παλαιότερα τον τύπο.  Η Ελευθεροτυπία είχε δημοσιεύσει στις 21.08.97 και στις σελίδες 21, 22, 23, ένα κείμενο «Αρης Βελουχιώτης, αναζητώντας το κεφάλι του δικού μας Τσε», των Ηλία Προβόπουλου και Μενέλαου Παπαδημητρίου. Και τότε ο Αρμάγος απάντησε στην «Ε» μέσω του Ριζοσπάστη  λίγες ημέρες αργότερα όπως μπορείτε να διαβάσετε εδώ

Advertisements
Ετικέτες:

6 Σχόλια to “Συνάντηση με τον Άρη”

  1. Φτού και πάλι φτού στις ξεπουπουλισμένες κότες του ΠΓ. Πήραν τότε στο σβέρκο τους το άνθος του λαού για να καταντήσουν στο τέλος επώνυμη φίρμα.

    Ένα χρόνο πριν από το θάνατο του Άρη , κανένα τσόλι δε τολμούσε να τονεπεί Μιζέρια , ούτε τους πείραζε η δήλωση. ….

  2. Καλημέρα σε όλους, καλημέρα @παπς.
    Το κακό φίλε μου @παπς, είναι πως έχουν πλέον, μετά από τόσα χρόνια, κυριαρχήσει, (εξαφανίζοντας όλες τις εναλλακτικές, ή και «ενδιάμεσες» ματιές),
    δύο μόνο, αντιποδικά αλληλο-εξουδετερούμενες εκδοχές, αυτού του δικού σου απαξιωτικού & πολιτικά απορριπτικού «φτου & πάλι φτου»:

    Δες όμως @παπς,
    που ακόμα και οι δικές σου οι αρρές, προς το ΠΓ(μόνο) του ΚΚΕ πάνε, στη βάση της γνωστής
    (και τόσο φθαρμένης & ερμηνευτικά τόσο ξέπνοης πλέον, λέω εγώ)
    εκδοχής περί συνεχών «ολέθριων ηγετικών επιλογών»!

    Αφήνοντας προφανώς άθικτο, υπεράνω, ως φαίνεται, ιστορικής αποδοχής ή απόρριψης, το ίδιο το ΚΚΕ, την ιστορική και πολιτική-ιδεολογική του ύπαρξη.
    Αφήνοντας επίσης άθικτο, το ζήτημα μιας καταλυτικής κριτικής απόρριψης της ίδιας της ιδεολογικο-πολιτικής συλλογιστικής, της ίδιας της ανάλυσης και των εργαλείων στο όνομα των οποίων -υποτίθεται ότι- έγινε,
    και στην οποία (ανάλυση & συλλογιστική-concept) οφείλει τη συγκρότηση, την ύπαρξη και τη δράση του, το ιστορικά-πολιτικά κυρίαρχο στη χώρα μας Γ΄Διεθν-ιστικό μόρφωμα, το ΚΚΕ δλδ.
    Αποτρέπουν όλα αυτά,
    (με τρόπο, φοβάμαι, ενταγμένο στη λογική της πέρα από κάθε συζήτηση αναπαραγωγής και διαιώνισης της ύπαρξης του ΚΚΕ)
    την εκδίπλωση στα τραπέζια των δημόσιων συζητήσεων, τοποθετήσεων, που να υπερασπίζονται την αντίληψη, πως αυτό που λέμε «λάθος επιλογές» ή «ακατανόητες ενέργειες», δεν είναι,
    παρά το μοιραίο & αναπότρεπτο αποτέλεσμα ενός πολιτικού υποκειμένου, έτσι δομημένου, και μ αυτές τις αναφορές δράσαντος (και ακόμα) δρώντος…

    Οι δύο εκδοχές λοιπόν @παπς των «φτου & πάλι φτου», είναι
    α) *Εκείνη η κριτική απαξίωση του ΚΚΕ, που κατάγεται,
    ή *κατευθείαν, βαθιά από τα σκοτάδια του δωσιλογισμού,
    ή από την άλλη,
    *από τη μεριά των (ασθενικών, είναι η αλήθεια) δυνάμεων, που με απόλυτη συνείδηση (και αποδοχή των ηθικών συνεπειών) της επιλογής τους, τάχτηκαν και έδωσαν τη μάχη τους στην εμφύλια αντιπαράθεση, στο πλευρό των λεγόμενων «εθνικών δυνάμεων».
    Όλο μαζί δλδ, είναι
    αυτό εν τέλει, που λέμε «Η δεξιά κριτική & απόρριψη του ΚΚΕ».
    Και

    β) Η, ας πούμε «από τα μέσα» κριτική και απόρριψη, που έχει -δυστυχώς- καταχωριστεί ιστορικά σαν «η από τα αριστερά κριτική», η εναντίωση στο ΚΚΕ, συλλήβδην στο όνομα
    της
    «Προδομένης Επαναστατικής Επαγγελίας»,
    η αντίληψη που ισχυρίζεται εν τέλει πως η δυναμική διεκδίκηση της εξουσίας, απέβη εναντίον των δυνάμεων της Αριστεράς, μόνο και μόνο εξ αιτίας αλλεπάλληλων «λαθεμένων επιλογών»!
    Αυτή είναι -υποτίθεται- η «αριστερή» κριτική, η κριτική στο ΚΚΕ από τα «αριστερά»!

    Τίποτα στη μέση, άκρα του τάφου σιωπή ένθεν & ένθεν των αρχικών γραμμών….

    Πράγμα, που στα δικά μου μάτια, απλά
    περιγράφει, εκτός των άλλων, ΚΑΙ
    τη σημερινή θλιβερή αδυναμία των δυνάμεων της Αριστεράς,
    να αρθρώσουν έναν στοιχειωδώς «έναρθρο» πολιτικό λόγο, τόσο για τη δική τους ιστορική διαδρομή, όσο και για τις προοπτικές της κοινωνίας μας, και τη βεντάλια των επιλογών που απλώνονται προστά της..

    Καλό ΣΚ

  3. @B.Kαργούδη
    Πίστεψε με οτι χωρίς ιχνος προσπάθειας να σε «κολακεψω» (πρός τι αλλωστε;), τέτοιες διεισδυτικές αναλύσεις απο μεμονωμένα άτομα, που ουτε εχουν τίποτα να κερδίσουν η να χάσουν, ακόμα και απο τα πιστεύω τους, ειναι πολύ αξιοπρόσεκτα φαινόμενα της ποιότητας του δημόσιου λόγου.
    Μη μου απαντήσεις, δεν το εγραψα γι αυτό. 🙂

  4. Νομίζω ότι οποιαδήποτε προσπάθεια να ερμηνευτεί το ΚΚΕ του 45 με σημερινούς πολιτικούς όρους είναι καταδικασμένη. Το ίδιο καταδικασμένη είναι κάθε προσπάθεια να ταυτιστεί η σύγχρονη ιστορία με τα τρέχοντα πολιτικά γεγονότα .Θα έλεγα μάλιστα ότι μια τέτοια προσπάθεια φλερτάρει έντονα με τον κίνδυνο να χαρακτηριστεί αντικομουνιστική προπαγάνδα ….Βαγγέλη 😉

    Όσο κι αν μας ξενίζουν ορισμένα πράγματα, το ΚΚΕ εκείνης της εποχής ήταν το μοναδικό κόμμα που εισήγαγε στην χώρα μας στοιχεία ευρωπαϊκής πολιτικής κουλτούρας όπως πολιτικό πρόγραμμα, κομματική πειθαρχία κλπ και απείχε του πελατειακού συστήματος και των ρουσφετιών το οποίο αποτελούσε την βάση και το συγκριτικό πλεονέκτημα όλων των υπολοίπων πολιτικών κομμάτων. Πλεονέκτημα που υπήρξε και υπάρχει ως τις ημέρες μας…

    Βεβαίως η σταλινοποίηση του ΚΚΕ που ακολούθησε την παρέμβαση της Κομιντέρν στην περίοδο 31-36 ήταν γεγονός αναμφισβήτητο, παρ όλα αυτά μπορεί να ισχυριστεί βάσιμα κανείς ότι απ το 36 έως και την έλευση του Ζαχαριάδη το 45 μεταλλάχτηκε από κόμμα στελεχών λενινιστικού-σταλινικού τύπου σε μαζικό κόμμα, στο οποίο υπήρξε πλουραλισμός απόψεων. Η έλευση του Ζαχαριάδη έδωσε το έναυσμα για την άμεση επιστροφή στο παρελθόν και ο Βελουχιώτης με τον χαρακτήρα και την προσωπικότητα του συγκέντρωνε πάνω του όλα τα βλέμματα καθιστώντας αυτόματα τον εαυτό του ως το ιδανικό θύμα της νέας εποχής. Μια εποχή που η απόλυτη πειθαρχία των στελεχών και ο ομοιόμορφος ιδεολογικός προσανατολισμός ήταν όχι μόνο επιβεβλημένα αλλά προαπαιτούμενα

    σπέρααα

  5. Βαγγελούδι

    Δεν θέλω να συζητήσω γι αυτό το ζήτημα ( προτιμώ να βρίζω ) και η παρέμβασή σου με βάζει αναγκαστικά και για πολύ λίγο σε αυτή τη συζήτηση.

    Κοντολογίς κατ εσέ ή θα θεωρήσουμε ότι το ιδεολογικό και πολιτικό υπόβαθρο πάνω στο οποίο χτίστηκε και λειτούργησε το ΚΚΕ είναι εξ αρχής γενεσιουργός αιτία των εξελίξεων ( που εγώ παραπάνω καθυβρίζω σκαιά ) ή έγιναν «λάθη»…

    Απορρίπτουμε νομίζω εκ προοιμίου την εκδοχή της δεξιόστροφης προσέγγισης και άρα αυτή δε μπαίνει στο τραπέζι.

    Αλλά καργουδέστατε αδυνατείς μου φαίνεται να αντιληφθείς ότι η απέχθεια μου γι αυτό που εκφράζει σήμερα το ΚΚΕ , ειδικά τις κωλοτούμπες σχετικά με τον Αρη , είναι προϊόν βαθειάς σκέψης και εμπειρίας ( και μάλιστα σε μια πιό εύκολη εποχή για το ΚΚΕ και την αριστερά ) . Είναι επίσης η στάση μου αποτέλεσμα της αντίληψης ότι δεν πρόκειται για «λάθη» και «αβλεψιες» για τα οποία θα μπορούσαμε ίσως να δώσουμε συγχωροχάρτι , δεχόμενοι ότι λάθη είμαστε ανθρώπους κάνουμε…

    Πρόκειται αγαπητέ για το γεγονός ότι οι άνθρωποι που κράτησαν στα χέρια τους τις τύχες αυτού του Κόμματος από την εποχή του Σκλάβαινα και μέχρι σήμερα διέπραξαν συνειδητά και βάσει μιας εξουσιαστικής και βαθύτατα συμφεροντολογικής οπτικής αυτά τα «ατοπήματα» . Δεν ήσαν «λάθη» αλλά επιλογές ανάγκης ( της δικής τους ανάγκης ).
    Όταν χρησιμοποιούσαν το άνθος της ελληνικής νεολαίας για να το στείλουν στα γουρουνάδικα αυτό Βάγγο μου δεν ήταν «λάθος» , αλλά συνειδητή επιλογή , όταν κολάκευαν και αναγόρευαν σε ήρωα τον πρώην μιζέρια , του έσκαβαν συγχρόνως από πίσω το λάκκο γιατί ήξεραν με τι «τζόρα» είχαν να κάνουν. Στη γενική θολούρα του εμφυλιακού και μετεμφυλιακού κλίματος ήταν εύκολο να πιάσουν ψάρια τυφλά στην υπόθεση του δάσκαλου Πλουμπίδη . Και το έκαναν χωρίς τύψεις , δισταγμούς . Να αναφέρω άλλα πολλά δεν χρειάζεται.

    Στις κατηγορίες που ταξινόμησες παραπάνω Βάγγο να προσθέσεις και μια τρίτη:

    Εκείνων που θεωρούν ότι ο μαρξισμός και ο κομμουνισμός είναι ένα ανεπανάληπτο εργαλείο ανάλυσης και πολιτικής στρατηγικής και πρακτικής που καταναλούμενο άκριτα , χρηστικά και τοις μετρητοίς αποβαίνει δηλητηριώδες. Και ότι είναι άλλο πράγμα να γκρινιάζει και να κλαίγεται κανείς για τα ¨λάθη¨ και άλλο πράγμα να αντιλαμβάνεται τη γενική κατάσταση , τα αντικειμενικά δεδομένα και τις ευθύνες αυτών που τα διαχειρίστηκαν ( για πάρτη τους ) με το χειρότερο τρόπο. Στη δεύτερη περίπτωση , αν δε θέλει να συζητήσει , απλά βρίζει.

    Γιατί η ανάλυση και η ταξινόμηση απόψεων και συμπεριφορών Βαγγελούδι μου σπανίως μπορεί να εκφράσει όλες τοις εκδοχές… 😉

  6. Η δημοσιευμένη κατάθεση έποψης Προβόπουλου / Παπαδημητρίου για τον Άρη , μου είχε θυμίσει την γνωστή εκδοχή του λύκου , η οποία δημοσιεύθηκε σε κάποια εφημερίδα του δάσους με αφορμή τα χχ00 χρόνια από την γέννηση της κοκκινοσκουφίτσας και την οποία σας παραθέτω.

    Κύριε διευθυντά.
    Το δάσος ήταν το σπιτικό μου. Ζούσα εκεί και νοιαζόμουν γι’ αυτό και προσπαθούσα να το διατηρώ , τακτικό και καθαρό.
    Κάποτε , μια ηλιόλουστη μέρα , ενώ προσπαθούσα να συμμαζέψω κάτι σκουπίδια που είχε παρατήσει ένας κατασκηνωτής , άκουσα βήματα. Φοβήθηκα , πήδηξα πίσω από ένα δέντρο και είδα ένα μικρό κορίτσι να έρχεται από το μονοπάτι , κρατώντας ένα καλάθι. Μου φάνηκε ύποπτη από την αρχή , γιατί φορούσε ρούχα ολοκόκκινα , το κεφάλι της ήταν καλυμμένο με μια κουκούλα σαν να μην ήθελε να την αναγνωρίσουν και το καλάθι ήταν επιμελημένα σκεπασμένο , σαν να έκρυβε κάτι.
    Φυσικά, την σταμάτησα για να ερευνήσω το ζήτημα. Την ρώτησα ποια ήταν, πού πήγαινε , από πού ερχόταν κλπ. Μου είπε μια κουλή ιστορία για κάποια γιαγιά που πήγαινε να την επισκεφθεί και να της πάει φαγητό. Η μικρή βρισκόταν στο δάσος μου και έδειχνε ύποπτη μ’ αυτά τα ρούχα , το καλυμμένο καλάθι και την κουκούλα. ΄Έτσι , αποφάσισα να της δείξω πόσο σοβαρό ήταν να εισβάλλει σε ξένο χώρο χωρίς ειδοποίηση.
    Την άφησα να συνεχίσει , αλλά έτρεξα πριν από αυτήν , στο σπίτι τής γιαγιάς της. Όταν συνάντησα την συμπαθητική γριούλα , της εξήγησα το πρόβλημα και αυτή είπε ότι η εγγονή της χρειαζόταν ένα καλό μάθημα. Η γριούλα συμφώνησε να κρυφτεί κάπου ώσπου να την φωνάξω. Έτσι , κρύφτηκε κάτω από το κρεβάτι με δική της πρωτοβουλία. Όταν έφτασε το κορίτσι , την κάλεσα να μπει στην κρεβατοκάμαρα όπου βρισκόμουν , και να πλησιάσει στο κρεβάτι όπου ήμουν ντυμένος σαν τη γιαγιά της για να συνδυάσω το μάθημα με ένα αθώο αστείο. Το κορίτσι ήλθε , και είπε κάτι άσχημο για τα μεγάλα μου αυτιά. Με είχαν προσβάλει κι άλλοτε και έτσι προσπάθησα να πω κάτι θετικό. Είπα ότι , ίσως , τα μεγάλα μου αυτιά μου επέτρεπαν να την ακούω καλλίτερα. Δηλαδή , έδειχνα ότι την συμπαθούσα και ήθελα να προσέχω αυτά που λέει. Αλλά αυτή η κακομαθημένη , έκανε άλλο ένα καλαμπούρι για τα γουρλωτά μου μάτια. Τώρα καταλαβαίνετε πώς άρχισα να αισθάνομαι γι’ αυτό το κορίτσι, που είχε ένα ευγενικό προσωπείο , αλλά ήταν τόσο κακοήθης. Παρ’ όλα αυτά , έχω την τακτική να γυρίζω και το άλλο μάγουλο , και της είπα, ότι τα γουρλωτά μου μάτια με βοηθούν να την βλέπω καλλίτερα. Όμως , η επόμενη προσβολή της στ’ αλήθεια με νευρίασε. Έχω κάποιο σύμπλεγμα για τα μεγάλα μου δόντια κι αυτό το κορίτσι έκανε άλλη μία προσβλητική παρατήρηση. Ξέρω ότι θα έπρεπε να μην χάσω την ψυχραιμία μου , αλλά πήδηξα από το κρεβάτι και της φώναξα κάπως δυνατά , πως τα μεγάλα μου δόντια ήταν χρήσιμα για να την φάω καλλίτερα.
    Τώρα , αγαπητέ κ. διευθυντά , ας είμαστε ειλικρινείς. Κανείς λύκος δεν θα έτρωγε ποτέ ένα μικρό παιδί , όλοι το ξέρουν αυτό , αλλά αυτό το τρελοκόριτσο άρχισε να τρέχει γύρω-γύρω ουρλιάζοντας , βρίζοντας και απειλώντας , κι εγώ προσπαθούσα να την φτάσω , απλά για να την ηρεμήσω. Έβγαλα και τα ρούχα της γιαγιάς, αλλά αυτό φάνηκε να χειροτερεύει τα πράγματα. Ξαφνικά η πόρτα άνοιξε με δυνατό κρότο και ένας μεγαλόσωμος τύπος στεκόταν εκεί με το τσεκούρι του. Τον κοίταξα , και κατάλαβα ότι είχα βρει τον μπελά μου. Ευτυχώς υπήρχε ένα ανοιχτό παράθυρο πίσω μου και την κοπάνησα.
    Θα ήθελα να μπορούσα να πω πως εδώ τελειώνει η ιστορία. Όμως , αυτή η γριούλα γιαγιά ποτέ δεν είπε την δική μου πλευρά της κατάστασης. Σύντομα κυκλοφόρησε η φήμη ότι ήμουν κακός και μοχθηρός. ΄Όλοι άρχισαν να με αποφεύγουν. Δεν ξέρω τι έγινε το κοριτσάκι με τα κόκκινα ρούχα , όμως , εγώ δεν έζησα από τότε καλά. Έτσι αποφάσισα να σας γράψω την ιστορία μου.

    Με εκτίμηση

    Ο λύκος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: