“Απελευθέρωση” των αγορών και καρτέλ (μέρος Β)

από kapetanios

Του Παπούλη

https://carnagio.wordpress.com/2010/09/09

“Δεν υπάρχει πιο επικίνδυνο παιχνίδι από το να πειραματίζεται η κυβέρνηση με “άμεσες” αποφάσεις , δηλαδή με πολιτικές παρεμβάσεις άμεσου αποτελέσματος στην οικονομία.

Δίνω το παράδειγμα που “παίζει” το τελευταίο διάστημα και για το οποίο σε άλλο blog ήδη έχω προειδοποιήσει εδώ και μήνες : Η αδυναμία να πραγματοποιηθούν τα προϋπολογιζόμενα έσοδα με τους συντελεστές που εφαρμόστηκαν . Αυτό τώρα είναι φανερό ακόμα και για τους αδαείς.

Το να αγνοεί κανείς τη κατάσταση της πραγματικής οικονομίας , που στη χώρα μας κατρακυλά στην ύφεση εδώ και τουλάχιστον 2 χρόνια , και μιλώ πρώτιστα για τους “εγκέφαλους” του ΔΝΤ και της ΕΕ μπορεί να αποδειχθεί τραγικά γελοίο.

Η εδώ και δεκαετίες στροφή της οικονομίας στο τριτογενή τομέα , τις κατασκευές και το μεταπρατισμό σε συνδυασμό με τη συστηματική και συνεχώς διογκούμενη παραοικονομία , υπονόμευσαν αποφασιστικά κάθε δυνατότητα να διαφύγουμε από τη σημερινή κατάσταση. Η διόγκωση ενός πελατειακού , υπερτροφικού και αναποτελεσματικού κράτους ήταν η απάντηση που επέλεξε το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης και βόλεψε τους πάντες. Οι ΔΕΚΟ ασκούσαν , όπως όφειλαν , αναδιανεμητική πολιτική και απορροφούσαν αναγκαστικά ανεργία και φτώχεια .

-Σχετικά με τη μείωση των τιμών να παρατηρήσω ότι οποιαδήποτε πολιτική με τέτοιο στόχο θα πρέπει να εκκινεί από τη καταπολέμηση μονοπωλίων και ολιγοπωλίων . Οι οικονομίες κλίμακας στις συσσωρεύσεις επιτυγχάνονται επειδή οι ιδιωτικές επιχειρήσεις που τα συνθέτουν θα βρουν εύκολα το άριστο μέγεθος. Το ερώτημα είναι αν μέρος αυτών των οικονομιών κλίμακας περνά στις τιμές και τα εισοδήματα ή σε διαφήμιση , προσφορές και παραφερνάλια ( κάτω από το τραπέζι ) για να κατακτηθεί το επόμενο τμήμα της αγοράς ή να εκπαραθυρωθεί ο επόμενος ανταγωνιστής …

-Αλλά η πορεία προς αυτή τη κατεύθυνση , κατεύθυνση που μας έφερε ως εδώ ήταν ΠΟΛΙΤΙΚΗ επιλογή που έγινε ήδη από τη δεκαετία του 50 και συνεχίστηκε μέχρι τις μέρες μας. Η συμμετοχή στη τότε Κοινή Αγορά και στη συνέχεια στην ΕΕ και το κοινό νόμισμα ήταν πρώτιστα πολιτικές επιλογές , των οποίων οι παλαιότεροι εύκολα αντιλαμβανόμαστε και τη σημασία και τους λόγους. Η οικονομική σημασία όμως αυτών των επιλογών και τα σχετικά αποτελέσματα μας φέρνουν σήμερα εδώ : Ένα κράτος μειωμένης αξιοπιστίας , μειωμένης κυριαρχίας και επιπλέον πλήρους οικονομικής εξάρτησης.

Αν υποθέσουμε ότι οι διαχρονικές πολιτικές εξουσίες λειτουργούσαν εν Ελλάδι ανεξάρτητα από τις επεμβάσεις των ξένων πολιτικών και οικονομικών κύκλων , πράγμα που εν μέρει μόνο αληθεύει , οι επιλογές που έγιναν ήταν , όπως γίνεται πάντα , αποτέλεσμα συμβιβασμών :

Συμβιβασμών μεταξύ του σκόπιμου , του εφικτού και του προσδόκιμου στο μέλλον όσον αφορά τις επιδιώξεις αυτών που ήθελαν να ασκούν τη πραγματική εξουσία και να αποκομίζουν τα οφέλη από τη μία , από την άλλη συμβιβασμών με το κοινό αίσθημα στη διαχρονικά κουτσή και ταλαίπωρη μας δημοκρατία αφού οι πολιτικοί είχαν να κάνουν μ΄ ένα “λαό” – ψηφοφόρους που γνώρισε τρείς διχασμούς ( 16 , 44 , 65 ) και δεν είχε τη δυνατότητα να αναπτύξει κοινωνική και πολιτική συνείδηση , ούτε να απεξαρτήσει τις προσωπικές πολιτικές συμπεριφορές από το ατομικά αναγκαίο , αν με εννοείτε.

Μη ξεχνάμε όμως και τη διαρκή εξάρτηση της χώρας από τις μεγάλες δυνάμεις , μέχρι και το 45 λόγω του μεγάλου παιχνιδιού και μετά λόγω του Ψυχρού Πολέμου , σήμερα δε λόγω , και πάλι , του μεγάλου παιχνιδιού ( οι παλινωδίες στο South Stream και το Μπουργκας – Αλεξ/πολη είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα )

Το περιβάλλον αυτό ήρθε να μεταβάλλει ( ως ευκταίο στόχο ) η νίκη του ΑΓΠ το 1981 με τα βασικά συνθήματα – άξονες εκείνης της εποχής . Θεωρώ ότι ήταν ήδη αργά , αν δεχτούμε ότι οι στόχοι του ανωτέρω ηγέτη ήσαν ειλικρινείς.

Από τότε και μέχρι σήμερα στη πραγματικότητα τίποτε δεν έχει αλλάξει. Η οικονομική πολιτική του ΑΓΠ κατήντησε ανέκδοτο στα χέρια των επιγόνων ή των αντιπάλων του ( βλέπε Δρακουμέλ , ΚΑΚ ) , η παραγωγική δομή της χώρας ξεθεμελιώθηκε συστηματικά και από τους δύο , από το 1985 και μετά μπήκαμε σε μια περίοδο όπου η λέξη “λιτότητα” και ό,τι αυτή υπονοούσε ήταν στην ημερήσια διάταξη ….

– Βέβαια επρόκειτο για προσχηματικά τερτίπια. με αποκορύφωμα το φαγοπότι του 2004 , πραγματοποιήθηκε η μεγάλη ανατροπή , καταδικάστηκαν δηλαδή τα μεσαία και λαϊκά στρώματα στη σημερινή κρεμάλα και οριστικοποιήθηκε η τύχη της μικρομεσαίας επιχείρησης που , μη το ξεχνάμε , αποτελεί το 90% των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων της χώρας και χωνεύει – εγκυμονεί μια συστηματική και στο μέλλον εκρηκτική ανεργία , υποαπασχόληση , επιστροφή στις μεσαιωνικές εργασιακές σχέσεις.

Ο Έλληνας με το άνοιγμα , στην ουσία , των συνόρων για οικονομικούς μετανάστες , έπαιξε ακριβώς το παιχνίδι που κάποιοι ήθελαν . Λόγω της πληθώρας μικρομεσαίων επιχειρήσεων , του κατασκευαστικού μπουμ , των ανεπαρκών ελέγχων και πολιτικής βούλησης , ο έλληνας “νοικοκύρης” βολεύτηκε με τα χαμηλά μεροκάματα των μεταναστών με αποτέλεσμα να κάνει νοικοκυραίους τους Αλβανούς και τους Πολωνούς και στη συνέχεια ολόκληρα στρώματα φουκαράδων του διεθνούς “jet set”( βλέπε μαούνα set)

Ήρθε βέβαια η ώρα της πληρωμής των ληξιπρόθεσμων , εδώ και δεκαετίες , λογαριασμών με τη πραγματικότητα. Μια πληρωμή που θα γίνει με όρους τέτοιους ώστε να εξασφαλιστεί ότι η οικονομία μας δε θα σηκώσει ΠΟΤΕ κεφάλι , ότι όλα μας τα πλεονεκτήματα , συγκριτικά και απόλυτα , όλα μας τα περιουσιακά , ως χώρα , στοιχεία θα αγοράζονται και θα πωλούνται με μοναδικό σκοπό τη σπέκουλα , ενώ οι απασχολήσιμοι Έλληνες θα απολαμβάνουν ένα καθεστώς , ελέω δημοκρατίας και ευρωπαϊκού “δικαίου” , ελαφρώς καλύτερο από τους κούληδες της Κίνας των αρχών του προηγούμενου αιώνα. Ταμίας , εισπράκτορας και εγγυητής – μεταπράτης του ανωτέρω εγχειρήματος ανέλαβε ο “αθώος” και “αμέτοχος” μέχρι τούδε Γιωργάπης.

Σημαντικός παράγων , υποτίθεται , για την επιτυχία της διαγραφόμενης οικονομικής πολιτικής είναι ο έλεγχος των τιμών. Το παράδειγμα , σήμερα , της επιβολής πλαφόν στην αμόλυβδη είναι , για τους αδαείς , μέτρο ουσίας. Στη πραγματικότητα στόχο έχει να συγκεντρωθεί ακόμα περισσότερο ποσοστό των πρατηρίων στην ιδιοκτησία των ομίλων πετρελαιοειδών , αφού δίνεται έτσι η δυνατότητα στις εταιρείες , που εδώ και χρόνια αγοράζουν ακόμα και με εκβιασμούς πρατήρια από ανεξάρτητους , με τη τιμολογιακή τους πολιτική να εξαναγκάσουν ακόμα περισσότερους να πουλήσουν το μαγαζί. Τη συνέχεια κα Ένη μου τη φαντάζεστε νομίζω. Και βέβαια κανείς δεν λαμβάνει υπόψιν του , από τους αδαείς εννοώ , ότι η τιμή της αμόλυβδης βρίσκεται στο 1,5 ευρώ επειδή οι φωστήρες επέλεξαν αυτό το τρόπο για να μαζέψουν έσοδα από τη καθημαγμένη οικονομία , λες και ο κοσμάκης έχει εισοδήματα Γερμανίας.

Ο έλεγχος των τιμών , ειδικά στο ψωμί , θα επιφέρει το αναμενόμενο , οι φούρνοι σιγά  σιγά θα κλείνουν , ο ένας πίσω από τον άλλο ( αφού το κόστος όλων των συντελεστών παραγωγής πέραν των αλεύρων συνεχώς ανεβαίνει ) και έτσι θα χαθεί σταδιακά και ο φούρνος της γειτονιάς που απασχολούσε 4 – 5 ανθρώπους. Τώρα μέσω franchise θα μετατραπούν σε σημεία πώλησης μεγάλων επιχειρήσεων , απασχολώντας λιγότερους και , προφανώς με μικρότερο κόστος. Είναι αυτό που λέμε αριστοποίηση κατά Pareto. Δεν μας ενδιαφέρει η σύνθεση και οι επιπτώσεις στην ευρύτερη οικονομία – κοινωνία , αλλά μόνο το ελάχιστο ή μέγιστο του συγκεκριμένου παράγοντα ( βλέπε κόστος , κέρδος κτλ )

Και τέλος να σημειώσω ότι η παρακολούθηση και ο έλεγχος των τιμών είναι έργο δυσχερές και πρακτικά ανέφικτο από μια πολιτική ηγεσία που δεν διαθέτει :
α) τα μέσα
β) τη νομοθετική δυνατότητα πέραν των θεσφάτων της ΕΕ
γ) τους ισχυρούς αναδιανεμητικούς μηχανισμούς
δ) την ανεξαρτησία απέναντι στα μεγάλα συμφέροντα

και άλλα πολλά ων ουκ έστιν αριθμός

Καλημέρα σας ( σε όλους / ες )

Advertisements

20 Σχόλια to ““Απελευθέρωση” των αγορών και καρτέλ (μέρος Β)”

  1. καλημέρα, αν και μάλλον καλησπέρα πρέπει. Παππούλη, απλά άψογος κατά τα ειωθώτα…

    Με μια παρατήρηση που εξάγεται, λίγο έως πολύ από όσα μέχρι σήμερα γράφεις…

    Παρόλο που οι αναφορές στον Θατσερισμό, λιγότερο κράτος κλπ, βρίθουν τούτη την περίοδο και δεδομένου ότι υπήρξα για αρκετά χρόνια θιασώτης αυτής της πολιτικής (ελάχιστο κράτος), σήμερα εντούτοις βλέπω με σκεπτικισμό, πως μπρος την τεράστια φτώχια που επέρχεται, μήπως θα ήταν σκόπιμο να δημιουργηθούν νέες ΔΕΚΟ, αντίστοιχες με εκείνες που έφτιαξε ο Καραμαλής στο 50 και πήγε ρεύμα, τραίνο, λεωφορεία σε όλην την Ελλάδα…

    Θέλω να πω, δλδ μήπως αυτοί οι «μηχανισμοί αναδιανομής» είναι sine qua non για όποιον θέλει μιαν Ελλάδα της επόμενης δεκαετίας που να μην είναι μια κάκιστη εκδοχή Κολομβίας-Μεξικού…

  2. Αγαπητέ Παπούλη

    Ξέρω οτι θα σε στενοχωρήσω η μάλλον θα «σε νευριάσω» αλλά με τα πιο πάνω δύο σχόλια σου προς εμένα, στο μέν πρώτο κάνεις μια «σύνοψη» της πολιτικής ιστορίας του τόπου σε στύλ «αριστερης πολιτικής μπροσούρας» χιλιοειπωμένης (ακόμη και από σένα αλλού), και με τό δεύτερο επιτυγχάνεις ενα «αλμα στην ιστορία» οπου δεν διακρίνεται πουθενα η παγκοσμιοποίηση των αγορών απο τη δεκαετία του ΄80 και μετά.
    Δεν φαίνεται πουθενά η σημερινή παγκόσμια κατάσταση στην οποία εντασσόμαστε ειτε μας αρέσει ειτε οχι. Δε διακρίνεται επίσης η παγκόσμια κρίση και οτι αυτή συνεπάγεται στα καθ ημας. Οπως επίσης και ενα πολύ σημαντικό παράγοντα για τη σημερινή ελληνική πραγματικότητα που ειναι ηελληνική διακυβέρνηση των τελευταίων 6 ετών απο τη ΝΔ που εφερε την Ελλάδα στο χείλος της χρεοκοπίας.
    Αυτά ειναι οι προυποθέσεις για να γίνει ενας διάλογος εφ ολης της υλης η οποία ασφαλώς και μπορεί να επικεντρωθεί στη σημερινή οικονομικη πολιτική , και βέβαια και στην πολιτική καθορισμού των τιμών σε ολα τα προιοντα.
    Οι τιμές των καυσίμων, οι τιμές των αγροτικών προιόντων, οι τιμές των τιμολογίων των ΔΕΚΟ, οι τιμές των ειδών πρώτης ανάγκης ειναι ΘΕΜΑΤΑ που απασχολούν την κοινωνία.
    Από κει και πέρα μπορούμε να μιλάμε και για ιδεολογικο-πολιτικά θέματα και στόχους, ομως η καθημερινότητα του συνόλου μιας κοινωνίας ειναι αυτό που μας απασχολεί ολους μας. Γιατί οταν βρισκόμαστε σε περίοδο υφεσης και η ζωή πολλών ανθρώπων αλλάζει καθημερινά, αυτό που περιμένουν οι πολίτες ειναι μια διακυβέρνηση που στοχεύει στην αλλαγή των μέχρι τώρα κατεστημένων και συμπεριφορών και συμφερόντων.

  3. Κυρία Ένη μου , δεν μπορείτε να με «νευριάσετε» , ακόμα και να το επιδιώκατε 😉

    Εγώ λοιπόν θα μείνω στα της «αριστερής πολιτικής μπροσούρας» και εσείς θα πλεύσετε μαζί με το Γιωργάπη προς νέες σελίδες δόξης… 🙂

    Γιατί δεν υπάρχει μεγαλύτερη παραπλάνηση από αυτή που κάνει ένα πολίτη να αγνοεί το παρελθόν , τις διαχρονικές ευθύνες των ταγών ( του Γιωργάπη συμπεριλαμβανομένου ) , τη διαρκή μετατόπιση του παγκοσμίου περιβάλλοντος ( όπως λέτε με τη παγκοσμιοποίηση ) προς τη μεσαιωνική αγριότητα και να πιστεύει ( ο αφελής ) ότι η άμεση λύση ( των διαχειριστών 😉 ) στα «άμεσα» προβλήματα είναι το μόνο ζητούμενο.
    Και αποτολμώ εδώ μια ρητορική ερώτηση :

    Αν υποθέσουμε ότι ο Γιωργάπης επιλύει όλα σας τα άμεσα προβλήματα , αυτά που αδυνατεί εδώ και 11 μήνες , αυτά που επιδεινώνει συστηματικά εδώ και 11 μήνες , αυτά που του φόρτωσε η 6ετής «κακή» διακυβέρνηση του ΚΑΚ ( και που του είχε φορτώσει του χοντρού η 8 ετής «κακή» διακυβέρνηση του Κινέζου κ.ο.κ. ) , δια μαγικής χειρός , νομίζετε ότι την επόμενη ακριβώς ημέρα δεν θα προκύψουν άλλα «άμεσα» προβλήματα που θα επιζητούν εδώ και τώρα λύση ;;; Ποιός θα κληθεί τότε να κάνει το «διαχειριστή της καθημερινότητας ;; ο Αντωνάκης μήπως ; και τι θα λέει τότε αυτός ; ότι για όλα φταίει του Μ(ου)νημόνιο και ο Γιωργάπης έτσι ;;

    Καλή μου κα Ένη : η πολιτική είναι κάτι πολύ ευρύτερο από την καθημερινή επίλυση των άμεσων προβλημάτων του πολίτη ( των τιμών συμπεριλαμβανομένων ) , έχει σχεδιασμό , εναλλακτικές αλλά προπάντων κατεύθυνση και άξονα και εγώ δυστυχώς τον άξονα που έχω περιγράψει και εδώ και αλλού βλέπω και αντιλαμβάνομαι και οι πολιτικούρες ( όπως αυτά που έλεγε χθες ο Γιωργάπης στη ΔΕΘ ) δεν με πείθουν…. ( και δυστυχώς ούτε και εσείς όσο – καλοπροαίρετα – και να προσπαθείτε )

    Και αν θέλετε και προβλέψεις για το Δεκέμβρη να τις κάνω από τώρα :

    Έσοδα = -3 δις τουλάχιστον
    Ανάπτυξη = – 4,5% σε ετήσια βάση τουλάχιστον ( επίσημα )
    Ανεργία επίσημη = 12,7% τουλάχιστον ( για τη πραγματική δε λέμε )

  4. Νίκιπλε

    καλώς σε βρήκα.

    Απαντώ άμεσα … σε ότι αφορά τα αγαθά όπως η ενέργεια , οι αστικές μεταφορές , το νερό κτλ που είναι α’ ανάγκης και ανελαστικής ζήτησης η παρουσία του κράτους είτε ως ιδιοκτήτη είτε ως βασικού μετόχου είτε ως ελεγκτή με σημαντικές αποφασιστικές εξουσίες είναι απαραίτητη. Σε μεγάλο βαθμό ισχύει και σήμερα σχεδόν σε όλη την Ευρώπη. Είναι βασικός μοχλός άσκησης αναδιανεμητικής πολιτικής , της οποίας τα αποτελέσματα βλέπει άμεσα στη τσέπη του ο κοσμάκης ( ακόμα και όταν γκρινιάζει ) .

    Το ερώτημα είναι αν χρειάζεται μια τέτοια ανδιανεμητική του εισοδήματος πολιτική σήμερα : νομίζω ότι υπό τις παρούσες συνθήκες είναι απαραίτητη όσο ποτέ , ακόμα και αν επωφελούνται μεταξύ άλλων και μη πραγματικά δικαιούχοι , γιατί πέραν του γεγονότος ότι αποτελεί ενεργοποιητικό στοιχείο για την εν γένει οικονομική δραστηριότητα , συμβάλλει στη κατά το δυνατόν ανακούφιση των χαμηλών εισοδηματικών τάξεων από τις συνέπειες της ύφεσης.

    Το γεγονός ότι ο στενός αλλά και ο ευρύτερος δημόσιος τομέας χρειάζονται καλίμπρα , εξυγίανση , ανασυγκρότηση ( των ΔΕΚΟ συμπεριλαμβανομένων ) δεν μειώνει , αντίθετα ισχυροποιεί τη σημασία τους , αλλά αυτό οι εραστές της κας Θάτσερ ( call me Eisenhower ) δεν το δέχονται. Ο ελεύθερος , τάχα μου , ανταγωνισμός σε αγορές όπου το ελάχιστο αποδοτικό μέγεθος ξεπερνά , τεχνικά μιλώντας , ένα επίπεδο είναι μύθος.

    Την άγρια εποχή της βιομηχανικής επανάστασης και μέχρι το 1930 έγινε σαφές ότι ο ανταγωνισμός δεν μειώνει τις τιμές , αλλά το μεροκάματο. Ότι από τη φούσκα της υπερπαραγωγής και υπερκατανάλωσης , από το μπαλλόνι των προσδοκιών , όταν αυτά νομοτελειακά σκάνε , απομένει μόνο αέρας για το κοσμάκη και ανακατανέμεται το γλυκό για τους έχοντες και τα πολιτικά τους υποκείμενα ( με όλες τις σημασίες της λέξης )

    Με τη λογική του laissez passer laissez faire , με κάνουν μερικές φορές να αναπολώ τη περίοδο του καλού Πατερούλη Ιωσήφ. Εκεί μας κατάντησαν καλέ μου Νίκιπλε

    Να παρακαλέσω το Καπετάνιο αν έχει χρόνο να διορθώσει τις πληκτρολογικές αβλεψίες του παραπάνω σχολίου μου , που είχε τη καλωσύνη να το μετατρέψει σε ποστ.. 🙂

  5. Παπούλη
    Δεν απάντησες στο σχόλιο μου, απλά ειπες η μάλλον επaνέλαβες τα δικά σου. Ισως θα πρέπει να βρούμε τον Παπακωνσταντίνου για να γίνει διάλογος και οχι «αυτοεπιβεβαίωση» με τούς «συμφωνούντες» μαζί σου.
    Απόδειξη οτι με την κάπως απαξιωτική απάντηση τελικά νευρίασες.
    Οταν θα κάνεις ενα διάλογο με κάποιον που εχει εκ διαμέτρου αντίθετη γνώμη με σένα, σε ο,τι αφορά την παρούσα διακυβερνηση το παρόν της και το διακηρυγμένο μέλλον, θα ηθελα παρα πολύ να τον παρακολουθήσω.
    Κατα τα άλλα θα παρακολουθώ το διάλογο που γίνεται τώρα, χωρίς να παρεμβαίνω ασκόπως. 😉

  6. Κα Ένη μου

    απάντησα ακριβώς στο σχόλιο σας , η ρητορική ερώτηση που έθεσα είναι ο πυρήνας αυτής της απάντησης αν δεν το καταλάβατε.

    Με το κο ΠΑΠΑΚ τι να πώ εγώ ο αδαής ;;; τα έχει όλα λυμένα

    Θυμάμαι στις χθεσινές ερωτήσεις προς το Γιωργάπη στη ΔΕΘ μια σχετική με αυτά που λένε ορισμένοι γνωστοί οικονομολόγοι , κάποιοι εξ αυτών «σύμβουλοι» του Γιωργάπη , ότι η συνταγή ΔΝΤ – Μνημονίου οδηγεί σε αυτοκτονία , ας συζητήσει με αυτούς ο κος Παπακ….

    Τώρα για τις διακηρυγμένες ….διακηρύξεις περί ανάκαμψης και οικονομικής ανάστασης ( στο μέλλον , άραγε πότε και για ποιούς ;; ) να μου επιτρέψετε να μη ψωνίσω , κάθε Έλλην πολίτης έχει δικαίωμα να καταναλώνει ή όχι τέτοια ληγμένα , εγώ απλά δε γουστάρω.. 😉

  7. Παπούλο
    Αν θεωρείς οτι ,οπως μου «εξηγησες» ,η πλήρως ειρωνείας ρητορική σου ερώτηση ειναι η ΑΠΑΝΤΗΣΗ στο δικό μου σχόλιο και θα θέματα που έθεσα ,που αφορούν την πολύ πεζή πραγματικότητα και στην Ελλάδα και παγκοσμίως, πολύ λυπάμαι αλλα ετσι ουτε κι εγω γουστάρω σε τέτοιας μορφής συζήτηση.
    Και με την ευκαιρία να πώ οτι χθές βράδυ παρακολούθησα μια ενδιαφέρουσα τηλεοπτική συζήτηση μεταξύ πολιτικών συντακτων και του Παπακωνσταντίνου. Παρ ολες τις σκληρές επιθέσεις και την καταστροφολογία που αναπτύχθηκαν, ο υπουργός εδωσε με επιχειρήματα πειστικές απαντήσεις και με ηρεμο τρόπο.
    Ισως οι συζητητές του, ενδομύχως ,να συμφωνούσαν σε πολλά απο αυτά που υποστήριξε.

  8. Διόρθωση : «οι συν-συζητητές του»

  9. @Παπς καλέ μου φίλε, μα την Παναγιά, είπα μη και σου κόψω τη φόρα να το βουλώσω, αλλά εσύ αδεφέ μου δεν πιάνεσαι πλέον.
    Νοιώθεις από μόνος δικαιωμένος
    (ουδέν αναληθέστερο)
    ενώ στην πραγματικότητα, άλλο δεν κάνεις, πάρεξ να κατεβάζεις από τα πιο σκονισμένα «θεωρητικά» ράφια,
    (συχώρεσέ με, για μένα παλαιοημερολογίτικα απλώς, και δη κακοερμηνευμένα!)
    θεωρίες με αφόρητες γενικούρες
    (να περιμένω μήπως το επόμενό σου εγχείρημα να αφορά την δημιουργία υπεραξίας;)
    για ντεμέκ και καλά στρατηγικούς τομείς δήθεν του Δημοσίου που πρέπει -λέει-να ελέγχονται λέει από το Δημόσιο
    (ποιός αλήθεια το λέει αυτό σήμερα, και μη μου ξαναπεις σε παρακαλώ ιστορίες για αγρίους, εγγλέζικα τρένα, και καλιφορνέζικη ενέργεια)_κ
    και δη με τον έλεγχο της ιδιοκτησίας τους!
    (Τέτοιες -μην τις χαρακτηρίσω- έλεγαν και οι παλαιοπασόκοι, καλέ μου φίλε, και τώρα δεν σταυρώνουν κουβέντα, στο δημόσιο διάλογο, βλέπειπεις πού κατάντησαν, τους έφαγε η μαρμάγκα του περιθωρίου).

    -Λοιπον απαξ δια παντός, Παπς, και για να μην ξανα-ανακαλύψουμε «μηνί Σεπτεμβρίω έτει σωτηρίω 2010 από Θεογεννέσεως»)τον τροχό (ΕΛΕΟΣ!):
    *Το μόνο στο οποίο λειτουργεί αναδιανεμητικά η δημόσια ιδιοκτησία «στρατηγικών» τομέων του Δημοσίου, είναι η «ες άπειρον αναπαραγωγή ελλειμμάτων και χρεών», τα οποία γενναιόδωρα αναδιανέμονται έτσι στον γενικό πληθυσμό δια της φορολογίας για να αποπληρωθούν τα τεράστια χρέη που δημιουργούν, σαν καλή ώρα
    (αποδεδειγμένα και χωρίς την παραμικρή εξαίρεση).
    *Η σύγχρονη θεωρία του Κράτους, &Παπς καλέ μου, και ΕΣΥ ειδικά τόσο καλά το ξέρεις), αναδέχεται ελεγκτικές δυνατότητες και σκοπιμότητες
    (για όποιους έχουν τον αντίστοιχο πολιτικό προσανατολισμό)
    σκοπιμότητες από την πλευρά του Κράτους, ΜΟΝΟ στηριγμένη σε επιλογές του μικρότερου δυνατού ευέλικτου & απολύτως αποκεντρωμένου Κράτους-στρατηγείου, με την ταυτόχρονη πλήρη ανάθεση στο 100% του παραγωγικού ρόλου στους ιδιώτε. Και φυσικά με παράλληλη ιδιοκτησιακή συμμετοχή (έως και έλεγχο), ΜΟΝΟ στα παντός είδους ΔΙΚΤΥΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΔΙΑΝΟΜΗΣ!.
    Το μικρό κράτος-Στρατηγείο, επωφελείται από τον υγιή ανταγωνισμό των ιδιωτών παραγωγών, και με ευέλικτα ΤΟΠΙΚΑ ΣΥΜΦΩΝΑ, παρέχει στους πολίτες-καταναλωτές υπηρεσιών & πόρων (πχ. ενέργειας) τα πάντα κατά τον συμφερότερο γι αυτούς τρόπο.

    Χρησιμοποιώντας ΦΥΣΙΚΆ παράλληλα, και το όπλο των τοπικών επιδοτήσεων, εκεί που χρειάζεται δραστική περικοπή στα κόστη παραγωγής και διάθεσης, και πάλι ΜΟΝΟ για να μπορεί να αποφύγει στρεβλώσεις ο ανταγωνισμός των παραγωγών.
    Τέρμα πια το κράτος-παραγωγός-έμπορος-διαμορφωτής πλαστής απασχόλησης, παπς, και όσο γρηγορότερα το καταλάβουμε, τόσο το καλύτερο για την έρμη την ψωροκόσταινα.
    Δεν πρόκειται, καλέ μου @παπς, μόνο & μόνο για να δικαιώσω «παλιές σελίδες», δογματικές ή μη
    (που εσύ ξέρεις πως προσωπικά, ΠΟΤΕ ούτε τόση σημασία τους έδωσα, ούτε τις απομνημόνευσα συσταίνοντάς τες για «πάσα νόσο και -ιδίως- μαλακία»)

    να αποστω από το δικό μου «δόγμα» από 17 χρονώ παιδί, που έλεγε εκείνο το
    «salus patriae suprema lex».
    (Πολύ αργότερα προέκυψε εκείνο το ανακουφιστικό «να σκέφτεσαι σε παγκόσμια κλίμακα, να δρας σε τοπική..»).
    Κι αν αυτό με έκανε (ή ακόμα & τώρα με κάνει) λιγότερο διεθνιστή (που ΔΕΝ), χέστηκα, ειλικρινώς σου λέω!
    Τόσο το καλύτερο δλδ για τον εθνικισμό αν «φάρδυνε» τόσο και δεν το πήραμε πρέφα.(που πάλι ΔΕΝ)..

  10. Κα Ένη

    έχω πράγματι απορία : Που είδατε ειρωνεία προς εσάς στη ρητορική μου ερώτηση ;;;

    Ξέρετε εδώ και καιρό την έντονη δυσπιστία μου απέναντι στους πολιτικούς που κυβερνούν , και των δύο αποχρώσεων , δυσπιστία που βασίζεται σε εμπειρία μακρόχρονη και όχι σε όψιμες απογοητεύσεις . Αυτήν ακριβώς τη δυσπιστία , εκφράζω με το ερώτημα , γιατί , όπως και εσείς γνωρίζετε , έχουν εμφανιστεί διαχρονικά πολλοί «διαχειριστές» της καθημερινότητας με την «ευγενή» φιλοδοξία να μας λύσουν τα «άμεσα» προβλήματα της καθημερινότητας και στο μέλλον , μετά το Γιωργάπη , θα εμφανιστούν και άλλοι. Αυτό που λέω μέσω αυτού του ερωτήματος , αν δεν το καταλάβατε , είναι ότι πέραν του ζητήματος της εμπιστοσύνης τίθεται και το ζήτημα του άξονα και της προοπτικής και ελπίζω να μου παραχωρείτε το δικαίωμα να θεωρώ ότι ο άξονας που διατρέχει όλη τη πορεία των μέχρι και σήμερα «εθνοσωτήρων» είναι βαθύτατα συντηρητικός , ενώ οι προοπτικές που διαφαίνωνται είναι κατ ελάχιστον γκρίζες για να μη πω feld grau….

    Διαπιστώνω δε ότι αυτή τη «συζήτηση» μάλλον εκνεύριζε εσάς , παρά εμένα ( όπως διατείνεστε παραπάνω ) .

    Καργουδέστατε , πέραν του γεγονότος ότι διαβάζεις το Παπούλη ( Παπούλο κατά τη Κα Ένη ) επιλεκτικά : δεν μιλώ ΜΟΝΟ για ιδιοκτησία του κράτους στις επιχειρήσεις παραγωγής των ανωτέρω βασικάν αγαθών , αλλά εναλλακτικά για μετοχική συμμετοχή ή / και έλεγχο , προσπαθείς με αυτό σου το σχόλιο να με φέρεις στα δικά σου νερά 🙂

    Να δώσω ένα παράδειγμα πρόσφατο : αυτό το διάστημα έγινε της πόπης το κάγκελο με τους αγρότες που συνωστίστηκαν ως άλλοι Ρεπούσιοι πρόσφυγες στις κατά τόπους νομαρχίες για να καταθέσουν αιτήσεις για φωτοβολταϊκά. Το τυρί το είδανε , η φάκα παραμένει under camouflage . Στόχος υποτίθεται να δημιουργηθεί μια σημαντική βάση μικρών ενεργειακών παραγωγών με ΑΠΕ , όπου το κόστος παραγωγής στη πραγματικότητα με τις υπεσχημένες τιμές θα επιδοτείται . Το κράτος στρατηγείο που λες , δια της ΡΑΕ και του ΔΕΣΜΗΕ , θα επιλέγει να αγοράσει τη παραγόμενη ενέργεια σε τιμές που καθορίζωνται ήδη για την επόμενη υποτίθεται μακροχρόνια περίοδο. Ελπίζεται έτσι ότι στο μέλλον , και όσο η αγοραία τιμή της ενέργειας θα αυξάνει σχεδόν νομοτελειακά , η επιδότηση δεν θα χρειάζεται , αφού το κόστος παραγωγής θα υπολείπεται πλέον της αγοραίας τιμής. Παράλληλα η άλλη μέθοδος , δια των ανεμογεννητριών , που απαιτεί πολύ μεγαλύτερα κεφάλαια και συσσωρεύσεις , αλλά παρέχει ενέργεια συνεχώς το 24ώρο , παραμένει στα χέρια ολίγων. Τι θα συμβεί στο μέλλον ; Απλά οι χρεωμένοι στις τράπεζες αγρότες που θα κααααθονται και θα «εισπράττουν» θα διαπιστώσουν σε βάθος χρόνου ότι ο ΔΕΣΜΗΕ θα αγοράζει την απαραίτητη ενέργεια όλο και περισσότερο από μεγάλους παραγωγούς σε τιμές σαφώς χαμηλότερες και με οικονομίες κλίμακας προφανώς πιό ευνοϊκές. Όμως ο τραπεζικός δανεισμός γίνεται με πρόβλεψη ότι η παραγόμενη ενέργεια θα αγοράζεται οπωσδήποτε από το Δίκτυο και μάλιστα σε τιμές βα΄θους χρόνου σταθερές ή ανερχόμενες. Τελικά πολλοί από τους σήμερα συνωστιζόμενους θα βρεθούν στη δυσάρεστη θέση να πρέπει να πληρώνουν για εξυπηρέτηση δανείων για μια εγκατάσταση που δεν αποφέρει έσοδα , ούτε βεβαίως εισόδημα για τους αγρότες. Θα έρθουν τότε οι καλές τράπεζες που παίζουν σήμερα στο συγκεκριμένο παίγνιο να κατασχέσουν και το χωράφι και την εγκατάσταση και ό, τι άλλα collaterals έχουν σήμερα δεσμευθεί ( γιατί οι παικταράδες των τραπεζών ζητούν και πρόσθετες έγγειες εξασφαλίσεις πέραν του χωραφιού και του εξοπλισμού )
    Θα αναλάβουν δε αυτές τη λειτουργία και εκμετάλλευση των υπαρχουσών εγκαταστασεων και μάλιστα en bloc , με άλλους όρους προφανώς έναντι του ΔΕΣΜΗΕ.
    Δεν χρειάζεται να συνεχίσω …. δεν φιλοδοξώ βάσιμα να ζω όταν θα συμβαίνουν αυτά τα ορέα αλλά αυτά προβλέπω . Γνωρίζεις Βάγγο μου ότι δε ζω στο κλεινόν άστυ , άρα γνωρίζω τα σχετικά από τοπικούς φίλους και γνωστούς που το έψαξαν καλά το ζήτημα , άλλοι συνωστίστηκαν , άλλοι όχι.

    Προς τι το παραπάνω παράδειγμα ;

    Για να δείξω ακριβώς ότι η διάχυση της επιχειρηματικότητας σε τέτοιους ειδικής σημασίας κλάδους περιέχει παγίδες και ζητήματα που οι θιασώτες του laissez passer laissez faire σκοπίμως αγνοούν. Αλήθεια μήπως η λύση για τις αστικές συγκοινωνίες είναι οι «λεωφορειούχοι» του Μητσοτάκη ; που θα επιδοτούνται μέχρι η τιμή του εισιτηρίου να φτάσει και να ξεπεράσει το κόστος ; Αν υποθέσουμε ότι πέραν της υπαρκτής κακοδιαχείρισης το έλλειμα οφείλεται και στο γεγονός ότι το οριακό κόστος παραγωγής στο κλάδο υπερβαίνει ( και πράγματι έτσι είναι ) το οριακό έσοδο ( = σταθερή τιμή ) θα ήταν σκόπιμο σε σχετικά σύντομο χρόνο το εισιτήριο να πάει πχ στα 2 ευρά. Αυτό σημαίνει κατ ελάχιστον αύξηση του κόστους μεταφοράς για το μέσο εργαζόμενο κατά 1 πενηντάρικο το μήνα ή κατά 600 ευρά ( ένα μελλοντικό μισθό 😉 ) το χρόνο. Αντί επομένως να πληρώσει η κοινωνία επιδοτώντας , θα πληρώσει ο κάθε πολίτης αδιακρίτως ή μάλλον αυτός που αναγκαστικά ( λόγω εισοδήματος και μισθωτής εργασίας ) θα χρησιμοποιεί το μέσον.

    Η στροφή προς το Κράτος στρατηγείο που λες , το οποίο με κοινωνική «ευαισθησία» θα αναδιανέμει το εισόδημα με παροχές επαιτείας στα «αδύναμα» ( και κατ’ επιλογήν ) κοινωνικά στρώματα είναι το φρούτο που προβάλλεται εδώ και χρόνια ( και χθές στο ΟΣΛΟ από τους εγκεφάλους των διοργανωτών του ΔΝΤ ). Είναι το ματζούνι που προτείνεται σε όλες εκείνες τις χώρες που είχαν / έχουν ακόμα κάποιες οργανωμένες δομές κοινωνικού κράτους . Και ο στόχος ήταν και είναι σταθερός αποδιάρθρωση , αποδόμηση κάθε παρεμβατικότητας , κάθε συλλογικότητας , κάθε φραγμού στην ασύστολη αγορά.

    Εξασφάλιση ότι το μεγάλο κεφάλαιο θα λειτουργεί ελεύθερα και εν πολλοίς ασύδοτα σε καθεστώς πλήρους απορρύθμισης , αφού η εποχή της αγαστής συνεργασίας κράτους και κεφαλαίου έχει περάσει οριστικά με την εμφάνιση των αναδυόμενων οικονομιών ( που ακολουθούν όμως ακριβώς αυτό το μοντέλο )

    Θα τελειώσω με δύο παρατηρήσεις:

    όπως προφανώς γνωρίζεις οι πλέον λυσσώδεις πολέμιοι του federal theater project ( του FDR ) στο τέλος της δεκαετίας του 30 ήταν τεξανοί πολιτικάντηδες του δημοκρατικού κόμματος , οι ίδιοι που πολεμούσαν συστηματικά την αγροτική πολιτική του Wallace. Γιατί αγαπητέ μου Καργουδέστατε είναι πιό εύπεπτες και πιό αποτελεσματικές οι αιτιάσεις των «προοδευτικών» παρά οι κραυγές της «μαύρης αντίδρασης» ( μερικές φορές παραδέχομαι , ότι λόγω ακριβώς των σχέσεων στοργής που μας δένουν , ρίχνω χτυπήματα κάτω από τη ζώνη )

    Και τέλος το απόφθεγμα » Think globally , act locally » μπορεί να έχει διάφορες χρήσεις 😉 🙂

  11. Παπούλη
    Το «Παπούλο» οπως αντιλαμβάνεσαι ηταν πληκτρολογικό λάθος και δεν το ειδα. Σόρυ.

  12. @Παπς
    (ακόμα αναμένω τλφ για προσδιορισμό επόμενης αφίξεώς σου) το σχόλιό σου, όπως πάντα αναλυτικότατο.
    Πέραν του ότι (ως γνωρίζεις) είναι περίπου η ώρα που πάω στο «μαγαζί», να πω έτσι για αρχή, ότι δεν μιλάς με κανένα φιλελεύθερο τεκνό για να ακούσεις για «λαϊκούς καπιταλισμούς» και παραδείσιες «επιχειρηματικές διαχύσεις».
    Για «ιδιώτες παραγωγούς» απλά μίλησα ο δόλιος, και δή γι αυτούς τους σοβαρούς, που θα απομείνουν από το ξεσκαρτάρισμα να ολοκληρώσουν την πρωταρχική συσσώρευση που αναλογεί σε κάθε νέο παραγωγικό κλάδο, όπως αυτοί που εννοείς με την παραγωγή ενέργειας…
    Τα λέμε βρδάκι λοιπόν

  13. Κα Ένη μου αν προσέξατε το «Παπούλο» το έγραψα σε σχόλιο μου προς τον αγαπητό μου καργουδέστατο. 🙂 😉 δεν υπήρχε και δεν υπάρχει ποτέ λόγος να σκεφτείτε ότι θα σας παρεξηγήσω , διότι άλλο πράγμα η πολιτική αντιπαράθεση και άλλο πράγμα μια σχέση μεταξύ προσώπων που γνωρίζονται εδώ και δεκαετίες….. 😉

    Άλλωστε το παραπάνω άρθρο – σχόλιο μου βρίθει ανορθογραφιών και παροραμάτων… 😉

    καργουδέστατε , δεν γνωρίζω ακόμα για άφιξη μου στο κλεινόν , θα τα πούμε το βραδάκι , άλλωστε ακόμα περιμένω εκείνο το τλφ «μετά τις 8» όταν θα τελείωνες από το «μαγαζί» 😉 🙂

  14. παπς το κοίταξα , δεν έχει 😉

  15. ΤΩΡΑ δεν έχει Κάπταιν 🙂

  16. (άσχετο)
    Διάβασες την άποψη του Παπαδημητρίου για τις τράπεζες? Εαν όχι κάντο , θεωρώ ότι είναι από τους ελάχιστους που τολμούν να πουν αυτήν την ώρα, που οι σταθερές καταρρέουν και πεπατημένες δεν υπάρχουν, δυνατά την άποψη τους

  17. του Βάμβη του τούμπα εννοείς ή άλλου ορέ Κάπταιν ( λίνκ παίζει ; )

  18. καλημέρα παπούλη
    Το παρακάτω είναι, αν και δεν αφορά μόνο στις τράπεζες

    https://carnagio.wordpress.com/2010/09/14/

  19. Το είδα Κάπταιν και ευχαριστώ… 😉

  20. Παπούλης 14/9 3,12 μμ.

    Ασφαλώς Παπούλη η πολιτική αντιπαράθεση δεν εχει να κάνει σε τίποτα με τις ανθρώπινες σχέσεις. Ουτε σε παρεξηγώ ουτε με παρεξηγείς, απλά δεν συμφωνούμε πολιτικά. Οι απο δεκαετίες οικογενειακές σχέσεις ειναι ενας ακατάλυτος δεσμός που βασίζεται σε θερμές φιλικές σχέσεις πολύ κοντινών και αγαπημένων μας προσώπων. 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: