«Απελευθέρωση» των αγορών και καρτέλ

από kapetanios

Απελευθέρωση της ενέργειας

Του Β. Βιλιάρδου

http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2165.aspx

«..Τόσο οι ιδιωτικοποιήσεις, όσο και η «απελευθέρωση» των αγορών (το άνοιγμα των «κλειστών» επαγγελμάτων κλπ), ακολουθούν τον παρακάτω απλουστευμένο δρόμο:

(α)  Η «κοινή γνώμη» πείθεται έντεχνα ότι (κυρίως μέσω των ΜΜΕ, συνειδητά εκ μέρους τους ή όχι), το άνοιγμα των αγορών θα έχει θετικά αποτελέσματα στη διαμόρφωση των τιμών καταναλωτή – οι οποίες τότε θα ακολουθήσουν πτωτική πορεία. Έτσι, ο «λαός» τοποθετείται εχθρικά απέναντι σε όλους εκείνους, οι οποίοι «επαναστατούν», εκμηδενίζοντας δυστυχώς τις όποιες αντιδράσεις τους (απεργίες, διαδηλώσεις κλπ).
Σε κάποιες ειδικές περιπτώσεις, δημιουργούνται σκόπιμα οι προϋποθέσεις «λαϊκών αντιδράσεων» απέναντι στα κρατικά μονοπώλια («black out» κλπ), έτσι ώστε να αποδυναμωθούν εντελώς τα τυχόν δραστήρια συνδικαλιστικά κινήματα τους – να χάσουν την υποστήριξη της κοινής γνώμης δηλαδή και να βρεθούν αντιμέτωπα με εχθρικά ΜΜΕ, όπως έχει συμβεί σε κάποιες άλλες χώρες, στις οποίες «εισέβαλλε» το εξαιρετικά ικανό και έμπειρο ΔΝΤ.

(β)  Οι αγορές ανοίγουν «με εντολή των Θεσμών» (ΔΝΤ, κυβερνήσεις, διακρατικές ενώσεις κλπ) οπότε, στα πρώτα στάδια της διαδικασίας, εντείνεται ο ανταγωνισμός μεταξύ των επαγγελματιών ή των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα πράγματι την «υποχώρηση» των τιμών – επομένως, τεκμηριώνεται απόλυτα το «αξίωμα», το βασικό «δόγμα» καλύτερα του διεθνούς κεφαλαίου.

(γ)  Η υποχώρηση των τιμών οδηγεί στη χρεοκοπία πολλούς επαγγελματίες ή μικρομεσαίες εταιρείες, οι οποίες δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν με το συνεχώς αυξανόμενο ανταγωνισμό – πόσο μάλλον όταν «υποδαυλίζουν» την αδυναμία τους οι τράπεζες, αρνούμενες «κατ’ εντολήν» να τους εγκρίνουν δάνεια. Εκτός αυτού, προβληματίζει τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις, κοινωφελείς ή μη (όπως για παράδειγμα τη ΔΕΗ, την ΕΥΔΑΠ, την ΕΥΑΘ κλπ) οι οποίες, μη έχοντας τη δυνατότητα να ανταγωνιστούν τις πολυεθνικές που «εισβάλλουν» στα εθνικά εδάφη τους, υποχρεώνονται στην εκποίηση τους – στην απορρόφηση τους δηλαδή από αυτές.

Προφανώς οι ίδιες σπάνια μπορούν να επεκταθούν στα «ξένα εδάφη», αφού η μικρή εσωτερική αγορά τους δεν επιτρέπει την ενίσχυση ενδεχομένων επεκτατικών προγραμμάτων – όπως συμβαίνει με τις πολυεθνικές των ισχυρών κρατών, δια των μεθόδων του damping (υψηλές τιμές στις εθνικές αγορές τους, χαμηλές στις εξωτερικές επιδοτήσεις, του εργατικού κόστους κ.α.) ή άλλων.

(δ)  Ο αριθμός των επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται πλέον στην εκάστοτε αγορά που απελευθερώνεται μειώνεται διαρκώς, με αποτέλεσμα το περιορισμό του ανταγωνισμού και την εγκαθίδρυση «ολιγοπωλιακών δομών» (ουσιαστικά, νέο-φεουδαρχικών). Η μισθοί μειώνονται και η ανεργία αυξάνεται – αφενός μεν από τις επιχειρήσεις που χρεοκοπούν, αφετέρου δε από τις απολύσεις, με τις οποίες οι πολυεθνικές τείνουν να εξορθολογήσουν τη λειτουργία τους και να μεγεθύνουν τα κέρδη τους. Οι σχετικά ελάχιστες επιχειρήσεις που απομένουν, δεν έχουν κανέναν αντικειμενικό λόγο να διατηρήσουν τον προϋπάρχοντα τιμολογιακό ή μισθολογικό ανταγωνισμό.

(ε)  Οι τιμές αρχίζουν να αυξάνονται, ενώ στη συνέχεια ξεπερνούν κατά πολύ τα επίπεδα πριν την «απελευθέρωση» – έτσι ώστε οι πολυεθνικές εταιρείες που έχουν πλέον κυριαρχήσει, να υπερκαλύψουν τις αρχικές τους «επενδύσεις», οι  οποίες είχαν απώτερο στόχο τη μόνιμη εγκατάσταση των «ολιγοπωλιακών δομών». Χωρίς καμία αμφιβολία, είναι πλέον πολύ αργά τότε να αντιδράσουν οι καταναλωτές.

Ολοκληρώνοντας, θεωρούμε σκόπιμη την τεκμηρίωση της παραπάνω ανάλυσης μας, ειδικά όσον αφορά την εξέλιξη των τιμών καταναλωτή σε μία αγορά που «απελευθερώνεται», με τη βοήθεια της πραγματικότητας σε μία ισχυρή χώρα, με σχετικά φτωχούς κατοίκους:  στη Γερμανία, όπου το 20% των εργαζομένων της αμείβεται δυστυχώς με λιγότερα από 5 € την ώρα (μικτά, πηγή: Spiegel).

ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΙΜΕΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΗ

“Σε σύγκριση με τον Απρίλιο του 1998, με το έτος δηλαδή που απελευθερώθηκε η αγορά του ηλεκτρικού ρεύματος”, διαβάζουμε στις γερμανικές εφημερίδες του 2006 (FAZ), όχι μόνο εκμηδενίσθηκαν τα αρχικά κέρδη της απελευθέρωσης για τους καταναλωτές αλλά, αντίθετα, επιβαρύνθηκαν πολύ περισσότερο. Τα γερμανικά νοικοκυριά είναι υποχρεωμένα σήμερα να πληρώνουν πάνω από 25% ακριβότερα το ρεύμα, ενώ η βιομηχανία γύρω στο 15%. Οι τιμές του φυσικού αερίου ευρίσκονται στα ανώτερα επίπεδα της ΕΕ, ενώ οι βιομηχανικές επιχειρήσεις με περιορισμένη κατανάλωση ρεύματος, πληρώνουν τις ακριβότερες τιμές στην Ευρώπη. Ένα μέσο γερμανικό νοικοκυριό πληρώνει  19,83 σεντς την κιλοβατώρα, όταν ένα αντίστοιχο γαλλικό μόλις 12,20 σεντς – ένα ελβετικό 12,12 και ένα ελληνικό περί τα 10,00 σεντς”.

Παρά το υψηλό επίπεδο των τιμών”, συνεχίζει το άρθρο από τον Αύγουστο του 2006, “οι περισσότερες εταιρείες παροχής ηλεκτρικού ρεύματος έχουν καταθέσει αιτήσεις αύξησης των τιμών τους για το 2007, μεταξύ 7% και 20%, στα υπεύθυνα τοπικά κοινοβούλια. Οι επιχειρήσεις αυτές αιτιολογούν τις αιτήσεις αύξησης των τιμών του ηλεκτρικού ρεύματος, στη βάση των αυξήσεων της τιμής αγοράς του – έτσι όπως αυτή διαμορφώνεται από το χρηματιστήριο ενέργειας της Λειψίας. Η εκμετάλλευση των καταναλωτών από το ολιγοπώλιο της ενέργειας, η οποία ευρίσκεται στα χέρια τεσσάρων μόλις επιχειρήσεων (Eon, RWE, Vattenfall και ENBW), θα πρέπει, σύμφωνα με την κυβέρνηση, να καταπολεμηθεί άμεσα”.

Ακριβώς τέσσερα χρόνια αργότερα (Αύγουστος του 2010), διαβάζουμε ξανά στις γερμανικές εφημερίδες (Zeit): “Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, οι ενεργειακοί όμιλοι αύξησαν υπερβολικά τις τιμές τους, «αφαιρώντας» από καταναλωτές πολλά εκατομμύρια Ευρώ. Οι τιμές αυξήθηκαν με απαράδεκτες δικαιολογίες, ενώ φαίνεται ότι εκμεταλλεύτηκαν τη μονοπωλιακή δομή τους εις βάρος των καταναλωτών. Κανείς δεν μπορεί να ισχυρισθεί ότι επικρατεί ανταγωνισμός μεταξύ τους. Η τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος ακολουθεί την ίδια πορεία εδώ και πολλά χρόνια – είναι μονοδρομημένα ανοδική”. Φυσικά, η τιμή αγοράς του ηλεκτρικού ρεύματος στη Γερμανία, διαμορφώνεται με τη βοήθεια του χρηματιστηρίου ενέργειας της Λειψίας – με τη συμμετοχή του χρηματοπιστωτικού κλάδου δηλαδή, έτσι ακριβώς όπως συνέβη με την Καλιφόρνια και την Enron.

Τα δύο παραπάνω άρθρα των γερμανικών εφημερίδων, με τέσσερα χρόνια διαφορά μεταξύ τους, είναι χαρακτηριστικά, σε σχέση με την απελευθέρωση των αγορών, καθώς επίσης με το κατά πόσο ωφέλιμες είναι γενικά (όχι μόνο για την Ελλάδα) οι ιδιωτικοποιήσεις των κοινωφελών επιχειρήσεων για τον καταναλωτή.

Είναι δε σε όλους γνωστή η ιστορία του μεγάλου αμερικανικού ενεργειακού ομίλου Enron, ο οποίος ουσιαστικά έφερε στα πρόθυρα της χρεοκοπίας την 8η μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου, την Καλιφόρνια – μεταξύ άλλων αυξάνοντας συνεχώς, με πλήρη αδιαφάνεια, τις τιμές πώλησης του ηλεκτρικού ρεύματος (η αγορά ενέργειας των Η.Π.Α. απελευθερώθηκε, παραδόθηκε δηλαδή στο Καρτέλ, το 1992). Επίσης γνωστή είναι και η τραγωδία των κατοίκων της Χιλής, μετά την ιδιωτικοποίηση όλων των εταιρειών ύδρευσης της χώρας τους (ξεραίνονται οι καλλιέργειες τους, λιμοκτονούν, έχουν τεράστιες ελλείψεις πόσιμου νερού κλπ).

Συμπληρωματικά, ίσως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι, οι τρείς μεγαλύτεροι κλάδοι της παγκόσμιας οικονομίας είναι το πετρέλαιο, ο ηλεκτρισμός και το νερό – γεγονός που καθιστά περιζήτητες από το Καρτέλ όλες εκείνες τις κρατικές επιχειρήσεις, οι οποίες δραστηριοποιούνται στους συγκεκριμένους, ουσιαστικά μονοπωλιακούς τομείς (επίσης στα τυχερά παιχνίδια, όπως ο ΟΠΑΠ). Προφανώς κάτι παραπάνω από εμάς θα γνωρίζει το Καρτέλ, έχοντας ανέκαθεν αυτές τις προτεραιότητες. «

Advertisements
Ετικέτες:

24 Σχόλια to “«Απελευθέρωση» των αγορών και καρτέλ”

  1. Κάθε ομοιότητα με τις εξελίξεις που είτε τρέχουν είτε δρομολογούνται στις μέρες μας, είναι απλή σύμπτωσις

  2. Τον έψαχνες πολύ τον συγγραφέα-πρακτικό οικονομολόγο-διανομέα ειδών εστίασης στη Γερμανία,
    (άμα ρωτήσω τώρα τι απέγινε επιχειρηματικώς η εταιρία ‘Κ & Β» που παρουσιάζεται στην ιστοσελίδα τους, θα γίνω κακός άνθρωπος;)
    ρε συ @Καπετάνιε, για να μας τον λινκάρεις κιόλας;
    (δεν κατάλαβα γιατί, πειράζει;)

    Μήπως να φωτίσει τα σκότη όλων ημών του «λαού» -όπως επί λέξει ο ίδιος ο σαμάνος-αναλυτής(;) σου προσφυώς(!) αναφέρει, (που τοποθετούμαστε -λέει- ως «λαός» «…εχθρικά απέναντι σε όλους εκείνους που «επαναστατούν»…», δλδ τρία πουλάκια κάθονταν…).
    Πειράζει επίσης να ρωτήσω ο αφελής, αν
    -κατά τη γνώμη του εμπειροτέχνη-οικονομολόγου-επιχειρηματία, ή άλλου τινός συν-σχολιαστή-
    υπάρχει άλλος τρόπος ελέγχου των τιμών, πέραν ή του ανταγωνισμού (με τήρηση φυσικά των κανόνων του) εν δημοκρατία, ή
    του αυταρχικού διοικητικού ελέγχου εν μη-δημοκρατία;

  3. @καπετανιος
    H αγορά της ενέργειας είναι ήδη απελευθερωμένη εδω και χρόνια χωρίς μέχρι σήμερα οι φιλόδοξοι και διασώστες επενδυτές να μας δείξουν τις δυνατότητες και την επιχειρηματική τους δεινότητα.
    Αυτό που δρομολογείται σήμερα δεν είναι η απελευθέρωση αλλά η διευκόλυνση τους μέσω της απαξίωσης της ΔΕΗ, τον κατατεμαχισμό της ,και την εκποίησή της με την πώληση λιγνιτικών μονάδων

    @Β.Δ. Καργουδης
    O Βιλιάρδος περιγράφει επακριβώς πως η «απελευθέρωση» στρέφεται ενάντια στην ανταγωνιστικότητα και στο εισόδημα των καταναλωτών.
    Το παράδειγμα της Γερμανίας είναι αποκαλυπτικό==> για τους μη αφελείς
    «Ένα μέσο γερμανικό νοικοκυριό πληρώνει 19,83 σεντς την κιλοβατώρα, όταν ένα αντίστοιχο γαλλικό μόλις 12,20 σεντς – ένα ελβετικό 12,12 και ένα ελληνικό περί τα 10,00 σεντς” Για ποια ανταγωνιστικότητα μέσα από την απελευθέρωση μπορεί να γίνει λόγος μετά την ανάγνωση της τιμολόγησης ;

  4. Βάγγο

    ας επικεντρωθούμε στη βιωμένη οικονομική πραγματικότητα και όχι σε αυτά που λέει ο αρθρογράφος. Η «απελευθέρωση» μπορεί να φέρει αποτελέσματα μόνο σε αγορές που μπορούν αντικειμενικά να λειτουργήσουν σε συνθήκες πλήρους ανταγωνισμού. Η ενέργεια υπό τις παρούσες συνθήκες αποτελεί πεδίο εφαρμογής αυτών των συνταγών για λόγους το ίδιο βρώμικους , όσο και τα συσσωρευμένα άγη που διατείνονται ότι θα εκριζώσουν .

    Ο Keynes και η Robinson τα έχουν δείξει εδώ και δεκαετίες , η γενική ισορροπία είναι το μέγα παραμύθι που τώρα θυμήθηκαν να το αναστήσουν οι διάφοροι αφεντάδες ώστε να τους χειροκροτούν οι εγκάθετοι , τα λαμόγια και οι αμόρφωτοι. και να σημειώσω ότι η δημοκρατία΄δεν είδε τις καλύτερες μέρες της στη Δύση σε συνθήκες άκρατου φιλελευθερισμού , αλλά σε συνθήκες κευνσιανισμού και New Deal.

  5. Αγαπητέ Στέλιο, ο Β. για την ακρίβεια περιγράφει αυτό που ΜΟΝΟ εκείνος και εσύ -και τινες άλλοι είναι η αλήθεια «ολιγάριθμοι πελταστές και ψιλοί οπλίτες»- αντιλαμβάνονται αφελώς σαν την εξέλιξη της κρίσης της ευρωπαϊκής στην οικονομική ατμομηχανή της, που όλως τυχαίως (μην το ακούτε, μην του δίνετε σημασία, μείνετε με την πίστη σας) έχει βάλει στο φουλ τις παραγωγικές και εξαγωγικές της μηχανές υποχρεώνοντας σε αναθεωρήσεις μεγεθών, μπας και σύρει και μας από πίσω να αποφύτγουμε τα χειρότερα.
    Αν μου βρεις άλλη ευρωπαϊκή χώρα όπου απόψεις περιθωριακές και πάντως τραγικά μειψηφικές εμφανίζονται με το θράσος χιλίων πιθήκων που εμφανίζονται εδώ παριστάνοντας την οικονομική & πολιτική ορθοδοξία (κόντρα πάντα στα στοιχεία!), θα σε παραδεχτώ…

  6. @Παπς καλέ μου φίλε, καμιά αντίρρηση, πως όταν δούμε την πραγματικότητα
    (και όχι τις… να μην τις χαρακτηρίσω ερασιτεχνών εξαγωγέων που ελέω ΣΥΡΙΖΑ παριστάνουν και τους φωστήρες της τρισηλίου οικονομικοπολιτικής θεότητας)
    εύκολα μπορούμε να πούμε πως ο ανταγωνισμός, γενικά σαν καθολική αναπτυξιακή ρήτρα, νοείται ΜΟΝΟ όταν προηγηθούν ολοκληρώσεις και συσσωρεύσεις κεφαλαιακές, θεσμικές, ακόμα και πολιτσμικές.
    Σύμφωνοι επ αυτού.

    Όταν όμως μιλάμε για επί μέρους εγχειρήματα ελέγχου τιμών σε έναν κλάδο πχ που άπτεται του λαϊκού εισοδήματος και υπό προϋποθέσεις μπορεί να το φαλκιδεύσει, η εξασφάλιση συνθηκών πραγματικού ανταγωνισμού, είναι ΜΟΝΟ ένα μέρος από το οπλοστάσιο που είναι στη διάθεση των κυβερνώντων.
    Σ αυτή τη διατύπωση δλδ πού είναι το ακραίο και παράλογο;

    Και ύστερα, μην είσαι και τόσο σίγουρος πως οι «αφεντάδες», εκείνο που ΣΗΜΕΡΑ επιδιώκουν στη ΦΑΣΗ ΑΥΤΗ, είναι γενικά η μεγιστοποίηση των κερδών, και όχι η διάσωση των θέσεων που κατέχουν στις επί μέρους παραγωγικές μηχανές…
    Νάσαι καλά.
    Και, καλημέρα σε όλους, που κακώς την παράλειψα στο σχόλιό μου που απευθυνόταν σε σένα, φίλε @Στέλιο…

  7. @Παπς καλέ μου φίλε, καμιά αντίρρηση, πως όταν δούμε την πραγματικότητα
    (και όχι τις… να μην τις χαρακτηρίσω ερασιτεχνών εξαγωγέων που ελέω ΣΥΡΙΖΑ παριστάνουν και τους φωστήρες της τρισηλίου οικονομικοπολιτικής θεότητας)
    εύκολα μπορούμε να πούμε πως ο ανταγωνισμός, γενικά σαν καθολική αναπτυξιακή ρήτρα, νοείται ΜΟΝΟ όταν προηγηθούν ολοκληρώσεις και συσσωρεύσεις κεφαλαιακές, θεσμικές, ακόμα και πολιτσμικές.
    Σύμφωνοι επ αυτού.

    Όταν όμως μιλάμε για επί μέρους εγχειρήματα ελέγχου τιμών σε έναν κλάδο πχ που άπτεται του λαϊκού εισοδήματος και υπό προϋποθέσεις μπορεί να το φαλκιδεύσει, η εξασφάλιση συνθηκών πραγματικού ανταγωνισμού, είναι ΜΟΝΟ ένα μέρος από το οπλοστάσιο που είναι στη διάθεση των κυβερνώντων.
    Σ αυτή τη διατύπωση δλδ πού είναι το ακραίο και παράλογο;

    Και ύστερα, μην είσαι και τόσο σίγουρος πως οι «αφεντάδες», εκείνο που ΣΗΜΕΡΑ επιδιώκουν στη ΦΑΣΗ ΑΥΤΗ, είναι γενικά η μεγιστοποίηση των κερδών, και όχι η διάσωση των θέσεων που προς ώρας κατέχουν στις επί μέρους παραγωγικές μηχανές…
    Νάσαι καλά.
    Και, καλημέρα σε όλους, που κακώς την παράλειψα στο σχόλιό μου που απευθυνόταν σε σένα, φίλε @Στέλιο…

  8. Για να μην επαναλαμβάνω και να τα λέω «με δικά μου λόγια», απόλυτα σύμφωνη με βρίσκουν οι παράγραφοι του Βαγγέλη 2 και 3 (μόλις πιο πάνω δις!!).
    Oi εκάστοτε οικονομικές θεωρίες ειναι πολύ ενδιαφέρουσες για συζήτηση, ομως αυτό που σήμερα «αναζητειται» ειναι η τρέχουσα πραγματικότητα.
    Ας γίνει λοιπόν πόλεμος στις άυξημένες τιμές (από τούς αρμόδιους), ας ελαφρυνθούν οι καταναλωτές απο έξοδα που οφείλονται σε συγκεκριμένες πολιτικές «αυξησης ποσοστου κέρδους» και εν συνεχεία να μπεί επίσημος φραγμός σε υπερκέρδη.
    Γι αυτό ειπα σε άλλο ποστ οτι η πρώτη προσπάθεια του αρμόδιου υπουργού ειναι οι τιμές και φυσικά τα άλλα επονται αναπόδραστα.

  9. @Β.Δ. Καργούδης
    Καλημέρα σας
    Οι πολιτικές κρίνονται εκ του αποτελέσματος και, εκ του αποτελέσματος κρίνοντας, η αγορά της ενέργειας στην χώρα μας είναι ιδιαίτερα καλή για τους πολίτες της.
    Λάβετε υπόψη σας και το γεγονός ότι η ΔΕΗ εξόν ότι παίζει τον σημαντικότερο ρόλο στον ενεργειακό σχεδιασμό και προγραμματισμό της πολιτείας (εξασφαλίζοντας γι αυτήν κυρίαρχο ρόλο , σε αντίθεση με τον υποβαθμισμένο της ρόλο στα «νέα δεδομένα») παίζει συνάμα κι έναν πολλαπλό ρόλο για το κοινωνικό σύνολο όπως παραδείγματος χάριν με τους ταμιευτήρες της στην διαχείριση νερών για αρδεύσιμες αγροτικές εκτάσεις, στις υδροδοτήσεις αστικών κέντρων κλπ.
    Λάβετε επίσης υπόψη ότι ακόμη και στην πατρίδα του καπιταλιστικού μοντέλου το οποίο ευαγγελίζεσθε και υπεραμύνεστε ακούγονται αρκετές φωνές σήμερα που ζητούν μια διαφορετική ενεργειακή πολιτική==> με το δημόσιο να αποκτά άποψη και λόγο στα δρώμενα.
    Ο ανταγωνισμός τον οποίον παρουσιάζετε ως πανάκεια πάσας νόσου και πάσας μαλακίας , έχει νόημα μόνο στην περίπτωση που μέσα απ αυτόν εξασφαλίζονται καλύτερες συνθήκες για τους πολίτες και τους καταναλωτές (κάνω τον διαχωρισμό γιατί ζούμε σε μια εποχή που ο πολίτης γίνεται αντιληπτός ως καταναλωτής και μόνο)

  10. Βάγγο

    Η ολοκλήρωση και συσσώρευση που αναφέρεις παραπάνω είναι αποτελεσματική για μείωση τιμών μόνο στο μέτρο που οι οικονομίες κλίμακας που επιτυγχάνονται αντανακλώνται στις τιμές και τα εισοδήματα. Αντίθετα , και πολύ συχνά στην οικονομική ιστορία , οι συσσωρεύσεις επέφεραν μεν ανάπτυξη , αλλά διαμορφώνοντας καρτέλ , επιδείνωσαν τη διανομή του εισοδήματος και επιβάρυναν στη πορεία τις τιμές.
    Σε νευραλγικούς τομείς όπως η ενέργεια η δημιουργία ισχυρών πόλων είναι , ακόμα , υποχρεωτική από πλευράς αποτελεσματικότητας. Επομένως ο κρατικός έλεγχος και συμμετοχή , με παράλληλη εξυγίανση της ΔΕΗ , είναι για μένα μονόδρομος.

    Μπορεί παραπάνω η αγαπητή μου κα Ένη να νομίζει ότι οι «οικονομικές θεωρίες» αδυνατούν να ερμηνεύσουν τη σημερινή κατάσταση και να δώσουν έδαφος για προτάσεις – λύσεις. Συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο….

  11. @Στέλιο, (σ αυτά που θέλω να σου πω ο πληθυντικός παρέλκει) κανενός καπιταλιστικού μοντέλλου δεν υπεραμύνομαι, κυριολεκτικά ΜΙΑ ΖΩΗ, και επ αυτού μπορούν να σε ενημερώσουν(για την περίπτωση που ψάχνεσαι!) και συσχολιαστές του καρνάγιου.

    Συμβαίνει όμως @Στέλιο μου, απ ότι τόσα χρόνια -και με ελαχιστότατες εξαιρέσεις ιδιοτελών μόνο περιπτώσεων-, είδα και κατάλαβα, ακριβώς αυτοί που κατάθεσαν θυσίες και ζωές ολόκληρες σε αγώνες κοινωνικούς-πολιτικούς αλλά και στρατιωτικούς όταν χρειάστηκε(;), και ανάλαβαν ευθύνες και ρίσκα ζωής, είναι εκείνοι που πηγαίνοντας στο -όσο κατά περίπτωση δύνανται- βάθος των κάθε φορά πραγμάτων και όχι γενικά σκατολογώντας από μνήμης με συνταγές, απαιτούν κι από τους συζητητές τους να κάνουν το ίδιο!
    Γιατί χρειάστηκε τόσο επώδυνα να μάθουν, πως ο Σατανάς του «αριστερού τυφλοσούρτη»
    (που συνήθως καλύπτει με την επίκλησή του τα νώτα απέναντι σε ενδεχόμενο κριτικής) οδηγεί ΠΑΝΤΑ στα λεγόμενα «Αριστερά» λάθη
    (όχι πως δεν υπήρξαν και της αντίθετης κατεύθυνσης, αυτά συνήθως πάνε μαζί, προσπαθώντας άτεχνα το ένα να διορθώσει το άλλο)
    Που αργότερα θεριεύουν αυτά τα λάθη, και απαιτούν για επανόρθωση θύματα και ποτάμια «αίμα», μεταφορικό, -που θα πει κόστος πολιτικό- και καμιά φορά και πραγματικό, απ αυτό το παχύρευστο κόκκινο υγρό.
    Ξαναγυρνώντας τώρα σε ζωές, βιώματα, θυσίες & μαθήματα, θυμάμαι πχ, πως το 85% των ζώντων καπεταναίων και ΟΛΟΙ σχεδόν οι εναπομείναντες Μαυροσκούφηδες με επί κεφαλής τον αγαπημένο τους καπτα- ΓιάννηΤζένα είχε ακόλουθήσει το 1975 ούτε καν το ΚΚΕεσ., αλλά τα βήματα στην μεταδικτατορική ΕΔΑ του «δεξιόστροφου» Ηλιού, αν λέει αυτό κάτι στην αυτάρεσκη -απ ότι δυστυχώς βλέπω- και τόσο μακάρια ιδεολογικοπολιτική σου «εκ του ελλείμματος» αυτάρκεια!
    Αυτήν που όλα εξ ύψους, -αλλά πάντα από απόσταση ασφαλείας-, τα κουλαντρίζει, και το μόνο που γενναιόδωρα μοιράζει είναι
    (σαν καλή ώρα «…το οποίο -καπιταλιστικό μοντέλο- ευαγγελίζεσθε» & αμέσως «..ο ανταγωνισμός που παρουσιάζετε σαν πανάκεια», από πού τα συμπεραίνεις αυτά ρε @Στέλιο, εξ ύψους, ή με γνωρίζεις και από κάπου αλλού;)
    οι απαξιωτικοί χαρακτηρισμοί σε πρώην φίλους και Συμμάχους, που -σημείωσε- δεν προλαβαίνουν ΠΟΤΕ να παλιώσουν!
    Τους τρώει κι αυτούς η μαρμάγκα, που ίχνη της διακρίνω -συχώρεσέ με!- και στη δική σου τη λογική, και μακάρι να είμαι εγώ πέφτω έξω..

    Κι όσο για τη ΔΕΗ
    (που στους θαυμαστές -της ιστορίας της όμως- περιλαμβάνομαι κι εγώ, κι ας λογίζεται στα επιτεύγματα της Α’ οκταετίας ΚΚ)
    ευχαριστώ που με ενημερώνεις, κι ας μη χρειαζόταν ο κόπος , μιας και ήμουν στο συνεργείο που μάζευε υλικό για ένα μελλοντικό «Μουσείο Ενέργειας»,
    όταν το 1992 η ΔΕΗ παραχώρησε το περίπτερό της (έργο Κων/δη) στη ΔΕΘ, για χρήση από το Μακεδ. Μουσ. Σύγχρονης Τέχνης, στο επιτελείο του οποίου τότε ανήκα..
    Νάσαι καλά γενικώς…

  12. @Β.Δ. Καργούδης
    Νομίζω ότι με παρεξηγήσατε. Σαν περσόνα (συγγραφικό δικτυακό προφίλ) σας μιλώ δεν γνωρίζω το πραγματικό σας πρόσωπο !!
    Η λειτουργία της αγορά έτσι όπως γλαφυρά μου την περιγράψατε σε προηγούμενο σχόλιο σας , που» έχει βάλει στο φουλ τις παραγωγικές μπας και σύρει και μας από πίσω να αποφύγουμε τα χειρότερα» είναι ακραία φιλελεύθερη και καπιταλιστική (και καθόλου πονόψυχη…)
    Σε κάθε σχόλιο υπάρχει η πολιτική και ιδεολογική χροιά κι έτσι τα προσλαμβάνω, δεν ξέρω εάν σας ενοχλεί αυτό. Απ αυτήν την σκοπιά ο κάθε σχολιασμός υπεραμύνεται ιδεολογικών και πολιτικών προτιμήσεων
    Επι της ουσίας (του ποστ),
    το παραπάνω σχόλιο δεν σας κρύβω ότι με μπέρδεψε. Θα σας ήμουν ευγνώμων εάν γινόσασταν λίγο πιο σαφής: είστε υπέρ της υποβάθμισης και του τεμαχισμού της ΔΕΗ ή όχι.
    Γιατί δεν ξέρω εάν το έχετε αντιληφθεί, το βασικό θέμα για την ΕΕ και το ΔΝΤ είναι η ΔΕΗ, που αυτήν την στιγμή περιορίζεται σε ρόλο θεατή ή στην καλύτερη περίπτωση κομπάρσου. Η αγορά της ενέργειας είναι ελεύθερη εδώ και καιρό

  13. Αγαπητέ @Στέλιο, το διαδίκτυο το θεώρησα εξ αρχής σαν μια τεχνολογική κατάκτηση, στην υπηρεσία της διεύρυσης της επικοινωνίας, και ποτέ δεν θεώρησα σαν αναπόσπαστο συνοδό του κομμάτι, και την αποδοχή μιας δήθεν δεοντολογίας, με «περσόνες» και λοιπά παραφερνάλια, τα οποία πιστεύω εν τέλει πως δεν είναι -το κατ εμέ, φυσικά-, παρά εκφάνσεις του πανάρχαιου εκείνου «η ανωνυμία λύνει τις γλώσσες».

    Όσο για τη ΔΕΗ αφήστε παρακαλώ το ΔΝΤ απ έξω.
    Δεν πρόκειται να ενισχύσει την επιχειρηματολογία σας, που χρησιμοποιώντας το, την αδικείτε.
    Η απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας, είναι παλαιόθεν *δέσμευση της χώρας Ευρωπαϊκή, είναι
    *παν-ευρωπαϊκή αναπτυξιακή ρήτρα, κι αν θέλετε είναι και
    *αυτονόητη επιλογή, από τη στιγμή που καλώς ή κακως, στον παγκόσμιο καταμερισμό, έχει επικρατήσει η απελευθερωμένη αγορά ενέργειας, που μάλιστα από πολλούς αναλυτές, θεωρείται και ως μοχλός ταχύτερης επικράτησης των ΑΠΕ στο διεθνές ενεργειακό ισοζύγιο (πρβλ. την ευρωπαϊκή δέσμευση για 40%)

    Επομένως το τί λέτε εσείς, ή εγώ ή άλλος τις συμπολίτης ή συσχολιαστής γενικώς περί των σκοπιμοτήτων του ενός ή του άλλου μοντέλου, αφορούν τη συζήτηση και μόνο, και την παραμικρή αξία δεν έχουν σα δημόσια έστω ζύμωση!
    Που έπρεπε πολύ νωρίτερα να προηγηθεί.
    Αλλά βλέπετε, η κοινωνία μας και η δημόσια ζωή, περί άλλα ετύρβαζε τότε, την ώρα που υπήρχαν περιθώρια για παρεμβάσεις…
    Εκτός κι αν θεωρείτε σκόπιμη
    (καθόλου δεν προκύπτει από την πολιτική σας «γλώσσα» κάτι τέτοιο)
    μια συζήτηση για επανάληψη μιας ίσως άλλης εκδοχής του αλβανικού απομονωτισμού, με πάγιο όμως και τη φορά αυτή δόγμα-οδηγό, το
    «εμείς όπως γουστάρουμε, κι ας είμαστε και μόνοι…»
    Θα μου συγχωρήσετε την επανάληψη του «Νάστε καλά», που δεν τόχω σε καλό να λείπει σαν κατακλείδα από κανένα σχόλιό μου.
    Νάστε καλά, λοιπόν…

  14. Παπούλης 12,26 10/9/10
    Σωστότατος σε ολο το σχόλιο προς Βάγγο.
    Ομως η δική μου θέση δεν ηταν οτι «οι οικονομικές θεωρίες δεν μπορούν να ερμηνεύσουν και να δώσουν λύσεις στα τρέχοντα θέματα» αλλά οταν
    οι λύσεις ειναι «αμεσες» δηλαδή παίρνω αποφάσεις σήμερα για άμεσα αποτελέσμυα, τότε αρχίζω απο το «εφικτό» (μείωση τιμών στην προκειμένη περίτωση) και μετά υλοποιώ το σχέδιο οικονομικής πολιτικής δηλαδή χτύπημα στα κάθε ειδους καρτελ.

  15. @Β.Δ. Καργούδης

    Παρ ότι έχω την αίσθηση ότι φλυαρούμε, η άποψη μου είναι ότι το ΔΝΤ είναι μια οικονομική και πολιτική πραγματικότητα στην χώρα μας κι έτσι θεωρώ μάλλον άτοπο (πολιτικά) να μου ζητάτε «να το αφήσω έξω» από έναν σημαντικό τομέα όπως είναι ο ενεργειακός.
    Και «να το άφηνα απ έξω» αυτό(το ΔΝΤ) πάλι μέσα θα ήταν : ))
    Εξίσου άτοπη είναι η επιχειρηματολογία περί Αλβανίας Βουλγαρίας κλπ που ανήκει στην δεκαετία του 80.

    Μια καλή βάση ενδιαφέρουσας συζήτησης είναι ,εάν όχι η πολιτική που βλέπω ότι την αποφεύγετε, η οικονομική όπως την θέτει ο @Παπούλης 12:26 μμ στο πρόσφατο σχόλιο του.
    Μια άλλη βάση είναι αυτή που ο ίδιος θέτετε και αφορά στις ΑΠΕ και κατά πόσο με την υποβάθμιση της ΔΕΗ (και όχι η απελευθέρωση που υφίσταται επαναλαμβάνω και δεν καταλαβαίνω τον λόγο που συνεχίζετε να την επικαλείσθε ) αποκτούν μια περαιτέρω ( πέρα από το συγκεκριμένο και περιορισμένο πλαίσιο που ορίζεται σήμερα) δυναμική
    Στην περίπτωση που προχωρήσει η συζήτηση θα επανέλθω γιατί το θέμα είναι σοβαρό και μας αφορά===> περισσότερο ίσως απ ότι αντιλαμβανόμαστε.

  16. Επειδή στην παγκόσμια οικονομία τίποτα δέν ειναι «σταθερό» και «μόνιμο» δειτε τον παρακάτω σύνδεσμο

    http://www.enet.gr/?i=news.el.oikonomia&id=201838

  17. Καλή μου Κα Ένη

    Δεν υπάρχει πιό επικίνδυνο παιχνίδι από το να πειραματίζεται η κυβέρνηση με «άμεσες» αποφάσεις , δηλαδή με πολιτικές παρεμβάσεις άμεσου αποτελέσματος στην οικονομία.

    Δίνω το παράδειγμα που «παίζει» το τελευταίο διάστημα και για το οποίο σε άλλο blog ήδη έχω προειδοποιήσει εδώ και μήνες :

    Η αδυναμία να πραγματοποιηθούν τα προυπολογιζόμενα έσοδα με τους συντελεστές που εφαρμόστηκαν . Αυτό τώρα είναι φανερό ακόμα και για τους αδαείς.

    Το να αγνοεί κανείς τη κατάσταση της πραγματικής οικονομίας , που στη χώρα μας κατρακυλά στην ύφεση εδώ και τουλάχιστον 2 χρόνια , και μιλώ πρώτιστα για τους «εγκέφαλους» του ΔΝΤ και της ΕΕ μπορεί να αποδειχθεί τραγικά γελοίο.

    Η εδώ και δεκαετίες στροφή της οικονομίας στο τριτογενή τομέα , τις κατασκευές και το μεταπρατισμό σε συνδυασμό με τη συστηματική και συνεχώς διογκούμενη παραοικονομία , υπονόμευσαν αποφασιστικά κάθε δυνατότητα να διαφύγουμε από τη σημερινή κατάσταση. Η διόγκωση ενός πελατειακού ,ι υπερτροφικού και αναποτελεσματικού κράτους ήταν η απάντηση που επέλεξε το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης και βόλεψε τους πάντες. Οι ΔΕΚΟ ασκούσαν , όπως όφειλαν , αναδιανεμητική πολιτική και απορροφούσαν αναγκαστικά ανεργία και φτώχεια .

    Στη τελευταία σας επισήμανση σχετικά με τη μείωση των τιμών να παρατηρήσω ότι οποιαδήποτε πολιτική με τέτοιο στόχο θα πρέπει να εκκινεί από τη καταπολέμηση μονοπωλίων και ολιγοπωλίων . Οι οικονομίες κλίμακας στις συσσωρεύσεις επιτυγχάνονται επειδή οι ιδιωτικές επιχειρήσεις που τα συνθέτουν θα βρούν εύκολα το άριστο μέγεθος. Το ερώτημα είναι αν μέρος αυτών των οικονομιών κλίμακας περνά στις τιμές και τα εισοδήματα ή σε διαφήμιση , προσφορές και παραφερνάλια ( κάτω από το τραπέζι ) για να κατακτηθεί το επόμενο τμήμα της αγοράς ή να εκπαραθυρωθεί οεπόμενος ανταγωνιστής … Ελπίζω με αντιλαμβάνεστε.

  18. Παπούλη
    Σε αντιλαμβάνομαι πλήρως αλλωστε αυτά τα επιχειρήματα τα έχεις εκθέσει διεξοδικά και στο παρελθόν.
    Επειδή το θέμα που συζητάμε ειναι οι τιμές, υποστηρίζω οτι ειναι πολύ σωστή η ενέργεια του αρμόδιου υπουργού να στραφεί αρχικά στα πρακτικά θέματα, δηλαδή να προειδοποιήσει τους κερδοσκόπους και τίς πολυεθνικές να ρίξουν τίς τιμές στα προιόντα και είδαμε οτι «πάγωσε» και την τιμή του ψωμιού. Και φυσικά μια καθημερινή παρακολούθηση της διακύμανσης των τιμών καταναλωτή. Ετσι χτυπιούνται τα καρτέλ και οχι με συμφωνίες κυρίων οι οποίες δεν ξέρουμε αν δεν θα καταστρατηγούνται με διάφορους τρόπους, οπως κι εσυ επισημαίνεις παραπάνω.
    Σε ο,τι αφορά την αδυναμία να πραγματοποιηθούν τα προυπολογιζόμενα έσοδα δεν θα συνέβαινε , οπως πολύ ευστοχα πολλές φορές επεσήμανε στη σημερινή συνέντευξη τύπου ο Πρωθυπουργός, εάν ολα αυτά που τώρα επιχειρείται να γίνουν ειχαν, εστω και εν μέρει, επιχειρηθει να γίνουν στο παρελθόν,οποτε σήμερα ολα θα ηταν πολύ διαφορετικά για ολους μας.
    Αλλά αντ αυτών υπήρξε ακριβώς ο,τι γράφεις στην προτελευταία σου παράγραφο.

  19. κα Ένη

    Χαίρομαι που επισημαίνετε τη σημασία της προτελευταίας παραγράφου του προηγούμενου σχολίου μου. Αλλά η πορεία προς αυτή τη κατεύθυνση , κατεύθυνση που μας έφερε ως εδώ ήταν ΠΟΛΙΤΙΚΗ επιλογή που έγινε ήδη από τη δεκαετία του 50 και συνεχίστηκε μέχρι τις μέρες μας. Η συμμετοχή στη τότε Κοινή Αγορά και στη συνέχεια στην ΕΕ και το κοινό νόμισμα ήταν πρώτιστα πολιτικές επιλογές , των οποίων οι παλαιότεροι εύκολα αντιλαμβανόμαστε και τη σημασία και τους λόγους. Η οικονομική σημασία όμως αυτών των επιλογών και τα σχετικά αποτελέσματα μας φέρνουν σήμερα εδώ : Ένα κράτος μειωμένης αξιοπιστίας , μειωμένης κυριαρχίας και επιπλέον πλήρους οικονομικής εξάρτησης.

    Αν υποθέσουμε ότι οι διαχρονικές πολιτικές εξουσίες λειτουργούσαν εν Ελλάδι ανεξάρτητα από τις επεμβάσεις των ξένων πολιτικών και οικονομικών κύκλων , πράγμα που εν μέρει μόνο αληθεύει , οι επιλογές που έγιναν ήταν , όπως γίνεται πάντα , αποτέλεσμα συμβιβασμών :

    Συμβιβασμών μεταξύ του σκόπιμου , του εφικτού και του προσδόκιμου στο μέλλον όσον αφορά τις επιδιώξεις αυτών που ήθελαν να ασκούν τη πραγματική εξουσία και να αποκομίζουν τα οφέλη από τη μία , από την άλλη συμβιβασμών με το κοινό αίσθημα στη διαχρονικά κουτσή και ταλαίπωρη μας δημοκρατία αφού οι πολιτικοί είχαν να κάνουν με ένα «λαό» – ψηφοφόρους που γνώρισε τρείς διχασμούς ( 16 , 44 , 65 ) και δεν είχε τη δυνατότητα να αναπτύξει κοινωνική και πολιτική συνείδηση , ούτε να απεξαρτήσει τις προσωπικές πολιτικές συμπεριφορές από το ατομικά αναγκαίο , αν με εννοείτε.

    Μη ξεχνάμε όμως και τη διαρκή εξάρτηση της χώρας από τις μεγάλες δυνάμεις , μέχρι και το 45 λόγω του μεγάλου παιχνιδιού και μετά λόγω του Ψυχρού Πολέμου , σήμερα δε λόγω , και πάλι , του μεγάλου παιχνιδιού ( οι παλινωδίες στο South Stream και το Μπουργκας – Αλεξ/πολη είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα )

    Το περιβάλλον αυτό ήρθε να μεταβάλλει ( ως ευκταίο στόχο ) η νίκη του ΑΓΠ το 1981 με τα βασικά συνθήματα – άξονες εκείνης της εποχής . Θεωρώ ότι ήταν ήδη αργά , αν δεχτούμε ότι οι στόχοι του ανωτέρω ηγέτη ήσαν ειλικρινείς.

    Από τότε και μέχρι σήμερα στη πραγματικότητα τίποτε δεν έχει αλλάξει. Η οικονομική πολιτική του ΑΓΠ κατήντησε ανέκδοτο στα χέρια των επιγόνων ή των αντιπάλων του ( βλέπε Δρακουμέλ , ΚΑΚ ) , η παραγωγική δομή της χώρας ξεθεμελιώθηκε συστηματικά και από τους δύο , από το 1985 και μετά μπήκαμε σε μια περίοδο όπου η λέξη «λιτότητα» και ό,τι αυτή υπονοούσε ήταν στην ημερήσια διάταξη ….

    ( θα συνεχίσω αργότερα )

  20. … βέβαια επρόκειτο για προσχηματικά τερτίπια. με αποκορύφωμα το φαγοπότι του 2004 , πραγματοποιήθηκε η μεγάλη ανατροπή , καταδικάστηκαν δηλαδή τα μεσαία και λαϊκά στρώματα στη σημερινή κρεμάλα και οριστικοποιήθηκε η τύχη της μικρομεσαίας επιχείρησης που , μη το ξεχνάμε , αποτελεί το 90% των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων της χώρς και χωνεύει – εγκυμονεί μια συστηματική και στο μέλλον εκρηκτική ανεργία , υποαπσχόληση , επιστροφή στις μεσαιωνικές εργασιακές σχέσεις.

    Ο Έλληνας με το άνοιγμα , στην ουσία , των συνόρων για οικονομικούς μετανάστες , έπαιξε ακριβώς το παιχνίδι που κάποιοι ήθελαν . Λόγω της πληθώρας μικρομεσαίων επιχειρήσεων , του κατασκευαστικού μπούμ , , των ανεπαρκών ελέγχων και πολιτικής βούλησης , ο έλληνας «νοικοκύρης» βολεύτηκε με τα χαμηλά μεροκάματα των μεταναστών με αποτέλεσμα να κάνει νοικοκυραίους τους Αλβανούς και τους Πολωνούς και στη συνέχεια ολόκληρα στρώματα φουκαράδων του διεθνούς «jet set» ( βλέπε μαούνα set ) .

    Ήρθε βέβαια η ώρα της πληρωμής των ληξιπρόθεσμων , εδώ και δεκαετίες , λογαριασμών με τη πραγματικότητα. Μια πληρωμή που θα γίνει με όρους τέτοιους ώστε να εξασφαλιστεί ότι η οικονομία μας δε θα σηκώσει ΠΟΤΕ κεφάλι , ότι όλα μας τα πλεονεκτήματα , συγκριτικά και απόλυτα , όλα μας τα περιουσιακά , ως χώρα , στοιχεία θα αγοράζωνται και θα πωλούνται με μοναδικό σκοπό τη σπέκουλα , ενώ οι απασχολήσιμοι Έλληνες θα απολαμβάνουν ένα καθεστώς , ελέω δημοκρατίας και ευρωπαϊκού «δικαίου» , ελαφρώς καλύτερο από τους κούληδες της Κίνας των αρχών του προηγούμενου αιώνα. Ταμίας , εισπράκτορας και εγγυητής – μεταπράτης του ανωτέρω εγχειρήματος ανέλαβε ο «αθώος» και «αμέτοχος» μέχρι τούδε Γιωργάπης.

    Σημαντικός παράγων , υποτίθεται , για την επιτυχία της διαγραφόμενης οικονομικής πολιτικής είναι ο έλεγχος των τιμών. Το παράδειγμα , σήμερα , της επιβολής πλαφόν στην αμόλυβδη είναι , για τους αδαείς , μέτρο ουσίας. Στη πραγματικότητα στόχο έχει να συγκεντρωθεί ακόμα περισσότερο ποσοστό των π[ρατηρίων στην ιδιοκτησία των ομίλων πετρελειοειδών , αφού δίνεται έτσι η δυνατότητα στις εταιρείες , που εδώ και χρόνια αγοράζουν ακόμα και με εκβιασμούς πρατήρια απο ανεξάρτητους , με τη τιμολογιακή τους πολιτική να εξαναγκάσουν ακόμα περισσότετους να πουλήσουν το μαγαζί. Τη συνέχεια κα Ένη μου τη φαντάζεστε νομίζω. Και βέβαια κανείς δεν λαμβάνει υπόψιν του , από τους αδαείς εννοώ , ότι η τιμή της αμόλυβδης βρίσκεται στο 1,5 ευρά επειδή οι φωστήρες επέλεξαν αυτό το τρόπο για να μαζέψουν έσοδα από τη καθημαγμένη οικονομία , λες και ο κοσμάκης έχει εισοδήματα Γερμανίας.

    Ο έλεγχος των τιμών , ειδικά στο ψωμί , θα επιφέρει το αναμενόμενο , οι φούρνοι σιγά , σιγά θα κλείνουν , ο ένας πίσω από τον άλλο ( αφού το κόστος όλων των συντελεστών παραγωγής πέραν των αλεύρων συνεχώς ανεβαίνει ) και έτσι θα χαθεί σταδιακά και ο φούρνος της γειτονιάς που απασχολούσε 4 – 5 ανθρώπους. Τώρα μέσω franchise θα μετατραπούν σε σημεία πώλησης μεγάλων επιχειρήσεων , απασχολώντας λιγώτερους και , προφανώς με μικρότερο κόστος. Είναι αυτό που λέμε αριστοποίηση κατά Pareto. Δεν μας ενδιαφέρει η σύνθεση και οι επιπτώσεις στην ευρύτερη οικονομία – κοινωνία , αλλά μόνο το ελάχιστο ή μέγιστο του συγκεκριμένου παράγοντα ( βλέπε κόστος , κέρδος κτλ )

    Και τέλος να σημειώσω Κα Ένη μου ότι η παρακολούθηση και ο έλεγχος των τιμών είναι έργο δυσχερές και πρακτικά ανέφικτο από μια πολιτική ηγεσία που δεν διαθέτει :
    α) τα μέσα
    β) τη νομοθετική δυνατότητα πέραν των θεσφάτων της ΕΕ
    γ) τους ισχυρούς αναδιανεμητικούς μηχανισμούς
    δ) την ανεξαρτησία απέναντι στα μεγάλα συμφέροντα

    και άλλα πολλά ων ουκ έστιν αριθμός

    Καλημέρα σας ( σε όλους / ες )

  21. Ενη
    επέτρεψε μου να μεταφέρω το σχόλιο σου στο νέο ποστ για να παρακολουθήσουμε την άκρως ενδιαφέρουσα κουβέντα σου με τον παπούλη πιο εύκολα
    (σχετικό λινκ έβαλα παραπάνω)

  22. Ορέ Κάπταιν , τώρα το είδα , δεν μεταφέρεις και αυτό ;

Trackbacks

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: