Περί μπλογκς και άλλων τινών

από kapetanios

Του Β. Καργούδη

https://carnagio.wordpress.com/2010/09/06/

Καλημέρα σε όλους, @καπετάνιο & παρεπιδημούντες “στο καρνάγιο”, μόνιμους & περαστικούς.
Χωρίς ίχνος πρόθεσης να προτείνω “βάσεις” σχολιασμού και αφετηρίες πολιτικών θέσεων, ή να διαβουκοληθεί με τον οποιοδήποτε τρόπο το ύφος των σχολιαστών του “καρνάγιου”, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μια προσωπική παρατήρησή μου, με στατιστική βάση και (ελπίζω) πολιτική στόχευση, αποτέλεσμα μιας σύντομης, συνοπτικής περιήγησής μου στο παρελθόν και το παρόν του σύμπαντος της ελληνικής μπλογκόσφαιρας.

Φρέσκος γαρ στο είδος, -πάει να πει “νιούμπης”
(κι αυτό “καινούργιο κοσκινάκι μου” λεξιλογικό, αλλά τουλάχιστο αυτό,ξέρω πού να το… κρεμάσω..), προσπάθησα να διαμορφώσω τη δική μου “big picture” του χώρου στον οποίο, χωρίς και να πολυ-χαμπαρίζω, μόλις είχα μπει.

Η διαπίστωσή μου λοιπόν, αυτή μάλλον με τη μεγαλύτερη χρηστική αξία, είναι πως τη μακροημέρευση σε ένα ηλεκτρονικό δημόσιο στέκι διαλόγου, δεν την εξασφαλίζουν μήτε η ποιότητα και η διαθεσιμότητα, ή η (τόσο αξιοθαύμαστη) “προσφορά εαυτού” προς ανάλωση, η (πάντα πολύτιμη) εφευρετικότητα ή το μπρίο των ιδρυτών, μήτε η (τόσο σπάνια που βγάζει πάντα μάτια) γνωστική-σχολιαστική (ή πολιτική, μιλώντας για μπλογκς πολιτικού -κυρίως- σχολιασμού) επάρκεια των συζητητών-σχολιαστών που θα προσελκυσθούν, είτε σαν μόνιμο πλήρωμα, ή σαν “εξ εφέδρων” προσθήκες, είτε ακόμα και σαν περαστικοί.
Ούτε ακόμα-ακόμα και η εφευρετικότητα, ή η ποικιλία, είτε ακόμα και το εύρος, ο πλούτος του θεματολογίου και των τίτλων των ποστς.(Που φυσικά έχουν πάντα τη σημασία τους).

Εκείνο που εγώ κατάλαβα πως αποτελεί την απολύτως ΕΚ ΤΩΝ ΩΝ ΟΥΚ ΑΝΕΥ βάση για την αντοχή & τη μακροημέρευση (και άρα και το κύρος, & την αξιοπιστία, που χτίζονται ΜΟΝΟ με παραμέτρους χρονικής αντοχής**) δεν είναι άλλο, από τη διατήρηση της ισορροπίας των απόψεων,
από το όσο το δυνατό πιο μεγάλο “άνοιγμα της βεντάλιας” σε ματιές από όλο -αν είναι δυνατό- το πολιτικό φάσμα, από τις λογικές του λεγόμενου “κοινοβουλευτικού τόξου”, μέχρι και λογικές εναλλακτικές (ή και “εναλλακτικές”), που μπορούν -και πρέπει- να εκτείνονται και σε λογικές που αρνούνται στη βάση της, τη δημοκρατία την ίδια.

___________________________________________________________________
**Πράγματα, (το κύρος & η αξιοπιστία, το “βάρος των λόγων”) που εγώ τουλάχιστο, κατάλαβα πως ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΙ (αν δεν είναι οι μοναδικές) στις ΚΥΡΙΕΣ επιδιώξεις αυτών που έχουν την αρχική πρωτοβουλία στο στήσιμο των μπλογκς, κι ας διατείνονται όλοι τους με μια φωνή (έλεος!μεγάλα παιδιά είμαστε ΠΙΑ!) πως ΟΛΑ -μα ΟΛΑ- ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΓΙΑ “ΤΗΝ ΑΠΟΛΑΥΣΗ -λέει- του διαλόγου”(;)…
____________________________________________________________________

Κι από την άλλη, -ιδίως μετά και από μερικές τελευταίες, πολύ πυκνές, και για όλους καθόλου ευχάριστες εξελίξεις-, ενισχύθηκε η (στα όρια του “μπετόβλακα”) πίστη μου, πως η απόλυτη συνταγή της ΑΥΤΟΧΕΙΡΙΑΣ (υποβοηθούμενης ή μη!) για μια ιστοσελίδα, (και όχι μόνο, βέβαια), δεν είναι παρά η αποκάλυψη “της ερημίας των εμμονών”, των πάσης φύσεως εμμονών, σαν του ενοποιητικού ιστού και του προσδιοριστικού χαρακτηριστικού της ταυτότητάς της.

Δεν εννοώ -για το Θεό!- έναν μονοθεματικό προσανατολισμό, που υπό προϋποθέσεις, θα μπορούσε (όπως, άλλωστε τόχουν ήδη πετύχει κάποιοι) να αποτελέσει τη βάση γόνιμων σε βάθος εξαντλητικών προσεγγίσεων.
Εννοώ εκείνη την εφιαλτική εξ αντικειμένου συνύπαρξη ομοφωνούντων μανιακών, που άλλο δεν κάνουν, παρά να βγάζουν το θλιβερό το άχτι τους, πάνω στο -άλλωστε ανυπεράσπιστο- “σκοτεινό αντικείμενου” του -αλίμονο ανέραστου- “πόθου” τους..
Αντιστάσεως μη ούσης, φυσικά…
(Σπανίζουν πλέον, ή μάλλον ήδη μας τελείωσαν κιόλας, οι μαζόχες-γλάστρες, που θα δέχονταν να αναλάβουν το ρόλο του “εθελοντή-σάκου του μποξ”, όπως τελευταία-τελευταία τόσο επώδυνα θα πρέπει να αντιλαμβάνεται “στάγδην” μπλογκάρχης τις…)

Και εδώ που τα λέμε, τί διάολο ομοφρονούντες να συναντήσει κανείς σ’ “ένα καρνάγιο” που σέβεται τον εαυτό του;
Κι όσο για εμμονές και μανιακούς, το πολύ-πολύ να ανιχνεύονται (στο ίδιο καρνάγιο) εμμονές και μανιακοί με το…ψάρεμα!
Έτσι δεν είναι;

Advertisements

136 Σχόλια to “Περί μπλογκς και άλλων τινών”

  1. Χειμαρωδης ο λογος σας κ Καργουδη. Εμπεριστατωμενη και συσσωρευμενη η γνωση περι του αντικειμενου παροτι νιουμπις οπως ειπατε παραπανω..
    Δυστυχως ομως τα πιο πολυσυχναστα μπλογκς αναπαραγουν εμμονες κι απωθημενα ιδιοκτητων και σχολιαστων θα λεγα..
    Ξερουμε ολοι πως εμπορικοτητα και ποιοτητα σπανια συμβαδιζουν (κι αυτο δεν αφορα μονο τα πολυσυχναστα μπλογκς αλλά και τα μεγαλης κυκλοφοριας περιοδικα, τα διαφορα ειδη μουσικης κλπ κλπ)

  2. Βαγγέλη Καργούδη

    Όλα σωστά ειπωμένα αλλά ανάγονται στην σφαίρα του ιδεατού.
    Τα μπλογκς είναι απλώς μια αντανάκλαση του «πραγματικού» κόσμου και όπως γνωρίζεις (γιατί στον πραγματικό κόσμο κάθε άλλο παρά νιούμπης είσαι) οι συνθήκες KAI εκεί κάθε άλλο παρά ιδανικές –δημοκρατικές- είναι.
    Το μοναστήρι να ναι καλά και από καλογέρους … το ίδιο πίστεψε με ισχύει και στην γειτονιά μας. Κάθε μπλογκ όποια άποψη κι αν εκφράζει -ακραία, δεξιά αριστερή κλπ- θα βρει εκείνο το αναγνωστικό κοινό που του ταιριάζει.

    Στα καθ ημάς τώρα 😉

    Η μπλογκόσφαιρα αφού πέρασε από τα πρώτα στάδια ενηλικίωσης της (βλπ προσωπικά μπλογκς ) μετεξελίχτηκε σε χώρο έκφρασης μιας διαφορετικής από την επικρατούσα άποψης και εν συνεχεία σε χώρο μιας εναλλακτικής ενημέρωσης. Σε έναν κόσμο που η πληροφορία είναι εμπορεύσιμη και στην αυτούσια της μορφή κτήμα ελαχίστων, η αλήθεια είναι δυσεύρετη και εν πολλοίς καμουφλαρισμένη. Η σύγχυση ενισχύεται συστηματικά από τα κλασικά ΜΜΕ που (με πολιτική και οικονομική σχέση εξάρτησης από την εξουσία) στόχο έχουν περισσότερο την χειραφέτηση του αναγνωστικού τους κοινού παρά την ενημέρωση τους. Σε αυτόν τον κόσμο τα _πολιτικά_ μπλογκς οφείλουν ,έστω και με τις όποιες παθογένειες που τους διακρίνουν, να σταθούν απέναντι – είναι σχεδόν βέβαιο ότι κάπου εκεί κοντά βρίσκεται και η αλήθεια 😉
    ——————————————
    Η άποψη της εκάστοτε κυβέρνησης φίλε Βαγγέλη δεν έχει ανάγκη υποστήριξης από τον χώρο μας ,( χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν δίνεται πλουσιοπάροχα από αρκετούς ιστότοπους ή δεν υπάρχει ελεύθερος χώρος έκφρασης της ) έχει την μέγιστη υποστήριξη όλων των ισχυρών παραδοσιακών μέσων ενημέρωσης. Σε αυτά εξάλλου οφείλει και την θέση ισχύος (εξουσίας) που κατέχει
    ——————————————–
    Η ανάγκη αυτή λοιπόν, της ανακάλυψης της αλήθειας (γιατί περί ανακάλυψης πρόκειται με την σύγχυση που επικρατεί) είναι που πολλές φορές οδηγεί κάποιους από εμάς να υιοθετούμε, με την θεματολογία και την εκφραζόμενη άποψη, μια αντιπολιτευτική στάση που φαντάζει _και ίσως είναι _μονότονη ή και μονόπλευρη.

    καλησπέρα

  3. Μιας λοιπόν και δείχνεις καλέ μου φίλε @καπετάνιε πως ΠΡΟΤΙΜΑΣ τις «αιματηρές» επεμβάσεις από τις λαπαροσκοπικές, ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους:

    α) Η άποψη της εκάστοτε κυβέρνησης λοιπόν, έχει και παραέχει (για την ακρίβεια καίγεται!) ανάγκη, από οποιαδήποτε υποστήριξη, @κάπταιν μου, πόσω μάλλον απ αυτήν ενός χώρου που δείχνει να μην έχει εξαντλήσει παρά ένα πολλοστημόριο μόνο, των δυνατοτήτων του για επέκταση της επιρροής του.
    (Εδώ κάπταιν μου, μέχρι πρό τινος, αν σου πω τι χοντροχωσίματα εκατομμυρίων έκανε ο Ρουσσό για τίτλους των ελάχιστων εκατοντάδων (ΜΟΝΟ!) φύλλων κυκλοφορίας -κι εκείνη με τα μισά καπελλάτα- μόνο και μόνο για να υπάρχουν οι μεγάλοι τίτλοι αναρτημένοι στα κεντρικά περίπτερα, που με τη σειρά τους νοίκιαζαν στον πλειοδότη ακόμα και τα μανταλάκια της ανάρτησης, θα σου φύγει το σκαλπ! Τούτοι δω, οι τωρινοί,απ τη μια δεν έχουν προλάβει να κριθούν, κι απ την άλλοι, μας τέλειωσαν και τα πολύ χοντρά μπικικίνια! Συν το ότι ο ΓΑΠ το κρατάει και μανιάτικο για κάποιους πολύ-πολύ μεγάλους (ΔΟΛ-Μπομπολιστάν & Αλαφουζιστάν κλπ) που τον πήγαν -όντως- γαμιώντας όταν τους χρειαζόταν!). Μην ανησυχείς, θα έρθει κι αυτουνών η ώρα, (κανείς δεν μπορεί να ξεγελάσει κανέναν πια) άμα αρχίσουν να «το πηγαίνουνε το γράμμα» ή να «βιδώνουνε τα πόμολα».
    Τότε όμως, και μόνο τότε.
    Όχι με καταγγελίες-προκαταβολή για παραστρατήματα που απλά «..πιθανολογούνται σφόδρα» !

    β) Καθόλου δεν αναφέρομαι κάπταιν μου στο αυτονόητο δικαίωμα (κατ εμέ και υποχρέωση! μάλιστα) μπλογκαρχών τε και κεντρικών σχολιαστών να καθιστούν σαφείς τις πολιτικές προτιμήσεις, ή ακόμα σαφέστερες τις δεσμεύσεις τους, που προκύπτουν από τις εντάξεις τους σε φορείς συλλογικούς, από πολιτικούς, μέχρι ΜΚΟ, συνδικαλιστικούς, αυτοδιοικητικούς κλπ κλπ.
    Εδώ δόθηκαν μάχες πολύχρονες από μερικούς -στους οποίους περηφανεύομαι ειλικρινά ότι περιλαμβάνομαι- για να καταφέρουμε να χτυπηθεί στο κεφάλι το μικροαστικό-συντηρητικότατο αλλά και πολιτικοϊδεολογικά αναλφάβητο τέρας, που απέδιδε κύρος και αξιοπιστία σε χώρους σαν τον ακαδημαϊκό (και όχι μόνο) ανάλογα με το πόσο δυνατά θα διακήρυσσε ο «υποψήφιος» την «ανεξαρτησία» & την «ουδετερότητά» του, λες τώρα να το έχω γυρίσει στον καλαματιανό και να ζητάω «αγνό παρθένο μαλλί»;

    γ)Για να γίνουμε ακόμα καθαρότεροι κάπταιν μου, στο μυαλό μου έχω (αυτά έβλεπα στην συνοπτική περιήγησή μου άλλωστε, και σ αυτά αποκλειστικά αναφέρομαι) τα φαινόμενα κάποιων γνωστών και μη εξαιρετέων μπλογκς, που σε καιρούς που «το αυγό ήταν πολύ-πολύ μακριά ακόμα απ τον κώλο», κι η πολιτική αντιπαράθεση ή είχε τα χαρακτηρηστικά «πολιτιστικής εκδήλωσης μουσικής δωματίου» «…με την ευγενική χορηγία των…»,
    (ή όταν χόντραινε, το πολύ-πολύ ο καυγάς να αφορούσε απ τη μια «μπαχαλάκηδες-μαστροχαλαστές με τους συμμάχους τους», κόντρα στους «νοικοκυραίους με τους δικούς τους συμμάχους και υποστηριχτές»),
    μια χαρά τα κατάφερναν με την «πολυφωνία» και «την υποστήριξη -ντεμέκ- του διαφορετικού» και άλλες πονεμένες ιστορίες εκσυγχρονισμών & αρωμάτων της Εσπερίας!

    Αλλά μόλις το πράμα άρχισε να χοντραίνει, κι ακούστηκε το παράγγελμα «τέρμα με τα άσφαιρα, γεμιστήρες & μπαλάσκες και φύγαμε», να δείς για πότε άρχισαν να παίρνουν τα χαρακτηριστικά κοτούλας εξημερωμένης, που να γράφει κιόλα «στην ούγια» της από ποιό κοτέτσι προέρχεται, και ποιανού νταβά πολιτικού αποτελεί περιουσιακό στοιχείο…

    Να δεις για πότε
    (τι να δεις δηλαδή που το είδες ήδη κι εσύ με τα ματάκια σου τα δόλια όπως και όλοι μας)
    φύγανε απ τα ράφια του μαγαζιού οι αβρότητες και οι δεοντολογίες των ερασιτεχνών ερευνητών κι επιστρατεύτηκαν στη φόρα «ΑΛΛΑ ΚΟΛΠΑ» και άλλα όπλα ποικίλων διαμετρημάτων:
    Από «φίλους» που «δικαιούνται κι αυτοί να καταθέτουν άποψη», μέχρι αγοραίες διατυπώσεις του τύπου του λατρεμένου «αριστερού μπετόβλακα»
    (Κάτι σαν τους συμπαθέστατους χαζούτσικους, υποθέτω, που τους υποδυόταν στα 50ς & 60ς ο Χ»χρήστος)..

    Αα, κι όσο για το κοινό, ο καθένας κάπταιν, αργά ή γρήγορα, «παίρνει αυτό που του αξίζει»
    Στη χειρότερη, (μιλάμε για πολύ γκαντέμηδες τώρα!), να υπάρξει καμιά χοντρο-καθυστέρηση, κι αυτό είναι όλο…

    Ελπίζω τώρα να έγινα σαφέστερος καλέ μου κάπταιν περί του τί όντως εννοούσα…
    Και καλησπέρα και (φοβάμαι) καληνύχτα, γιατί με περιμένουν τρεχάλες απόψε…
    Αύριο πάλι(ελπίζω)….

  4. Ζητώ συγνώμη που μετέχω στην ωραία – αυτή – συζήτηση , αλλά διαβάζοντας τα κείμενα (για δεύτερη φορά) , δεν κατάφερα ν΄ ανακαλύψω τον αλγόριθμο που θα ξεκλείδωνε τα κωδικοποιημένα νοήματα , ονόματα , καταστάσεις , δικτυακούς τόπους κλπ , ώστε να καταλάβω κάτι τι.
    Υπάρχουν οι δυο βοήθειες , η , να πάρω την βοήθεια του κοινού ?

  5. Καλησπέρα,

    βρίσκω οτι (ως μπλογκίστα…) δεν με καλύπτουν τα όσα, πολύ εύστοχα κι ενδιαφέροντα κατά τα άλλα, διατυπώνονται στο ποστ, το πιθανότερο δε είναι να μην καλύπτουν και άλλους.

    -Εξομολογούμαι δημοσία οτι σκοπός της ύπαρξής μου στη μπλογκόσφαιρα και της περιορισμένης ενέργειας που της αφιερώνω δεν είναι τόσο να «πω», όσο «ν’ακούσω» και να μάθω 1) «τι λένε» οι άλλοι και 2) το μέσον, δηλαδή πώς μέσα από τη συγκεκριμένη σημειωτική «μορφή ζωής» διαμορφώνονται, κερδίζουν έδαφος, υποχωρούν ή μεταλάσσονται πεποιθήσεις ή τρόποι σκέψεις.
    Αναφέρομαι ειδικά σε ο,τι σχετίζεται με τον ελληνικό «δημόσιο χώρο», την πολιτική πάνω απ’όλα (όχι πχ τα γούστα ή την κουλτούρα) – τα άλλα δεν με ενδιαφέρουν ως κάτοικο της μπλογκόσφαιρας.

    – Εκεί που το ενδιαφέρον, ο προαναφερόμενος σκοπός, πήρε/παίρνει συγκεκριμένη μορφή, βρήκα/βρίσκω και τη χαρά του διαλόγου και του ωραία ειπωμένου, τη συναρπαστική αφήγηση και την ευχαρίστηση ν’αναρτώ μπιλιέτα στο μαγαζί μου ή σχόλια ως απλές επισημάνσεις πληροφοριών που μου κίνησαν την προσοχή ή σκέψεων που δε θέλω (αμέσως) να ξεχάσω.
    Καμμιά φορά, πίσω από τα γραπτά, βρίσκω και ανθρώπινες προσωπικότητες όχι λιγότερο ενδιαφέρουσες.

    -Από όσα έχω «ακούσει» και «μαθει» στη μπλογκόσφαιρα λοιπόν, δεν έχω πειστεί για καμμία μεγαλύτερη σημασία του μπλογκινγκ. Ιδιαίτερα δεν έχω απολύτως καμμία προσδοκία από αυτό ως πηγή «πρωτογενούς» πληροφόρησης.
    Από την άλλη, το μέσον παρέχει πρωτόγνωρες υλικές προϋποθέσεις ώστε κάποιος με καθαρά μυαλά να μπορεί να υποβάλλει την κρίση του, τις εκτιμήσεις του, στη βάσανο της πραγματικότητας (καταρχήν της πραγματολογικώς αληθούς πληροφορίας). Μιλάμε πχ για το μνημόνιο, και 99,999% αναμασούν τα δημοσιεύματα του Τύπου, σοβαρά ή μη. Ε, εν αντιθέσει προς τις παραδοσιακές γνώριμες μορφές ζωντανού διαλόγου (πηγαδάκια, καφενεία, παρέες…) το μεσον επιτρέπει ανά πάσα στιγμή, να ανασύρει κανείς το αυθεντικό κείμενο και να το διαβάσει με τα δικά του τα ματάκια, ώστε να παραπέμψει αν θέλει εκεί και όχι στο τι έγραψε ο ψ οτι περιέχεται σε αυτό.

    -Μ’άλλα λόγια, χωρίς να είναι εκ κατασκευής καμμία εστία «αντίστασης», «καταφυγίου ενάντια στην εξουσία», «κριτικού βλέμματος», το μπλόγκινγκ ως σχετικά νέα μορφή δημοσίου διαλόγου και ως σημειωτική μορφή εμβαπτισμένη στην πλατφόρμα του παγκόσμιου ιστού, προσφέρει μέχρι πρόσφατα αφάνταστες δυνατότητες προαγωγής της συλλογικής, κοινωνικής ευφυίας.
    Προσπαθώντας, στο μέτρο της περιορισμένης προς διάθεσιν ενέργειας, να τις αξιοποιώ και να τις υπενθυμίζω με την επιθυμία να τις δω κάποτε να κερδίζουν έδαφος ως προδιαγραφές κάθε συζήτησης, δεν παύω να θαυμάζω τις νέες τεχνικές που οι κυρίαρχοι έχουν πλήρως αναπτύξει για την εκκένωση των δυνατοτήτων αυτών ώστε να παραμένει η γνώμη και η κρίση υπό έλεγχον. Η επιτυχής διερεύνηση των τεχνικών ελέχου αυτών θα απαιτούσε, ούτε λίγο ούτε πολύ, το έργο ενός Γκράμσι του 21ου αιώνα. Τουλάχιστο είναι βέβαιο οτι όταν κάποιοι το φέρουν σε πέρας, θα το μάθουμε 😉

    Αλλά θα έχουμε την ευκαιρία να επανέλθουμε ξανά και ξανά στο θέμα!

    [youtube=http://www.youtube.com/watch?v=_INDAEXYI0g&fs=1&hl=fr_FR]

  6. Αγαπητέ/ή Αβρόχοις.

    Παρόλο που προσωπικά δεν χρειαζόμουν αλγόριθμους και διάφορα τέτοια… σολομωνικά για να βρω τη λύση του αινίγματος (been there, done that 😉 ), αφουγκράστηκα το ενδιαφέρον σας, μπήκα στον κόπο σας και μιμούμενη τον Σέρλοκ Χολμς ακολούθησα τα πετραδάκια που σαν άλλος Κοντορεβυθούλης άφησε στο κείμενο του σχολίου του ο αγαπητός Βαγγέλης.
    Αγνοήστε κατά συνέπεια τις βοήθειες του κοινού, τα 50-50, τις κουρτίνες και τα ζονγκ, απλώς πληκτρολογήστε, πχ… «αριστερός μπετόβλακας» και δείτε πού θα σας βγάλει 😉

    ΥΓ. Προσοχή στις επιλογές.

    (Elementary, Watson…)

  7. @Μαύρο πρόβατο

    Λέτε οτι δεν έχετε πειστεί για καμία μεγαλύτερη σημασία του μπλογκινγκ
    Κι όμως, το κάτι σαν μπλογκινγκ είχε ήδη το πρώτο του θύμα.
    Ο Γκιόλιας εάν δεν είχε ανακαλύψει τα blogs το πιθανότερο θα ήταν να ζούσε ακόμη
    Νομίζω ότι το μέσον έχει μια μεγαλύτερη δυναμική απ αυτήν που του προσδιορίζετε

  8. Καλημέρα Μπέρνυ και Στέλιο

    Καπεταν Νικολή keep reading 😉

  9. Στέλιο,

    Ομολογώ ότι το σχόλιό σας με ξάφνιασε, με τον τρόπο που μας ξαφνιάζει ό,τι βρίσκεται κάτω από τη μύτη μας και συνεπώς δεν μπορούμε να το διακρίνουμε με την πρώτη ματιά. Ε, λοιπόν, ναι -ακριβώς όπως το λέτε είναι.
    Δυστυχώς το μέσον έδειξε το εύρος της αρνητικής του δυναμικής πριν προλάβει να φανερώσει τις θετικές του δυνατότητες σε όλο τους το μεγαλείο (;)

    ΥΓ. φυσικά αναρωτήθηκα από ρεφλέξ: αν ο Γκιόλιας ήταν ένας κλασικός δημοσιογράφος κάποιου εντύπου ή ένα τηλεοπτικό πρόσωπο, θα είχε την ίδια κατάληξη; Συνειδητοποίησα όμως αμέσως ότι, ανεξάρτητα απο το αν η απάντηση θα ήταν -έστω και θεωρητικά- καταφατική ή αρνητική, και μόνο η διατύπωση του ερωτήματος φέρνει μάνι μάνι το μπλόγκιν στο ίδιο επίπεδο με τα προαναφερόμενα. Μήπως λοιπόν κι αυτό κάτι σημαίνει;

  10. Ευτυχώς , η βοήθεια του κοινού εδόθη.
    Ευχαριστώ πολύ τον / την (πάντα με νευριάζει αυτή η διπλή επιλογή , ο/η) bernardina
    Εις ανταπόδοσην της βοηθείας , προσφέρω το παρακάτω , παλαιό , αλλά σχετικό , και ωραίο – νομίζω , ΄΄ανέκδοτο΄΄

    Ο διάσημος ντετέκτιβ Σέρλοκ Χολμς κάνει ελεύθερο camping , συντροφιά με τον βοηθό του Dr. Watson. Βραδάκι λοιπόν , πίνουν τα οινοπνεύματά τους και κατόπιν πέφτουν για ύπνο. Κάποια στιγμή ξυπνάει ο Watson και σπρώχνει ελαφρά τον Χολμς.
    -Κύριε Χολμς , κύριε Χολμς , ξυπνήστε !.
    – Τι έγινε ;;; απαντά ο Χολμς , με το που ανοίγει τα μάτια του.
    – Παρακαλώ κοιτάξτε επάνω και πείτε μου τι βλέπετε !
    – Βλέπω εκατομμύρια των εκατομμυρίων αστέρια !
    – Και τι συμπέρασμα μπορούμε να εξάγουμε απ’ αυτό ? , απαντά ο βοηθός του , γελώντας ελαφρά.
    – Λοιπόν αγαπητέ μου , εύκολα συμπεραίνουμε αστρονομικά το σύμπαν είναι απέραντο και εμείς δεν ήμαστε τίποτα άλλο παρά ένα απειροελάχιστο κομμάτι του , αστρολογικά ο Ερμής είναι ανάδρομος και ο Δίας βρίσκεται στον Ταύρο , θεολογικά ο Θεός είναι παντοδύναμος και η σοφία του είναι διάχυτη παντού , ωρολογιακά είναι 4:45 το πρωί , μετεωρολογικά αύριο θα έχει ηλιοφάνεια , απαντά , με σοβαρό ύφος ντετέκτιβ , ο Χολμς.
    Εσείς τι συμπεραίνετε , αγαπητέ Watson ;
    – Ma , ότι μας έχουν κλέψει τη σκηνή….

  11. Καλημέρα Κάπτεν και crew. (Τι τρομερή παράλειψη!)



  12. Αβρόχοις,

    1) είναι Η bernardina (θηλυκό όνομα, elementary Watson 😆 😆 )

    2) χαίρομαι που βοήθησα :mrgreen:

    3) ευχαριστώ για το ανέκδοτο-αντίδωρο. Ναι, είναι φανταστικό και δικαιώνει απόλυτα το elementary… (Άλλωστε, ξέρετε, πολλοί υποστηρίζουν ότι ο αληθινός «εγκέφαλος» της θρυλικής δυάδας είναι ο λιγομίλητος και διακριτικός δόκτωρ… 😉 )

  13. Καλημέρα,
    είναι σαφές οτι τρωκτικά κτλ δεν εμπίπτουν στον ορισμό του μπλογκ. Πρόκειται το πολύ για σάιτς με τζαμπατζίδικη πλατφόρμα και χόστιγκ. Δεν εννοώ οτι είναι τόσο κακά ώστε δεν αξίζουν να λέγονται μπλογκ, αλλά οτι δεν έχουν πολλά μαζί καθοριστικά χαρακτηριστικά τους, πάνω απ’όλα την ενσωμάτωση στη μπλογκόσφαιρα.

  14. Μαυροπροβατή μπονζούρ και σ’ εσένα.
    Επειδή εγώ αυτά τα πολύ εξειδικευμένα «εν τα κατέω», δεν ριχνεις κανέναν ορισμό του μπλογκ και του σάιτ μπας και καταλάβω τη διαφορά τους στην πράξη; Θέλω να πω, κάτι τόποι του στυλ «κουρδιστο πορτοκάλι», «λαϊκούρα», «παπατζήδες» «press.gr» κλπ κλπ τι είναι; Και τυπικά (όχι ουσιαστικά) σε τι διαφέρουν από το αλήστου μνήμης τρωκτικό;

  15. @Μαύρο πρόβατο
    θα μπορούσα να αναφέρω την περίπτωση του Καψαμπέλη με το press.gr που λέει η @bernardina (καλημέρα σας) και τις αναταράξεις που υπήρξαν ακόμη και σε πολιτικό επίπεδο
    Πιστεύω οτι δεν είναι τα κεφάλαια που λείπουν απ τα «σάιτς με τζαμπατζίδικη πλατφόρμα και χόστιγκ», είναι η εκμετάλλευση της δυναμικής του μέσου. Σε αυτήν έκανα κι εγώ αναφορά
    Την «ενσωμάτωση στη μπλογκόσφαιρα» επιχειρούν και το καταφέρνουν θαυμάσια, αν κρίνω από την επισκεψιμότητα και την επιρροή τους

  16. Καλημέρα σε όλους…
    Φίλε @ Μαυροπρόβατε
    (πάει πλέον και το «κύριε Μαυροπρόβατε»! Ιδού λοιπόν η λεπτή ηδύτης των σταδιακών προσεγγίσεων και της πρόσκτησης οικειοτήτων ολίγον κατ ολίγον…
    -το «πρόσκτησης» είναι βέβαια ακραίος συγκρητισμός, αλλά και το «προσκτήσεως» είναι υπερβολικό, ακόμα και για πρώην πιστούς της γ’ κλίσης-).

    Για αρχή, δέξου τις προσωπικές μου ευχαριστίες. Απόλαυσα όσο δεν φαντάζεσαι στο κείμενό σου, και τη γραφή και τις απόψεις, τις ιδέες που είδα να τις γεννούν.

    Αυτό όμως δεν θα με αποτρέψει από το να εντοπίσω και τα σαφή ίχνη ενός κάποιου -θα έλεγα- «αριστερού ντιλεταντισμού».
    (Γοητευτικότατου σίγουρα για κάποιους -στους οποίους θα μου επιτρέψεις να προσμετρώμαι «με χέρια και πόδια»-, αλλά αμφίβολης, νομίζω πολιτικής χρηστικότητας. Και, -συνεννοούμαστε νομίζω-, δεν εννοώ, μια χυδαία, «εργαλειακή» της κακιάς ώρας μορφή αυτής της «πολιτικής χρηστικότητας»).
    Μια λογική, ας πώ, προσέγγισης των πραγμάτων -του μπλόγκιν εν προκειμένω-
    κομμάτι σαν εκείνη του παλαιού Βρετανού φυσιοδίφη που με την πέραν καταστολής εμμονή του και τη μεθοδικότητα της παρατήρησης, έφτασε επί τέλους στον δικό του ερευνητικό Παράδεισο, (τα δικά σου «κοινωνικά Γκαλάπαγκος» στο προκείμενο), έβγαλε κιάλια και φακούς, και «μολυβολόντυλα», και παρατηρεί & σημειώνει, σημειώνει και παρατηρεί, κοκ.
    (Με τη βαθειά «brit» πεποίθηση, πως ο ίδιος σαν ον, πόρρω απέχει, φυσικά(;), από τα υπό παρατήρηση & συναγωγή συμπερασμάτων έμβια της «άγριας ζωής»!).

    Αναγνωρίζω, βέβαια, πως και η απόσταση από τα πάτρια,
    (καμιά φορά ανακουφιστική ίσως, αλλά πάντα τόσο πικρή σαν επίγευση, και -αλίμονο- τόσο περιοριστική της όποιας συμμετοχής στα πάσης μορφής δρώμενα)
    αλλά και η αναπόφευκτη με τον καιρό πρόσκτηση κάποιων επαγγελματικών μικρο -«διαστροφών»,
    (ακαδημαϊκός ο χώρος σου, και δη ερευνητικός, αν δεν κάνω λάθος με κάποια παλιότερα συμφραζόμενα)
    δίνουν στο «ακούειν» παρά στο «ομιλείν», και στο «παρατηρείν» παρά στο «δραν», τεκμήρια μιας, ας πούμε, πρωτογενούς ακεραιότητας ή και μιας εντιμότητας ακόμα!
    Επίτρεψέ μου όμως, να παρατηρήσω πως, μεταξύ μας, πρόκειται, απλά, για εντυπώσεις…

    Η πολιτική αντιπαράθεση, αλλά και η καθημερινή ζύμωση σε επίπεδο κοινής γνώμης περί την πρωτογενή ενημέρωση, φίλε μου @Μαυροπρόβατε, στα δικά μου τουλάχιστο μάτια, περιλαμβάνει πλέον ΚΑΙ το μπλόγκιν στα όπλα επιλογής των πλευρών.
    Και μάλιστα, σ αυτά (τα «όπλα») με τη μεγαλύτερη «ζήτηση»…
    (Δεν διανοείσαι με τι διαστρικές ταχύτητες και τι μπάτζετς δυσθεώρητα, ανοίγουν σ ένα Σαββατόβραδο «ιστοσελίδες γνώμης»(!), για να κλείσουν βέβαια το επόμενο (Σαββατόβραδο), μιλώντας και για τα πιο «ανθεκτικά» απ αυτά!). Χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν εντοπίζονται και προσπάθειες άξιες (τουλάχιστο) παρατήρησης…

    Οπότε, τούτων δοθέντων, καταλαβαίνουμε όλοι, τι σκατά στρεβλωμένη αγορά εργασίας θα δημιουργήσει -με βεβαιότητες παλιάς Νευτώνειας Φυσικής-, από τη μια
    *η εντατική ζήτηση, και από την άλλη
    *οι πιέσεις στο μισθολογικό, λόγω κρίσης.
    Η προσέλκυση δλδ στελεχών, μοιραία, θα γίνεται (όπως εγώ το βλέπω), με ΟΛΟ πλέον το πακέτο-δέλεαρ, να αναπτύσσεται αποκλειστικά «κάτω από το τραπέζι».
    Και να μην διασφαλίζεται έτσι, η ελάχιστη, η παραμικρή «νομίμως προβλεπόμενη» εργοδοτική δέσμευση για τα άτυχα πλην ταλαντούχα-προικισμένα νέα παιδιά,
    -από τα πιο λαμπρά (μαζί με κάποια άλλα, βέβαια) μυαλά της γενιάς τους, αυτά που για τον ένα ή τον άλλο λόγο, από αδυναμία το πιο πολύ, είναι μακριά ΚΑΙ από συνέχιση σπουδών, ΚΑΙ από την «πολυτέλεια» (έτσι τόχουμε εδώ, δυστυχώς, οι πιο πολλοί) ενός ερευνητικού προσανατολισμού-.
    Αυτά δλδ που θα λάχει να προσελκυσθούν στο χώρο αυτό, σαν τις πεταλούδες από τα φώτα.
    Αλλά και τι άραγε να προτείνει κανείς ρεαλιστικά, να αντιτάξουν οι νέοι αυτοί «εργαζόμενοι-απελεύθεροι» στους «πειρασμούς» ένταξης σ έναν χώρο που εργασιακά, φαντάζει προνομιακός;
    Ή -για να το πω αλλιώς- σε ποιά
    (επίσης ρεαλιστική, με την έννοια να μην αναπαράγει απλά τις χωρίς διεκδικητικές εξειδικεύσεις πολιτικές γενικούρες από τις κομματικές πλατφόρμες)
    διεκδικητική βάση θα μπορούσε να ενταχτεί, να «ταιριάξει», η ενεδεχόμενη (σίγουρα υπαρκτή και με το παραπάνω, λέω εγώ) αγωνιστική-διεκδικητική διαθεσιμότητα των νέων (και ηλικιακά, στην πλειοψηφία τους) αυτών παιδιών, που τις πιο πολλές φορές, κάνουν και την είσοδό τους στην αγορά εργασίας;
    Και περί την κυριαρχία στο χώρο αυτό, -ήδη από καιρό- γεννήθηκαν και και τώρα πια αναπτύσσονται, ξεδιπλώνοντας
    (μαζί βέβαια και με τις αρετές, τις όποιες αρετές τους)
    και όλες τις απεχθείς κοινωνικές-παραγωγικές στρεβλώσεις, γέννημα των οποίων αποτελούν όλες αυτές οι ανταγωνιζόμενες για κυριαρχία μικρές «φυλές» αυτοαπασχολούμενων-εργαζομένων του ελληνικού τριτογενούς τομέα, που τείνει πια να πάρει χαρακτηριστικά ρωμαϊκής αρένας, με το θεσμικό «αίμα» κατακτήσεων πολλών δεκαετιών, να ρέει ποταμηδόν…

    Και
    (για να μην το παραξηλώνουμε μονοπωλώντας -ίσως- την κουβέντα),
    συμφωνώ πως για την περιγραφή, τη διερεύνηση και ίσως και τη διαμόφωση εναλλακτικών προτάσεων μιας άλλης κατευθυντικότητας, παραγωγικής, κοινωνικής & πολιτικής ενός τόσο πλούσιου-πολύπλοκου φαινομένου,
    θα απαιτηθεί μέγεθος Γκραμσιανό (Γκραμ-σικό ίσως είναι το πιο σωστό;)
    Μόνο που ελπίζω τη φορά αυτή οι Αντώνιοι να είναι πολλοί…

    Και φυσικά θα την έχουμε την ευκαιρία «και ξανά και ξανά»…
    Να είσαι καλά.

  17. Ενδιαφέρουσα πράγματι η συζήτηση

    Καλημερίζω όλους / ες

  18. Δώσε ένα χέρι βοήθειας ρε Παπς γιατί ο Βάγγος το έχει πάρει πατριωτικά το θέμα 😉
    Καλημέρα (ελπίζω όλα να ναι καλά)

  19. Καλώς τον παπούλη μας 😀

    Κάπτεν, ο Βαγγέλης δεν κάνει σχόλια, κάνει… ποστ!!! 😆

  20. @Β. Καργούδη
    έχω μια σειρά ελασσόνων επιφυλάξεων στα επιμέρους της αφετηριακής σας τοποθέτησης-αλλά εν γένει δεν τα λέτε κι άσχημα.. 😉

  21. καλώς τον Σούη 🙂

    ρε δόκτορα έχω ένα ποστ σου στα κιτάπια μου (σου χα κάνει και το πρώτο μου σχόλιο) γραμμένο πριν απο 3,5 χρόνια σχεδόν, το οποίο περιλαμβάνει τα πάντα:
    ιστορία ,διαδηλώσεις, βία,δάση , ορθωμένα δάχτυλα , συναίσθημα, σκέψεις , ακόμη ακόμη και ιστορίες περί μπλογκς και «άλλων τινών» στα σχόλια 😉
    Μέχρι και για το Δίκτυο Μελέτης των Εμφυλίων Πολέμων έχει μέσα- τόσο σημαδιακή χαιρετούρα σε έκανα 😆
    κι ο παπούλης μέσα είναι !

    Δεν δίνω τον σύνδεσμο γιατί κατά διαολεμένη σύμπτωση το σκηνικό στα σχόλια έρχεται και δένει καταπληχτικά με το σήμερα και δεν θέλω να δώσω αφορμές για παρατράγουδα. Αλλά να πάρει ο διάολος με τρων τα δάχτυλα μου και με το ζόρι τα κρατώ μακριά από το πληκτρολόγιο

    καληνύχτα

  22. @suigeneris: Καλημέρα σου
    (αντιπαρέρχομαι τον πληθυντικό μαζί σου, δεν μου κάνει πια)
    και πρέπει να σου πω πως το σχόλιό σου, μ’ έκανε -αλήθεια- να νοιώσω καλύτερα.
    Χρωστώ επίσης να πω, πως ένας από τους λόγους
    (και μάλιστα όχι από τους λιγότερο σοβαρούς)
    της εμπλοκής μου με την Καλύβα, τότε στις αρχές του 2010 με τα ποστ για Σημίτη-Πλουμπίδη, ήταν και η ανάγνωση δικών σου παλιότερων παρεμβάσεων, και η ελπίδα να παρενέβαινες πάλι σχολιαστικά.
    Χωρίς περισσότερες επεξηγήσεις.
    Νάσαι καλά, και καλημέρα σε όλους…

  23. Σούη,

    Με μεγάλη χαρά προσθέτω και τα δικά μου καλωσορίσματα!
    Και καλημέρες σε όλους.

  24. Μ’ολις τώρα μπόρεσα να «ολοκληρώσω» την ανάγνωση ολων των ανωτέρω και θα έλεγα οτι και συμφωνώ και διαφωνώ και εχω και άλλη αποψη για το περί ου ο λόγος θέμα το «bloging» και οχι τα «blogs».
    Oποιος ειτε ως μπογκάρχης ειτε ως σχολιαστής ασχοληθεί με το μέσο αυτό επικοινωνίας αποκτα και μια διαφορετική γνώμη Δηλαδή δεν υπα΄ρχει μια συνολική εικόνα αλλα πλείστες οσες προσεγγίσεις, οι οποίες εξαρτώνται απο την εμπειρία του καθενός που εχει «εμπλακει» με αυτό το μέσον.
    Για να περιοριστούμε λοιπόν στο πολιτικής υφής μπλογκιν, οι απόψεις ειναι ποικίλες π.χ.
    – Αποτελεί μέσον αντιπολιτευτικό της εξουσίας:
    Σε περίπτωση λοιπόν που σε να μπλόγκ υπερισχύει η άποψη αυτή, οι συμμετέχοντες βρίσκουν πεδίο και να συμφωνούν μεταξύ τους και να επιτίθενται, με διάφορα επιχειρήματα εξαρταται απο το «ψυχογράφημα» του καθενός, στους «αντιφρονούντες».
    Εκει λοιπόν υπάρχει και «ομοουσιον πνεύμα»αλλά αναπτύσσεται και διάλογος.

    Οταν οι συμμετέχοντες ομως ειναι «απροσδιορίστου» πολιτικής προτίμησης τότε δημιουργείται
    μια σύγχυση και επικρατούν πια, περισσότερο «προσωπικές αντιμαχίες», που εν τέλει θολώνουν και την ατμόσφαιρα. (κάτι ηδη εχει επισημανθει απο τον Β.Καργούδη).

    Οταν ομως η συζήτηση ενός θέματος απτεται ευαίσθητων θεμάτων για την ελληνική κοινωνία οπως ο εμφύλιος πόλεμος τοτε οι αντιπαραθέσεις ,αν δεν γίνουν αυστηρα σε ιδεολογικοπολιτικά πλαίσια, εκφεύγουν απο τα πλαίσια ψύχραιμου διαλόγου και φτάνουν στα ορια μιας πολιτικής εμπάθειας απολύτως αρνητικη προυπόθεση για διάλογο.

    Αυτά δεν ειναι μόνο φαινόμενα του μπλογκιν άλλα και κοινωνικων εκδηλώσεων ειτε σε μορφές αμεσης επικοινωνίας ειτε σε μορφές γραπτου λόγου.
    Το ιδιαίτερο του μπλόγκιν ειναι η δυνατότηατα να «μιλήσει» κάποιος οποτεδήποτε και σε οποιο χρόνο και ωρα επιλέξει.

    Το μπλόγκιν ομως εχει και ιδιαίτερα το πολιτικό, μια μεγάλη δυνατότητα να «ενοποιήσει»» διαφορετικές αντιλήψεις και «πιστεύω» ,οχι μόνο με προσωπικές γνώμες αλλά παρακολουθώντας την επικαιρότητα να πάει τη σκέψη»ενα βήμα παραπέρα» απο την επικρατούσα στο πολιτικό στερέωμα του τόπου.

    Το μεγαλύτερο ομως κατα την αποψη μου λάθος ομως ειναι ,οταν σε μια πολιτική συζήτηση απο το γενικό πλαίσιο ιδεων και απόψεων, υπεισέρχεται ο παράγων «το πρόσωπο» (δηλαδή προσωποποιείται το θέμα) και τελικά καταλήγει σε ενα «δουναι-λαβείν» σε προσωπικό επίπεδο (ανεξάρτητα αν πρόκειται για ψευδώνυμα η επώνυμα πρόσωπα).

  25. @kapetanios
    11/09/2010, 12:40 πμ
    καλώς σας βρίσκω ..
    α) δημοσίευσε το λινκι που λες, β) αν δεν θέλεις, στείλε το στο μαιηλ suigenerisav@yahoo.com να θυμηθώ σε τι αναφερεσαι .. 8)
    @Βαγγελης Κ.
    να είσαι καλά-σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια .. 😉
    @bernardina
    ανταποδίδω εγκαρδίως τους χαιρετισμούς ..

  26. Αγαπητέ και ακριβοθώρητε Sui μας,
    Εκτός που τους αντι-χαιρετιμούς δεν μας λές και την άποψη σου επι τού θέματος;
    Απόν τη μεριά μου περιμένω να διαβάσω (δεν το εχω αγοράσει ακόμα) το βιβλίο του Πρ. Παπαστρατη «Η Ελλάδα στη δεκαετία 1940-1950, εκδ. Θεμέλιο 1984, για να εκφράσω γνώμη στα γνωστα θέματα του εμφυλίου. (μου το ειχες συστήσει κάποτε και το σημείωσα).
    Για να δεις οτι ….δεν σε ξεχνώ!!!! 🙂

  27. εκτός από και οχι «που» – διόρθωση συγνώμη

  28. Λατρεμένη κα Ένη μου,
    ΤΙ να πω .. (;) – ο Βαγγέλης θίγει ένα θέμα που άγγιξε αρκετούς από εμάς:
    ας το προσεγγίσουμε λίγο αποστασιοποιημένα.
    ένα ιστολόγιο -παλαιό για τα δικτυακά δεδομένα- και με ευρύτατο θεματικό φάσμα συγκεντρώνει βαθμιαία ένα όχι αμελητέο αριθμό αξιόλογων συζητητών.
    Τούτο προκύπτει ως αποτέλεσμα συστηματικών αναρτήσεων από πλευράς του διαχειριστή/ιδιοκτήτη σε συνδυασμό με τις συγκυριακές συναντήσεις ένός ετερόκλητου, πολυπρισματικού κοινού που κατασκηνώνει -λιγότερο ή περισσότερο- στο δικτυακό καφενέ.
    Προίκα μα και καύσιμο κίνησης απογειώνουν το δικτυακό αυτό μετερίζι σε αναγνωσιμότητα – (άρα και σε εκμεταλλεύσιμη οντότητα [;])
    Η διάδραση μεταξύ των συμμετεχόντων σε βάθος χρόνου αναπτύσσει μια δυναμική που ξεπερνά κατα πολύ τη βούληση ή τις προθέσεις των επιμέρους μελών. Τροφοδοτεί σχέσεις και αλληλεγγυότητες που σφυρηλατούνται από κοινά αισθήματα κατανόησης (ή -εντός πλαισίων- διαφωνίας) των σχολιαστών. Πριμοδοτεί την οριοθέτηση ενός κρηπιδώματος επί του οποίου διεξάγεται ο πολυεπίπεδος διάλογος (με τα όποια προβλήματα).
    Τούτο, ασφαλώς, αποτρέπει έμπρακτα τους προβοκάτορες, απομακρύνει τα τρολ, δυσχεραίνει ουσιωδώς τους πάσης φύσης ακραίους στην εκφορά της τυχόν χοντροπαπαριάς..
    Εξίσου αναπόδραστα, η αναδυόμενη φαντασιακή κοινότητα που συγκροτείται στο Μέσο,
    υπερβαίνει και -σε κάπιοιο βαθμό- περιορίζει την παντοδυναμία του διαχειριστή.
    Όταν/Εφόσον ο τελευταίος, λόγω βουλησιαρχικής επιλογής μα και υπόρρητης ανασφάλειας, δοκιμάζει να ελέγξει για τους δικούς του -σταδιακά διαγραφόμενους- λόγους αυτό που θεωρεί αναφαίρετη ιδιοκτησία του, διαπιστώνει πως δεν έχει και πολλές επιλογές.
    Σε πρώτη φάση, οδηγεί άκομψα αλλά χωρίς δυσκολία σε απομάκρυνση μια πρώτη φουρνιά θαμώνων.
    Η πρώτη αυτή αποχώρηση θα αφήσει πίσω την κλαγγή μιας σκληρής σιωπής

    Στο βαθμό που οι εμμονές ή μια νέα (;) agenda κυριαρχούν ολοκληρωτικά στο θυμικό του Ιδιοκτήτη, η λεκτική καταστολή έναντι των εναπομεινάντων φιλοξενουμένων «που δεν συμμορφώνονται προς τας -ρη-τάς- υποδείξεις» φαντάζει ως η μόνη λύση.
    Επειδή δε, όπως διαφαίνεται, τα συμμετέχοντα δικτυακά υποκείμενα δεν είναι διατεθειμένα να συμπεριφερθούν ως τα σκυλιά του Παβλόφ, η βιαιότητα των εκφράσεων και η οξύτητα των αντιδράσεων κλιμακώνονται.
    Υπαρκτά διακυβεύματα (από τη μιά), εμπλέκονται ακατάλυτα με ψυχαναλυτικές προβολές -επιβολής- του Εγώ (από την άλλη), διαμορφώνοντας μια μη-αναγώγιμη κατάσταση.
    Η δημόσια ισορροπία στον ιδιωτικό virtual χώρο έχει κλονιστεί ανεπίστροφα.
    Ο χώρος σφραγίζεται οριστικά από τη φυσιογνωμία και τις επιλογές του Ιδιοκτήτη-κατ’ ουσίαν είναι πια -και μόνο- ιδιωτικός με σαφή όρια.

    Αυτό είναι απλώς ένα μοντέλο με παραδειγματική σημασία αναφορικά με την ιστορική (δλδ, χρονική) εξέλιξη ενός ιστολογίου, στην περίπτωση του οποίου, συναρθρώνονται τρείς βασικές συνιστώσες προσδιοριστικές της φυσιογνωμίας του: οι έννοιες της ταυτότητας, της κοινότητας και της εξουσίας.* Το ειδικό βάρος και το πρόσημο της καθεμιάς σε κάθε δεδομένη χρονική φάση σηματοδοτούν το εκάστοτε προφίλ του ιστοχώρου.
    Καταλάβατε τώρα, κα Ένη μου ..;;
    😉

    *Τη σχετική επιχειρηματολογία ανέπτυξα πριν από .. 13 χρόνια στο πρώτο σχετικό άρθρο που δημοσιεύτηκε -απ’ όσο γνωρίζω- στα ελληνικά για την κοινωνιολογία του διαδικτύου.. 8)

  29. «Η πρώτη αυτή αποχώρηση θα αφήσει πίσω την κλαγγή μιας σκληρής σιωπής..»

    Όταν εκτός από αντιπάλους ή «αντιπάλους» βλέπεις με τα ίδια σου τα μάτια την ίδια την Ποίηση να επελαύνει δρομαία εναντίον σου, δεν σου μένουν και πολλά-πολλά-.
    Τα μαζεύεις, εμπόρευμα κι αξιοπρέπεια -την όποια σου απέμεινε- και την κάνεις, ρίχνοντας συχνά τρομαγμένα βλέμματα πάνω απ τον ώμο σου…
    «-Τ’ άλογο! Τ’ άλογο Ομέρ….»
    Καλημέρα σε όλους.

  30. Σε γενικές γραμμές θα συμφωνήσω με τα λεχθέντα του sui generis (και όχι μόνο αυτού, αλλά… τέλος πάντων).

    Είμαι (σχετικά) παλιός στο διαδίκτυο, από τα τέλη του 1994. Εχω κάνει πολλά λάθη, έχω δει να κάνουν πολλά και άλλοι, κι έχω καταλήξει (όπως πολύς κόσμος) σε συμπεράσματα.

    1) Το να ανέχεται κανείς την «άλλη άποψη», την αντίθετη μάλιστα άποψη, είναι αρετή που δεν έχει και πολλή σχέση με ευπρέπεια ή κανόνες καλής συμπεριφοράς. Στο δικό μου μπλογκ για παράδειγμα, ισχύει μια απέχθεια προς τη συκοφαντία, αλλά οι λέξεις δεν απαγορεύεται να είναι και βρώμικες και υβριστικές ακόμη, ΑΝ επιθυμεί να εκφραστεί κανείς με ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ – πάνω απ’ όλα. Π.χ. ο συνεργάτης μου Αιρετικός μου έχει πει κάποτε ευθέως… «λες μαλακίες» κι εγώ του απάντησα με το «όχι, ΕΣΥ λες μαλακίες». Μπορεί να φαίνεται παιδικό ένα τέτοιο στυλ, αλλά έχει το πλεονέκτημα της Εξοικονόμησης χρόνου και ενέργειας μέσω της ειλικρινείας, και της ΜΗ-αυτο-λογοκρισίας. Αν κάθε φορά που πιάνουμε πληκτρολόγιο σκεφτόμαστε κάποια λεπτά της ώρας «σαν το χοίρο που πάει να κλάσει» (=ΚυθηραΪκή παροιμία) τότε… ΑΣΤΟ καλύτερα. Υπεράνω όλων ειλικρίνεια, τα έχει όλα, τα γλυτώνει όλα ΚΑΙ εξοικονομεί πολύ χρόνο!

    2) Το γεγονός ότι αντιπαθώ κάποιον (ή τη διαδικτυακή περσόνα του) ΔΕΝ είναι αιτία για να αποκλεισθεί από το διάλογο. Ισα-ίσα, στο μπλογκ μου (ΠΡΙΝ γίνει ομαδικό) υπήρξε μέχρι και συζήτηση… 416 σχολίων, όπου διέπρεψε με δεκάδες σχόλια ένας αντίπαλος, με εντελώς διαφορετικές απόψεις, που -κανονικά- δεν θα ήθελα να τον δω ούτε ζωγραφιστό. Ομως μίλησε ΑΠΟΛΥΤΩΣ ελεύθερα, χωρίς καμμιά απόπειρα λογοκρισίας, και μέχρι σήμερα ειναι εξίσου ελεύθερος. Οταν -βέβαια- λέει μαλακίες, του «τη λέμε» πολύ χοντρα. Αν τον λογοκριναμε όμως, ΠΩΣ θα του τη λέγαμε? χαχαχα

    3) Σχολιάζω εδώ λόγω συμπάθειας, εμπιστοσύνης ΚΑΙ κοινών απόψεων με τον καπετάνιο. Και -ναι μεν- ΔΕΝ αισθάνομαι το ίδιο για τον συγγραφέα του συγκεκριμμένου κειμένου (Β.Κ.) πλην όμως… ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΜΑΙ τον καπετάνιο για τις επιλογές του και σέβομαι τον πλουραλισμό απόψεων στο μπλογκ του (δηλαδή όλους εσάς). Κάτω από ορισμένες (θετικές) συνθήκες, ΟΛΟΙ μπορούν να ανοίξουν διάλογο με ΟΛΟΥΣ…

    Αυτά τα ολίγα…
    και κάτι ακόμη.

    Λόγω ορισμένων τεχνικών αναβαθμίσεων που προσφέρει το διαδίκτυο, π.χ. συνδέσμων, επισύναψη ζωντανών πολυμέσων, κλπ. …είναι προφανές ότι η «εκφραστική δύναμη» του διαλόγου στο διαδικτύο είναι ΑΝΩΤΕΡΟ ΥΠΕΡΣΥΝΟΛΟ όλων των άλλων (μέχρι τούδε) μορφών διαλόγου. Ας μη το ξεχνάμε αυτό. Η βαλίτσα αυτή πάει ΠΑΡΑ πολύ μακρυά…

  31. Υ.Γ. Το σχόλιό σου, sui generis, εδώ…
    https://carnagio.wordpress.com/2010/09/07/%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%af-%ce%bc%cf%80%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%ba%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%ac%ce%bb%ce%bb%cf%89%ce%bd-%cf%84%ce%b9%ce%bd%cf%8e%ce%bd/#comment-1317
    είναι μια μίνι-πραγματεία γύρω από τα μπλογκ γενικά (και κάποιο… γνωστό μας μπλογκ σαν ειδική περίπτωση ή αφετηρία). Το προσυπογράφω το σχόλιό σου αυτό, απολύτως.

    Από το σχόλιό σου κρατώ ένα επιμέρους συμπέρασμα, σαν θέμα που χρήζει ανάπτυξης:

    Η δημόσια ισορροπία στον ιδιωτικό virtual χώρο έχει κλονιστεί ανεπίστροφα.
    Ο χώρος σφραγίζεται οριστικά από τη φυσιογνωμία και τις επιλογές του Ιδιοκτήτη-κατ’ ουσίαν είναι πια -και μόνο- ιδιωτικός με σαφή όρια.

    Είναι δύο ξεχωριστά θέματα αυτά μαζί. Τα ερωτήματα που συνεπάγονται, είναι νομίζω 2:

    1) ΠΩΣ μπορεί να αποκατασταθεί -όσο το δυνατόν- η δημόσια ισορροπία στον ιδιωτικό virtual χώρο?
    και
    2) ΠΩΣ μπορεί να ΜΗ γίνει «μόνο ιδιωτικός» ένας χώρος συζήτησης, και να ΜΗ σφραγίζεται οριστικά ΜΟΝΟ από τη φυσιογνωμία και τις επιλογές του ιδιοκτήτη του?

    Και οι 2 ερωτήσεις έχουν μια επιμέρους λύση, ή απάντηση (που εν μέρει απαντά και σε ζητήματα που τέθηκαν πιο πριν).
    Η επιμέρους αυτή λύση είναι η συνειδητοποίηση ότι ένα μπλογκ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ φόρουμ, κι ότι -μέχρι σήμερα- πολύ ελάχιστες προσπάθειες έγιναν στο διαδίκτυο για την ίδρυση φόρουμ με πραγματικά δημοκρατικές διαδικασίες και μη-ιεραρχική δομή.

    Οποιος δεν έχει πείρα από φόρουμ, ας ΜΗ νομίζει ότι ειναι το ίδιο με τα μπλογκ. Τα μπλογκ είναι ιδιωτικοί χώροι, είτε ενός είτε περισσότερων ατόμων, που πολύ φυσικό είναι να αντικατοπτρίζουν προσωπικές επιλογές, ή να εκφράζουν συγκεκριμμένους στόχους (π.χ. πολιτικού ακτιβισμού ή θεματολογίας). Τα φόρουμ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ το ίδιο, είναι δυνάμει πραγματικά δημόσιοι χώροι, δυνάμει δημοκρατικότεροι. Ομως… σχεδόν κανείς δεν έχει υλοποιήσει (από καθαρά τεχνική άποψη) δημοκρατικές διαδικασίες π.χ. ψηφοφορίας με βάση 1 ψήφος=1 μέλος. Οι δήθεν ψηφοφορίες που βλέπουμε π.χ. στη wordpress, στην πραγματικότητα είναι polls / gallups όπου η σύνδεση ψήφου με μέλη ΔΕΝ ισχύει. Δηλαδή ο καθένας μπορεί να μπει και να ψηφίσει.

    Τώρα… Παρόλο που τα μπλογκ είναι ιδιωτικοί χώροι, υπάρχει τρόπος να γίνουν δημοκρατικότεροι. Π.χ. το μπλογκ μου πριν κάποιες βδομάδες ανακηρύχτηκε «ομαδικό» με ΙΣΑ μέλη, πράγμα που σημαίνει ότι ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ «μπλογκάρχης». ΟΛΑ τα μέλη έχουν δικαίωμα απόφασης με βάση την αρχή της ομοφωνίας και την αρχή του σεβασμού στο βέτο οποιουδήποτε μέλους (από τους 7). Π.χ. αν θέλουμε να διώξουμε κάποιο τρολ, και προτείνουμε τον αποκλεισμό του, αρκεί η διαφωνία / βέτο ΕΝΟΣ από μας για να ΜΗ το κάνουμε. Γενικά το χτίσιμο ισότητας και δημοκρατικότητας ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ απλή υπόθεση, ούτε πάντα ανώδυνη. Αποδίδει μόνο μακροπρόθεσμα, ΔΕΝ προσφέρει εύκολες χαρές.

  32. Υ.Γ.2 Επειδή μιλάμε ΚΑΙ ειδικά, όχι μόνο γενικά, θα επισημάνω ένα «κλασσικό λάθος» στη διαχείριση ενός μπλογκ. Πρόκειται για το λάθος του αποκλεισμού κάποιου μέλους σε… λάθος στιγμή και για λάθος λόγους, που στην πραγματικότητα είναι ΑΥΘΑΙΡΕΤΗ επιλογή του ιδιοκτήτη του μπλογκ και τίποτε παραπάνω, ΧΩΡΙΣ λογική συνέπεια ή νομιμοποίηση.

    π.χ. Ο συνεργάτης μου Αιρετικός (μιλώντας πιο ειδικά) αποκλείστηκε από την Καλύβα αμέσως μετά από μία (σχετικά ήπια) παρέμβασή του που έφερνε εκεί δύο σημαντικά άρθρα του Στρατιωτικού Ποινικού Κώδικα που αφορούν Εσχάτη Προδοσία (και τα έβαλε αυτά σε συζήτηση με θέμα τον Εμφύλιο, κλπ. κλπ.) Στη συνέχεια αποκλείστηκε λόγω απαράδεκτης συμπεριφοράς προς τον γνωστό «φιλο» του μπλογκάρχη. Μόνο που… αυτή η αιτία ΔΕΝ ίσχυε, τη συγκεκριμμένη εκείνη στιγμή διαλόγου. Μπορεί να εξέφραζε βέβαια συσσωρευμένη απέχθεια προς τον Αιρετικό αυτή η επιλογή του αποκλεισμού του, πλην όμως λογικά ΔΕΝ έστεκε, ούτε και θα τύγχανε της καθολικής συγκατάθεσης των (μόνιμων) σχολιαστών της Καλύβας. Σαν συνέπεια, τολμώ να την ονομάσω, αυτή την επιλογή, «αντιδημοκρατική» και άκρως προσωπική. Ηταν μια κακή στιγμή κατά την οποία ο μπλογκάρχης «έπαιρνε πίσω» ΟΛΕΣ τις ελευθερίες που είχε παραχωρήσει στο κοινό του.

    Σαν συμπέρασμα, το να αποφύγει κανείς θεμελιώδεις δημοκρατικές διαδικασίες και κανόνες λήψης αποφάσεων, στο δημόσιο διάλογο, είναι άτοπο ή φύσει αδύνατον. Πιο πρακτικά, ΔΕΝ μπορεί ένα «σαλόνι συζητήσεων» όπου υπάρχει «οικοδεσπότης» (με ΑΠΟΛΥΤΕΣ εξουσίες) να ΥΠΟΔΥΘΕΙ τον πραγματικά δημοκρατικο διάλογο ΙΣΩΝ μελών. Ε, η θεραπεία γι αυτό το λάθος είναι απλή (ΚΑΙ δύσκολη). Είναι π.χ. η θεσμοθέτηση δημοκρατικών διαδικασιών ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ των μελών σε ΚΑΘΕ απόφαση. Δηλαδή… π.χ. στο δικό μου (ομαδικό πλέον) μπλογκ, αποκλεισμός κάποιου ΔΕΝ θα μπορούσε να γίνει με τον τρόπο που ανάφερα, διότι θα προσέκρουε στην άσκηση βέτο, από κάποιο άλλο μέλος.

  33. Αχ , αγαπητέ μου , Ο/Η OMADEON
    Να γνωρίζατε πόσο απέχουν από την πεζή πραγματικότητα , όσα γράψατε περί των :

    ΄΄Οποιος δεν έχει πείρα από φόρουμ, ας ΜΗ νομίζει ότι ειναι το ίδιο με τα μπλογκ. Τα μπλογκ είναι ιδιωτικοί χώροι, είτε ενός είτε περισσότερων ατόμων, που πολύ φυσικό είναι να αντικατοπτρίζουν προσωπικές επιλογές, ή να εκφράζουν συγκεκριμμένους στόχους (π.χ. πολιτικού ακτιβισμού ή θεματολογίας). Τα φόρουμ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ το ίδιο, είναι δυνάμει πραγματικά δημόσιοι χώροι, δυνάμει δημοκρατικότεροι. Ομως… σχεδόν κανείς δεν έχει υλοποιήσει (από καθαρά τεχνική άποψη) δημοκρατικές διαδικασίες π.χ. ψηφοφορίας με βάση 1 ψήφος=1 μέλος. Οι δήθεν ψηφοφορίες που βλέπουμε π.χ. στη wordpress, στην πραγματικότητα είναι polls / gallups όπου η σύνδεση ψήφου με μέλη ΔΕΝ ισχύει. Δηλαδή ο καθένας μπορεί να μπει και να ψηφίσει.
    &
    Τώρα… Παρόλο που τα μπλογκ είναι ιδιωτικοί χώροι, υπάρχει τρόπος να γίνουν δημοκρατικότεροι. Π.χ. το μπλογκ μου πριν κάποιες βδομάδες ανακηρύχτηκε “ομαδικό” με ΙΣΑ μέλη, πράγμα που σημαίνει ότι ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ “μπλογκάρχης”. ΟΛΑ τα μέλη έχουν δικαίωμα απόφασης με βάση την αρχή της ομοφωνίας και την αρχή του σεβασμού στο βέτο οποιουδήποτε μέλους (από τους 7). Π.χ. αν θέλουμε να διώξουμε κάποιο τρολ, και προτείνουμε τον αποκλεισμό του, αρκεί η διαφωνία / βέτο ΕΝΟΣ από μας για να ΜΗ το κάνουμε.΄΄

    Για δε , τις ΄΄ψηφοφορίες΄΄ εις τα φόρα … Θοῦ , Κύριε , φυλακὴν τῷ στόµατί µου , καὶ θύραν περιοχῆς περὶ τὰ χείλη µου ….

  34. @Αβρόχοις

    μα… νομίζω ότι λέμε το ΙΔΙΟ πράμα, αγαπητέ!
    ΞΕΡΩ ΚΑΛΑ πόσο απεχουν από την πεζή πραγματικότητα, μερικά από όσα είπα (ή πρότεινα).

    Ομως μου αρέσει να ειμαι ρεαλιστής… υλοποιώντας τα… όνειρά μου! 🙂

  35. Υ.Γ. Δυστυχώς οι προγραμματιστές που υλοποίησαν τα φόρουμ και τα μπλογκ ΔΕΝ είχαν στο μυαλό τους να καλλιεργήσουν ιδιαίτερα τη δημοκρατία στο διάλογο. Απλώς ήθελαν να δώσουν στον εαυτό τους (και στους συναδέλφους τους) ΤΕΧΝΙΚΕΣ διευκολύνσεις (που περιλαμβάνουν και μια ιδιότυπη… ΜΙΛΙΤΑΡΙΣΤΙΚΗ ιεραρχική λογική «administratrors» versus «simple users», κλπ).

    Η πείρα έδειξε όμως ότι μέριμνα για δημοκρατική λειτουργία χρειάζεται να υπάρχει εξ αρχής. Π.χ. έπρεπε σε κάθε χώρο ψηφιακού διαλόγου να υπάρχει απόλυτη ισότητα μεταξύ μελών (που είναι μόνιμα μέλη φυσικά, με λογαριασμούς συμμετοχής). Οι περιστασιακοί άγνωστοι επισκέπτες λογικό είναι να μην έχουν ακριβώς τα ίδια δικαιώματα με αυτούς. Ομως θα έπρεπε να μπορούν να ΓΙΝΟΥΝ ίσιοι μαζί τους, κατόπιν αποδοχής μετά από πρόταση.

    Η μηχανιστική διαδικασία του να δώσει κανείς ένα απλό μέηλ και ένα ψευδώνυμο ΔΕΝ (πρέπει να) ΑΡΚΕΙ για να γίνει πλήρες και ίσο μέλος κάπου. Χρειάζεται να προταθεί από άλλα μέλη (π.χ. τουλάχιστον 2, όπως στη… μασωνία -χαχαχα) και να έχει συμμετάσχει ενεργά στο διάλογο. Επίσης η διεξαγωγή γκάλοπ ΔΕΝ Αρκεί για τις ψηφοφορίες. Η αρχή 1 μέλος = 1 ψήφος πρέπει να υλοποιηθεί τεχνικά μέσα στο ίδιο το λογισμικό και να γίνονται ψηφοφορίες κάθε στιγμή σε πληθώρα θεμάτων.

  36. Αγαπητέ Sui,
    Παρ ολο που η απάντηση σου με ολη τη μεθοδολογία και τη σοβαρότητα που εκτίθεται το θέμα, δεν τη θεωρώ ολοκληρωμένη ,γιατί με ολη τη αποστασιοποίηση τελικά εντοπίζεται σε προηγούμενες εμπειρίες οπου πάντα ισχύουν ολες οι πλευρές.
    Ειναι γνωστό στη μπλογκόσφαιρα οτι εισαι ο «αγαπημένος μου», ομως αυτό δεν με εμποδίζει να σου πώ οτι πράγματι σε ενα virtual διάλογο συμμετέχουν και οι»ταυτότητες» και η «κοινότητα» και η «διοκτησία» (οπως εσύ τις προσδιόρισες).
    Καθε παράμετρος εχει τίς δικές της επιλογές και ιδιαιτε.ρότητες. Και οι «ταυτότητες» δεν μπορούν να αποκρύψουν την ταυτότητα τους και τίς ιδέες τους και οι «κοινότητες» μπορεί να επηρεάζονται απο εμμονές αλλά και η «ιδιοκτησία» ασκεί τα δικαιώματα της ιδιοκτησίας.
    Ειναι δηλαδή ενα σύνολο αρκετά «μπερδεμένο» και χρειάζονται οπωσδήποτε κάποιες «οδηγίες προς ναυτιλλομένους».
    Δεν ειναι δυνατόν σε ενα δημόσιο διάλογο και δη γραπτό να μην μπορεί να αναπτυχθεί ενα θέμα οταν «σκοντάφτει» σε «δύσκολες συμπεριφορές». Αν κατι τέτοιο δεν ειναι εφικτό παραιτούνται της προσπάθειας και οι μεν και οι δε.
    Ομως οταν υπεισέρχεται και ο παράγων φιλία η εμπιστοσύνη , «γίνεται εφικτή» μια συνέχιση του διαλόγου.

  37. Υπάρχει μια ασυνταξία στην πρώτη παράγραφο, αλλά δεν πειράζει το νόημα βγαίνει. Σορυ. 😆

  38. Συνειδητά ΔΕΝ ανακατεύομαι σε αυτή την ενδιαφέρουσα συζήτηση…. 😉 🙂

  39. Κυριε Καργουδη μια »μικρη» υπενθιμηση : ΟΥΚ ΕΝ ΤΩ ΠΟΛΛΩ ΤΟ ΕΥ
    (μην μου απαντησετε παρακαλω) Με κουραζει το »ΠΟΛΛΩ ανευ »ΕΥ»
    Φιλικα
    Χριστινα Ζιωγα

  40. Η σχέση ποσότητας και περιεχομένης ουσίας ήταν πάντα μια σχέση γνωστή με ακρίβεια μόνο στους Μυημένους. Η σχέση αυτή δεν προκύπτει τυχαία. Η ποσότητα / το πολύ, είναι το διαθέσιμο μέσον ενός αριθμού ομοειδών πραγμάτων (λ.χ. 1, 10, 20 ποτήρια νερού, 4, 40, 200 σελίδες τυπωμένου χαρτιού).

    Η περιεχόμενη ουσία / το εύ, είναι ο γενεσιουργός λόγος που δίνει υπόσταση στην ποσότητα (λχ. μια κουταλιά καφέ σε 1 ποτήρι νερού, η γνώση / πληροφορία που μπαίνει σε 1 τυπωμένη σελίδα χαρτιού). Κανονικά, η ποσότητα οφείλει να υπηρετεί την περιεχόμενη ουσία, αλλά δυστυχώς συμβαίνει το αντίθετο.

    Και έτσι βλέπουμε δεκάδες, εκατοντάδες σελίδες τυπωμένου χαρτιού χωρίς σχεδόν καμμιά ή με ελάχιστη γνώση / πληροφορία. Κι αυτό είναι μια άσκοπη και ανώφελη καταπόνηση του εγκεφάλου.

    Το αντίθετο, δηλαδή η τοποθέτηση ικανής ουσίας σε λίγη ποσότητα-χώρο είναι μια αρχαία εσωτερική τέχνη, που υπηρετεί τον Νόμο της Οικονομίας από τον οποίο διέπεται η Φύση. ΄Ετσι, ο καφές γίνεται τόσο πιο δυνατός σε όσο λιγότερη ποσότητα νερού διαλύεται (διαφορετικά γίνεται “νεροζούμι”).

    Η γνώση γίνεται πιο λειτουργική, διεισδυτική και χρήσιμη σε όσο λιγότερες σελίδες αναλύεται. Δηλαδή, όταν δεν πλατυάζει -με αποτέλεσμα να χάνεται η ουσία- αλλά “σώζεται” μέσα στην αναγκαία και ικανή έκταση…

    Εδώ βασίζεται και η αρχή των αινιγμάτων, των συμπυκνωμένων ρητών και των χρησμών των αρχαίων Μαντείων.

  41. Ρε σεις, was ist das?

  42. Das ist ein vliegende schotel…

  43. Dies Irae απο Requiem… 😯

  44. 😆 😆 😆 😆 😆

    αερικό μου, κέντησες…

  45. ααααααααααα!!!!!τα παιδια ανταλασουν τις εμπειριες τους απο την λοβοτομη τους
    Πολυχαιρομαι που βρηκατε ο εναςτον αλλον

  46. …και πολυ σας παει κερια bernardina ( το κερια κλεμμενο απο Τσιφορο)

  47. Ρε σεις, σε σας μιλάω.
    Ας τη μαζέψει κάποιος την τρελιάρα, μην της πάρει ο διάλος τον πατέρα.

    Ντάξει, ανεκτικοί-ανεκτικοί με τους βλαμένους, αλλά όλα έχουν ένα όριο.

  48. ‘Ααααλαααα! 😆 😆 😆 😆

  49. Καργουδη
    ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ
    ΔΩΣΕ ΜΟΥ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΣΟΥ( διευθυνση τηλεφωνα κλπ),διοτι το παρακανες και τα γραπτα σου (παντα μενουν αυτα),θα πανε με μια ωραια μηνυσουλα στην διωξη ηλεκτρονικου εγκληματος
    Α και που’σαι εγω εχω τσαμπα δικηγορο
    Περιμενουμε
    Αλλιως εχω τον τροπο να τα βρω

  50. Όμως ( για να συνεχίσουμε απ εκεί που τ αφήσαμε )

    Πριν και πάνω απ όλα τα μπλογκς είναι χώρος γραφής. Κι η γραφή είναι τέχνη. Ο προφορικός λόγος είναι κάτι διαφορετικό.
    Απ την άλλη μην ξεχνάμε τον λόγο που γράφει ο καθένας μας και τι ζητά εκτιθέμενος σε ένα δημόσιο διάλογο. Σίγουρα για κάποιον που θέλει απλώς να εκτονωθεί οι περιορισμοί και οι συμβιβασμοί που επιβάλει στον εαυτό του είναι ελάχιστοι. Αυτό δυνητικά είναι επικίνδυνο για την ομαλή διεξαγωγή μια συζήτησης και μάλιστα την στιγμή που στην συζήτηση μετέχουν και επώνυμοι σχολιαστές που εκτίθενται διπλά. Ο σχολιαστής που αντιλαμβάνεται την παρέμβαση του σαν μια προσπάθεια να δώσει έναυσμα για προβληματισμούς στον αναγνώστη αναγκάζεται εκ των πραγμάτων να χρησιμοποιήσει μια γλώσσα ήπια και επεξηγηματική, οικεία εάν θέλετε να το πούμε και διαφορετικά στην πλειοψηφία των αναγνωστών και σχολιαστών.

  51. τα λογια ειναι σαν την σκανδαλη (γι’αυτο καπετανιε οποιος μπαινει στο μπλογκ σου να ζητας ταυτοτητα και χαρτι ιατρου και δη ψυχιατρου),οπως κανουν με τα οπλα
    Εγω δεν εβρισα κανεναν
    το αντιθετο
    Αλλα ελλα να καμαρωσεις τον φιλο σου (Καργουδη),στα δικαστηρια!!!
    Εκει να δουμε τι σοι μαγκας ειναι

  52. Επειδή τα πρόσφατα κωμικοτραγικά γεγονότα δεν μείωσαν στο ελάχιστο την όρεξη -τουλάχιστον τη δική μου- να επικοινωνώ με τους συν-σχολιαστές (αλλά και όσους ενδεχομένως έχουν το χρόνο και την επιθυμία να διαβάζουν απλώς σιωπηρά), ούτε και την απόλαυση που μου προσφέρει αυτή η διαδικασία, η οποία με τη σειρά της ανατροφοδοτεί αυτή την όρεξη, πιάνω κι εγώ το νήμα που δίνεις πάλι, κάπτεν μου και συνεχίζω.
    Ως σχετικά πρόσφατη σ’ αυτό το χώρο (των ιστολογίων εννοώ), με συμμετοχή που μετρά μόλις μερικούς πενιχρούς μήνες, πρόθυμα θα ομολογήσω ότι δεν κατέχω ακόμα επακριβώς τους άγραφους κανόνες που διέπουν τη λειτουργία τους (είναι όντως μια λεπτή τέχνη). Και, ίσως λόγω θερμοκέφαλης ιδιοσυγκρασίας, συχνά ξεπέρασα αυτά τα όρια της «ήπιας και επεξηγηματικής γλώσσας» όπως εύστοχα την χαρακτηρίζεις. Ζητώ λοιπόν την επιείκειά σου αν σήμερα έριξα λάδι σε μια φωτιά που ίσως δεν έπρεπε να είχε ανάψει εξαρχής ποτέ, αλλά… μάλλον έχεις αρχίσει να καταλαβαίνεις πια τι καπνό φουμάρω ως άνθρωπος. Και μαζί με την επιείκεια ζητώ και τη συγνώμη σου αν κάπου έθιξα το κλίμα που επιδιώκεις να επικρατεί στα δικά σου χωράφια -ή μάλλον καρνάγια!
    Ό,τι έγινε, νερό κι αλάτι από μένα. Ας το πάρει η θάλασσα. Βέβαια δεν μπορώ να υποσχεθώ οτι θα πηγαίνω πάντα με το σταυρό στο χέρι, αλλά υποψιάζομαι ότι ούτε κι εσύ θες το μπλογκ σου απογευματινόν τέιον για μεγαλοκοπέλες και αρσακειάδες. Σωστά;
    😉 (Όχι για τίποτ’ άλλο, αλλά γιατί αν ισχύει κάτι τέτοιο… ατυχήσαμε!)

  53. Πιστεύω πως άσχετα από τους λόγους που ο καθένας μας μπλογκάρει,το μπλόγκ, είναι μιά μεγάλη παρέα, που διαθέτει όλα τα σύν και τα πλην μιάς παρέας.
    Και επειδή δεν είμαστε ούτε συγγραφείς , μα ούτε και διπλωμάτες καριέρας, βγαίνουν όλα τα ανθρώπινα .Και οι θυμοί μας, και η αγανάκτησί μας, και η πλάκα μας, και τα ωραία μας, και τα κακά μας.Θα πάρουμε η θέση μας όταν βλέπουμε κάποιον να πιέζεται και να λοιδωρείται.Και μενα μ αρέσει αυτό.Και δεν ξέρω αν είμαι σε θέση να εξηγώ με μιά γλώσσα ήπια και επεξηγηματική όταν αισθάνομαι οτι θίγομαι.Θα δείξει.
    δ

  54. Μπερνυ

    καθόλου δεν έχει να κάνει το σχόλιο μου με το σημερινό, πίστεψε με
    Ουσιαστικά απαντώ στον Ομαδεόνα στα περί δημοκρατίας και λογοκρισίας και πως κάποιες φορές οδηγείται ο μπλογκερ στον αποκλεισμό ενός σχολιαστή.
    Οι εντάσεις σε ένα διάλογο είναι φυσιολογικές και ενδεχομένως υπό κάποιες προϋποθέσεις γόνιμες και παραγωγικές.

    (άσχετο) η αγαπητή @Χριστίνα συνεχίζει να σχολιάζει ή μάλλον να παραληρεί ακάθεκτη χωρίς να έχει αντιληφθεί ότι τα σχόλια της ΔΕΝ δημοσιεύονται. Αυτό είναι ακριβώς ένα δείγμα σχολιαστή ο οποίος απλώς εκτονώνεται και μάλιστα χωρίς να αντιλαμβάνεται ούτε που βρίσκεται ούτε και τι του λένε. Αλλά ας μην την χρησιμοποιήσουμε ως βασικό μας παράδειγμα

  55. Κάπτεν μου,
    το ήξερα ότι δεν είχε να κάνει με το σημερινό. Απλώς ένιωσα πως ήρθε κι έδεσε πολύ ωραία και απλώς εκμεταλλεύτηκα την ευκαιρία για να δείξω και τη ζωντάνια του μέσου.
    Όσο για την εν λόγω, τι να πω… φοβάμαι ότι δεν σταμάτησε εκεί. Θα δείξει… Και μάλλον δεν εκτονώνεται απλώς, αφού φαίνεται χρόνια περίπτωση που χρήζει άλλης αντιμετώπισης και όχι ενός απλού αποκλεισμού από τα σχόλια του μπλογκ.

  56. εμπιστέψου την κρίση μου 😉
    (πολύ φασαρία για το τίποτα)

  57. Ρε παιδιά από κάποιο σημείο και μετά γ@μήθηκε ποικιλοτρόπως η κουβέντα ή μου φαίνεται..;

  58. Δυστυχώς δόκτορα από κάποιο σημείο ξεφύγαμε. Αλλά όλα διορθώθηκαν
    ( θέλω να ελπίζω ή μάλλον είμαι σίγουρος κυρά Χριστίνα μας , ναι ; Όπως όλοι έτσι και εσείς, εξασφαλίσατε σήμερα τα 3 λεπτά δημοσιότητας που σας αναλογούν 😉 🙂

  59. Είναι πράγματι απόλαυση η παρακολούθηση μιας τέτοιας συζήτησης Δόκτωρα , δε συμφωνείς ;;; 🙂

  60. Και κάποιες πρόσφατες συζητήσεις/απόψεις περί μπλογκς με αφορμή το τροκτικό που έγραψα παραπάνω στο @Μαύρο πρόβατο

    http://tvxs.gr/news/%CE%BF%CE%BC%CE%AC%CE%B4%CE%B1-tvxs/%CE%BC%CE%B5-%CE%B1%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%BC%CE%AE-%CF%84%CE%BF-troktiko-%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%85%CE%B8%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B1%CF%83%CF%85%CE%B4%CE%BF%CF%83%CE%AF%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%B4%CE%AF%CE%BA%CF%84%CF%85%CE%BF-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%83%CE%BA%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%BB%CE%BF%CF%85

    Ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι προτάσεις του Μανώλη Ανδριωτάκη:
    (σχετικό λινκ υπάρχει στο βασικό άρθρο)

    1. Ελευθερία των δημοσιεύσεων. Δε με αφορά αν είσαι δεξιός, αριστερός, κεντρώος ή αναρχικός. Μου αρκεί να σέβεσαι και να τηρείς τις δεσμεύσεις που έχουμε αναλλάβει όλοι.
    2. Επωνυμία. Χωρίς αυτή θολώνουν τα νερά. Κανείς άλλος δε μπορεί να πάρει την ευθύνη των γραφόμενών σου: πρέπει να το κάνεις θαρραλέα εσύ.
    3. Διαφάνεια. Δέχεσαι διαφήμιση; Να το γνωρίζουμε. Δέχεσαι χορηγείες από εταιρείες ή πληρώνεσαι από κάποιο κόμμα, φορέα κ.λπ.; Είσαι έμμισθος υπάλληλος κάποιου; Να το γνωρίζουμε.

  61. Stelios

    μη ξεχνάς ότι αυτοί που γράφουν και προτείνουν τα παραπάνω , μεταξύ αυτ΄ων την άρση της ανωνυμίας , είναι και επώνυμοι και επαγγελματίες…

  62. ΜΥΡΩΜΕΝΟΙ ΣΤΙΧΟΙ

    Τίποτε δεν απόμεινε στον κόσμο πια για μένα,
    όλα βρωμούν τριγύρω μου και φαίνονται χεσμένα.
    Όλα σκατά γενήκανε και ο δικός μου κώλος
    σκατά εγίνηκε κι αυτός, σκατά ο κόσμος όλος.

    Μόνο σκατά φυτρώνουνε στον τόπο αυτό τον άγονο
    κι όλοι χεσμένοι είμαστε, σκατάδες στο τετράγωνο.
    Μας έρχεται κάθε σκατάς, θαρρούμε πως σωθήκαμε,
    μα μόλις φύγει βλέπομε πως αποσκατωθήκαμε.

    Σκατά βρωμάει τούτος δω, σκατά βρωμά κι εκείνος,
    σκατά βρωμάει το σκατό, σκατά βρωμά κι ο κρίνος.
    Σκατά κι εγώ, μες στα σκατά, και με χαρτί χεσμένο
    ό,τι κι αν γράψω σαν σκατό προβάλλει σκατωμένο.

    Σκατά τα πάντα θεωρώ και χωρίς πια να απορώ,
    σκατά μασώ, σκατά ρουφώ, σκατά πάω να χέσω,
    απ΄τσ σκατά θα σηκωθώ και στα σκατά θα πέσω.

    Όταν πεθάνω χέστε με, τα κόλλυβά μου φάτε
    Και πάλι ξαναχέστε με και πάλι ξαναφάτε,
    μα απ’ τα γέλια τα πολλά κοντεύω ν’ αρρωστήσω
    και δεν μπορώ να κρατηθώ, μου φεύγουν από πίσω.

    Σκατά ο μεν, σκατά ο δε, σκατά ο κόσμος όλος
    κι απ’ το πολύ το χέσιμο μου πόνεσε ο κώλος!

    καλημέρα!!!!!

  63. Θεωρώ την επωνυμία στα μπλογκ δίκοπο μαχαίρι…

    Κάτι σαν την επωνυμία στο διαδίκτυο δλδ (με την επωνυμία ποτέ δεν θα επισκέφθεί ο ταξιδευτής όλες τις σελίδες – και τις αμαρτωλλές που επισκέπτεται), που από τη μια μπορεί να γίνει ανιχνευτή από τις αρχές, από την άλλη όμως οι ίδιες οι αρχές μπορούν να στήσουν-παραπλανήσουν-εξαπατήσουν τον απλό επώνυμο χρήστη. Έχω προσωπική εμπειρία στην Ιταλία από παράνομη χρέωση της κάρτας μου από σοβαρή τους εταιρία που ποτέ δεν δικαιώθηκα…

    Η ανάγκη για την επωνυμία προκυπτει ακριβώς από δυό χαρακτηριστικά του νεοέλληνα. Είναι δικομανής και φλύαρος. Κατά τη γνώμη μου το μόνο που θα εξυπηρετήσει θα είναι η μονοπώληση του δημόσιου ιντερνετικού λόγου από τους ισχυρούς σε αντίθεση με τους αδύναμους που από οργανωμένα δίκτυα και σε συνδιασμό με την παντελή έλλειψη δικαιοσύνης-κράτους δικαίου στην «χωράφι-τσιφλίκι-μποστάνι» μας απλά θα τους φιμώσουν άπαξ δια παντός, καθιστώντας το μέσο άλλο ένα βαρεττό και ανούσιο δίαυλο.

    Προς επίρρωση του ανωτέρω, σήμερα που δεν περνάει το φασιστικό νταηλίκι, εξετέλεσαν μαφιόζικα τα μεγαλοσυμφέροντα και ισχυροί μπούληδες που έκριναν ότι εθίχθησαν τάχα από το πρωκτικό…

    Ένα ονοματεπώνυμο δεν είναι τίποτε διαφορετικό από ένα ψευδώνυμο στο διαδίκτυο, εκτός αν μιλάμε για διάσημους κι επώνυμους. Ενίοτε κι αυτοί ακόμη κρύβονται πίσω από ψευδώνυμα για να μην δεσμεύεται η δημόσια εικόνα τους

  64. να εξηγήσω (για να μην παρεξηγηθώ) πως η δοσοληψία με τους Ιταλούς αφορούσε φαρμακευτικό υλικό… Το οποίο εκεί είναι (όπως όλα) νόμιμο…

  65. Καλημέρα Νίκιπλε, κάπτεν και crew.

    Κατά την ταπεινή μου γνώμη, είναι δύσκολο να αποφανθεί κανείς με απόλυτους και τελεσίδικους όρους σωστού ή λάθους περί ανωνυμίας -αν είναι καλό ή κακό πράγμα, αν πρέπει όλοι να υπογράφουν (-ουμε) με το αληθινό τους ονοματεπώνυμο -και τι σημαίνει αυτό; Μήπως θα έπρεπε να δίνουμε και ΑΦΜ για διασταύρωση;- αλλιώς η γνώμη τους δεν έχει βαρύτητα επειδή κρύβονται πίσω από ένα ψευδώνυμο;

    Ξέχωρα που αυτή η πρακτική δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο αλλά συνήθεια αιώνων (πχ. με διαφορετικά στοιχεία δημιουργού έχουν κατατεθεί μερικά από τα μεγαλύτερα αριστουργήματα του παγκόσμιου γραπτού λόγου) έχει μεγάλη σημασία η αιτιολογία για την οποία επιζητείται η ανωνυμία. Και αν πίσω απ’ αυτήν κρύβονται λίβελλοι, υβριστικά και λασπολογικά κείμενα, προπαγανδιστικές ανακρίβειες, υποβολιμαία ψεύδη κλπ. Με άλλα λόγια καθόλου δεν με ενοχλεί η ανωνυμία αν αυτό που διαβάζω έχει βαρύτητα, ήθος(έστω και αν είναι επιθετικά έως ΠΟΛΥ επιθετικά διατυπωμένο), λογική συνέχεια, ουσία, επιχειρηματολογία κλπ κλπ. Αντίθετα, αδιάφορη θα με άφηνε ό,τι δεν διαθέτει τα παραπάνω, όσο ηχηρή υπογραφή και αν έφερε.

    ΥΓ. Ας μην παραγνωρίζουμε και ας μην υποτιμούμε καθόλου τους κινδύνους που ελλοχεύουν σε μια τόσο «χύμα» κοινωνία όπως αυτή που ζούμε πια από τους κάθε λογής παρανοϊκούς που θα νιώσουν ότι θίγονται ή κινδυνεύουν από τα γραφόμενα κάποιου. Πρόσφατα παραδείγματα υπάρχουν…
    Το ακραίο παράδειγμα του Γκιόλια δεν εμπίπτει ακριβώς σ’ αυτή την κατηγορία (άλλα παίζονται εκεί), ωστόσο εν μέρει » ακουμπά» τα προηγούμενα.

  66. Το επεισόδιο Γκιόλια δεν έχει καμμία σχέση με το θέμα της ανωνυμίας στο διαδίκτυο.

    Και τούτο διότι σε περιπτώσεις όπως αυτές του τρωκτικού στη πραγματικότητα , για τους ενδιαφερομένους και τους γνωρίζοντες , δεν υπήρξε ανωνυμία. Στη στενή «πιάτσα» τέτοιες ανωνυμίες ως γνωστόν δεν στέκουν παρά για ελάχιστο χρόνο.

    Αν ο κος Κούλογλους αρύεται το γεγονότος για να επιτεθεί στην ανωνυμία , αυτό δε σημαίνει ότι η αφορμή είναι και ο λόγος. Όταν κάποιος θίγεται σοβαρά υπάρχουν και σήμερα οι δικλείδες για να βρεθεί το όνομα του «ανώνυμου» εμπλεκόμενου . Αυτό συνέβη και με την υπόθεση καψαμπέλη 2 χρόνια πριν. Υπάρχουν και άλλα τέτοια παραδείγματα. Δεν ξεχνώ ότι η ανωνυμία προστάτεψε εκείνο το εκπληκτικό blog όπου γελοιποιούσε τα προϊόντα γνωστούν τηλεβιβλιοπώλη. Στη περίπτωση τη πλήρωσε ο aggregator ( για όσους ήταν εδώ από παλιά )

    Όλη η συζήτηση γίνεται για τη σκιά του γαϊδάρου , για να αφαιρεθεί , αν αυτό είναι δυνατόν , κύρος από τους μη επώνυμους και να ευλογήσουν ορισμένοι τα γένια τους.
    Επίσης δεν αποκλείεται ορισμένοι από αυτούς που διακαώς προβάλλουν το ζήτημα να είναι ενεργούμενα των παραγόντων εκείνων που θα ήθελαν μεγαλύτερη ευχέρεια στον εντοπισμό των «περίεργων» ανώνυμων διαδικτυακών περιηγητών , ή επιθυμούν να εμπνεύσουν το φόβο και την αυτοσυγκράτηση.

    Σε κάθε περίπτωση νομίζω ότι η ανωνυμία στο διαδίκτυο , μια οιονεί ανωνυμία στη πραγματικότητα , αποτελεί το φερετζέ που πρέπει να φορά το μέσο ως ένδειξη της δημοκρατικότητας και της ελευθερίας του.

  67. *Καλημέρα σε όλους, και ευχές στον @καπετάνιο & τιμονεύοντα, «άλλο κακό μη δουν τα μάτια του».
    *Kαλημέρα και στη @Χριστίνα, που με τα ίσως τραβηγμένα, αλλά πάντως ευφυή & ευρηματικά «Essais de…Skato-logie Genarale», της, (σε άλλο ποστ), εγγράφει υποθήκες για μια, ας πούμε, ομαλότερη επάνοδο.
    Καλώς να ξανά-ρθει, λοιπόν, το κατ’ εμέ..
    *Η ακροτελεύτια διατύπωση της @Μπέρνυ, (τα σεβάσματά μου, κυρία), δλδ το «άλλα παίζονται εκεί», ταιριάζει ακριβώς («ταμάμ»…ελληνιστί) και με τη δική μου εκτίμηση για τα αληθώς συμβάντα στο, για όλους τους Έλληνες επιεικώς υποτιμητικό, «Giolias event».

    Στα περί ανωνυμίας-επωνυμίας τώρα, στο βαθμό που αφορούν τη μπλογκόσφαιρα:
    Σκέφτομαι μια εκδοχή, όπου:
    Η αληθής ταυτότητα του σχολιάζοντος, ή όπως άλλως παρεμβαίνοντος,
    αποτελεί εμπιστευτική πληροφορία που κατατίθεται στη διαχείριση του κάθε διαχειριστή μπλογκ!
    Και το γεγονός αυτό, αποτελεί το εναρκτήριο «πάσσο» για είσοδο σε έναν συζητητικό κύκλο.
    Ο διαχειριστής, έτσι, (και άρα και το μπλογκ), κρίνεται μεσο-μακροπρόθεσμα ΚΑΙ ως προς την ποιότητα διαχείρισης εμπιστευτικού υλικού, και η κρίση αυτή, διαμορφώνει ένα καίριο κριτήριο για την εξέλιξη της πορείας του μπλογκ στο διαδίκτυο.
    Έτσι, πολλη «ύλη» υπεύθυνης διαχείρισης, μεταβιβάζεται στον διαχειριστή του μπλογκ.
    Ο οποίος, -εδώ είμαστε-, θα δείτε πως αργά ή γρήγορα, σε επίπεδο παγκόσμιο, θα αποβεί ρυθμιστικά ένα είδος «κατά Νόμο υπεύθυνου».
    Πράγμα που το βρίσκω εύλογο, γιατί αργά ή γρήγορα, ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ σε οργανωμένες κοινωνίες να κυκλοφορεί κυριολεκτικά ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ, άμεσα προσβάσιμος από όλους, ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΛΟΓΟΣ, ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟΣ Ή ΚΡΙΤΙΚΟΣ.
    Το γεγονός είναι απολύτως ΜΗ ΑΠΟΔΕΚΤΟ σε συνθήκες κράτους Δικαίου, μόνο και μόνο για το ότι ο μη-κατεσταλμένος & μη-υπαγορευμένος ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΛΟΓΟΣ, έστω και δυνητικά, επιβάλλεται να ειδωθεί και υπό την ιδιότητά του, του δημιουργού ή επιταχυντή ιστορικών εξελίξεων στο πεδίο του πραγματικού…
    Μια ιδέα είπα, (και μάλιστα πρωτογενή & ανεπεξέργαστη τελείως, όπως είναι φανερό), και θα περίμενα εύλογα και καμιά κουβέντα επ αυτής..

    Να είστε όλοι καλά…

  68. Καργουδέστατε

    όταν σκεφτείς σε ποιό φόρτο εργασίας και ευθυνών βάζεις το διαχειριστή ενός blog με αυτή σου τη πρόταση , θα τη ξανασκεφτείς και μάλλον θα τη ξεχάσεις.

    Ένα μεγάλο μέρος του διαδικτύου σήμερα αποτελείται από προσπάθειες ιδιωτών , ανώνυμων και επώνυμων που ούτε το χρόνο , ούτε τα μέσα , ούτε τη διάθεση έχουν να διαχειρίζωνται «»με εμπιστευτικότητα » και άρα με πρόσθετες νομικές υποχρεώσεις τα προσωπικά δεδομένα του κάθε σαλού. Ας μη ξεχνάμε και τα πλεονεκτήματα που δημιουργούνται έτσι για το διαχειριστή.

    Αντιλαμβάνομαι ότι ο δημόσιος λόγος πρέπει να εκφέρεται με βάση κάποιους , ελάχιστους αλλά αυστηρούς κανόνες , αλλά εδώ υπάρχει μια ιδιαιτερότητα , το μέσον είναι μεν δημόσιο αλλά συγχρόνως τόσο εκτεταμένο που μοιάζει σαν να υπάρχουν παντού χιλιάδες μικρά καφενεία και ιδιωτικοί χώροι συνομιλίας. Και το πρόβλημα αυτό δεν επιλύεται με κάποιες προτάσεις που έγιναν στο παρελθόν να δηλωθεί ο «χαρακτήρας» του κάθε ιστοχώρου και αν αυτός είναι «ενημερωτικός» να υπάρχει τουλάχιστον ένας νομικά υπεύθυνος. Αυτό θα μπορούσε να ισχύει μόνο για τα επίσημα sites εφημερίδων , συλλόγων , οργανισμών . Το μέσο είναι πολύ ευρύτερο και δυστυχώς ακόμα ακατανόητο για πολλούς.
    .
    Μια τέτοια πρόταση σου Βαγγέλη προσφέρει ως σφάγιο το σύνολο αυτό της διαδικτυακής κοινότητας στα χέρια αυτών μόνο που έχουν τη δυνατότητα , την επιρροή , τα μέσα , υλικά και άυλα , τους ανθρώπους και τη τεχνική επάρκεια για να το εκμεταλλευτούν και να ελέγξουν ….

    Παρεμπιπτόντως στο http://www.youtube.com/watch?v=jZfliFagKN4 θα βρείς το πρώτο επεισόδιο μιας συνέντευξης του Polonsky λίγο καιρό πριν πεθάνει το 99 , ακολουθούν άλλα 5

  69. Καλημέρα σε όλους και όλες,

    Νομίζω ότι δεν μπορεί να δοθεί απάντηση στο θέμα της ανωνυμίας ή όχι, αν αντιμετωπίσουμε το Διαδίκτυο γενικά. Το αυτό ισχύει και για τα μπλογκ.
    Ειδικά αν λάβουμε υπόψιν ότι μιλάμε για μέσο , δια του οποίου εκφράζονται πάσης φύσεως κοινωνικές δραστηριότητες , αλλά και λειτουργίες.
    (ενημερωση, σχολιασμός, κατάθεση πολιτικών απόψεων κλπ).

    Νομίζω , ότι οι όροι που καθορίζουν την ανάγκη ανωνυμίας ή όχι αφορούν κυρίως το «προσεχές γένος» και δευτερευόντως την «ειδοποιό διαφορά».
    Δηλαδή αν πρέπει να υπάρχει ανωνυμία στο e-voting , δευτερευόντως αφορά το σκέλος «διαδικτυακό» ενώ κυρίως το «ψηφοφορία». (είναι γνωστό ότι η ανωνυμία προστατεύεται από το Σύνταγμα εκτός από τις Εκλογές και στις κρίσιμες ψηφοφορίες εκλεγμένων Οργάνων).
    Να μην μακρυγορώ αλλά για τους ίδιους λόγους είναι αναγκαία η επωνυμία στην περίπτωση «Δημόσιας Καταγγελίας» ή Προσωπικής Έγκλησης.

    Θα έλεγα λοιπόν να δούμε το ζήτημα «κατ’είδος» και λιγότερο «κατά σκοπό».
    Καταλαβαίνω ότι μπορεί κάτι τέτοιο να καταλήξει σε απλούστευση, διότι και το «μέσο» έχει σχετική αυτονομία, ειδικά όταν εξαπλώνεται, αλλά και υπάρχουν «ενδιάμεσες καταστάσεις», ειδικά στα «μη κλαδικά μπλογκ» , όπως , καλή ώρα και το παρόν.

    Λόγω οικονομικής κρίσης, ΔΝΤ κλπ (υπάρχουν και υποχρεώσεις…) ελπίζω ότι θα επανέλθω στον ενδιαφέροντα διάλογο.

    Συμφωνώ με τις παρατηρήσεις του Βαγγέλη, απλώς πρέπει να δούμε και το εξής θέμα.
    Θεωρώ λάθος να δούμε το θέμα ΜΟΝΟ από άποψη κινδύνων ποινικών κυρώσεων.
    Είναι σημαντικό το θέμα της αξιοπιστίας, ποιότητας, αλλά και της δημοκρατικότητας, αν και οι παραβάσεις δεν επισείουν ποινικές κυρώσεις.
    Όμως τα θέματα αυτά αποτελούν το κρίσιμο ζήτημα για το μέλλον και του Διαδικτύου και του μπλογκιν.

  70. @Paps καλέ μου, προφανώς και καταλαβαίνω το φόρτο και την ειδίκευση, αν θες και τα προσόντα και το ταλέντο που χρειάζεται ένας διαχειριστής μπλογκ, όπως περίπου τον περιγράφω κατ αρχήν.
    Αλλά, φίλε μου, πέραν του ότι για τις πιο απλές ανάγκες επικοινωνίας (και μόνο) ερασιτεχνών τε και «λοιπών δημοκρατικών δυνάμεων», εε, υπάρχουν και τα ταπεινά μέϊλς, πάντα έτσι δε γίνεται ρε @παπς, χιλιάδες τώρα χρόνια;

    Μόλις δηλαδή σκάσει «καινούργιο κοσκινάκι» σε όποια πιάτσα, μεγάλη ή μικρή
    (στο προκείμενο απλά τυχαίνει να είναι παγκόσμια)
    σπεύδουν «κουτσοί, στραβοι, στον Άγιο Παντελέμονα»!
    Και αμέσως μετά, μόλις το ίδιο το «κοσκινάκι» αρχίζει σιγά-σιγά να αποκαλύπτει τις κρύφιες (για ανυποψίαστους) μυστικές του πλευρές, την συνθετότητα & την πολυπλοκότητά του, μέρος της οποίας οφείλεται ακριβώς στο ότι οι πάντες σπεύδουν να «υποβάλλουν διαπιστευτήρια και σέβη», αρχίζουν και λειτουργούν οι μηχανισμοί της «Μεγάλης Κρισάρας».
    Και δη αυτής χωρίς προδιαγραφές, που λίγο αργότερα θα αναδείξει και τις πρώτες ανάγκες για παντός είδους διαμεσολαβήσεις;
    Και στο κάτω-κάτω, πάντα «τα μεταξωτά βρακιά» δεν χρειάζονταν «επιδέξιους κώλους»

    Δε θέλω, αλήθεια, να κάνω την πικρή μαντεψιά πως.
    όσο η μπλογκόσφαιρα,
    -με την απλή λογική του υγρού που παίρνει το σχήμα του δοχείου του-,
    δεν προσαρμόζει δυναμικά τη μορφή της, κατά τις σύγχρονες κοινωνικές-ρυθμιστικές απαιτήσεις,
    τόσο από τα πράγματα, θα εξωθείται στον άγονο χώρο ενός φαινομένου κοινωνικά περιθωριακού, που θα ανήκει στη «θεσμική περιφέρεια».
    Και θάναι κρίμα, λέω εγώ, και νομίζω πως ασμένως και συ προσυπογράφεις
    (για το κρίμα, εννοώ, μην τρομάζεις!…)
    Χαιρετήματα στους δικούς σου…

  71. Διαφωνούμε ριζικά με αυτή σου την τελευταία εκτίμηση Ευάγγελε

    Το μέσο υπάρχει , λειτουργεί και αναπτύσσεται ακριβώς επειδή ΔΕΝ υπάρχει ο άμεσος και καταθλιπτικός έλεγχος για το περιεχόμενο , τις εκφάνσεις , την έκφραη και το σχολιασμό.
    Σε διαβεβαιώ ότι οι νεώτερες γενιές δεν ενημερώνονται από τα επίσημα κανάλια και , ως ένα βαθμό , δυστυχώς , αφού πέφτουν συχνά θύματα παραπληροφόρησης , διαστρέβλωσης και παραπλάνησης από διάφορα διαδικτυακά «λουλούδια» . Από την άλλη πλευρά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το ίδιο συμβαίνει όταν κανείς ενημερώνεται μόνο από τις επίσημες , επώνυμες πηγές που γνωρίζουν να κρύβουν στις πίσω σελίδες , στα αζήτητα ή να μην ασχολούνται κάν με πολλά σημαντικά που συμβαίνουν και στη χώρα μας και το πλανήτη μας.

    Φαντάζεστε πχ να μην υπάρχει ανωνυμία στο Twitter.

    ¨οσο και αν ο δικός σου στόχος και θεμιτός και τίμιων προθέσεων είναι , δεν πρέπει να αγνοείς ποιός ωφελείται από μια τέτοια εξέλιξη – πρόταση. Και μη μου αρχίσεις πάλι για τα κράτη Δικαίου , την αστική και πολιτική ευθύνη , τη Δημοκρατία κτλ. Αυτά μόνιμα βιάζωνται μπροστά στα μάτια μας από αυτούς που θα έπρεπε , τυπικά τουλάχιστον το καταφέρνουν , να είναι οι πρώτοι διδάσκοντες.

    Η συζήτηση για την επωνυμία – ανωνυμία είναι πραγματικά μη παραγωγική. Θα μας φέρει στο τέλος σε αδιέξοδο . Γιατί όμως κινείται το ζήτημα , και προπάντων από ποιούς ;;;

    Δεν θα απαντήσω στο γιατί , αφού ήδη έχω εξηγήσει παραπάνω , θα επαναφέρω το ποιοί :
    Πρόκειται συνήθως για επαγγελματίες ή επίδοξους επαγγελματίες … αυτό από μόνο του λέει πολλά.

    Ανανγώστα περιμένω τη συνέχεια

  72. «Σκέφτομαι μια εκδοχή, όπου:
    Η αληθής ταυτότητα του σχολιάζοντος, ή όπως άλλως παρεμβαίνοντος,
    αποτελεί εμπιστευτική πληροφορία που κατατίθεται στη διαχείριση του κάθε διαχειριστή μπλογκ».

    Ave Ευάγγελε.

    Ας μη λησμονούμε ότι η ανωνυμία είναι κάτι μερικό και σχετικό. Σε πολλά μπλογκ είναι υποχρεωτική η αναγραφή της ηλεκτρονικής διεύθυνσης κάποιου προκειμένου να συμμετάσχει ως σχολιαστής. Αν αυτό δεν είναι ένα «στοιχείο ταυτότητας» ή ένα lead που εύκολα μπορεί να οδηγήσει σ’ αυτή, δεν ξέρω τι είναι. Άρα ακόμα και στις περιπτώσεις που ο υπογράφων με ψευδώνυμο σχολιαστής είναι άγνωστος στους υπόλοιπους συμμετέχοντες είναι γνωστός στον μπλόγκερ. Βλέπουμε λοιπόν ότι ακόμα και στην ανωνυμία υπάρχουν βαθμίδες.

    Τώρα ως προς τις πρωτογενείς και αναπεξέργαστες ιδέες που εισάγεις/προτείνεις, προσωπικά θα διαχώριζα τον Αδέσποτο από τον Άμεσα Προσβάσιμο Λόγο με βάση την αρνητική (λεκτικά) φόρτιση του ενός είδους σε αντιδιαστολή με την θετική του δεύτερου. Αυτό θα μπορούσε να αποτελεί και μια ειδοποιό διαφορά. Με άλλα λόγια, άλλο πράγμα είναι ο «αδέσποτος» -ήτοι υποβολιμαίος, αναπόδειλκτος, έχων απώτερα -σκοτεινά- κίνητρα λόγος (κάποτε λεγόταν διασπορά ψευδών ειδήσεων και θαρρώ πως είναι ποινικά κολάσιμη) ή έστω ο ανεπεξέργαστος, ανόητος, κενός και ό,τι άλλο μπορείς να περιλάβεις εδώ. Και άλλο ο σοβαρός, εμπεριστατωμένος, με επιχειρήματ και άποψη λόγος ο οποίος απλώς δεν κηδεμονεύεται, δεν «υπαγορεύεται», δεν χρησιμοποιεί τον γράφοντα/σχολιαστή ως φερέφωνο «αόρατων» υποβολέων.

    Και, σε τελική ανάλυση, με τον ίδιο τρόπο που δεν πρέπει να καταπίνει κανείς αμάσητο -παναπεί άκριτα και «άψαχτα»- ό,τι διαβάζει στον Τύπο ή ό,τι ακούει (ίσως ακόμα περισσότερο εκεί) στην τηλεόραση, με τον ίδιο τρόπο δεν πρέπει να δέχεται αβασάνιστα ό,τι διαβάζει και στο Διαδίκτυο. Οι οκνηροί αναγνώστες είναι πάντα επικίνδυνοι -πρωτίστως για τον εαυτό τους και κατόπιν για τους άλλους. Σε τελική ανάλυση για την ίδια τη Δημοκρατία, κι ας μη μας φαίνεται βαρύγδουπο κάτι τέτοιο. Ανθρώπους με γνώση και με κρίση χρειαζόμαστε, όχι «βαριά επώνυμα».

    ΥΓ. Πριν υποβάλλω το παρόν σχόλιο, είδα ότι με πρόλαβαν Βαγγέλης και Παπούλης. Το στέλνω ωστόσο πριν μελετήσω με προσοχή τα γραφόμενά τους ελπίζοντας πως δεν καθιστούν το δικό μου περιττό ή ανεπίκαιρο -αλλά και έτσι να είναι, δεν βαριέσαι, ρίχνω κι εγώ το πενηνταράκι μου! Κι όποιος θέλει ας το σηκώσει από κάτω. 😆

  73. Ρε συ @παπς, είναι άραγε και πόσο «καταθλιπτικός έλεγχος»
    τα ούμπαλα (ή κατ άλλους καρύδια) να μιλάει κανείς απλά με το ονοματάκι του;
    Τι σόϊ και από που μπορεί να έρχεται μια τέτοια λογική?
    (Που στα δικά μου τα μάτια, λυπάμαι, αλλά μόνο για αμερικανιά, και δη χονδροειδής φαντάζει)

    Να εντάξουμε δλδ ακόμα και την ΑΝΩΝΥΜΙΑ του ασκούντος δημόσια δραστηριότητα στο πεδίο ΑΣΚΗΣΗΣ ΔΙΚΑΙΩΜΆΤΩΝ;
    Και μήπως λίγα εκατοστά ακόμα και τσουπ! φτάνουμε πια στο ΔΙΚΑΙΩΜΑ της ΔΡΑΣΗΣ υπό ΜΕΤΑΜΦΙΕΣΗ, και γιατί όχι! και με ΜΑΣΚΑ?
    Και μήπως από κάπου στον κόσμο, τον πάνω ή τον κάτω γελάει κάτω απ τα μουστάκια του (αν είχε) ο εμπνευστής της πολιτικής της αέναης διεύρυνσης των δικαιωμάτων, σαν μοχλού υπονόμευσης ΚΑΙ της Σοβιετίας, αλλά ΚΑΙ των Ευρωπαϊκών Δημοκρατιών, ο αλησμόνητος Ζμπίγκνιου?
    (Μπρζεζίνσκι, βεβαίως-βεβαίως, και προσοχή παρακαλώ, όχι ΜΠΡΕ- αλλά ΜΠΡΖΕ-)

  74. @Βερναρδίνη, να είστε καλά.
    Και, εν προκειμένω, για ποιό πενηνταράκι μιλάτε;
    Πλουσιότατα τα (νοηματικά) ελέη της εισφοράς σας!

    Για την επικινδυνότητα της οκνηρίας στη ανάγνωση γενικώς, σύμφωνοι.

    Αλλά εδώ λέμε ότι πλην της (δεδομένης για πολλούς, παρά πολλούς) οκνηρίας, μερικοί πάνε να τον τρελάνουν τον όποιο αναγνώστη, όταν πέραν των άλλων, με τις άπειρες δυνατότητες που όντως παρέχει ανωνυμία, παιγνιώδεις αλλά και κακόβουλες, προστίθεται και η δυνατότητα του «Τρίτη-Πέμπτη-Σάββατο «το όνομά μου είναι Μήτσος», & «Δευτέτα-Τετάρτη-Παρασκευή» η » Η Σούλα με τ’ όνομα»! (Καθ εκάστην Κυριακήν, αργία)!
    Των πολλαπλών ήτοι ψευδωνύμων, που, μεταξύ μας, μπορούν και μπερδεύουν και τους εξ υμών επιμελέστερους.

    Να είσθε γενικώς καλά…

  75. Kαι ποιος μου εγγυάται, καλέ μου Βαγγέλη, ότι κάποιος που υπογράφει, λόγου χάρη ως Γιάννης Παπαδόπουλος και λέει το μακρύ του, κάπου αλλού -ή στο ίδιο μέρος παρακάτω- δεν υπογράφει ως… ξέρω ‘γω… Ελένη Γεωργοπούλου, και λέει το κοντό του (της); Τι περισσότερο μου εξασφαλίζει δηλαδή ένα αληθοφανές ονοματεπώνυμο αν όχι την ψευδαίσθηση ότι διαβάζω ή «συνομιλώ» με κάποιον που διαθέτει -στην προκειμένη περίπτωση- βαφτιστικό του χριστιανικού εορτολογίου και ένα σχετικά κοινότοπο επίθετο; Με άλλα λόγια, για να έχει κάποια βαρύτητα ένα τέτοιο «ίχνος» δεν θα έπρεπε να συνοδεύεται και από τα… υπόλοιπα στοιχεία ταυτότητος έτσι ώστε να είμαι σε θέση να εξακριβώσω του λόγου (του ονόματός του δηλαδή) το αληθές;
    Αλλά για ποιο λόγο να ζητάω τα στοιχεία τους πριν συνδιαλλαγώ μαζί τους; Γιατί να τους «φακελώσω»; Ο μπάτσος της γειτονιάς μου είμαι; Θα έχει μεγαλύτερη βαρύτητα η άποψη κάποιου αν ξέρω πώς τον βαφτίσανε; Σάμπως για να βριστώ, ας πούμε, με τον κρετίνο που μου πετάχτηκε από το stop πρέπει πρώτα να τον ρωτήσω πώς λέγεται; Δεν αρκεί η ηλίθια και επικίνδυνη πράξη του; Κατά συνέπεια, δεν αρκεί η θέση κάποιου για να συμφωνήσω ή να διαφωνήσω μαζί του;

    Αυτά σε επίπεδο απλών «προσωπικών» μπλογκ στα οποία συμμετέχουν «απλοί» σχολιαστές είτε επώνυμα είτε με ψευδώνυμο.

    Είμαι πρόθυμη όμως να δεχθώ ότι υπάρχουν και εξαιρέσεις, κατά τις οποίες κάποιος ΟΦΕΙΛΕΙ να υπογράφει. Νομίζω πως αξίζει να συζητήσουμε γι’ αυτές τις εξαιρέσεις -και το τονίζω. Συνεπώς τι σημασία έχει ένα ονοματεπώνυμο; Εκτός ίσως από τις περιπτώσεις που μιλάμε για γνωστούς και «αναγνωρίσιμους» ανθρώπους, όπως ας πούμε δημοσιογράφους, καλλιτέχνες ή εν γένει δημόσια πρόσωπα (που κι αυτά, κατά περίσταση έχουν το δικαίωμα της ανωνυμίας…)

    Όσο για τα περί Μήτσου και Σούλας που λες, ξέρω ότι κάτι υπαινίσσεσαι εσύ εδώ πέρα, αλλά ανάθεμά με που (κάνω πως) δεν καταλαβαίνω… 😉

    Να είσαι καλύτερα…

  76. Ας κάνουμε και λίγο διακριτούς τους δύο ρόλους των σοσιαλ μιντια. Ο πρώτος έχει να κάνει με την έκφραση της όποιας «επώνυμης» ή ανώνυμης» άποψης (συγνώμη αλλά χέστηκαν , μιας και το μέσο δεν μπορεί να διαμορφώσει τάσεις παλεύοντας με τα θηρία των «ενημερωτικών» εκπομπών και των «τοκ σόου») και ο δεύτερος με την πληροφορία. Αυτός που ενοχλεί και αυτός για το οποίον κυρίως γίνεται λόγος είναι ο ρόλος και η δυνατότητα του μέσου στην διάχυση της πληροφορίας, στην «διασπορά των ειδήσεων» όπως είπε και η Μπέρνυ. Εξάλλου είναι το (μόνο?) κοινό χαρακτηριστικό των δύο περιπτώσεων που ανέφερε ο Στέλιος παραπάνω δηλαδή του Καψαμπέλη κατ αρχήν και του Γκιόλια στις ημέρες μας .

    Η επωνυμία λοιπόν αγαπητέ Βαγγέλη αφαιρεί ουσιαστικά την δυνατότητα κατ αρχήν απ τον επαγγελματία δημοσιογράφο και εν συνεχεία απ τον «μύστη» ( διαπλεκόμενο, συνδιαλεγόμενο, εργαζόμενο κλπ) τους μόνους που μπορούν πραγματικά να είναι ενήμεροι πριν απ τα γεγονότα ή κατά την διάρκειά τους , να γνωστοποιήσουν άμεσα και ελεύθερα την όποια πληροφορία. Αυτό είναι το μεγάλο τους πρόβλημα και ταυτόχρονα το μεγάλο τους στοίχημα, να ελέγξουν τα κανάλια και να κλείσουν τις διόδους εκείνες που δυνητικά μπορούν να τους δημιουργήσουν πρόβλημα στην χειραγώγηση της μάζας μπροστά στην «νέα (τάξη πραγμάτων) εποχή» που διαμορφώνουν.
    Με αυτά που γράφω δεν αρνούμαι σχεδόν καμία άποψη που εκφράστηκε μέχρις τα τώρα από τους προηγούμενους σχολιαστές, απλά ήθελα να βάλω και μια άλλη παράμετρο

  77. Η ψευδωνυμία έχει χρησιμοποιηθεί κατά κόρον στο παρελθόν από άλλα μέσα…
    Στην λογοτεχνία ήταν κοινότατη. Δεν αντιλαμβάνομαι βέβαια το λόγο που ένας Ελύτης ή Σεφέρης χρησιμοποίησαν ψευδώνυμα, αλλά ασφαλώς θα είχαν τους λόγους τους.
    φαντάζεστε κάποιον παλαιό πειρατή να εκφωνεί ως Κωνσταντίνος Μπατζακούρας και όχι ως ο 543?

    Στο διαδίκτυο δεν είμαστε φυσικές υλικές υποστάσεις, αλλά απλά υποθέματα ατόμων (κοινωνικών ή μη). Η ανωνυμία είναι χρήσιμη για:

    α. Το ισχυρό έλλειμμα της δημοκρατίας που υπάρχει σε αυτή τη χώρα
    β. Την μη εμπλοκή του φυσικού υποθέματος με το διαδικτιακό
    γ. Ενδοιασμούς που μπορεί να έχει ο χρήστης
    δ. Επαγγελματικούς λόγους
    στ. Νομικούς λόγους

    Κατά συνέπεια κατά την ταπεινή μου γνώμη ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ του ατόμου.
    Συνεπώς πρέπει να σεβαστούμε όλοι μας αυτήν την επιλογή του. Άλλωστε εκεί έγκειται και το unfair στις αποκαλύψεις περσόνων από άλλες περσόνες.

    Δεν μπορώ να διανοηθώ ένα διαδίκτυο χωρίς ανώνυμα ή ψευδώνυμα σχόλια. Είναι απλά ανελεύθερο…

    Τα υπόλοιπα κατά την ταπεινή μου γνώμη είναι απλά προσχήματα για μια αυταρχική διευθέτηση του μέσου και φίμωση των χρηστών. Δεν γνωρίζω αν αυτό όταν είναι ελεύθερο είναι φερετζές, πάντως είναι απείρως δημοκρατικότερο από την Ελληνική Δημοκρατία…

    Μπορώ κάλλιστα να στέκομαι στη μέση του πεζοδρομίου και να συνομιλώ με κάποιον. Πρέπει οπωσδήποτε να συστηθώ? Ποιός νοιάζεται? (who the fucking cares? επί του αγγλοσαξωνικότερου).

  78. Βάγγο

    αντί να το ρίξω εγώ στο μελόδραμα , όπως κάποτε με κατηγορείς ( ΅) ) , μήπως σήμερα το ρόλο τον ανέλαβες εσύ ;;;;

    Γιατί αν εγώ θεωρώ ότι υπάρχει καταθλιπτικός ο έλεγχος σε αυτά που γραφωνται και παρουσιάζωνται στα επίσημα ΜΜΕ , κανάλια ενημέρωσης , και μάλιστα συχνά διαστρεβλωμένα ( μην αρχίσουμε τώρα παραδείγματα ) και εσύ στεναχοριέσαι , τι να πώ για τα παρακάτω σου όπου σακκουλιάζεις το βλάκα , το πονηρούλη , τον επιδειξία , το μαλάκα , το ψυχοπαθή , το πολιτικό ενεργούμενο , το προβοκάτορα των «τρομοκρατών» ή του συστήματος , όλους σε ένα σακκούλι;;;

    Και μου ανεμίζεις στη συνέχεια το φόβο κατάλυσης της Δημοκρατίας ή άλλα παρόμοια δεινά ως μπαμπούλες ;;;

    και μου φέρνεις στο τέλος το Ζμπίγκνιου καπέλλο , ως κερασάκι στην ιερεμιάδα ;;;

    Το ζήτημα είναι πολύ πιό απλό , ας το θέσω με ερωτήματα :

    Είναι το μέσο ευρύτατο , πολυδαίδαλο , επεκτατικό ;;; Σαφώς

    Υπάρχουν σήμερα μηχανισμοί καταγραφής και ελέγχου ;;; βεβαίως

    Σε περιπτώσεις ακραίων περιστατικών έχουν αποκαλυφθεί και ελεγχθεί οι υπεύθυνοι ;;;
    Βεβαιότατα και μάλιστα σε κάποιες περιπτώσεις άδικα ή υπερβολικά

    Κατοχυρώνεται σήμερα στο μέσον η ανωνυμία ;;; Σε μεγάλο βαθμό ναί

    Είναι σκόπιμο να μετατραπεί το μέσον σε ελεγχόμενη πλατφόρμα και να καταργηθεί η ανωνυμία ;;;; Ανάλογα τον σκοπέοντα : υπάρχουν άλλοι ( με ύποπτα ή μη ζητούμενα ) που θα το επιθυμούσαν , όπως και αντιθέτως υπάρχουν άλλοι , οι περισσότεροι , που ( πάλι με ύποπτα ή μη ζητούμενα ) ανθίστανται σε μια τέτοια προοπτική.

    Η δυναμική του μέσου εμπεριέχει με τη κατάχρηση του πραγματικά σοβαρούς κινδύνους για το πολίτευμα , τα δικαιώματα τη περιουσία και τη προσωπικότητα των πολιτών ;;; Κατάχρηση γίνεται ήδη και μάλιστα σε τεράστια κλίμακα και τέτοιοι κίνδυνοι δεν έχουν εισέτι προκύψει , αντίθετα υπάρχουν άλλοι παράγοντες που με τη δράση και τις δυνατότητές του βάζουν σήμερα και στο μέλλον τα εν λόγω αγαθά σε πολύ μεγαλύτερο κίνδυνο.

    Η άρση της ανωνυμίας θα επιτρέψει τη μείωση αυτών των καταχρήσεων , χωρίς άλλες δυσμενείς επιδράσεις ;;; Βεβαίως θα περιορίσει τη κατάχρηση των δυνατοτήτων του διαδικτύου , αλλά οι παράπλευρες επιδράσεις θα είναι πολύ σοβαρώτερες

    Άλλο τι δεν έχω να προσθέσω και γράμματα γνωρίζω…. 😉

    Μπέρνυ και λοιποί καλό απόγευμα…

  79. Eπίσης λησμόνησα να ευχαριστήσω τον Βαγγέλη για την ευγενική προσφορά της ορθής… προφοράς του επιθέτου του κυρ-Ζμπίγκνιου. 😆
    Κάπως έτσι, με μια παρεξήγηση, έγινε Βαζέχα και ο καημένος ο Βάρτσιχα!
    Αλλά γιατί από τον κάτω κόσμο; Πότε απεβίωσε o Mπρζεσίνσκι και δεν το έμαθα;;;; Μέχρι τον Μάη, πάντως, ζούσε…

  80. ‘Σπέρα, παπς…

  81. Και φυσικά εννοούσα ΜπρζεΖίνσκι. Διάολε του πληκτρολογίου… πάλι ρεζίλι μ’ ήκαμες 😈

  82. «Μπορώ κάλλιστα να στέκομαι στη μέση του πεζοδρομίου και να συνομιλώ με κάποιον. Πρέπει οπωσδήποτε να συστηθώ?»

    Οπωσδήποτε όχι, αλλά οι κανόνες της ευγένειας το επιβάλλουν. 😆

    Ποιος νοιάζεται; Ίσως αυτός με τον οποίο συνομιλείς.

    ΝΑ άλλος ένας λόγος για τον οποίο με αρέζει το διαδίκτυο. Βαρυέμαιαιαια να συστήνομαιαιαιαια…. 😆

  83. Το όνομά μου είναι Νικ…Νικ Νέιμ… 😆

  84. Σκέφτομαι ρε σεις, στην Αθήνα, που έβγαινε -λέει ένας μουστερής ρομπάτος χτύπαγε μια ράβδο μια-δυο-τρεις φορές. και:
    «Τίς αγορεύειν βούλεται;»

    Και αμέσως μετά, αυτός που και είχε κάτι να πει, αλλά και έπαιρνε και το βάρος & την ευθύνη να το πει
    (πράγμα καθόλου εύκολο, ανάλογο και με τη συγκυρία),
    έσιαχνε καλά-καλά τη δική του ρόμπα, μπας και κακοπέσουνε οι δίπλες της και του χαλάσουνε τη μόστρα, και ευθυτενής και ωραίος, διέσχιζε επιδεικτικά το χώρο, σα νάθελε να τονίσει την οπτική πρόσληψη της παρουσίας του. Σα νάλεγε:
    «Ρε σεις, καταλάβατε καλά, ποιός ακριβώς είμαι; Όχι μη μου πείτε αύριο ότι δεν καλοφαινόμουν και μ έκρυβε δεν ξέρω και γω τί!»
    Και άρχιζε τη δημηγορία τη δική του, αγορεύων & ισηγορών -λέει-, αφού τα ίδια και χειρότερα μπορούσε να κάνει και ο όποιος άλλος ομιλητής, για τη δική του οπτική & ακουστική μόστρα.

    Θέλω να πω, η άσκηση δημόσιου λόγου, φίλοι μου, πάντα κορύφωνε μια ιδιαίτατη τελετουργία, στις προ μεγαλουπόλεων διαμονές, κατά τα ήθη του τόπου, αφού έπρεπε ο ομιλών, να περιβληθεί το κύρος του «κατ ισομοιρία» συν-διαμορφωτή κρίσιμων αποφάσεων, επί των οποίων, μόλις πριν αγόρευε.

    Όλα αυτά που μου λέτε τώρα για τη διαβουκόληση -λέει- της μάζας
    (θάχει δηλαδή ο έτσι πρόβλημα να περάσει τα δικά του, επειδή στο @καρνάγιο πχ, όλοι θα μιλάνε με ψευδώνυμα!)
    και λοιπά, ότι δηλαδή ο Χ «μασκοφόρος εκδικητής με το πριόνι» πχ, δυσκολεύει -λέει τη διαμόρφωση μιας πειθήνιας κοινής γνώμης», εγώ τ ακούω βερεσέ, και κανονικά, θα έπρεπε και σεις να τ ακούτε το ίδιο.

    Γιατί ακριβώς η αφαίρεση του στοιχείου της ιερότητας και της «μετά τα φυσικά» σημασίας της ευθύνης και των υποχρεώσεων του πολίτη απέναντι στο σύνολο, έχει κι αυτό συμβάλλει όσο μπορούσε, για να οδηγηθούμε στο σημερινό τραγικά χλιαρό πολιτικό κατρουλιό, που το λουζόμαστε καθημερινα, φταίχτες κι αθώοι.
    Όπου όλοι έχουν μόνο δικαιώματα, κανείς δε χρωστάει τίποτα «στον κοινό κορβανά, το δίσκο», κι άμα -λέει- όλοι υπερασπιζόμαστε μέχρι θανάτου τα δικαιώνατά μας τα προσωπικά, και τα ασκούμε διεσταλμένα μέχρι την τελευταία τους συνέπεια, ΜΙΑ ΧΑΡΑ ΖΟΥΓΚΛΑ ΘΑ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ.

    Αφαιρέστε ρε σεις από κάθε ΔΗΜΟΣΙΟ (res publicum) την ιδιότυπη ΙΕΡΟΤΗΤΑ που βρίσκεται στο κέντρο της έννοιάς του, και μετά @καπετάνιε, περιμένετε τον χρόνο που δεν έχει Μάη να σταματήσει η διαδικασία μετατροπής των πάντων σε ΙΔΙΩΤΙΚΑ!

    Και η επωνυμία του ομιλούντος, επιμένω, αποδίδει πάντα μέρος σημαντικότου δημόσιου χαρακτήρα που έχει ή πιο σωστά οφείλει να έχει, όχι η ομιλία καθ εαυτή, αλλά το γεγονός και μόνο ότι κάποιος «μιλάει δημόσια». Που πάει να πει, αναδέχεται και την ευθύνη των όσων θα πει, και να κριθεί γι αυτά, και για τις όποιες δημόσιες συνλέπειες ενδέχεται να έχουν στο μέλον.
    Η ανωνυμία αντίθετα, ενισχύει την ΑΣΗΜΑΝΤΟΤΗΤΑ ομιλούντες τε και των λόγων του, και ενισχύει το ευκολίκι και τους αυτοματισμούς.
    Για να φτάσει ο μεγάλος Κλιντ στο μεγάλο συμπέρασμα περί απόψεων, κολοτρυπίδων και του ίσου αριθμού τους.

  85. Βαγγέλη,
    ίσως όλα όσα λες θα είχαν πράγματι ένα νόημα αν το διαδίκτυο ήταν η Πνύκα και ο σύγχρονος κόσμος ΚΑΤΙ σαν την αθηναϊκή δημοκρατία των κλασικών χρόνων.
    Και τότε όμως, εγώ, ας πούμε, θα έπρεπε ή να μεταμφιεστώ σε ΕΛΕΥΘΕΡΟ άνδρα ή να είμαι τουλάχιστον η Ασπασία προκειμένου να συμμετάσχω σε αυτή την ιερή δημοκρατική διαδικασία.
    Άσε, καλύτερα Μπερναρντίνα του σήμερα -και με τη δυνατότητα επιλογής μια μέρα, αν θέλω και μου την καρφώσει, να αποκαλύψω και το πραγματικό μου πρόσωπο. Μέχρι τότε, σεβάσου κι αποδέξου με γι’ αυτό που διαβάζεις στα σχόλιά μου…

  86. Maria, on your last interview you tragically said «Nobody seems to need me anymore, I am completely useless!» But you were so wrong our precious!Your bothers & sisters on earth need you more than ever perhaps, so you could with your sacrifice’s pain, your soul and you divine voice, once more donate us the Divine illusi…on of a better world,more beautiful and more fair,like the one you now live in & were you probably teach its angels how to sing!Maria don’t forget us even now that we have become so miserable & unworthy! Send us from above your sorrowful voice for guidance! Thank you our Maria, we miss and love you so much, & you know what? We need you!
    Αφιερωμενο στην Μεγαλη Μαρια Καλλας που σαν σημερα μας αφησε περισσοτερο φτωχους απ’οτι ειμαστε
    …..Την θυμηθηκε κανεις;;;;;;

  87. Βαγγέλη υπεκφεύγεις γενικολογώντας.

    Οι περιπτώσεις που «έδωσαν την αφορμή» στην τότε και στην σημερινή κυβέρνηση να θέσει θέμα επωνυμίας στα μπλογκς ήταν ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ και για συγκεκριμένους λόγους.
    Άφησε στην άκρη λοιπόν τις απόψεις _επώνυμες ή ανώνυμες_ και μπες στην ουσία .
    Η συζήτηση για την επωνυμία δεν είναι μια εσωτερική , «εντός των τειχών» των σοσιαλ μιντια, συζήτηση για το πως θα κάνουμε το μπλογκοχώρι καλύτερο! Είναι αφελής αυτός που νομίζει ότι το θέμα αφορά κυρίως στην ποιοτική αναβάθμιση του μέσου και της δικτυακής επικοινωνίας.
    Η συζήτηση ΠΡΟΚΑΛΕΙΤΑΙ πιεστικά (υπό το βάρος των επαπειλούμενων μέτρων- που σίγουρα δρομολογούνται όσο εμείς χτενιζόμαστε… ) από την πολιτική ηγεσία των σχετικών υπουργείων , ο σκοπός της οποίας δεν μπορεί παρά να έχει πολιτική σημασία (τα άλλα είναι για μικρά παιδιά).

    *
    Καλησπέρα Μπερνυ
    Κατά βάση συμφωνώ με το σύνολο των σχολίων σου σε αυτό το νήμα

  88. ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΑΣ!ΜΙΑ ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΝΤΡΑΠΗΚΕ ΝΑ ΛΕΕΙ ΠΩΣ ΝΑΙ, ΗΤΑΝ ΕΛΛΗΝΙΔΑ!

    ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΝΑΙ!ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΜΗ ΤΟ ΕΠΕΡΝΕ ΠΙΣΩ ΣΗΜΕΡΑ ΑΝ ΖΟΥΣΕ,ΜΕ ΤΟ ΧΑΛΙ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΣΑΝ ΧΩΡΑ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ!

    ΤΟ ΑΚΡΟΠΟΛ ΕΚΛΕΙΣΕ Η ΛΥΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ ΦΥΤΟΖΩΕΙ,ΤΟ ΜΕΓΑΡΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΕΚΛΕΙΣΕ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ H ΟΠΕΡΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΓΥΡΙΣΕ ΣΤΑ ΠΑΛΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΑΛΛΑ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΑΚΟΜΑ…

    ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΚΟΜΑ ΖΗΛΕΥΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΑΛΛΑΣ!!ΑΚΟΜΑ!!ΓΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ!ΠΑΝΤΑ ΕΤΣΙ ΚΑΝΑΜΕ ΜΕ ΟΣΟΥΣ ΞΕΦΕΥΓΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΑΔΗΦΑΓΟ ΣΤΟΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΠΟΥ ΤΡΩΕΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ
    Tωρα μπορειται »’κυριοι» και »κυριες» του »’παρα-μορφωμενου»» blog !!!!! να με λιθοβολισετε
    Καλησπερα σας και Αντιο σας

  89. Σχεδόν με πρόλαβε ο Βαγγέλης. Μόλις ετοιμαζόμουν να γράψω ενα σχόλιο επι του θέματος και ανοίγοντας το λαπτοπ ειδα το τελευταιο σχόλιο του με το οποίο συμφωνώ.
    Θα ηθελα να πω κατ αρχήν οτι εξελιχθηκε το θέμα στα «και άλλων τινων» (οπως επώνυμο-ψευδώνυμο) και οχι στα μπλόγκς.
    Συνεχίζοντας λοιπόν να μου επιτρέψετε να πώ οτι ενας «διάλογος γραπτός» με ψευδώνυμα ειναι ασφαλώς διάλογος , ομως δεν ειναι ΔΗΜΟΣΙΟΣ ειναι ΙΔΙΩΤΙΚΟΣ. Απλά, αναπτύσσεται , σε ο,τι αφορά το διαδίκτυο,ανάμεσα σε απεριόριστο αριθμό ατόμων ειτε άμεσα ειτε εμμεσα΄, σε εναν ιδιότυπο ιδιωτικό χώρο.
    Ο δημόσιος χώρος εχει ολα αυτά τα χαρακτηριστικά που ο Βαγγέλης πιο πάνω πολύ χαρακτηριστικά μας δίνει την εικόνα του.
    Σε οτι με αφορά δεν ειναι ουτε η επωνυμία ουτε η ψευδωνυμία που εχει τον πρώτο ρόλο στο μπλόγκον αλλά στίς συμπεριφορές ασκησης διαλόγου, οπου προσπάθειες για χαλιναγώγηση των απόψεων και της γνώμης των άλλων, με διάφορα μέσα, ειναι απαράδεκτες πρακτικές και αντιδημοκρατικότατες αντιλήψεις.
    Η διαφορά του επώνυμου απο του ανωνύμου σχολίου ειναι οτι ο επώνυμος αναγνωρίζεται , οπότε αναλαμβάνει πολύ περισσότερο την ευθύνη των λόγων του η οποία μπαίνει αμέσα σε κρίση.
    Τώρα για περιπτώσεις ψευδο-επωνύμων, πολυ-ψευδωνύμων κλπ. εγκειται σε επιλογές που αναγονται στα λεγόμενα «τεχνάσματα».

  90. Οι όποιες ελληνικές ρυθμίσεις,@κάπταιν μου, μοιραία θα ακολουθήσων αυτά που γίνονται στα μεγάλα μεγέθη.
    Και όσο η Κίνα ήταν μόνη της στις ενστάσεις για «αρύθμιστο χώρο» και ότι μόνη της θα ρυθμίσει κατά πως γουστάρει τα αρύθμιστα, ήταν εύκολο να τα αποδίδουμε όλα στον κινέζικο αυτάρχισμό.
    Τώρα όμως που Ινδία & Βραζιλία (κατά σύμπτωση, απαρτία των αναδυομένων γιγάντων. Τυχαίο, δε νομίζω) σπεύδουν να πυκνώσουν τις γραμμές με τις ίδιες πάνω-κάτω απόψεις, θα συνεχίσουμε να μιλάμε για ελληνικές ιδιατερότητες στη μπλογκόσφαιρα;
    Ούτε για μικρά παιδιά..

  91. Βάγγο

    αυτά που λες προφανώς είναι αστειότητες , γιατί μόνο έτσι μπορεί να τα εκλάβει κανείς

    Ας λύσουν πρώτα τα στοιχειώδη ζητήματα ελεύθερης έκφρασης , συνδικαλισμού και εργασιακών δικαιωμάτων στη Κίνα , ας βρούν τρόπο οι εκσυγχρονιστές της Βραζιλίας να μαζέψουν τους φουκαράδες από τις φαβέλλες και να μοιράσουν κανένα χωράφι στους ακτήμονες ,, ας καταφέρουν οι Ινδοί γκουρού να θρέψουν στοιχειωδώς το πληθυσμό τους και ας ασχοληθούμε μετά εμείς με το τι κάνουν οι αναδυθέντες γίγαντες στο διαδίκτυο…
    Παρεκτός και αν ίδια τύχη προδιαγράφεται και για τους εδώ πληβείους στα του βίου , οπότε και η υποχρεωτική επωνυμία και έλεγχος στο διαδίκτυο είναι εξ ων ουκ άνευ. 🙂

    Δεν είναι δυνατόν να επικαλούμαστε στις σημερινές συνθήκες ( κράτησα μια λέξη σου ΅μεγαλουπόλεις» … κάτω από το βάρος αυτής μόνο της λέξης καταρρέει παταγωδώς κάθε επιχειρηματολογία σου ) τα δεδομένα και τις συμπεριφορές της αριστοτέλειας ή και πλατωνικής ΠΟΛΗΣ. Αν τότε , υποτίθεται , λειτουργούσε ένα πολίτευμα ισόνομων και ίσων , πράγμα συζητήσιμο αν σκεφτούμε τη παρέμβαση της Μπέρνυ και συνυπολογίσουμε τους μέτοικους και τους δούλους , αυτό δε σημαίνει με τίποτα ότι τα εξιδανικευμένα και καταπληκτικά αυτά συστήματα ισχύουν σήμερα….
    Το διαδίκτυο σήμερα είναι εν μέρει και ο τόπος καταφυγής αυτών των μετοίκων και δούλων που το κλεινόν μας αστικό πολίτευμα έχει σαν γομάρια στη πάντα…

    Αν πράγματι δεν ενδιαφέρονται να ρυθμίσουν οι πολιτικοί μας ηγέτες το δίκτυο , δι ίδιον ( και των αφεντάδων τους ) όφελος , αλλά διακατέχωνται από ευγενείς προθέσεις , ώστε κάποτε να φτάσουμε να λειτουργούμε σε ένα πραγματικά δημοκρατικό πολίτευμα ισονομίας και ελευθεριών , σε ένα οιονεί παράδεισο όπου οι αξίες θα υπηρετούνται συνειδητά από όλους , από την επωνυμία στο διαδίκτυο βρήκαν να ξεκινήσουν ;;;;;

    Μπορεί να με αποκαλέσεις όπως θέλεις , αλλά τα φούμαρά τους δεν τα τρώω. Αν χρειάζομαι κύρος , που ΔΕΝ το χρειάζομαι , θα βάλω υποψήφιος με το Τατούλη ή κανένα άλλο σοβαρό τάχα μου ταγό , ή θα κάνω αίτηση στο όπενγκαβ …

    Αν πάλι ο μοναδικός τρόπος για να το αποκτήσω στο διαδίκτυο είναι να γράφω με το πραγματικό μου όνομα σας τα χαρίζω όλα , και το μπλόγκ και τα σχόλια. Και αν δε καταλαβαίνετε Βάγγο και κα Ένη , σας διαβεβαιώ ότι όποια μέσα και να μετέλθουν θα υπάρχουν πάντα τεχνολογικοί τρόποι για να εμφανίζομαι ( εγώ και εκατομμύρια άλλοι ) στο διαδίκτυο ανώνυμος ή ψευδώνυμος , εκτός και αν μου λουκάρουν το big Brother στο κώλο . Αλλά τότε καλύτερα να μη κόπτεται κανείς για δημοκρατίες και άλλα παπαρολογήματα. Η συνείδητότητα του πολίτη δεν επιβάλλεται ούτε κατακτιέται με τέτοια μέσα στον 21ο αιώνα.

    Και κα Ένη μου αυτά τα ιδιαίτερα έχει το διαδίκτυο , ενώ μιλώ ιδιωτικά μαζί σας εδώ συνάμα η συνομιλία μας φαίνεται «δημόσια». Άτιμο πράγμα σας διαβεβαιώ. Εσείς τουλάχιστον έχετε το κύρος της επώνυμης υπογραφής σας …. άλλοι δεν το επιδιώκουν.
    ( και παρακαλώ μη το πάρετε ανάποδα )

    Σας το είπα εξ αρχής ότι αυτή η συζήτηση θα έρθει σε αδιέξοδο…..

    ( Στις παραπάνω μου ερωταπαντήσεις δίνω το πλαίσιο του ζητήματος όπως το αντιλαμβάνομαι … τα υπόλοιπα είναι προεκτάσεις προς κάθε κατεύθυνση και επιστητό που συσκοτίζουν , παρά διαφωτίζουν το ερώτημα )

  92. Οι «ιδιαιτερότητες» στη μπλογκόσφαιρα που λές Βάγγο μου , ξέχασα να επισημάνω , δεν είναι στην Ελλάδα ή έστω στη ΤΕΡΑΣΤΙΑ πλειοψηφία των δημοκρατιών…

    Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει : Ιδιαιτερότητες έχουμε στη Κίνα , στη Β. Κορέα , στη Λευκορωσία , το Ιράν και άλλες χώρες που πρωτοπορούν σήμερα στα ζητήματα «δημοκρατίας»….

    Πήγαινε πχ στη Γαλλία να προτείνεις υποχρεωτική επωνυμία στο διαδίκτυο , θα σου εξηγήσει ο Μπλακσίπιος , ή στη Γερμανία , ή στις ΗΠΑ και , πίστεψε με , δε φαντάζεσαι τι έχει να γίνει.
    Ας διαλέξουμε επιτέλους

    Είτε ο Γιωργάπης και οι συμβουλάτορες του μας θεωρούν ιθαγενίδες – ιθαγενείς , οπότε να επιβληθεί ΚΑΙ αυτό το μέτρο , είτε θεωρούν πως είμαστε πολίτες που χρειάζωνται να αλλάξουν σταδιακά συμπεριφορές ( αφού πρώτα πειστούν και διδαχθούν από το παράδειγμα των ηγετών ) .

    Στη πρώτη περίπτωση βέβαια καλό θα ήταν να βγάλουμε και κανένα άρμα στους δρόμους ή να ανοίξουν πάλι τα νησιά , αφού οι ιθαγενίδες ιθαγενείς μόνο έτσι μπορούν να συμβάλλουν στην «αναγέννηση» της χώρας , αν πάλι ισχύει το δεύτερο ας αρχίσουν από τη δική τους τη φωλιά να καθαρίζουν τα σκατά….

  93. Η σειρά μου να πω ότι… συνειδητά αποφεύγω να σχολιάσω (χεχε).
    Πάντως μια και το σχόλιο αυτό γράφτηκε, ας πω και ότι συμφωνώ με τους Παππούλη, Καπετάνιο και μπερναντινα (και φυσικά Sui Generis). Το μόνο που δεν κατάλαβα καπετάνιε είναι… ΠΟΥ ακριβώς διαφωνείς μαζί μου (ΑΝ διαφωνείς). Δεν βλέπω διαφωνία διότι σε κάθε κανόνα υπάρχουν και εξαιρέσεις (στις οποίες υποθέτω ότι αναφέρθηκες).

    Με τον κ. Καργούδη αποφεύγω να ανοίξω διάλογο και -άλλωστε- τα έχουν εξηγήσει άλλοι, πολύ καλύτερα, όσα είχα να πω. (έχει και το ελαφρυντικό του καινούργιου στα μπλογκ).

  94. Και τέλος ένα απτό παράδειγμα της ( λατρεμένης από τη κα Ένη άμεσης καθημερινότητας )

    Στη 3η Γυμνασίου του γιόκα μου οι μαθητές στο τμήμα του είναι 29 ( 25 + 16% ) , λείπουν καθηγητές και δεν τους έχουν δοθεί ακόμα ( η πρώτη βδομάδα πέρασε ) όλα τα βιβλία. Χρειάζεται να το λέω ΕΠΩΝΥΜΑ αυτό ή άλλως θα θεωρηθεί διασπορά ψευδών ειδήσεων ( θυμάσαι βέβαια πότε χρησιμοποιήθηκε ο όρος ) . Ποιός πχ , επώνυμα θα καταγγείλει τους εκβιασμούς του εργοδότη του σήμερα ;;;

    Και αν είναι ψευδείς , θα μου πείς. Μας φτάνει και μας περισσεύει ήδη η καθημερινή ψευδολογία – παραπλάνηση των επισήμων δικτύων , αυτό το ψέμμα μας πείραξε ;;;

    Εδώ πάνε να μας πείσουν ότι όλα βαίνουν καλώς με ένα μικροπροβληματάκι στα έσοδα….

    Και σε τελευταία ανάλυση , όπως είπε παραπάνω η Μπέρνυ και κρίση έχουμε και δυνατότητα ( ακόμα ) ανεξάρτητης σκέψης.

    ( ζητώ συγγνώμη για το καταιγισμό αλλά στο ζήτημα της επωνυμίας έχω εντρυφήσει εδώ και χρόνια … οι απόψεις μου μπορεί να είναι κάθετες , αλλά από επιχειρήματα , σκέψεις , ενστάσεις μπορώ να σας γεμίσω μερικές σελίδες ακόμα . Αν και εσείς επιμείνετε να με πείσετε , τότε θα με ανεχθείτε 🙂 😉 )

  95. … και εσύ Γιώργη μου από ελαφρυντικά άλλο τίποτα 😉 🙂

  96. Ειλικρινά δεν κατανοώ τον καταιγισμό προς τον «Γιωργάπη». Πότε συνέβησαν αυτα΄περί επιβολής η τέλος πάντων αλλαγής του τροπου στο μπλόγκιν με επωνυμία και κατάργηση της ψευδωνυμίας στο διαδίκτυο;
    Νομίζω οτι μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα να φαίνονται ολα μια «διαβολικη επινόηση» για να ελέγχονται τα social media και άλλα διάφορα απο το πασοκ, τον «Γιωργάπη» και δεν ξερω κι εγω ποια άλλα «σατανικα΄κέντρα» (και πάλι για το διαδίκτυο μιλάμε), με εχει αφήσει αφωνη.
    Αν ντε και καλά συνδεέτε τις οποιες απόψεις επαγγελματιών δημοσιογράφων η οποιων άλλων οτι ειναι ……κυβερνητικές επιλογές. Τι να πω. Ξεφευγουμε απο την οποια αντιπολίτευση και πάμε σε πεδία φαντασιώσεων.
    Και σε ο,τιμε αφορά Παπούλη, επειδή αναφέθηκες σε μένα, το οτι γράφω επώνυμα δεν σημαίνει απολύτως τίποτα για μένα.
    Αλλωστε ξεκαθάρισα οτι η δική μου γνώμη ειτε πρόκειται για επώνυμα σχόλια ειτε για ψευδώνυμα το κριτήριο μου ειναι ιδιο και για τίς δύο περιπτώσεις. Ειτε επώνυμα κάποιος θέλει να μου επιβάλει τη γνώμη του ειτε ανώνυμα δεν αλλάζει τίποτα σε μια απαράδεκτη συμπεριφορά.
    Πάντως αντελήφθην οτι κάποιοι δεν «αντέχουν» το διάλογο και βλέπουν πάντα κάποια α΄λλη εκδοχή δικής τους εμπνεύσεως που εξαρταται απο μια προκατειλημμενη αποψη, που ειναι πολύ δύσκολο να την αντικρούσει κανείς με τρόπο νηφάλιο οπως αρμόζει σε διάλογο.

  97. @Παπς καλέ μου, φαίνεται πως η συνεχής έστω και ολιγοήμερη παραμονή στην ύπαιθρο΄σε εξαγρίωσε πολιτικά, (πάλι τον καύκον -τον επαρχιακόν- έπιες, πάλι τον νουν απώλεσας!) και σε αποξένωσε από τον σύγχρονο κόσμο.
    Ξεσπάς πάλι, αντιστάσεως μη ούσης το ανόητο πλέον μένος σου στον Παπανδρέου, και ονειρεύεσαι (πολιτικά νηστικός γαρ) καρβέλια-εξεγέρσεις πεινασμένων.
    Όσο για τη σημασία Ινδίας και Ινδικής διασποράς σε ότι έχει να κάνει με το Διαδίκτυο, και την περιθωριακή αντίστοιχα σημασία παρακμιακών πρώην αποικιοκρατικών δυνάμεων όπως η Γαλλία, δεν είμαι εγώ αυτός που θα χρεωθεί την επανεκπαίδευσή σου. 😉

  98. Ζήτωωωω, έπιασε επί τέλους το κόλπο με το μαλακισμένο το ανθρωπάκι 😆

  99. Να συμπληρώσω ακόμη προς Παπούλη οτι εκανες ενα πολύ «αστοχο» (για να το πω κομψά) υπαινιγμό περί της δικής μου επωνυμίας, που με αναγκάζει να πώ οτι έκοψα το «επώνυμο» και άφησα μόνο το «ονομα» για να μη»χρεώνονται» και άλλοι (με το ίδιο επώνυμο), τίς οποιες ιδέες και σκέψεις μου έρχονται έμένα στο μυαλό και τίς εκθέτω στο διαδίκτυο. Ειμαι η μόνη υπέυθυνη άλλα και η μοναδική «πηγή»και των ιδεών και των απόψεων και των λεγομένων μου.
    Οπως αλλωστε ειναι δικαίωμα του κάθε ανθρώπου σε ενα δημοκρατικό περιβάλλον.

  100. @καπετανιος
    Πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ είναι ο Σόμπολος , το υπενθυμίζω για να έχουμε και ένα συγκριτικό μέγεθος της επώνυμης δημοσιογραφίας και ενημέρωσης
    Επιπροσθέτως τα φετινά επιτεύγματα της παγκόσμιας ιερής και επώνυμης δημοσιογραφίας είχαν την τιμητική τους στα καθιερωμένα βραβεία Πούλιτζερ. Ένα από τα βραβεία , τα άλλα τα μοιράστηκαν η Washington Post (4) και New York Times (3), δόθηκε και στην ιντερνετική αλλά επώνυμη και αυτή δημοσιογραφία για ….. ένα σκίτσο του Μαρκ Φιόρι.
    http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4569629&ct=2

    Φωτεινά παραδείγματα γραφής της υπεύθυνης και επώνυμης ενημέρωση

  101. Είναι αλήθεια ότι το τι είναι μπλογκ και , κυρίως, τι θα είναι , είναι υπό διαμόρφωση.
    Έτσι, ως μπλογκ αντιλαμβανόμαστε και αυτά που προτείνουν «εναλλακτική ενημέρωση», όπως και αυτά που λειτουργούν ως βήματα πολιτικού διαλόγου, ακόμη και διάφορα που λειτουργούν ως πίνακες ανάρτησης καταγγελιών.
    Φυσικά, υπάρχουν και θα υπάρξουν και άλλες κατηγορίες

    Από τυπική άποψη αυτό στέκει (σχεδόν σε όλα υπάρχει η δυνατότητα σχολιασμού σε κάτι που αναρτήθηκε).
    Επίσης όλα έχουν το χαρακτηριστικό της διάδρασης και μάλιστα της άμεσης.
    Όχι μόνο από άποψη χρόνου ερωτοαπαντήσεων, αλλά και υπό την έννοια της δυνατότητας λειτουργίας χωρίς θεσμοθετημένους όρους προετοιμασίας και συμμετοχής.

    Αυτη η «αμεσότητα» προβάλλεται ως το κύριο σημείο διάκρισης από τα πιο παραδοσιακά μέσα, είτε η TV είτε ακόμη και από άλλες διαδικτυακές λειτουργίες όπως τα Φόρουμ κλπ.
    Θεωρώ λοιπόν πρόωρο να αναζητήσει κάποιος τη διάκριση σε επίπεδο κατηγορίας και ορισμού. Εννοώ με τρόπο που θα διακρίνει θεσμικά τον lifestyle ιστολόγιο, από το «σοβαρό βήμα ανταλλαγής απόψεων»

    Θέλω να πω ότι είναι αδύνατον για όλα τα παραπάνω να πούμε ότι επιβάλλεται η επωνυμία ή όχι.
    Πρέπει να το δούμε συγκεκριμένα και πολύ προσεκτικά.

    Όμως, δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι σε πολύ σημαντικές λειτουργίες της Δημόσιας ζωής η ανωνυμη διαβούλευση, δεν εκλαμβάνεται απλώς ως ατομικό δικαίωμα του συμμετέχοντα , αλλά ως εγγύηση για τη διασφάλιση του κύρους της ίδιας της διαδικασίας. (πχ συνεδριάσεις μελών δικαστηρίων, επιτροπών και τηρουμένων των αναλογιών δημοψηφισμάτων κλπ).

    Άρα το αίτημα «επωνυμία παντού», θεωρώ ότι είναι λάθος και ουσιαστικά και ιδεολόγημα.

    Ας πάρουμε το παράδειγμα των μπλογκ που λειτουργούν ως βήμα διαλόγου και ανταλλαγής απόψεων.

    Κατ’αρχήν έχουμε το πρόβλημα ότι αυτό αφορά πρόθεση και δήλωση του Διαχειριστή και μένει να κριθεί η ένταξή του στην κατηγορία «εκ του αποτελέσματος».
    Δηλαδή, νομίζω ότι αν προσπαθήσουμε να το αντιμετωπίσουμε «κανονιστικά» ως ιδιαίτερη κατηγορία, στην καλύτερη περίπτωση λειτουργούμε με πρωθύστερο σχήμα.
    Έτσι, σε κανονιστικό επίπεδο θα έλεγε κάποιος ότι μένουμε στο γενικό, όπως αυτό του Σ.Κούλογλου, του τάδε Μοντέλου ή το δείνα «καταγγελτικό»

    Από την άλλη θεωρώ ότι η εξέλιξη του «φαινομένου» θα εξαρτηθεί από πώς θα εξελιχθούν βασικοί παράγοντες που το επηρεάζουν.

    Θέλω να πω ότι στην περίπτωση των μπλογκ που συζητάμε, εξετάζουμε το πώς παρέχεται δια του μέσου η πρόσβαση στο κοινωνικό αγαθό του διαλόγου.
    Θεωρώ προφανές ότι το πρώτο ζήτημα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε είναι ότι τα κοινωνικά αγαθά στις κοινωνίες μας εμπορευματοποιούνται.

    Το να τα θέλουμε δωράν είναι άλλο ζήτημα , και πιθανόν ανάγεται στο οραματικό επίπεδο , από το να διαπιστώνουμε ότι η εμπορευματοποίησή τους είναι κάτι το οποίο θα συμβεί.
    Άρα πρέπει να το αντιμετωπίσουμε.

    Βέβαια, το παραπάνω συγκλίνει και με τα όσα συμβαίνουν και γενικότερα στο Διαδίκτυο και στις ΤΠΕ.

    Έτσι και για να μην επεκτείνομαι, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι υπάρχει συνάφεια και εξάρτηση από το γενικό που είναι η ανάγκη ελέγχου του Μέσου κυρίως για λόγους Στρατηγικής Ανάπτυξης και Οικονομίας στο επιμέρους που αφορά την πολιτική βούληση της κυβέρνησης να ελέγξει τα μπλογκ.

    Είναι χαρακτηριστικό ότι η μάχη παίζεται σε επίπεδο «πνευματικών δικαιωμάτων» , παράλληλης προσπάθειας μέσω του Λογισμικού Ανοικτού Κώδικα να διασφαλισθεί η δυνατότητα κοινωνικού ελέγχου (και αρκετών άλλων που δεν μπορούν να αναφερθούν εκτενώς σε ένα σχόλιο.)

    Θα έλεγα λοιπόν ότι δεν θεωρώ ρεαλιστικό να αντιμετωπίσουμε το φαινόμενο ως εν δυνάμει «νησίδα».
    Ο ένας λόγος είναι ότι δεν πιστεύω στις νησίδες, ο άλλος είναι ότι μιλάμε για «μέσο» και οι κοινωνικές μεταβολές (πόσο μάλλον ανατροπές) δεν προέρχονται από «μέσα».

    Διαμορφώνονται όροι μεταβολής , επιταχύνονται διαδικασίες, πολλαπλασιάζονται θετικά, αλλά έως εκεί.

    Έτσι, οι ενασχολούμενοι με το είδος, νομίζω ότι πρέπει να δουν το θέμα και για μετά και μάλιστα από διπλή σκοπιά.
    Από τη μία είναι αναγκαίες μέσω αυτοδεσμεύσεων οι ρυθμίσεις διάφορων «κακώς κειμένων», από την άλλη είναι αδήριτη ανάγκη να μετεξελιχθούν και ποιοτικά , μέσω υιοθέτησης καινοτομιών και ευκαιριών που προσφέρουν οι νέες τεχνολογίες.

    Τέλος πιστεύω ότι οι ρυθμίσεις είναι υπόθεση κυρίως των αποδεκτών , δηλαδή της Κοινωνίας, τελικά αυτών που (απο)λαμβάνουν τα αγαθά που τους διαθέτουν τα μπλογκ.
    Όσο περισσότεροι παράμετροι πέραν αυτών της Αγοράς θα μπαίνουν , τόσο το καλύτερο για το αποτέλεσμα.

  102. Καλημέρα σε όλους.
    Ενδιαφέροντα τα περισσότερα απ αυτά που λέει ο @Αναγνώστης, πρωϊνιάτικα όμως πρέπει να τρέξουμε και λίγο, οπότε περισσότερα αργότερα.
    Μόνο που για την επωνυμία, απαντάται θέμα μηδέποτε τεθέν.
    Προσωπικά μίλησα για στοιχεία κατατεθειμένα υπό τη διαχείριση του μπλογκάρχη.
    Με την έννοια πως δεν μπορεί να αρθρώνεται δημόσια λόγος-γεννήτρια εξελίξεων, χωρίς αναδοχή ευθύνης μέχρι το επίπεδο του φυσικού προσώπου.
    Και εννοώ φυσικά ευθύνη παντός είδους. Όχι μόνο ποινική ή αστική, αλλά και πέρα από το φυσικό του καθενός δικαστή, ευθύνη πολιτική ,ηθική, γενικά.

  103. Βαγγέλη καλημέρα,
    διευκρινίζω ότι περί επωνυμίας στο σχόλιο «απαντάται» θέμα που τίθεται γενικά στη συζήτηση (κυρίως εκτός εκτός Καρνάγιου), όχι θέμα που εσύ (δεν) έθεσες.

    Καλό, και εύχομαι αποδοτικό, τρέξιμο

  104. Βάγγο und κα Ένη

    είναι νομίζετε τόσο εύκολο να πετάτε τη μπάλα στην εξέδρα ;;;

    Και Βάγγο μου συγχαρητήρια επειδή πέτυχες να περάσεις «ανθρωπάκι» στα σχόλια , αλλά μάλλον , αντιλαμβανόμενος ΤΙ έλεγες παραπάνω , προτίμησες στο έσχατο σχόλιο σου να το γυρίσεις στην αρχική , τάχα μου , πρόταση : να διαθέτουν και να διαχειρίζωνται οι υπέυθυνοι των blogs τα προσωπικά στοιχεία συμμετεχόντων και σχολιαστών. Σού εξήγησα εξ αρχής ότι αυτό δεν είναι εφικτό ούτε πρακτικά εφαρμόσιμο , ενώ στη πραγματικότητα ( και αρχικά εν αγνοία σου ) η εφαρμογή μιας τέτοιας πρότασης θα καθιστούσε νομικά υπεύθυνο το κάθε μπλογκάρχη ή διαχειριστή να δώσει τα στοιχεία για τα περαιτέρω. Αυτό στη πραγματικότητα θα ήταν η συγκεκαλυμένη άρση της ανωνυμίας στο διαδίκτυο.

    Και για τη κα Ένη : και οι Γιωργάπηδες και οι προηγούμενοι «Ηρακλείς» έχουν επιχειρήσει να προβάλλουν – περάσουν τέτοιες προτάσεις στο παρελθόν και θα το επιχειρήσουν στο μέλλον. Επειδή ορισμένοι από αυτούς τουλάχιστον αντιλαμβάνωνται και το πολύπλοκο της εφαρμογής και το παρακινδυνευμένο , προς στιγμήν προτιμούν να «προετοιμάζουν» τη «κοινή γνώμη» με τέτοιες προτάσεις ή αιχμές. Ο στόχος είναι μόνιμος , αλλά δυσχερής και το γνωρίζουν.

    Δεν με έπιασε καμμιά ιδιαίτερη τρέλλα με το Γιωργάπη καλή μου , τις απόψεις μου σχετικά τις γράφω εδώ και χρόνια και τις γνωρίζετε. Στον ίδιο βαθμό που συχτίριζα τους προηγούμενους , ασκώ κριτική και στα τρέχοντα , αφού οι Γιωργάπηδες ασκούν πλέον , ελέω ΔΝΤ , την εξουσία.

    Και σε ένα σημείο με παρεξηγήσατε κα Ένη μου. Η επίκληση στη δική σας κάποτε επωνυμία , διάφανη και σήμερα για όποιον έχει εμπειρία στο χώρο , ήταν ακριβώς για να τονίσω ότι τελικά ουδεμία σημασία έχει η επωνυμία αλλά αυτά που εκφέρονται όπως σωστά καταλάβατε στο πρώτο προς εμένα απαντητικό σας σχόλιο ) . Τα λοιπά τα βγάζετε από το μυαλό σας …

    Να γυρίσω στον έτερο , και αγαπητό

    Βάγγο

    αν ανατρέξεις στη σειρά των σχολίων αυτού του ποστ , περά από όσα χρήσιμα γράφεις στο κυρίως σώμα του και ΔΕΝ άπτονται του τρέχοντος ζητήματος , θα διαπιστώσεις ότι η συζήτηση ξέφυγε προς το ζήτημα της επωνυμίας.
    Μετά την αρχική σου πρόταση περί κρατήματος των προσωπικών στοιχείων από τον εκάστοτε διαχειριστή κτλ , στην οποία αντέτεινα τη δική μου ένσταση , μετήλθες ένα σωρό ακροβατισμούς ( περί δημοκρατίας , πόλεως , ευθύνης και συμμόρφωσης έναντι των νόμων ) πράγματα που , όπως σου είπαν και άλλοι , θα ίσχυαν σε μια ιδανική , έστω κατά τους τρισμέγιστους Σοφιστές , Πολιτεία του Ζμπίγκνιου συμπεριλαμβανομένου .

    Και η προβληματική ( επιεικώς ) κατάληξη σου ήταν η επίκληση στην εφαρμοζόμενη ή σχεδιαζόμενη σχετική νομοθεσία στις «κοιτίδες» της αστικής Δημοκρατίας ( της οποίας ακριβώς με τη προηγούμενη επιχειρηματολογία σου , εκθειάζεις τις πηγές και την έμπνευση ) , τη Κινα , τη Βραζιλία , τις Ινδίες και προσέθεσα εγώ Ιράν , κτλ ξεχνώντας τη Βιρμανία. Μάλιστα στη συνέχεια , αντί να το μαζέψεις , μιλάς για ελληνικές ιδιαιτερότητες , που δεν έχουν καμιά σημασία ή βάρος , αφού «η γενική τάση» δεν αντιστρέφεται. Και βέβαια όταν σου αντιτείνω τα δεδομένα στο ΣΥΝΟΛΟ των προηγμένων αστικών δημοκρατιών ( τις οποίες τακτικά εκθειάζεις και θεωρείς παραδείγματα προς μίνηση ) , το μόνο που βρίσκεις ως απάντηση είναι να μουρμουρίζεις κάτι περίεργα περί Γαλλίας…. Αν αυτό δεν είναι εγγενώς προβληματικό , τότε μιλώ και γράφω σε σουαχίλι…….

    Αντιλαμβανόμενος βέβαια ότι η συζήτηση αυτή δεν πάει πουθενά , προς εμέ το ρίχνεις στις «συνομωσιολογίες» και για το τάχα μου «μένος» εναντίον του Παπανδρέου.

    Για το πρώτο ΔΕΝ χρειάζεται να απαντήσω , είναι η σύνηθης τακτική όσων δεν θέλουν να συζητήσουν επί της ουσίας , για το δεύτερο να υποθέσω ότι η μόνη περίπτωση όπου δεν θα διακατέχομαι από το ως άνω «μένος» θα είναι όταν θα συμφωνώ σε όλα χωρίς κριτική , ενστάσεις , ερωτήματα ;;;;

    Εδώ στην επαρχία Βάγγο μου τα πράγματα είναι όντως «άγρια» . Μη έχωντας επαφή με τα υψηλά κλιμάκια και το καθημερινό πολιτικό κους κους , ζούμε και βλέπουμε καθημερινά τα δικά μας , περιορισμένα χάλια. Βλέπουμε όλο και πιό πολλά μαγαζιά να κλείνουν , το τζίρο να πέφτει , κοσμάκη να δυσκολεύεται όλο και περισσότερο να τα βγάλει πέρα και , ελλείψει ευρύτερου ορίζοντα , δυστυχώς αδυνατούμε να πειστούμε από τις παπαρολογίες των ΕΚΑΣΤΟΤΕ κυβερνώντων που θέλουν να μας πείσουν ότι όλα ΘΑ πάνε καλά και ότι η στενωπός είναι πρόσκαιρη.

    Τελος να δηλώσω άλλη μια φορά ότι η δική μου άποψη για το ζήτημα της ανωνυμίας στο διαδίκτυο είναι encapsulated στα παραπάνω μου ερωτήματα – απαντήσεις , τα οποία εδώ επαναλαμβάνω για να διευκολύνω τη συζήτηση :

    Το ζήτημα είναι πολύ πιό απλό , ας το θέσω με ερωτήματα :

    Είναι το μέσο ευρύτατο , πολυδαίδαλο , επεκτατικό ;;; Σαφώς

    Υπάρχουν σήμερα μηχανισμοί καταγραφής και ελέγχου ;;; βεβαίως

    Σε περιπτώσεις ακραίων περιστατικών έχουν αποκαλυφθεί και ελεγχθεί οι υπεύθυνοι ;;;
    Βεβαιότατα και μάλιστα σε κάποιες περιπτώσεις άδικα ή υπερβολικά

    Κατοχυρώνεται σήμερα στο μέσον η ανωνυμία ;;; Σε μεγάλο βαθμό ναί

    Είναι σκόπιμο να μετατραπεί το μέσον σε ελεγχόμενη πλατφόρμα και να καταργηθεί η ανωνυμία ;;;; Ανάλογα τον σκοπέοντα : υπάρχουν άλλοι ( με ύποπτα ή μη ζητούμενα ) που θα το επιθυμούσαν , όπως και αντιθέτως υπάρχουν άλλοι , οι περισσότεροι , που ( πάλι με ύποπτα ή μη ζητούμενα ) ανθίστανται σε μια τέτοια προοπτική.

    Η δυναμική του μέσου εμπεριέχει με τη κατάχρηση του πραγματικά σοβαρούς κινδύνους για το πολίτευμα , τα δικαιώματα τη περιουσία και τη προσωπικότητα των πολιτών ;;; Κατάχρηση γίνεται ήδη και μάλιστα σε τεράστια κλίμακα και τέτοιοι κίνδυνοι δεν έχουν εισέτι προκύψει , αντίθετα υπάρχουν άλλοι παράγοντες που με τη δράση και τις δυνατότητές του βάζουν σήμερα και στο μέλλον τα εν λόγω αγαθά σε πολύ μεγαλύτερο κίνδυνο.

    Η άρση της ανωνυμίας θα επιτρέψει τη μείωση αυτών των καταχρήσεων , χωρίς άλλες δυσμενείς επιδράσεις ;;; Βεβαίως θα περιορίσει τη κατάχρηση των δυνατοτήτων του διαδικτύου , αλλά οι παράπλευρες επιδράσεις θα είναι πολύ σοβαρώτερες.

    Επ’ αυτών έχετε τίποτα να πείτε ;;;;

    ( εξακολουθώ πάντως να θεωρώ ότι η συζήτηση αυτή είναι αδιέξοδη )

  105. παπς καμιά συζήτηση δεν είναι αδιέξοδη με την έννοια ότι ο καθένας μας τοποθετείται είτε επιβεβαιώνοντας παλιές του απόψεις είτε διατυπώνοντας νέες 😉

    Και αυτό το ….. «κακό» έχει ο δημόσιος διάλογος, σκριπτα μανετ xe xe xe

  106. Παπούλη
    Σε ο,τι με αφορά το εχω ηδη πει .Αλλά και ποια η αποψή μου περί μπλογκ και επωνυμίας η ανωνυμίας.Το τελευταιο (δλδ. επων-ανων.) για μένα δεν παίζει κανένα ρόλο σε ενα διιάλογο που ειναι προσβάσιμος σε άπειρους αναγνώστες. Αυτό που ξεκαθάρισα ειναι οτι ειτε επωνύμως ειτε ανωνύμως ουδείς εχει δικαίωμα να επιβάλει τίς απόψεις του στούς αλλους.
    Ετσι η παράγραφος σου «για την κα Ενη» αφορά δικές σου εκτιμήσεις και εικασίες «τι προτίθενται να κάνουν οι τωρινοί κλπ», τίς οποίες δεν μπορούν να τίς αποδεχθούν ολοι επειδή το λές εσύ. Ειναι ομως δικαίωμα σου να τίς λές και δικαίωμα και επιλογή των άλλων να μη τίς αποδέχονται.
    Ειναι το χαρακτηριστικό του διαλόγου η υπάρχει συμφωνία η διαφωνία.
    Νομίζω οτι το θέμα εχει εξαντληθεί μεταξύ μας.

  107. Ok κα Ένη μου ….. ας μείνει ο καθένας στα δικά του.

  108. Ναί ρε Κάπταιν , αλλά όταν συστηματικά πετιέται η μπάλα στην εξέδρα όπου κάθεται ο Ζμπίγκνιου θα πρέπει τουλάχιστον να επισημαίνεται το διαγραφόμενο αδιέξοδο.
    Επειδή είσαι αρχαίος τις εδώ και χρόνια συζητήσεις , προτάσεις , απόπειρες να νομοθετηθούν ρυθμίσεις κτλ τις γνωρίζεις.

  109. Τα ιστολογία δεν είναι τύπος

    -το ιστορικό
    http://www.gurforum.org/2009/11/03/%CE%B1%CE%B3%CF%89%CE%B3%CE%AE/

    -η απόφαση
    http://www.sci.ccny.cuny.edu/~themis/greekuniversityreform/apofasi-dik.pdf

    με τα σημαντικότερα που μας αφορούν (ορισμός των μπλογκς κλπ) να βρίσκονται στις σελίδες από 6 έως 11

  110. Παπούλη
    τα παραπάνω αφορούν στην υπόθεση του Λαζαρίδη
    Παρ όλα αυτά η απόφαση έτσι όπως την διάβασα επισημαίνει σε κάποιο βαθμό και «κενό νόμου» γεγονός που απ ότι ψυχανεμίζομαι δεν θα αργήσει να εκμεταλλευτεί η κυβέρνηση…

    Τότε να δεις κουβέντα που θα ανοίξουμε!

  111. Kαπετάνιε,
    το «κενό νόμου» , από όσο κατάλαβα είναι η αιτιολογία για τη «μη αναλογική εφαρμογή της υφιστάμενης νομοθεσίας» (περί τύπου).
    Από την άλλη , ανεξάρτητα από τις δυσκολίες της συγκυρίας που αναφέρετε με τον Παπούλη και τις οποίες σέβομαι, το να συζητηθεί η περίπτωση των μπλογκ ως ιδιαίτερη περίπτωση είναι σαφώς καλύτερο από το να ενταχθεί στα γενικότερα (σάιτ, τύπος κλπ).

    οϋτως ή άλλως νομίζω ότι εσωτερική συζήτηση και άρα προτάσεις (κανόνες αυτορρύθμισης;; ,Κώδικας δεοντολογίας;; ) πρέπει να γίνουν και από τους μπλόγκερ, διότι αντικειμενικά το θέμα θα μπει στο τραπέζι

  112. Κάπταιν

    το θέμα το παρακολουθώ καιρό και την απόφαση τη διάβασα όλη . Υπονοούμενο υφίσταται , ως ένα βαθμό αλλά η απόφαση επισημαίνει ότι άρθρα , καταχωρήσεις , σχόλια σε ιστολόγια δεν υπόκεινται στο νόμο περίτύπου , αν και ο εκάστοτε θιγόμενος μπορεί να αναζητήσει μέσω άλλων αρθρων του Α.Κ. την ικανοποίηση του σε τακτικές διαδικασίες και χωρίς τα εξοντωτικά πρόστιμα που προβλέπονται στο περί τύπου νόμο. Η αναλογικότητα δεν ισχύει επειδή το ιστολογείν θεωρείται μη δημόσια δραστηριότητα με την ε΄ννοια που ισχύει για το τύπο , ενώ συγχρόνως δεν υπάρχει επιχειρηματικό αντικείμενο . Αφήνεται όμως μια υπόνοια περί του γεγονότος ότι ο νόμος για το συγκεκριμένο ζήτημα δεν καλύπτει πλήρως , από την άλλη θεωρείται ότι ο Α.Κ. μπορεί να χρησιμοποιηθεί χωρίς ιδιαίτερο πρόβλημα. Στην ουσία το δικαστήριο απέρριψε επειδή η αγωγή δε στηρίχτηκε στα κατάλληλα άρθρα του ΑΚ

    Ότι θα δούμε εξελίξεις μετά από αυτό , γιατί είναι γνωστή και η αντιδικία και του μπλογκ του Λαζαρίδη , δεν υπάρχει αμφιβολία … Χαιρετώ και τον αγαπητό Ανανγώστη.

    ( από άλλού βλέπω σιωπή …. )

  113. … Αναγνώστη ήθελα να πω Αναγνώστα μου

    Οι συνειρμεί με τον αλήστου Κόφι μακρυά από εσάς και από όλους..

    Απλό παρόραμα γαμώ το πληκτρολόγιο μου

  114. καλημέρα αναγνώστη
    το κενό νόμου που αφήνεται να εννοηθεί είναι αυτό που κι εσύ κι ο παπούλης (καλημέρα παπς) εντοπίσατε.
    Όσο για την εσωτερική συζήτηση περί κώδικα δεοντολογίας, η οποία κρατά απ αρχής των μπλογκς, ας κάνουμε ένα απαραίτητο διαχωρισμό. Στην συζήτηση που αφορά:
    . στα πνευματικά δικαιώματα,
    . στα προσωπικά δεδομένα
    . και στην ποιότητα της επικοινωνίας & του διαλόγου.

    -Το πρώτο θέμα, αυτό που πρώτο απασχόλησε την «κοινότητα» έχει σχεδόν λυθεί εκ των πραγμάτων. Οι παραπομπές τουλάχιστον απ τους μπλογκερς στην πηγή εξυπακούονται (δεν θα έλεγα το ίδιο και για τις εφημερίδες οι οποίες χρησιμοποιούν αρκετές φορές υλικό χωρίς να διευκρινίζουν την πηγή του)

    -Στο δεύτερο θέμα κενό νόμου σήμερα δεν υπάρχει . Ο παπούλης αναφέρθηκε λεπτομερώς για τι ακριβώς ισχύει και πως μπορεί ο κάθε πολίτης να προστατέψει τα προσωπικά του δεδομένα (προσωπικά δεδομένα που ο ίδιος κοινοποιεί ανεξέλεγκτα στα φεης και αλλού αλλά τέλος πάντων)

    -Το τρίτο θέμα δεν νομίζω ότι αφορά την μπογκόσφαιρα στο σύνολο της αλλά το κάθε μπλογκ, τους συγγραφείς , τους σχολιαστές και τους αναγνώστες του ξεχωριστά. Οι τέσσερεις αυτοί παράγοντες μαζί είναι που καθορίζουν , με άμεσες διαδικασίες (την παρουσία και τον σχολιασμό τους) , το κλίμα, την ποιότητα του διαλόγου, την αξιοπιστία κλπ που αποπνέει ο χώρος και κανείς δεν μπορεί ούτε και έχει το δικαίωμα να τους επιβάλει κανόνες.
    Το μειωμένο IQ και η ανοησία δεν είναι ποινικά κολάσιμες 😉 Εάν ήταν θα έπρεπε να μας κλείσουν όλους πίσω από τα κάγκελα χο χο χο

  115. Κάπταιν

    σε βρίσκω στα κέφια σου σήμερα… 😉 🙂

    Αναγνώστα να περιμένεις mail αργότερα

    Δια τους λοιπούς καλημέρες….

  116. ‘Μέρεες 😉

  117. Καλημέρα σε όλους

    Όσες φορές και να επαναληφθεί μια δημόσια συζήτηση με το θέμα
    «blogging σα δημόσια δραστηριότητας»,
    ή το ίδιο θέμα (όσες φορές και να) αχθεί ενώπιον της Δικαιοσύνης, αστικής ή ποινικής, πάντα
    (σε ορατό δηλαδή θεσμικό χρόνο)
    θα υφίσταται το νομικά (αλλά & πραγματολογικά) «χθαμαλό» έδαφος της διάκρισης ανάμεσα σε social network & social media.

    Γνώμη μου είναι πως πάλι η τεχνολογία, θα κληθεί (θα σπεύσει μάλλον) να δώσει λύσει, προσφέροντας στην κατανάλωση (αύριο ή μεθαύριο)
    δύο απολύτως διακριτά συστήματα
    (που θα μορφοποιηθούν φυσικά και σε αντίστοιχα gadgets αιχμής):

    Άλλο για τα social media,
    (που υποθέτω θα ενσωματώνει τεχνολογίες αιχμής και θα εξελιχθει στη μορφή που θα έχουν τα εναλλακτικά -και προσεχώς mainstream- ενημερωτικά εργαλεία του αύριο. Ενώ θα αποτελέσει ταυτόχρονα και το προοδευτικό εργαλείο που θα θάψει το περίκλειστο-προνομιούχο επάγγελμα του δημοσιογράφου -αλί σε μας!-), και

    άλλο για τα social networks,
    ποy (πάλι υποθέτω) θα ενσωματώνει στη βασική του μορφή, στοιχειώδη
    (αλλά υπερ-επαρκή για το εύρος δραστηριοτήτων που προορίζεται)
    τεχνολογία, και άρα ΣΧΕΤΙΚΑ φτωχές δυνατότητες, και (ακόμα πιο) άρα, μαζική διάθεση σε απολύτως προσβάσιμες -σχεδόν από τους πάντες- τιμές.
    Κάτι δλδ που κατ αρχή, θα ενσωματώνει στο σκεπτικό του την αρχή του «υπολογιστή των 80$» του N.Negroponte.

    Mη βαράτε όλοι μαζί, μια μαντεψιά έκανα (μαζί με τα ρίσκα της)
    Νάστε καλά…

  118. καργουδέστατε

    η μαντεψιά είναι αυταξία , λόγω του ρίσκου που αναλαμβάνει κανείς . Πέραν αυτού να σημειώσω ότι η αξία αυτή υπάρχει ακόμα και αν η μαντεψιά δεν επιβεβαιωθεί…
    Η αξία χρήσης της είναι ένα άλλο ζήτημα για το οποίο δεν έχω τίποτε να πω…

  119. Τηλεγραφική παρέμβαση [εκτός πραγματικού χρόνου διεξαγωγής διαλόγου] για το μείζον ΙΜΗΟ υπό συζήτηση θέμα:
    Εκτιμώ τον Παπς πιότερο απ’ ότι -συνήθως- συμφωνώ μαζί του 8) > αλλά στο προαναφερόμενο, συντάσσομαι _πλήρως_ με την πολυεπίπεδη επιχειρηματολογία του ..
    [και εν γένει με καπταιν, μπέρνυ, κλπ]
    Βαγγέλη, θεωρώ (για μια σειρά λόγων), πως το θεσμικό ‘κενό’ στα ζητήματα του μπλογκινγκ είναι πολύ μικρότερο απ’ ότι συχνά υποστηρίζουμε..
    Το όποιο ‘πρόβλημα’, έχει να κάνει περισσότερο με την αδυναμία της Θέμιδας και των λειτουργών της να κατανοήσει τη δυναμική/τις τροπικότητες του μέσου, παρά με κάποιο ‘έλλειμμα’ το οποίο πρέπει να αντιμετωπίσουμε (πχ άρση ανωνυμίας, κλπ, κλπ)> και τούτο προκύπτει από το σύνολο των συναφών υποθέσεων εμπλοκής με τη Δικαιοσύνη που έχουν υποπέσει στην αντίληψη μου..
    Περαιτέρω, δεν έχει νόημα να ενώσω τη φωνή μου σε ευχολόγια περί αυτοδέσμευσης/εσωτερικής ρύθμισης, κλπ, κλπ, θεωρώ, ωστόσο, η θεματική θα μπορούσε να μετασχηματιστεί κάπως διαφορετικά.
    Χρήσεις, όροι και όρια της καινοτομίας: η κοινωνία απέναντι στο ολόγραμμα της 8)

    υγ. προσέτι, θα επιθυμούσα, δεν σας κρύβω, να μάθω -λίγο- πιο εμπεριστατωμένα, ποιά είναι η άποψη της κας Χριστίνας Θεοτόκη για όλα αυτά τα ζητήματα..

  120. @Σούη, καλημέρα σου, «αλλά» με το μαρτύριο της σταγόνας στο οποίο μας υποβάλλεις με την σπάνιδα των σχολίων σου καλέ μου, «κατάφερες» και τα περιμένουμε (-νω), πώς & πώς!

    Έτσι κι αλλιώς πάντως, αν συνυπολογίσω (σε όλα τα άλλα) και την προηγούμενη πείρα σου με τα μπλογκς, είναι σίγουρα επαρκώς στοιχειοθετημένη η άποψή σου, ότι (σαν και σε πολλούς άλλους χώρους)
    πολλές από τις περί την μπλογκόσφαιρα στρεβλώσεις, -και όχι απ τις λιγότερο σοβαρές-, οφείλονται όχι ακριβώς σε «ρυθμιστικά κενά», αλλά περισσότερο σε αντικειμενικές (υπερβολικά πολλή προς εκδίκαση ύλη, αναξιολόγητο δικαστικό προσωπικό) αδυναμίες του δικαστικού σώματος, αλλά (ιδίως)
    και σε υποκειμενικές (προσθέτω):
    -παντελής αδιαφορία να αποκτήσουν μια ακόμα και βιωματική σχέση με το μέσο, που θα μπορούσε (μόνη αυτή) να τους «βγάλει», και σε μια επί μέρους νομο-τεχνική πρόσληψη του ζητήματος.
    -Αλλά και υποτίμηση της σχετικής (για την καριέρα τους) αξίας των αντίστοιχων υποθέσεων, έτσι που οι πιο ταλαντούχοι απ αυτούς (ψύλο στ άχερα ζητώντας), καθόλου
    να μην το θεωρούν ρέντα, το να χρεωθούν υποθέσεις μπλόγκιν,
    και πιθανότατα και πολλές άλλες παθογόνες πλευρές, μη ορατές από σχολιάζοντες «γενικών καθηκόντων»

    Από την άλλη όμως, πρέπει και να δεχτούμε, πως όσες φορές αναδείχτηκε η ανάγκη για κάποια ελάσσονα αυτορύθμιση στο χώρο των μέντια & της ενημέρωσης γενικότερα, ακόμα και μόνο για να αποτραπεί η εναλλακτική ρυθμιστική παρέμβαση από το Κράτος, τα πράγματα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, οδηγήθηκαν (;) σε θορυβώδη ναυάγια.

    Και επίσης, πρέπει να περιλάβουμε στη ματιά μας (λέω εγώ), και το ότι αυτά που εμείς βιώνουμε σαν στρεβλώσεις, ίσως λίγο πιο ακραία απ τους άλλους, δεν συνιστούν δα και κανένα τόσο ακραίο ή μοναδικό φανόμενο.
    Εντάσσονται (με τον τρόπο τους σίγουρα) σε πιο συνολικά φαινόμενα, όπου είναι φανερές οι προσπάθειες κρατών (με νησίδες ή -κατά περίπτωση χερσονήσους ολοκληρες- αυταρχισμού στο πολιτικό τους τοπίο)
    να ξεμπερδεύουν το ταχύτερο με τη δημιουργία ρυθμιστικών πλαισίων που θα επιτρέπουν κάποιο έλεγχο, ίσως από το φόβο ότι αργότερα, τα βήματα της τεχνολογίας, θα καθιστούν κάθε απόπειρα ελέγχου, απλώς απρόσφορη.

    Νάσαι καλά, και να σε διαβάζουμε συχνότερα παρακαλώ…

    (Για το θέμα της επωνυμίας, να θυμίσω πως στο σχήμα που μεταχειρίστηκα, μετάφερα -κάπως αυτονόητα για το πώς εγώ το σκέφτομαι το πράγμα-, το βάρος των ευθύνης περί την επωνυμία, στους διαχειριστές των μπλογκς.
    Αποδίδοντάς τους απλά, τη σημασία που κατά τη «φυσική τάξη» των πραγμάτων έχουν για το δικό τους μπλογκ, και που καθόλου δεν περιορίζεται κατά τη γνώμη μου σε καθήκοντα απλού ρυθμιστή στην κυκλοφορία σκέψεων & σχολίων. Αν και όσο ανιχνεύεται βέβαια φυσική τάξη στο μπλόγκινγκ.
    Με την ευκαιρία, βρίσκω έξοχη τη διατύπωση «Η κοινωνία απέναντι στο ολόγραμμά της»)

  121. Παρόλο που πιστεύω ότι έχουν βάση τα όσα αναφέρονται για την αδυναμία των δικαστικών λειτουργών να κατανοήσουν το φαινόμενο στο εύρος του, θέλω να καταθέσω τον προβληματισμό μου, μέσω αιρέσεων στις ανωτέρω παραδοχές.

    Όπως υποσημειώθηκε, οι έως τώρα «αποφάσεις» έχουν να κάνουν με το αν η «παράβαση» θα αξιολογηθεί με τον ίδιο ή ανάλογο τρόπο που αξιολογείται αν το μέσο ήταν σάιτ, εφημερίδα κλπ.

    Βλέπουμε βέβαια ότι επιχειρείται (και σωστά, αφού αλλιώς δεν στοιχειοθετείται διάκριση) να προσδιορισθεί το τί «είναι τα μπλογκ» σε κανονιστικό επίπεδο (σελ 6 και μετά όπως υποσημείωσε ο Καπετάνιος στην απόφαση που μας παρέπεμψε).

    Το ερώτημα που τίθεται (και επιτρέψτε μου να το θέτω προκλητικά) είναι αν η «κοινότητα» θεωρεί τον ορισμό πλήρη, ή έχει να προσθέσει ή να αφαιρέσει κάτι.
    Έχει νόημα ο δημόσιος διάλογος σε αυτό;;
    Τελικά μήπως το πρόβλημα δεν είναι στους Νομικούς, αλλά η αδυναμία αφορά και στους συμμετέχοντες;;

    Θέλω να πω ότι οι εσωτερικοί κανονισμοί , αυτοδεσμεύσεις κλπ, φυσικά νοούνται και ως από συγκυριακό ζήτημα που αφορούν σε θέματα ανωνυμίας, προστασίας χρηστών κλπ.
    Όμως, το κύριο ζήτημα είναι ο προσδιορισμός και η διακρίσεις που αυτός συνεπάγεται.
    Αυτό δεν είναι μόνο θεσμικό ζήτημα , (φυσικά το θέμα είναι να το δούμε ως ολόγραμμα) αλλά το «κενό» σε αυτό το επίπεδο συνεπάγεται και θεσμικό «κενό».

    Γαι να μην πλατιάζω περαιτέρω, θα αναφέρω το παράδειγμα του «διασπορα»
    (http://www.joindiaspora.com/)

    δηλαδή μια απάντηση στην εμπορική εκμετάλλευση (πώληση) του FB.
    Ανεξάρτητα με το πώς αξιολογεί κάποιος το εγχείρημα (εγώ είμαι επιφυλακτικός) μπορούμε να βγάλουμε κάποια συμπεράσματα:

    Υπάρχει θέμα ανοιχτό προς συζήτηση (κενό;;) για το θέμα ποιος και πού παράγει αξία στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, πού και σε ποιον αυτή εγγράφεται.
    Δηλαδή η «Σύμβαση» μεταξύ του «ιδιοκτήτη» και των «χρηστών» είναι οριστική;;
    Μήπως δεν είναι καν κλαδική;;

    Νομική αμφισβήτηση πάντως δεν υπήρξε ούτε διεκδίκηση στην πώληση αυτή.
    Οι δε προσεγγίσεις, βλέπουμε ότι προέρχονται από γενικότερες θεωρήσεις (πνευματικό δικαίωμα , πατέντα κλπ).

    Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι καλά , αυτό αφορά τα της «κοινωνικής δικτύωσης» , τα μπλογκ είναι κάτι άλλο.

    Θα συμφωνούσα μαζί του αν με διαβεβαίωνε ότι δεν θα δούμε κάτι ανάλογο και αν μου προσδιόριζε πού ακριβώς , σε σχέση με το θέμα, έγκειται η διαφορά

    ΥΓ Εγώ καλού κακού , θα γράφω μεγάλα κείμενα, διότι σύμφωνα με το πνεύμα της πρόταση της κυβέρνησης για τα φορτηγά «η αξίας της άδειας θα μετατραπεί σε συμμετοχή στο μετοχικό κεφάλαιο» , και μπορεί να κάνω την τύχη μου από την εκμετάλλευση του «Καρνάγιου» 🙂

  122. Αν όλα τα σεντόνια @Αναγνώστη μου χαρακτηρίζονταν από την αναλυτική επάρκεια και την έλλειψη κάθε προχειρότητας των δικών σου, να είσαι σίγουρος πως μόνο σεντόνια θα έψαχνε η ψυχούλα μας.
    Αυτά στο πεταχτό.
    Για περισσότερα, βραδάκι, όταν σιγάσουν οι απαιτήσεις άλλων υποχρεώσεων, πιο καθημερινών και συμβατικών.

    Νάσαι πάντως (και πάντα) καλά, κι εσύ και τα…μεγέθη σου. Εννοώ τα εκφραστικά..

    (Και μην τους πιστεύεις αυτούς τους τάχαμου «διαπρήσιους της εκφραστικής λιτότητας» για το «Λακωνίζειν».
    Δεν είναι δα -ποτέ δεν ήταν- και τόσο γενικευμένης ισχύος, όσο αρέσκονται να πιστεύουν Λάκωνες, και λοιποί πέραν των Λακεδαιμονίων..)

  123. (ως αρχείο)

    http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artid=4575725&ml=1

    «το Ιταλικό σχέδιο εξισώνει τα μπλογκ με τα υπόλοιπα ΜΜΕ και οι ιδιοκτήτες θα πρέπει να προσκομίζουν στοιχεία που να αποδεικνύουν την ταυτότητα του κατόχου τους «

  124. Από ότι ξέρω κάπταιν αυτά έχουν μείνει μόνο ως σχέδιο στην Ιταλία..

  125. παπς καλησπερούδια
    δεν ξέρω τι έγινε στην Ιταλία , εγώ το αρχειοθέτησα για το πνεύμα των φυλλάδων (για να ξέρουμε τι «επιχειρηματολογία» να περιμένουμε αύριο μεθαύριο) κάθε που ενοχλείται ο ιξ υπουργός ή υπουργίνα στην προκειμένη περίπτωση 😉

  126. καλησπέρα,

    εδώ είναι σημαντική μια παρατήρηση που είχε κάνει ο Παπούλης σε προηγούμενο Σχόλιο.
    Υπάρχει και θα υπάρχει διαφορετική αντιμετώπιση του θέματος στις «προηγμένες» χώρες (ΗΠΑ, ΕΕ, κλπ), από τις άλλες (Κίνα , Ινδία κλπ).

    Ένας λόγος είναι αυτός που επεσημάνθηκε στο εν λόγω σχόλιο ( αναλευθερία , καθεστώς γενικά).
    Όμως, για το θέμα μας, σε ποιον «κόσμο» ανήκει η κάθε χώρα εξαρτάται και (έστω δευτερευόντως) από το που έχει καταταγεί ειδικά στα θέματα Νέας Τεχνολογίας.
    Στην Ελλάδα τα πράγματα δεν έχουν ακόμη ξεκαθαρίσει.

    Σίγουρα η «κρίση» και το πού μας έχει οδηγήσει στον Τομέα μοντέλου Ανάπτυξης,
    δεν μας επιτρέπουν να είμαστε αισιόδοξοι για τη θέση μας στον Α’ κόσμο.
    Οπότε , τα επίχειρα αυτού θα τα δούμε και «ψηφιακώς» 😉

    Συμμερίζομαι λοιπόν τους φόβους του Καπετάνιου

  127. Έτσι για να έχουμε μια απτή αίσθηση του ποιές ακριβώς είναι οι ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ χώρες για το διαδίκτυο, και ποιά η σύγχρονη δυναμική των πραγμάτων.
    ΙΝΔΙΑ: Χρήστες το 1998: 1 400 000, η 0,1%
    » 2009:81 000 000, ή 7,0%
    Μέχρι τέλος του 2008, 5 300 000 ευρυζωνικοί (broadband) συνδρομητές
    Με δεδομένο ΑΕΠ 1 125$ σύμφωνα με IWF (!!!)

    Αν δε συνυπολογίσουμε σ αυτά τους απλά Ινδικής καταγωγής (κάτοχους όμως της πατρώας γλώσσας) ή Ινδικής (διπλής) υπηκοότητας ερευνητές και επιστήμονες υψηλότατου επιπέδου σε Πανεπιστήμια, ερευνητικά κέντρα και Εταιρείες (σε κλάδους τεχνολογιών αιχμής-τηλεπικοινωνίες) σε Μ. Βρετανία και ΗΠΑ, τότε τα ενδεχόμενα συμπεράσματα τείνουν σε εξ αποκάλυψης αλήθειες.

  128. Ορθά.
    Εμείς , χάνουμε κομμάτια συνεχώς με en passan

  129. Βαγγέλη καλησπέρα ,
    θα χρησιμοποιήσω ένα παράδειγμα εκτός του Τομέα των νέων τεχνολογιών.
    Υπάρχουν χώρες με τεράστιες δυνατότητες ανάπτυξης (μεγάλη αγορά, πλουτοπαραγωγικές πηγές , ρυθμούς ανάπτυξης κλπ).
    Νομίζω ότι θα συμφωνήσεις ότι το σύστημα διακυβέρνησης , και στο θέμα της ρύθμισης της κατανομής του πλούτου , αλλά και στο πώς απογράφεται σε επίπεδο ρύθμισης της λειτουργίας της Αγοράς δεν εξαρτάται κυρίως από αυτό.

    Έτσι, είναι σημαντικό να δούμε και το αν η διακυβέρνηση έχει στόχο τις ωφέλειες της όποιας ανάπτυξης να τις διασφαλίσει για για την Κοινωνία , για τοπικές «κάστες», για «πολυεθνικά μορφώματα» ή και για συνδυασμούς των προηγουμένων.

    Εν πάσει περιπτώσει , δεν επεκτείνομαι , διότι θεωρώ ότι το θέμα το κατέχεις καλά και ιστορικά (νεοαποικιοκρατικές λειτουργίες κλπ) και για το σήμερα, οπότε οι αναλογίες με την Κίνα ή την Ινδία (αλλά και την Τουρκία) είναι προφανείς .

    Σχετικά με το θέμα μας, μπορούμε να παρατηρήσουμε ότι τα θέματα «ψηφιακών δικαιωμάτων», αντιμετωπίζονται με πολλή προσοχή σε χώρες όπως η ΗΠΑ και η ΕΕ (καλά για Σκανδιναβία δεν το συζητάμε) αλλά ΓΙΑ ΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΤΟΥΣ.
    Οι ίδιες χώρες όταν συνάπτονται συμφωνίες για προώθηση προϊόντων τους σε τρίτες «υπό ανάπτυξη» δεν ασχολούνται καθόλου με το θέμα , το δε αποτέλεσμα είναι αυτά που περιέγραψε ο Παπούλης.

    Ανάλογα λέγαμε ότι μπορεί στο Ηνωμένο Βασίλειο οι δημοκρατικοί θεσμοί να έχουν παράδοση, αλλά αυτό αφορούσε τη Μ.Βρετανία, δεν αφορούσε τους Ινδούς κλπ.

    Αυτό ήθελα να πω, δεν αμφισβητώ τη δυναμική της Ινδίας και όσα αναφέρεις .

    Σχετικά με την Ελλάδα πιστεύω ότι βρίσκεται σε κομβικό σημείο.
    Από τη μία ως χώρα της ΕΕ υπάρχει η τάση υπεράσπισης των δικαιωμάτων στη ψηφιακή εποχή, από την άλλη ως βαλκάνιοι με ότι σημαίνει για τις «υπερατλαντικές» σχέσεις ωθούμαστε να γίνουμε και ψηφιακά Βαλκάνιοι, κάτι που δεν είναι καλό.

  130. @Αβρόχοις (προηγούνται οι νέοι φίλοι) & @Αναγνώστη καλησπέρα.
    @Αναγνώστη, όπως δείχνει και ο τρόπος που βάζεις θέματα (όχι ένα και δύο, και καθόλου απλά), το θέμα είναι,…κουράγιο νάχουμε να το ψάχνουμε, και να το κουβεντιάζουμε (και να χαιρόμαστε εξ αυτού).
    Ήταν όμως μια εξουθενωτική μέρα για μένα, και ίσα-ίσα που έχω κουράγιο να γράψω πως ζητάω συγγνώμη που μόνο από αύριο θα μπορέσω να συνεχίσω την κουβέντα μας.
    Καληνύχτα (με συμπαθάτε) σε όλους

Trackbacks

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: