Τα “Σεπτεμβριανά”

από kapetanios

Απο τα ΝΕΑ

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=4592444

Ο εθνικισµός των Τούρκων φούντωσε εναντίον των Ρωµιών της  Πόλης και κατέληξε σε πογκρόµ,  όταν οι Ελληνοκύπριοι άρχισαν  να ζητούν την ένωσή τους µε την  Ελλάδα

Σαν σήµερα πριν από 55 χρόνια µια έκρηξη στη Θεσσαλονίκη γίνεται η αφορµή για έναν πρωτοφανή διωγµό των Ρωµιών της Πόλης, που προκάλεσε τεράστιες καταστροφές στα σπίτια και την οικονοµική τους δραστηριότητα. Ο συγγραφέας Πέτρος Μάρκαρης ήταν εκεί και αφηγείται τα γεγονότα αποκαλύπτοντας και τις αθέατες πτυχές τους.

«Οταν βγήκαµε από το πλοίο που µας έφερε από τη Χάλκη, εκεί στη Γέφυρα του Γαλατά, δεν φαινόταν τίποτα. Προχωρώντας όµως, αρχίσαµε να βλέπουµε τα πρώτα σηµάδια από τα επεισόδια και, όταν φτάσαµε πια στο Πέρα, είδαµε µια εικόνα βιβλικής καταστροφής. Δεν είχες πού να πατήσεις από τα σπασµένα ή καµένα µαγαζιά, τα γκρεµισµένα σπίτια, τα χυµένα εµπορεύµατα… Το ίδιο και στα Ταταύλα ή στο Φανάρι, παντού όπου υπήρχαν εγκατεστηµένοι Ρωµιοί, στα σχολεία τους, στις κλινικές, στα εργοστάσια, στις εκκλησίες, είχαν γίνει βανδαλισµοί. Συνήθως οι διαδόσεις φουσκώνουν τα γεγονότα. Σε αυτήν την περίπτωση, το φαινόµενο ήταν πολλαπλάσια µεγαλύτερο απ’ ό,τι είχαµε ακούσει. Και µόλις πέρασε το πρώτο σοκ, έγινε σαφές σε όλους µας πως οι καταστροφές ήταν προσχεδιασµένες».

Ο Πέτρος Μαρκαριάν – ο κατοπινός συγγραφέας δηµοφιλών θεατρικών έργων και αστυνοµικών µυθιστορηµάτων µε το όνοµα Μάρκαρης – ήταν 18 χρονών όταν στις 6, 7, 8 Σεπτεµβρίου του 1955 έγιναν στην Κωνσταντινούπολη οι ανθελληνικές ταραχές που κατέληξαν σε πογκρόµ εναντίον των Ρωµιών και ονοµάστηκαν Σεπτεµβριανά.

Η οικογένειά του κι αυτός, εξελληνισµένοι αρµένηδες µικροαστοί, παραθέριζαν όπως πάντα στο πατρικό τους στη Χάλκη, όταν έµαθαν από ένα τηλεφώνηµα για την πρώτη νύχτα του τρόµου στην Πόλη, οπότε αµέσως την εποµένη έφυγαν για εκεί. Όπως εξηγεί σήµερα στα «ΝΕΑ» από το 1952, η ατµόσφαιρα ήταν ηλεκτρισµένη, αφού είχε ξανανοίξει το Κυπριακό και το κυρίαρχο τότε αίτηµα για «ένωση» της µεγαλονήσου µε την Ελλάδα «ακουγόταν σαν ύβρις στα αυτιά των Τούρκων». Οι Ρωµιοί το διαισθάνονταν, λέει, «ότι θα κατέληγαν να γίνουν εξιλαστήρια θύµατα». Δεν είναι τυχαίο ότι τότε είχε διαδοθεί το σλόγκαν «Πολίτη µίλα τουρκικά, είσαι στην Τουρκία!» που κυνηγούσε τους µειονοτικούς στους δρόµους. «Εγώ πήγαινα στο αυστριακό σχολείο που ήταν µεικτό και µιλούσα κι έγραφα άνετα τα τουρκικά, αλλά κι εµάς µας πλήγωνε αυτό το σλόγκαν. Φοβούνταν όλες οι µειονότητες, όχι µόνο η ελληνική». Οταν λοιπόν έγινε το κακό, όλες το φόρτωσαν στην πλάτη του Αντνάν Μεντερές που ήταν ο πρωθυπουργός. «Εκ των υστέρων όµως αποδείχθηκε ότι τα πράγµατα δεν ήταν ακριβώς έτσι…».

Οι πρώτες διώξεις. Τα Σεπτεµβριανά είχαν παρελθόν. Οι µειονότητες – ελληνική, αρµενική, εβραϊκή – κρατούσαν µεν στα χέρια τους το εµπόριο και τις σχέσεις µε τον ευρωπαϊκό κόσµο, ζούσαν όµως σε ένα κλίµα φόβου και ανασφάλειας από τις αρχές του Β’ Παγκοσµίου Πολέµου. «Υπήρχε µια σατανική µορφή που ήθελε να τις εκµηδενίσει» σηµειώνει ο Μάρκαρης.

«Ηταν ο Ισµέτ Ινονού, πρόεδρος της Δηµοκρατίας τότε, που είχε ξεκινήσει την πορεία του µε τους Νεότουρκους και διατηρούσε από αυτούς έναν στενοκέφαλο εθνικισµό και έναν βαθύτατο θαυµασµό για τους Γερµανούς. Αυτός θέλησε να κάνει στις µειονότητες ό,τι οι ναζί έκαναν στους Εβραίους: να δηµεύσει τις περιουσίες τους και να τις εξοντώσει». Γι’ αυτό προχώρησε το 1941 στη στρατολόγηση «των είκοσι ηλικιών» (20 κλάσεων) οπότε οι Ρωµιοί οδηγήθηκαν σε αποµακρυσµένα τάγµατα εργασίας όπου έλειωσαν, ενώ το 1942 τους επέβαλε το «βαρλίκι», έναν επαχθέστατο φόρο περιουσίας, που όποιος δεν µπορούσε να τον πληρώσει εκτοπιζόταν και έβλεπε το βιος του να κατάσχεται.

Αυτό το κλίµα των διώξεων αρχίζει ωστόσο να µεταστρέφεται µετά την ήττα των Γερµανών στο Στάλινγκραντ και, από τη στιγµή που επιβάλλονται οι Σύµµαχοι, ο Ινονού «που παραθέριζε κοντά µας, στη Χάλκη», χαλαρώνει τα µέτρα. Από το 1947 οι µειονότητες ξαναπαίρνουν επάνω τους. Είναι εντυπωσιακό, επισηµαίνει ο Μάρκαρης, το πείσµα τους να ανακάµψουν και να αναδιοργανωθούν παρ’ όλο το κλίµα ανασφάλειας που τις τύλιγε. Το ίδιο θα γίνει και µετά τα Σεπτεµβριανά, όχι όµως και το 1964, όταν ο κεµαλικός Ινονού πάλι, έχοντας επιστρέψει στην εξουσία ως πρωθυπουργός, θα τους καταφέρει το τελειωτικό χτύπηµα εξαναγκάζοντάς τους σε µαζική µετανάστευση.

Η αναγέννηση των Ρωµιών στην Τουρκία κορυφώνεται µετά τις πρώτες ελεύθερες πολυκοµµατικές εκλογές στις 14/5/1950. Τότε παραµερίζεται το Ρεπουµπλικανικό Λαϊκό Κόµµα και κερδίζει το Δηµοκρατικό Κόµµα του Μεντερές ο οποίος, ως οπαδός της φιλελεύθερης οικονοµίας, επιτρέπει στις µειονότητες να πάρουν πρωτοβουλίες. Η ειρωνεία είναι ότι οι Ρωµιοί θα θεωρήσουν τότε σωτήρα τους αυτόν τον πολιτικό που πέντε χρόνια αργότερα θα τους αφήσει στο έλεος του όχλου.

Ο ρωµαίικος ουρανός σκοτεινιάζει. Το κλίµα ευφορίας στη ρωµαίικη κοινότητα διαλύεται όταν ξεσπά το ζήτηµα της Κύπρου, οπότε φουντώνει στην Τουρκία ένας τροµερός εθνικισµός. Ηδη, µετά το δηµοψήφισµα που οργάνωσε ο Μακάριος το 1950, το 96% των Ελληνοκυπρίων ζητούσε την ένωση µε την Ελλάδα. Οταν λοιπόν το 1954 η Ελλάδα καταθέτει προσφυγή στον ΟΗΕ για την εφαρµογή της αρχής της αυτοδιάθεσης στην περίπτωση της Κύπρου, όταν τον Απρίλιο του 1955 εκρήγνυται και ο αντιαποικιακός αγώνας µε ηγέτη τον Γρίβα, και όταν τον Αύγουστο η Βρετανία καλεί την Ελλάδα και την Τουρκία σε τριµερή διάσκεψη για το Κυπριακό στο Λονδίνο, η κατάσταση οξύνεται.

Οπως εξηγεί ο Μάρκαρης, «το θέµα της Κύπρου τροφοδοτεί και στις δύο χώρες µια τέτοια εθνικιστική πίεση από τα κάτω, η οποία εν τέλει δεσµεύει και τις δύο κυβερνήσεις. Η κοινή γνώµη στην Τουρκία, ενώ δεν είχε υποστηρίξει τις διώξεις του Ινονού, τώρα µεταστρέφεται εναντίον των Ρωµιών. Αλλά και η στάση του Μεντερές αλλάζει αισθητά, και από εκεί ξεκινά µια ιστορία της οποίας οι κρυφές πτυχές είναι ακόµα ανεξιχνίαστες, µε την έννοια ότι είναι ανεπιβεβαίωτες». Οι ταραχές ξεσπούν. Η αφορµή για την έκρηξη των ταραχών στην Κωνσταντινούπολη δίνεται όταν, στις 5 Σεπτεµβρίου, εκρήγνυται στο τουρκικό προξενείο στη Θεσσαλονίκη µια βόµβα η οποία προκαλεί ζηµιές στο παρακείµενο οικογενειακό σπίτι του «πατέρα των Τούρκων», Κεµάλ, γεγονός που µεταφέρεται φουσκωµένο και παραποιηµένο στον τουρκικό Τύπο. «Η βόµβα ήταν µια προβοκάτσια, όπως αποδείχθηκε το 1961 στη δίκη των πρωταιτίων, και ο τούρκος πράκτορας που την µετέφερε (έλληνας υπήκοος από την Κοµοτηνή) το οµολόγησε το 2005 και στην τηλεόραση», τονίζει ο Μάρκαρης. «Το ερώτηµα όµως που δεν έχει απαντηθεί είναι: άραγε ο Μεντερές το ήξερε; Ή ήταν έργο των µυστικών υπηρεσιών ερήµην του; Ηταν πρωτοβουλία της κυβέρνησης ή του βαθέος κράτους;». Γεγονός πάντως είναι ότι ο τούρκος πρωθυπουργός, για να εκτονώσει τις αντιδράσεις για την βόµβα αλλά και για το Κυπριακό, διοργανώνει την εποµένη στην Πόλη ένα µεγάλο συλλαλητήριο, το οποίο – και εδώ είναι το ενδιαφέρον – διαλύεται ειρηνικά. Αµέσως µετά, την ίδια νύχτα, αρχίζει ένα πρωτοφανές κύµα καταστροφών και λεηλασιών εναντίον των Ρωµιών. Και από την έκταση που παίρνουν, από τη µεθοδικότητα µε την οποία γίνονται, από τις οµάδες Τούρκων της Μικράς Ασίας που είναι εφοδιασµένες µε αξίνες, λοστούς, µπιτόνια βενζίνης, από τους συγκεκριµένους στόχους, γίνεται φανερό ότι είχαν προσχεδιαστεί. Ο Μεντερές, που έχει φύγει µε το τρένο για την Αγκυρα, επιστρέφει σαν να έχει καταληφθεί εξ απροόπτου. «Γι’ αυτό και πολλοί αναλυτές έχουν καταλήξει πλέον ότι σε εκείνη τη φάση δεν ήλεγχε τα πράγµατα. Αλλωστε, στη δίκη που ακολούθησε (µετά το πραξικόπηµα των αξιωµατικών που το 1960 ανέτρεψαν την κυβέρνησή του), φάνηκε ότι υπήρχε και ένα άλλο κέντρο εξουσίας: ο πρόεδρος της Δηµοκρατίας Τζελάλ Μπαγιάρ, ο οποίος κινούσε τα νήµατα – άλλη σατανική µορφή κι αυτός… Δεν αποκλείεται, λοιπόν, τόσο η βόµβα όσο και οι λεηλασίες να ήταν αποτέλεσµα µιας συνωµοσίας δικής του και των µυστικών υπηρεσιών που περίµεναν την κατάλληλη ευκαιρία».

«Θέλω να ξέρεις ότι εγώ διαφωνώ µε όλα αυτά και ντρέποµαι»

Μέσα στις πρώτες 9 ώρες της νύχτας της 6ης προς την 7η

Σεπτεµβρίου, η ακµάζουσα ρωµαίικη κοινότητα είχε καταποντιστεί. Καταστράφηκαν 1.004 σπίτια, 4.348 καταστήµατα, 27 φαρµακεία, 26 σχολεία, 11 κλινικές, 21 εργοστάσια, 73 εκκλησίες, 30 έλληνες υπήκοοι σκοτώθηκαν και εκατοντάδες κακοποιήθηκαν. Και όταν αργότερα ήρθε ο καιρός των αποζηµιώσεων, η τουρκική κυβέρνηση δεν κατέβαλε παρά ένα ελάχιστο ποσοστό (1% λένε οι ενδιαφερόµενοι) σε σχέση µε τις ζηµιές. Οσο για τους πρωταίτιους, η νέα κυβέρνηση δίκασε το Δηµοκρατικό Κόµµα για όλα τα άλλα (διαφθορά, αυθαιρεσίες κ.λπ.), όµως για τα Σεπτεµβριανά τα κουκούλωσε, όπως επισηµαίνει ο Μάρκαρης. Ο Μεντερές και ο υπουργός Εξωτερικών Ζορλού απαγχονίστηκαν αλλά ο Μπαγιάρ δεν δικάστηκε για τη συµµετοχή του στη διοργάνωση του πογκρόµ, ενώ ο φοιτητής Οκτάι Εγκίν που µετέφερε τη βόµβα στη Θεσσαλονίκη αθωώθηκε και διορίστηκε αργότερα νοµάρχης στην Καππαδοκία.

«Οι Ρωµιοί της Πόλης», συµπληρώνει ο Μάρκαρης, «θεώρησαν συνυπεύθυνες την Ελλάδα και την Κύπρο για το κακό που έπαθαν, όµως δεν εγκατέλειψαν τον τόπο τους. Εκείνη η γενιά που έζησε το πογκρόµ ένιωσε ότι θυσιάστηκε – ότι ήταν µια παράπλευρη απώλεια – προκειµένου να ενωθεί η Κύπρος µε την Ελλάδα, και γι’ αυτό δεν συµπαθεί τους Κυπρίους. Αλλά την επόµενη µέρα άρχισε να αγωνίζεται για να ξαναστήσει τις δουλειές της παρ’ όλο που η κυβέρνηση Μεντερές είχε γίνει πολύ αυταρχική. Ωσπου ξεσηκώθηκαν οι φοιτητές και πυροδότησαν τις εξελίξεις που οδήγησαν στην ανατροπή της. Σήµερα, οι Τούρκοι, επίσηµοι και µη, διανοούµενοι και κοινή γνώµη, αναγνωρίζουν πια πλήρως την ενοχή τους. Και η ταινία της Τοµρίς Γκιριτλίογλου, «Πληγές του φθινοπώρου» (σ.σ.: που διανέµεται σήµερα µε «ΤΑ ΝΕΑ»), η οποία είχε µεγάλη απήχηση στην τουρκική νεολαία, το αποδεικνύει».

Η µανία του τουρκικού όχλου ξέσπασε όχι µόνο στο κέντρο της Πόλης αλλά και στις πιο αποµακρυσµένες ελληνικές συνοικίες, όχι όµως και στα δύο νησιά του Βοσπόρου όπου κυριαρχούσε η ελληνική µειονότητα. Ο Πέτρος Μάρκαρης, το δηλώνει καθαρά: «Στη Χάλκη ο διοικητής της Ναυτικής Ακαδηµίας µε τον οποίο ήµασταν γείτονες υποχρέωσε την αστυνοµία να εµποδίσει την αποβίβαση των οργανωµένων ταραχοποιών· και στην Πρίγκιπο, ο ίδιος ο αστυνοµικός διοικητής τράβηξε το όπλο του απέναντί τους.

Υπήρχαν λοιπόν εξαιρέσεις µεταξύ των Τούρκων και θα ήταν λάθος να θεωρήσουµε ότι καθένας τους µετείχε στο πογκρόµ. Μετείχε η πλειονότητα, όχι όλοι.

Οπως λοιπόν ήταν πολλοί οι καθωσπρέπει Τούρκοι της Πόλης που ανακατεύτηκαν µε τους οργανωµένους ταραχοποιούς – στις φωτογραφίες φαίνονται καλοντυµένες κυρίες µε λοστούς – έτσι υπήρξαν και αρκετές περιπτώσεις τουρκικών οικογενειών που εκείνες τις ώρες υπερασπίστηκαν, έκρυψαν, βοήθησαν τους ρωµιούς γείτονες ή συνεργάτες τους. Είναι χαρακτηριστικό ότι έπειτα από µερικές µέρες, όταν επέστρεψα στο σχολείο µου (είχα κάνει επιπλέον δύο χρόνια µαθητής στο προπαρασκευαστικό στάδιο), βρήκα µια διχασµένη κατάσταση.

Μια κατηγορία τούρκων συµµαθητών µου, από εθνικιστικές οικογένειες, έλεγε “τα παράπονά σας στην Ελλάδα, Ρωµιοί” και µια άλλη έλεγε “εµείς δεν συµφωνούµε”. Και ήταν λογικό, αφού µε τους Πολίτες τουλάχιστον, είχαµε κοινή κουλτούρα. Δεν θα ξεχάσω την τουρκάλα φιλόλογό µου, τη Μαχµεντέτ που της χρωστάω την ενασχόλησή µου µε τη λογοτεχνία, η οποία ήρθε και µε βρήκε στην αυλή. “Θέλω να ξέρεις” µου είπε “ότι εγώ διαφωνώ µε όλα αυτά και ντρέποµαι για τον λαό µου και σου ζητώ συγγνώµη έστω κι αν δεν έπαθε η οικογένειά σου τίποτα”. Αυτή η 27χρονη κοπέλα µού είπε εκείνο που είπε η επίσηµη Τουρκία 50 χρόνια αργότερα».

Advertisements

11 Σχόλια to “Τα “Σεπτεμβριανά””

  1. Πολλές πληροφορίες για τα γεγονότα εκείνων των ημερών μπορείτε να διαβάσετε και στον παρακάτω σύνδεσμο από τον οποίο άντλησα και το άρθρο-”συγγνώμη” του τούρκου δημοσιογράφου Mehmet Ali BIRAND

    http://eistinpolin.wordpress.com/2010/09/04/sept/

  2. πριν απ όλα να δηλώσω πως έχω ένα θέμα, και δύο και τρία μη σου πω με τους αδερφούς μας.
    Φυγείν αδύνατον την γονιδιακή μνήμη, και τις αφηγήσεις της γιαγιάς Ουρανίας και του παππο Σάββα.

    <>

    Νομίζω πως τα αμελε ταμπουρού , πολύ πιό νωρις απ το 42 μπήκαν σε εφαρμογή.Σχεδόν αμέσως μετά την επικράτιση των Νεότουρκων.
    Γιατί ο παπούς μου , πριν το 22 ήδη είχε σταλεί σε τάγμα εργασίας δύο φορές.
    Επίσης πως τα κουμπάρια μας, δεν αντέγραψαν τα κατορθώματα των γερμανών μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.
    Οι γερμανοί εμφανίστηκαν ως συμβουλάτορες και καθοδηγητές , και σύμφωνα με δικά τους σχέδια εκτελέστηκαν οι γεννοκτονίες των αρμενίων και ελλήνων.Μετά βέβαια έμαθαν τα παιδιά πως γίνεται μιά αξιοπρεπής γεννοκτονία, γιατί εδώ που τα λέμε και τα κουμπαροξαδέρφια μας είχαν φαντασία επί του αντικειμένου.
    Ετσι αργότερα, το εξέλιξαν το θέμα στους εβραίους.

    Εγώ λοιπόν , επειδή έχω ένα θέμα , αρνούμαι να πιστέψω αυτές τις δόλιες συγγνώμες του κώλου μετά συγχωρήσεως, διότι έχω πάντα στο μυαλό μου καρφωμένη τη φράση που μου είπε χαμογελαστα, αριστερός καθηγητής του πανεπιστημίου κωνσταντινουπόλεως, όταν τον ρώτησα γιατί οι έλληνες αντί να πολλαπλασιαστούν όπως οι δικοί τους στη θρακη , κοντεύουν να εκλείψουν.
    Μου είπε τότε η αριστερή κουλτούρα μ’ ένα θλιμμένο χαμογελάκι γλυκειάς θύμησης …
    » και μεις είμαστε πάρα πολύ στενοχωρημένοι που χάθηκαν οι ρωμιοί μας της πόλης »
    παρά τα απεγνωσμένα νοήματα του αδερφού μου , αφού καφέ στο Πέραν πίναμε, συνέχισα…
    » χάνεις ένα μαντήλι, χάνεις τα λεφτά σου , τι εννοείς ακριβώς χάθηκαν οι ρωμιο σαςί;
    από ποιανού τσέπη έπεσαν διακόσες χιλιάδες κόσμος; »
    γιά να εισπράξω την απάντηση που θεωρούσε από την αρχή σωστή προφανώς.
    «έπρεπε νάχουν φύγει απ το 22 »
    Ο τύπος, δεν ήταν ούτε φανατικός μουσουλμάνος, και θεωρούσε τον εαυτό του προοδευτικό .
    Κι αν βρέθηκαν και πέντε τούρκοι που δεν συμφωνούσαν με τους διωγμούς, υπήρξαν άλλοι ενενήντα πέντε, που όρμησαν στα ξένα σπίτια και στο ξένο βιός, με μέγιστη χαρά.
    ………………….
    γιατρέ μου είμαι πολύ κακιά;
    θα ζήσω;
    δ

  3. όσο γιά τη λούγκρα που λέγεται μεχμέτ αλί μπιράντ, μη ξεράσω τώρα.
    δ

  4. @demetrat τα σέβη μου

  5. καλησπέρα… Χαιρετίζω και την επαναλειτουργια του blog. Ήμουν εκτός έδρας και εκτός έδρας ταυτόχρονα…

    Θεωρώ τα γεγονότα ως αποτέλεσμα προαποφασισμένου και καλά εκτελεσμένου σχεδίου. Την επιτυχία ή όχι του οποίου καλείται να δείξει η ιστορία…
    και φυσικά (η επιτυχία) ακόμη παίζεται… και εξαρτάται και από εμάς…

    χαιρετισμούς

  6. @Demetrat:Δεν ξέρω καλή μου αν είναι στα «κουμπάρια» η αναλογία «καλών» με «κακούς» στο 5/95 που λες ή κάπως αλλιώς, εκείνο που ξέρω είναι πως κάθε λαός έχει τις ιστορικές του, δηλαδή τις ιστορικά προσδιορισμένες στιγμές του (και μόνο αυτές, όλα τα άλλα είναι παραλειπόμενα και κουτσομπολιό).
    Αυτά εν τέλει, που 50 ή 100 χρόνια μετά τη στιγμή που έγιναν, θα μπορεί να περηφανεύεται γι αυτά, η να χρωστάει συγγνώμες (και 11 φορές στις 10 να μην αναγνωρίζει και τα χρωστούμενα «μπροστά σε ξένους», ενώ κατ’ ιδίαν…).
    Εμείς όμως, κτ εξοχήν εμείς, ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΑ ΞΕΧΝΑΜΕ ΑΥΤΆ, Δήμητρα,ιδίως γιατί ΚΑΙ το κιτάπι το δικό μας, είναι δα τίγκα στη μαλακία και στη σιχαμάρα την «εθνική», που πάει να πει συλλογική, που θα πει (ακόμα πιο φραγκοδίφραγγα) ότι οι αλητεία πχ των ταγματαλητών δημητρούλα μου, τελικά στο δικό σου και το δικό μου το συλλογικό-ιστορικό-εθνικό ντι εν έϊ έχει εγραφεί, δυστυχώς τόσο, όσο και στων κατιόντων τους, φυσικών τε και πολιτικο-ιδεολογικών, μακάρι τον κώλο μας να χτυπάμε εμείς κάτω, όσο θέλουμε….
    Κι από την άλλη, όσοι δεν χαμπαριάζουν ακόμα ότι έτσι πως εξελίσσονται οι διεθνείς γεωπολιτικοί αλλά & οικονομικοί καταμερισμοί έργου, ή μαζί με τα κουμπάρια θα προκόψουμε, ή μαζί θα πάμε στον πάτο, «δεν ξέρουν δημητρούλα μου, πού πατάν & πού πηγαίνουν..».
    Και το πιο ωραίο είναι που χέστηκαν οι διεθνείς κινήσεις των ιστορικών ρευμάτων, φανερές και μυστικές-μαγικές, αν αυτό μας αρέσει ή όχι..

  7. Καλημέρα παιδιά και καλή εβδομάδα
    και μια ιδιαίτερη καλημέρα (κι ένα καλωσόρισμα που χρωστούσα από παλιά ) στον αγαπητό νικιπλο

  8. Καλά κάνεις και (με τον τρόπο σου) με ανακαλείς στην τάξη, @καπετάνιε μας…
    Και τη δική μου λοιπόν από καρδιάς καλημέρα, και καλή βδομάδα.

  9. καλημέρα Βαγγέλη (κίτρινη φατσούλα μια)

    πάντως η έλλειψη εξωτερικής πολιτικής και στρατηγικής ακόμη ΚΑΙ στις ημέρες μας (για να μην πω περισσότερο σε αυτές) είναι φανερή
    Οι σχέσεις μας δε με την Τουρκία διαμορφώνονται μέσα σε ένα πλαίσιο ξένων αντιπαραθέσεων (βλπ Ισραήλ vs Τουρκία) που δεν υπόσχεται και πολύ θετικά αποτελέσματα.
    Ένα παραπάνω την ώρα που οι αμερικανοί υποστηρίζουν οτι η γεωστρατηγική θέση της Ελλάδος στο πρόγραμμα τους, εάν δεν έπαψε να υπάρχει ,περιορίστηκε σημαντικά

  10. Στρατηγική και εξωτερ. πολιτική @καπετάνιε μου, στην ουσία εξέλιπαν σαν έννοιες-φορείς νοήματος αληθώς πολιτικού, που θα πεί επιδεκτικό έρευνας, σκέψης και διατύπωσης συνεκτικών πολιτικών, με το που έσκακε ο όρος «εθνικά θέματα»!
    Και κάθε μαλάκας ανάλογα με το μέγεθος της ανοησίας του χώραγε εκεί είτε μόνο Τουρκία & Φυρομ ή κατά βούληση, και ολίγη από «κόκκινη μηλιά» και μία από «Βόρειο Ήπειρο» (σαν να λένε οι Σκοπιανοί Νότια Μακεδονία τη μπουγατσαδούπολη ένα πράμα να φανταστείς)!
    Και Η Αριστερά ολοσούμπιτη από πίσω @κάπταιν μου (πρβλ τα εκεί συλλαλητήρια 91 το μπαλκόνι τίγκα στο παπαδαριό-μαύρισε ο τόπος στο ράσο, αντάμα με Νέστορα και λοιπούς Συνασπισμένους) με μόνιμους ενιστάμενους τότε, βοώντες εν τη ερήμω κανένα Σωτήρη Βαλντέν από το ΚΚΕ εσ καί τινες άλλους ταλαίπωρους (καμπόσους εδώ που τα λέμε για την εποχή, αλλά…)
    Και ο ΓΑΠ ήταν ο μόνος Έλληνας ΥΠΕΞ, που επί Σημίτη αποπειράθηκε την κατάργηση του όρου «ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ» με τη φράση «λες και η Παιδεία δλδ ΔΕΝ είναι εθνικό θέμα;»
    Τα υπόλοιπα είναι ιστορία, που λένε & οι Έλληνες…
    Επομένως, θερμοπαρακαλώ σε, να αναζητάς τις ευθύνες εκεί που όντως υπάρχουν και όχι εκεί που κατά καιρούς βολεύουν οι εμμονές μας.
    Καταλαβαινόμαστε νομίζω, και μη μου αρχίσεις πάλι κανα περισπούδαστο με χάτρες- στραμπουληγμένα διαγράμματα κλπ. Ώρα νάχει κανείς και όρεξη να μαζεύει τέτοια…
    .
    Στην πολιτική κάπταιν, (το ξέρεις δα!) τα ΠΟΛΥ-ΠΟΛΥ σημαντικά, είναι, συνηθέστατα «όμορφα κι απλά»!

  11. ΣΥΓΝΩΜΗ ΑΛΛΑ ΚΑΤΙ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΚΑΛΑ ΣΤΟ ΑΝΕΒΑΣΜΑ ΤΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ.
    ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΝΑ ΣΒΗΣΤΟΥΝ ΤΑ ΔΥΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΑ.
    (ΤΟ ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ)
    Με κίνδυνο να παρεξηγηθώ , έχω να πω τούτα.
    Ενώ η ίδια η ιστορία δεν είναι μια φιλοσοφία , αλλά το επιστέγασμα της σκέψης μας για το παρελθόν , το ζήτημα των Σεπτεμβριανών , είναι πια – κυρίως- φιλοσοφικό. Εκτιμώ ότι στις φιλοσοφικοιστορικές (ας μου επιτραπεί ο αδόκιμος αυτός όρος) αναζητήσεις , ενσκήπτουν (κατά την ταπεινή μου άποψη) , με σφοδρότητα οι προβληματισμοί σχετικά με τις πηγές , αλλά και την ιδική μας ‘’αντικειμενικότητα ανάγνωσης’’.
    Πράγματι , ενώ το ιστορικό γεγονός της πραγματοποιήσεως ενός πολέμου , μιας εξέγερσης , η μιας αιματηρής διαμάχης , δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από κάποιον καλοπροαίρετο αναλυτή , ή , τον απλό αναγνώστη , οι αληθινές συνθήκες , τα πραγματικά γεγονότα , οι επιπτώσεις ένθεν κα κείθεν κλπ , είναι τουλάχιστον παρακινδυνευμένο (δεν θέλω χρησιμοποιήσω βαρύτερο όρο) να γίνονται , η , τουλάχιστον να είναι παγιωμένα και σίγουρα στα μυαλά όσων τα διατυπώνουν και αυτό διότι , όχι μόνο οι πηγές από τις οποίες αντλούμε επιχειρήματα είναι μονόπλευρες (αφού δεν έχουμε ιδέα για την άποψη , την γνώμη και την εξιστόρηση της άλλης πλευράς , για το ίδιο γεγονός) , αλλά και για ένα πλέγμα άλλων λόγων.
    Εντέλει , δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει , ότι τα τελευταία 50 χρόνια η ιστορία έχει καταστεί ουσιαστικά πολυδιαστατική πολυεπιστήμη , (δηλαδή έχει μεταλαγεί από την Ηροδότια μορφή της) και αυτή η παγιωμένη κατάσταση , δεν βοηθά το ευρύ κοινό να έχει μια καλή και συνολική εικόνα από το παρελθόν. Επίσης , οι επιρροές τις οποίες εδέχθησαν οι σύγχρονοι ιστορικοί από τον Μαξ Βέμπερ αλλά και τον Μαρξ , μετέτρεψαν τα γραπτά κείμενα , σε (λαϊκά) προπαγανδιστικά αναγνώσματα.
    Ο Λουτσιάνο Κάμφορα ,ιστορικός και φιλόλογος , αναφέρει για τις ιστορικές αμφισβητήσεις (τις οποίες θεωρεί επιβεβλημένες). :
    ΄΄Η αμφισβήτηση της κλασσικής ιστορικής παραδοχής , δίνει την λανθασμένη εντύπωση στο ευρύ κοινό , ότι όταν γίνεται λόγος για την Εθνική του ιστορία θα κλονιστούν τα θεμέλια της αυτοεκτιμήσεώς του , άρα η ίδια του η ύπαρξη , καθώς το φαντασιακά εγκαθιστημένο στο μυαλό του ιστορικό γεγονός , θα διαραγεί από την μελέτη και κατανόηση της εκτίμησης των άλλων΄΄.
    Και συνεχίζει αυτή η μεγάλη ιστορική αυθεντία , λέγοντας :
    ΄΄Η ιστορία σήμερα εναπόκειται στην αντί κομφορμιστική λογική την οποία καλλιεργεί ο σύγχρονος ατομικισμός. Ξεπερνά τα Εθνικά εθνικιστικά καλούπια και εισάγεται πια στην σφαίρα της θετικής επιστήμης , κρινόμενη και κοινωνικά και ψυχολογικά και πολιτικά και ιδεολογικά΄΄.
    Και καταλήγει :
    ΄΄ Έλεγχος των ιστορικών πηγών , δεν σημαίνει απόρριψη του Εθνικού παρελθόντος μας.
    Έλεγχος , είναι η ιδεολογική κριτική την οποία οφείλουμε να εξασκούμε όλοι μας , κρατώντας τον εαυτό μας μακριά από την στείρα γεγονοτολογία η οποία δεν γεννά κρίσεις και η οποία προάγει την απόκρυψη της αλήθειας , μέσα από την αδύνατη εξέταση του τεράστιου όγκου πληροφοριών οι οποίες προκύπτουν και κυρίως προάγει το μερικό σε γενικό και το επαγωγικό σε παραγωγικό΄΄.
    Αγαπητοί φίλοι , δεν θέλω να κρυφτώ. Βλέπω την ιστορία μέσα από μία γραμμική πρόσληψη , δεν συμπαθώ την μικροιστορική προσέγγιση και την έννοια της . Ασχολούμαι με την πολιτική και κοινωνική Ιστορία , καθώς αυτό καθεαυτό το γεγονός συμπυκνώνει ιστορικά στοιχεία συγκυριών , δεν έχει σχέση με την γενοτολογική ιστορία του Ιστορικισμού (αφού δεν στοχεύει στην ανάδειξη μιας υποτιθέμενης αντικειμενικής αλήθειας) , αλλά προβαίνει σε μια νέα εννοιολόγηση του
    στοιχείου της μεταβολής και της σύγκρουσης , προκειμένου να καταδειχτούν τα όρια δράσης ενός κράτους , μιας κοινωνίας ,ή , μιας ομάδας.
    Πιστεύω απολύτως , ότι η εισαγωγή της έννοιας της κρίσης / αμφισβήτησης στη διαδικασία στης ιστορικής σύνθεσης , δημιουργεί (αλλά και καταγράφει κατά την γνώμη μου) , ευρύτερες προσλαμβάνουσες , τις οποίες και συνεχώς επιζητώ και εύχομαι ταυτόχρονα να μου συμβαίνουν σε όλη μου την υγιή (πνευματικά και σωματικά) , ζωή….

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: