Για να μην ξεχνιόμαστε

από kapetanios

2.1 Στο τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου η Μεγάλη Βρετανία ανέλαβε με τη διακήρυξη του Balfour να εγκαθιδρύσει στην Παλαιστίνη μια εθνική πατρίδα για τους Εβραίους.
Σ όλη τη διάρκεια της βρετανικής εντολής η Μεγάλη Βρετανία έγινε ανάδοχος του σιωνιστικού κινήματος, ενός εθνοκεντρικού και ρατσιστικού αποικιακού σχεδίου.
Με την επιβόλη της εντολής της στην Παλαιστίνη σύμφωνα με τη συμφώνια Sykes-Picot, η Μεγάλη Βρετανία προστάτευσε το σιωνιστικό κίνημα και το υποστήριξε πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά.
Με το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου η Μεγάλη Βρετανία είχε ήδη προετοιμάσει
το έδαφος στους σιωνιστές να κατακτήσουν την Παλαιστίνη
, αφού είχε για τριάντα χρόνια βάναυσα καταστείλει την παλαιστινιακή αντίσταση.

2.2 Με το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και την άνοδο των Ηνωμένων Πολιτειών ως ηγέτιδας δύναμης των καπιταλιστικών κάθεστώτων η αναδοχή του σιωνιστικού σχεδίου πέρασε στα χέρια
των ΗΠΑ
.
Οπλισμένες σιωνιστικές συμμορίες ξεκίνησαν έναν πόλεμο εναντίον άοπλων Παλαιστινίων στα
1947-1948 πετυχαίνοντας να εγκαθιδρύσουν το κράτος του Ισραήλ στο 78% της γης της Παλαιστίνης.
19 χρόνια αργότερα, τον Ιούνιο του 1967, το Ισραήλ επιτέθηκε στις αραβικές χώρες και κατέλαβε το σύνολο της Παλαιστίνης, την αιγυπτιακή χερσόνησο του Σινά και τα συριακά υψώματα του Γκολάν
.

2.3 Σαν αποτέλεσμα αυτών των πολέμων πάνω από ένα εκατομμύριο Παλαιστινίων αναγκάστηκαν να αφήσουν τα σπίτια τους και τη γη τους και να γίνουν πρόσφυγες ζώντας σε στρατόπεδα
στις γειτονικές αραβικές χώρες
(Ιορδανία, Συρία, Λίβανος).
Ο πληθυσμός των προσφύγων σήμερα αριθμεί 4 εκατομμύρια ανθρώπων, στους οποίους το Ισραήλ αρνείται το δικαίωμα να γυρίσουν στην πατρίδα τους παραβιάζοντας το διεθνή νόμο που θέσπισε το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών.

2.4 Μολονότι αυτές οι αποικιακές πράξεις νομιμοποιήθηκαν με το επιχείρημα της εξασφάλισης της ευδαιμονίας του εβραϊκού λαού, οι ενέργειες των δυτικών δυνάμεων πραγματοποιήθηκαν σ.ένα αποφασιστικό στάδιο στο σχηματισμό των παγκοσμίων σχέσεων εξουσίας και βοήθησαν στην εγκαθίδρυση μιας γέφυρας δια μέσου της οποίας οι δυτικές δυνάμεις μπορούσαν να προστατεύσουν τα
συμφέροντα του παγκόσμιου καπιταλισμού στη Μέση Ανατολή
.

2.5 Συνεπώς το Ισραήλ εγαθιδρύθηκε σαν μέροςενός ιμπεριαλιστικού σχεδίου στην περιοχή κάνοντας χρήση της εβραϊκής τραγωδίας προκειμένου να νομιμοποίησει τους σκοπούς του.
Μ.αυτόν τον τρόπο η πλειοψηφία του εβραϊκού λαού είναι θύμα του αποικιακού σχέδιου στη Μέση Ανατολή. Τα συμφέροντα των Εβραίων δεν έγκεινται στο να κερδίσουν την εχθρότητα των αραβικών εθνών και τον εκτοπισμό των Παλαιστινίων· η εβραϊκή τραγωδία δε δικαιώνει το να γίνει ο παλαιστινιακός λαός θύμα των δυτικών αποικιακών φιλοδοξιών.

2.6 Στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας το κράτος του Ισραήλ έγινε η «συνοριακή αστυνομία» του ιμπεριαλισμού και σαν τέτοια είχε τρεις στόχους να εκπληρώσει: να ελέγχει τις αραβικές πλουτοπαραγωγικές πηγές και ιδιαίτερα το πετρέλαιο, να ενεργεί σαν προπύργιο εναντίον κάθε επαναστατικής ανόδου στα αραβικά κράτη και να αντιμετωπίζει την κομμουνιστική προέλαση στη Μέση
Ανατολή
, που αντιπροσωπευόταν εκείνο τον καιρό από τη Σοβιετική Ένωση.

2.7 Η παλαιστινιακή τραγωδία είναι η συνέπεια της πολιτικής της ιμπεριαλιστικής παγκοσμιοποίησης που βασίζεται στην καταπίεση, κατοχή και απεριόριστη υποστήριξη του Ισραήλ στην επιθετικότητά του στην περιοχή. Οι Παλαιστίνιοι είναι τα θύματα αυτής της διαδικασίας και το Ισραήλ είναι το εργαλείο για τον έλεγχο της περιοχής μέσα από την άρνηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μέσα από την κατοχή και την αχαλίνωτη στρατιωτική βία.

2.8 Η σιωνιστική αντίληψη συνδυάζει τη θεώρηση του Ισραήλ ως ενός αποκλειστικά εβραϊκού κράτους με το όραμα του Ισραήλ ως έκφρασης της δυτικής κουλτούρας και δημοκρατικού μοντέλου.
Σαν ένα κράτος που αποκλείει το Ισραήλ είναι η διαρκής άρνηση των Παλαιστινίων ως έθνους
.

2.9 Κατά συνέπεια η αναγνώριση των δικαιωμάτων του παλαιστινιακού λαού αντιπροσωπεύει μια απειλή στην αποικιακή ύπαρξη του Ισραήλ. Σαν έκφραση του δυτικού μοντέλου το Ισραήλ «αναγκάζει» τις καπιταλιστικές χώρες να αναγνωρίζουν τις πολιτικές και πρακτικές του Ισραήλ ως αμυντικές και προστατευτικές για τις δυτικές αξίες και τρόπους ζωής οι οποίες παρέχουν μια γραμμή άμυνας στη «βαρβαρική Ασία» και την «αραβική τρομοκρατία».
Η δίχως προϋποθέσεις πολιτική και υλική υποστήριξη
, που οι Ηνωμένες Πολιτείες και άλλες καπιταλιστικές χώρες παρέχουν στο Ισραήλ, στηρίζει μια στρατηγικήπου αποσκοπεί στο δυνάμωμα του δικού τους παγκοσμίου ελέγχου.

2.10 Ο αρνητικός ρόλος του Ισραήλ δεν περιορίζεται στην κατάληψη της Παλαιστίνης και την άρνηση των παλαιστινιακών δικαιωμάτων αλλά επίσης περιλαμβάνει τον περιφερειακό, ακόμη και παγκόσμιο ρόλο του Ισραήλ:
Το Ισραήλ λειτουργεί σαν την αιχμή του δόρατος των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων της παγκοσμιοποίησης αντικατοπτρίζοντας μέσω των πρακτικών και πολιτικών του το απεχθέστερο και βιαιότερο πρόσωπο της
παγκοσμιοποιητικής διαδικασίας
. Αυτό μπορεί να στοιχειοθετηθεί από τη συνεχή επιθετικότητα του Ισραήλ εναντίον των αραβικών εθνών και τις σχέσεις με τα πιο αιματοβαμμένα δικτατορικά και ρατσιστικά κάθεστώτα όπως το κάθεστώς του απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική, τους φασίστες δικτάτορες στη Λατινική Αμερική και τους κύριους του πολέμου στην Αφρική.

2.11 Συνοψίζοντας η συμμαχία μεταξύ Ισραήλ και ιμπεριαλισμού δεν είναι συμπτωματική ούτε έχει συναισθηματικά ή θρησκευτικά κίνητρα, ούτε είναι μια ανταπόκριση στην τραγωδία των Εβραίων στην Ευρώπη.
Αντιθέτως η συμμαχία μεταξύ του Ισραήλ και των δυτικών συμφερόντων εκφράζει τα συμφέροντα που το Ισραήλ προστατεύει σ
.αντιστοιχία με τις πολιτικές, οικονομικές και στρατιωτικές φιλοδοξίες της παγκόσμιας πολιτικής των ΗΠΑ.
Από αυτήν τη σκοπιά το Ισραήλ ενισχύει τη συνεχιζόμενη απόρριψη των δικαίων του παλαιστινιακού λαού από τις Ηνωμένες Πολιτείες και βοηθά στη διατήρηση της δυτικής πολιτικής και στρατιωτικής κυριαρχίας πάνω στα έθνη της Μέσης Ανατολής
.

Η άρνηση του παλαιστινιακού λαού

3.1 Η άρνηση της παλαιστινιακής ύπαρξης επιτυγχάνεται μέσω των ισραηλινών αποικιακών στρατηγικών της εθνοκάθαρσης, του συστηματικού διαχωρισμού, την άρνηση βασικών πολιτικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων και με την απάλειψη των Παλαιστινίων από την ιστορία.
Η ισραηλινή αφήγηση της διαδικασίας αποικισμού ριζώνει σε μια θρησκευτική μυθολογία που δικαιώνει την εισβόλη και την κατάληψη της Παλαιστίνης και την ίδια ώρα αρνείται ιστορικά γεγονότα τέτοια όπως η συνεχής εθνοκάθαρση της Παλαιστίνης στα τέλη της δεκαετίας του 1940 και στις αρχές της δεκαετίας του 1950.

3.2 Προσφάτως όλες οι μορφές της παλαιστινιακής πολιτικής και στρατιωτικής αντίστασης στην ισραηλινή κατοχή περιγράφονται σαν «τρόμος» που θα έπρεπε να σταματήσει με κάθε μέσο, ως εκ τούτου εκμηδενίζουν την παρούσα εγκυρότητα των Παλαιστινίων ως ανθρώπων που θα δικαιούνταν επομένως τα δικαιώματα των ανθρώπων.

3.3 Για τα δυτικά ΜΜΕ οι ισραηλινές επιθέσεις, πόλεμοι και σφαγές περιγράφονται ως «δικαίωμα στην αυτοάμυνα» από το «δημοκρατικό Ισραήλ
Σ
.αυτήν την αναπαράσταση το Ισραήλ αντιμετωπίζει βίαιους Άραβες και Παλαιστίνιους που δεν καταλαβαίνουν από δημοκρατία. Το Ισραήλ αντιπροσωπεύει ένα σύμβολο του πολιτισμού και της δημοκρατίας με το δικαίωμα να θέτει κριτήρια δικαιοσύνης και ποινής και να διαθέτει αρμοδιότητα
πάνω σ
.αυτούς που δε συμμορφώνονται με τη θέλησή του.

3.4 Την ίδια ώρα τα δυτικά ΜΜΕ δημιουργούν μια παραμορφωμένη εικόνα των Αράβων και των Παλαιστινίων στη δυτική φαντασία.
Τα μέσα δημιουργούν στερεότυπα που ενθαρρύνουν το μίσος και τη μνησικακία
.
Αυτή η κατασκευή υποβαθμίζει τις αραβικές θρησκευτικές και πολιτιστικές πεποιθήσεις και δημιουργεί τους όρους για μια «σύγκρουση των πολιτισμών».

3.4 Συνοψίζοντας η ισραηλινή άρνηση του παλαιστινιακού λαού συσκευάζεται με τη δυτική παραμόρφωση των Αράβων στα παγκοσμιοποιημένα ΜΜΕ.
Και οι δύο απόψεις ενσωματώνουν μια ρατσιστική διάσταση που αρνείται τις ιδιαιτερότητες των
«άλλων»,
αρνείται τα ανθρώπινα δικαιώματα τους
, αρνείται τα πολιτιστικά χαρακτηριστικά τους και αρνείται την ανθρώπινη εμπειρία τους.
Το Ισραήλ εμφανίζεται σα μια ανώτερη ενότητα που διατηρεί το δικαίωμα να φέρνει τα άλλα έθνη ενώπιον της δικαιοσύνης
.

Η ειρηνευτική διαδικασία και η παγκοσμιοποίηση

4.1 Στηριζόμενο στη στρατιωτική του δύναμη, την υποστήριξη των ΗΠΑ και μια αντίληψη του αραβικού κόσμου ως πρωτόγονου το ισραηλινό όραμα της επίτευξης της ειρήνης πρόκειται να πραγματοποιηθεί μέσω μιας διαδικασίας στην οποία έχει το αποκλειστικό δικαίωμα να επιβάλει τις συνθήκες αυτής της ειρήνης.
Αυτή περιλαμβάνει
, αν όχι οτιδήποτε άλλο, το πεδίο εφαρμογής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Παλαιστινίων.

4.2 Αυτό το πεδίο ορίζεται από μια λίστα από «όχι»:
όχι στο δικαίωμα επιστροφής,
όχι στην αναγνώριση των ιστορικών και πολιτικών δικαιωμάτων των Παλαιστινίων στην Ιερουσαλήμ,
όχιστη μετακίνηση των εποικισμών,
όχι σ.ένα κυρίαρχο παλαιστινιακό κράτος
.

4.3 Με σκοπό να υπαγορεύσει αυτήν την εκδοχή της ειρήνης το Ισραήλ είναι πλήρως προετοιμασμένο να απαξιώσει τις ζωές των Παλαιστινίων με περιορισμό της κίνησης τους και εκτοπίσεις, δολοφονίες, κρατήσεις, πολιορκίες, καταστροφή σπιτιών και αγροτικών αποθεμάτων.

4.4 Το Ισραήλ δεν επιζητεί ειρήνη αλλά να επιβάλει την συνθηκολόγηση.

4.5 Η ειρηνευτική διαδικασία που ξεκίνησε στη συνδιάσκεψη της Μαδρίτης στις αρχές της δεκαετίας του 1990 τέθηκε στο πλαίσιο της αμερικανοισραηλινής συμμαχίας και προχώρησε εξαιτίας της κατάρρευσης της Σοβιετικής Ένωσης και των αποτελεσμάτων του πόλεμου του Κόλπου.
Σ
.αυτήν τη διαδικασία το όραμα των ΗΠΑ για μια μετασοβιετική εποχή ως «νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων» συμπλήρωνε την ισραηλινή επιθυμία για μια «νέα Μέση Ανατολή».

4.6 Η διαδικασία της Μαδρίτης ακολουθήθηκε από μια σειρά οικονομικών συνδιασκέψεων: Καζαμπλάνκα, Ντόχα, Αμμάν και Κάιρο που επιχείρησαν να αναδιαρθρώσουν την οικονομική υφή
της Μέσης Ανατολής και Βόρειας Αφρικής ωθώντας την περιοχή από τα
, ήδη σε κρίση, εθνικά κάθεστώτα στις απελευθερωμένες οικονομίες της παγκόσμιας αγοράς.
Ο σκοπός αυτών των συνδιασκέψεων ήταν να τερματίσουν την αραβοισραηλινή και την παλαιστινιοισραηλινή διένεξη με την επιβολή των πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων των ΗΠΑ και του Ισραήλ.

4.7 Επρόκειτο για μία διπλή υπαγόρευση: της πολιτικής αποδοχής του κράτους του Ισραήλ χωρίς να αναγκαστεί το Ισραήλ να δεχτεί καμμία από τις απαιτήσεις των Παλαιστινίων και της ταυτόχρονής
κοινωνικοοικονομικής φιλελευθεροποίησης των αραβικών κρατών
.

4.8 Η ακύρωση των άμεσων ή έμμεσων αραβικών μποϋκοτάζ στο Ισραήλ είναι το μεγαλύτερο πολιτικό σύμβολο αυτής της διαδικασίας.

4.9 Η αποκορύφωση της διαδικασίας του Όσλο, όπου η ηττημένη, εξόριστη παλαιστινιακή ηγεσία δεχόταν όρους που απορρίπτονταν από τον παλαιστινιακό λαό στην Παλαιστίνη ήταν συμβατή με το άνοιγμα των αγορών της Μέσης Ανατολής, της Κεντρικής και Νότιας Ασίας, καθώς και της Άπω Ανατολής στο Ισραήλ. Αυτή η διαδικασία εξέθετε επίσης τους Παλαιστίνιους σ.ένα μέλλον τους ως φτηνών εργατών σε μια ελεγχόμενη από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ ελεύθερη ζώνη εμπορίου που θα οικοδομούνταν στα κατεχόμενα
εδάφη
.

4.10 Η δεύτερη παλαιστινιακή Ιντιφάντα αντανακλά τη θέληση και το πνεύμα αντίστασης και την απόρριψη αυτού του σχεδίου.

4.11 Ο παλαιστινιακός λαός προτείνει ειρήνη σα στρατηγική επιλογή βασισμένη στις αποφάσεις των Ηνωμένων Εθνών, που καλούν για ολοκληρωτική υποχώρηση του Ισραήλ στα σύνορα της 4ης Ιουνίου του 1967, εγκαθιδρύοντας ένα αληθινό ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος δίπλα στο κράτος του Ισραήλ και την εφαρμογή του δικαιώματος των Παλαιστινίων να επαναπατριστούν.

«ΘΕΣΕΙΣ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ
ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ»

των Nasser Ibrahim και Majed Nassar *

(γραμμένο το Γενάρη του 2002)

* Ο δρ Majed Nassar είναι αναπληρωτής διευθυντής της
Ένωσης Εργατικών Επιτροπών Υγείας
. Ο Nasser Ibrahim είναι μέλος της κολλεκτίβας του Εναλλακτικού Κέντρου Πληροφόρησης (alternative information centre – http://www.alternativenews.org)

ΠΗΓΗ

Άλλες ενδιαφέρουσες πηγές:

–  Η Αραβο-ισραηλινή σύγκρουση και η γεωπολιτική της Ανατολικής
Μεσογείου στο δεύτερο ήμισυ του 20ου αιώνα.

Λίστα με άρθρα και νέα για την στήλη Μέση Ανατολή

Advertisements

7 Σχόλια to “Για να μην ξεχνιόμαστε”

  1. Πολύ απλά οι Παλαιστίνιοι μάχονται με κάθε τρόπο για το δικαίωμά τους να ελέγχουν τις δικές τους τύχες. Φυσικά και τούτο πρέπει να γίνει όπως θέλουν οι ΗΠΑ. Αναλόγως και οι εκλογές πρέπει να εξάγουν το νικητή που θέλουν οι λευκοί. Αν ο νικητής δεν είναι αγαπητός στους Ευρωπαίους και τις ΗΠΑ (βλ. Φατάχ), τότε η ρομφαία του Ισραήλ θα πέσει επάνω τους.

  2. «Μαθαίνοντας την ιστορία»
    ..Καπετάνιε αυτή η ανάρτηση πρέπει να διαβαστεί πολύ και από πολλούς

  3. Να προσθέσω επίσης ότι μετά τον Β’ Π.Π. δυστυχώς, οι Παλαιστίνιοι πούλησαν κομμάτια της γης τους. Εννοείται ότι οι επιδρομές των οπλισμένων Ισραηλινών ισχύουν.
    Να δούμε που θα καταλήξουμε πάλι 😦

  4. Και όπως έλεγα τότες με το Λίβανο, σήμερα για ακόμα μία φορά το Ισραήλ δημιουργεί την νέα γενιά τρομοκρατών. Βλέπεις όταν δεν έχεις πλέον τίποτε άλλο να χάσεις, όταν έχεις ήδη χάσει την ελπίδα και οι δικοί σου άνθρωποι πέθαναν κατακρεουργημένοι στα χέρια σου, είσαι η λογική επόμενη κινητή βόμβα. Και οι αθώοι που πέθαναν από τα χέρια σου έχουν ως θύτη το σημερινό Ισραήλ.

  5. Για να μην ξεχνιόμαστε…Καλή Χρονιά…:)

  6. @ Λεμέσια
    Καλή χρονιά και άκου και τούτο το οποίο μάλλον δείχνει τα μελλούμενα της
    Ρωτά στο τηλ τον Άγιο Βασίλη ένα παιδί
    -Τι κάνεις άγιε μου Βασίλη? Ο Ρούντολφ πως είναι?
    -Νόστιμος …
    😀

    @Άραβα
    Δεν θα διαφωνήσω καθόλου με το σχόλιο σου
    [ για να πάει καλά η χρονιά βρεεεε 🙂 ]

    @Θαλασσάκι
    Το πρόβλημα μας δεν είναι οι Παλαιστίνιοι που πούλησαν το βιος τους στις τότε οπλισμένες συμμορίες των Ισραηλινών
    Το πρόβλημα είναι ότι συντελείτε ένα έγκλημα, μια γενοκτονία ( που μάλλον ξεπερνά το ολοκαύτωμα των Ισραηλινών από τον Χίτλερ ) και όλοι βλέπουν τις ρουκέτες της χαμας!!
    Μια καλή χρονιά να χεις σου εύχομαι

    @Ντίβα
    Έχω υπόψη μου αρκετές αναλύσεις , όπως αυτή που ανέβασα , οι οποίες βάζουν το δάχτυλο επί τον τύπων των ήλων
    Αναγνώστες δεν υπάρχουν
    Καλή χρονιά κούκλα μου

    @δείμε
    Το μεγαλύτερο ανέκδοτο είναι ότι σύμφωνα με τον «οδικό χάρτη» (πνευματικής έμπνευσης του «κουαρτέτου») προβλέπεται ένα ανεξάρτητο «προσωρινό» κράτος της Παλαιστίνης
    Χα

  7. Η Γάζα, θύμα της γεωπολιτικής απανθρωπιάς

    Του ΡΙΤΣΑΡΝΤ ΦΟΛΚ*

    Επί δεκαοχτώ μήνες, όλοι οι 1,5 εκατομμύριο κάτοικοι της Γάζας αντιμετώπισαν έναν αποκλεισμό που επιβλήθηκε από το Ισραήλ εν είδει τιμωρίας και βίωσαν ποικίλες τραυματικές προκλήσεις στην ομαλότητα της καθημερινής τους ζωής.

    Το σπίτι τους, σε προσφυγικό καταυλισμό, διαλύθηκε από τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς. Αυτά είναι ό,τι τους απέμεινε… (Ass. Press/Huterm Moussa)
    Μια αναλαμπή ελπίδας εμφανίστηκε πριν από έξι μήνες, όταν μια κανονισμένη από την Αίγυπτο εκεχειρία οδήγησε σε μια αποτελεσματική κατάπαυση του πυρός, που μηδένισε τις απώλειες των Ισραηλινών παρά την περιστασιακή διασυνοριακή εκτόξευση αυτοσχέδιων ρουκετών που έπεφταν χωρίς να πετυχαίνουν στόχους σε παρακείμενες ισραηλινές περιοχές και προκαλούσαν αναμφίβολα ανησυχία στη μεθοριακή πόλη Σντερότ. Οσο ήταν σε ισχύ η εκεχειρία, η ηγεσία της Χαμάς στη Γάζα προσφέρθηκε επανειλημμένα να επεκτείνει τη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός, προτείνοντας ακόμη και μια περίοδο δέκα ετών, και ζήτησε να γίνει δεκτή πολιτική λύση που θα βασιζόταν στην αποδοχή των συνόρων του Ισραήλ του 1967. Το Ισραήλ αγνόησε αυτές τις διπλωματικές πρωτοβουλίες και απέτυχε να εφαρμόσει από τη δική του πλευρά τη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός, η οποία περιελάμβανε χαλάρωση του αποκλεισμού που επιτρέπει να μπαίνουν με το σταγονόμετρο στη Γάζα τρόφιμα, φάρμακα και καύσιμα.

    Το Ισραήλ αρνείτο επίσης τις άδειες εξόδου σε φοιτητές με υποτροφίες από το εξωτερικό και σε δημοσιογράφους της Γάζας, όπως και σε εκπροσώπους αναγνωρισμένων ΜΚΟ. Ταυτόχρονα, έκανε όλο και δυσκολότερη την είσοδο δημοσιογράφων και εγώ ο ίδιος αποπέμφθηκα από το Ισραήλ πριν από λίγες εβδομάδες, όταν προσπάθησα να μπω για να εκτελέσω την εργασία μου στα Ηνωμένα Εθνη, εποπτεύοντας τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην κατεχόμενη Παλαιστίνη, δηλαδή στη Δυτική Οχθη και την Ανατολική Ιερουσαλήμ, όπως επίσης και στη Γάζα. Είναι ξεκάθαρο ότι πριν από την πρόσφατη κρίση, το Ισραήλ έκανε χρήση της εξουσίας του για να εμποδίζει αξιόπιστους παρατηρητές να δίνουν ακριβείς και ειλικρινείς απολογισμούς για την τρομερή ανθρωπιστική κρίση, η οποία τεκμαίρεται ήδη πλήττοντας τη φυσική κατάσταση και την ψυχική υγεία του πληθυσμού της Γάζας, με τον διαπιστωμένο υποσιτισμό των παιδιών και την απουσία των μέσων για την αντιμετώπιση μιας πληθώρας ασθενειών. Θα μπορούσε αυτό να αποτελεί έναν προεπιθετικό σχεδιασμό;

    Οπως πάντα σε σχέση με την υποκείμενη σύγκρουση, τα γεγονότα που αποδίδονται στην πρόσφατη κρίση είναι ζοφερά όσο και αμφισβητούμενα, αν και ειδικά το αμερικανικό κοινό λαμβάνει το 99% της πληροφόρησής του φιλτραρισμένο μέσα από έναν υπέρμετρα φιλο-ισραηλινό φακό των μέσων ενημέρωσης. Η Χαμάς κατηγορείται για την κατάρρευση της εκεχειρίας εξαιτίας της υποτιθέμενης απροθυμίας της να ανανεωθεί αλλά και για τα κρούσματα επίθεσης με ρουκέτες, που φέρονται να αυξάνονται. Ομως η πραγματικότητα είναι πιο νεφελώδης. Δεν σημειώθηκε καμία σοβαρή εκτόξευση ρουκετών από τη Γάζα στη διάρκεια της κατάπαυσης του πυρός, μέχρι που το Ισραήλ εξαπέλυσε επίθεση εναντίον των κατά τους ισχυρισμούς του Παλαιστινίων μαχητών στη Γάζα, σκοτώνοντας δεκάδες άτομα. Επίσης, ήταν η Χαμάς που σε πληθώρα περιπτώσεων δημοσίως απηύθυνε έκκληση για επέκταση της εκεχειρίας, με τις εκκλήσεις αυτές να μη λαμβάνονται ποτέ σοβαρά υπόψη, πολύ περισσότερο να μη γίνεται καμία κίνηση σε αυτή την κατεύθυνση από την ισραηλινή γραφειοκρατία. Πέρα απ’ αυτό, η απόδοση των ρουκετών στη Χαμάς δεν είναι επίσης απολύτως πειστική. Πολλές ανεξάρτητες οργανώσεις μαχητών δρουν στη Γάζα, και κάποιες, όπως η Ταξιαρχία των Μαρτύρων του αλ-Ακσά, είναι εναντίον της Χαμάς και μπορεί με τη ρίψη ρουκετών να επιχειρούν να προκαλέσουν ή να νομιμοποιήσουν ουσιαστικά αντίποινα από το Ισραήλ. Είναι έτσι κι αλλιώς επιβεβαιωμένο ότι όταν η μετριοπαθής Φατάχ είχε τον έλεγχο της κυβερνητικής δομής της Γάζας, δεν ήταν σε θέση να ελέγξει τις επιθέσεις ρουκετών παρά τις προσπάθειές της.

    Ρίτσαρντ Φολκ
    Εκείνο που υποδεικνύει αυτό όλο το σκηνικό είναι ότι το Ισραήλ εξαπέλυσε τις αφανιστικές του επιθέσεις, που ξεκίνησαν στις 27 Δεκεμβρίου, όχι για να σταματήσει τις ρουκέτες ή σε αντίποινα, αλλά για μια σειρά από άλλους λόγους. Ηταν προφανές επί εβδομάδες πριν από τις ισραηλινές επιθέσεις ότι η ισραηλινή στρατιωτική και πολιτική ηγεσία προετοίμαζε το κοινό για μεγάλης κλίμακας στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον της Χαμάς. Ο χρόνος των επιθέσεων υπαγορεύτηκε από μια σειρά θεωρήσεων: πάνω απ’ όλα, το συμφέρον των διεκδικητών της εξουσίας, του υπουργού Αμυνας Εχούντ Μπάρακ και της υπουργού Εξωτερικών Τσίπι Λίβνι, προκειμένου να επιδείξουν τη δύναμή τους ενόψει των εθνικών εκλογών που έχουν προγραμματιστεί για τον Φεβρουάριο.

    Τέτοιες περιπτώσεις ισραηλινής επίδειξης ισχύος ήταν χαρακτηριστικές και σε προηγούμενες ισραηλινές προεκλογικές εκστρατείες και ειδικά σε αυτή την περίπτωση, η σημερινή κυβέρνηση αμφισβητήθηκε με επιτυχία από τον διαβόητο μιλιταριστή πολιτικό του Ισραήλ, Βενιαμίν Νετανιάχου, για τις αποτυχίες των προσπαθειών της να διατηρήσει την ασφάλεια. Η ενίσχυση αυτών των εκλογικών κινήτρων ήταν η ελάχιστα καλυμμένη πίεση από τους Ισραηλινούς στρατιωτικούς διοικητές να εκμεταλλευτούν την ευκαιρία στη Γάζα για να σβήσουν τις μνήμες της αποτυχίας τους να καταστρέψουν τη Χεζμπολάχ στον ολέθριο Πόλεμο του Λιβάνου το 2006, στον οποίο και αμαυρώθηκε η φήμη του Ισραήλ ως στρατιωτικής δύναμης και οδήγησε σε εκτεταμένη διεθνή καταδίκη για τους σκληρούς βομβαρδισμούς ανυπεράσπιστων λιβανέζικων χωριών και την ευρεία χρήση βομβών διασποράς σε πυκνοκατοικημένες περιοχές.

    Αξιοσέβαστοι και συντηρητικοί Ισραηλινοί σχολιαστές πηγαίνουν ακόμη πιο μακριά. Για παράδειγμα, ο διαπρεπής ιστορικός Μπένι Μόρις, γράφοντας στους «New York Times», πριν από λίγες μέρες, συνέδεσε την εκστρατεία στη Γάζα με μια σειρά βαθύτερων δυσοίωνων προβλέψεων στο Ισραήλ, κάτι που συγκρίνει με τη σκοτεινή διάθεση του κόσμου, που προηγήθηκε του Πολέμου του 1967, όταν οι Ισραηλινοί ένιωθαν ότι απειλούνται από τις κινητοποιήσεις Αράβων στα σύνορά τους.

    Ο Μόρις επιμένει ότι παρά την ισραηλινή ευημερία των πρόσφατων ετών και τη σχετική ασφάλεια, πολλοί παράγοντες έχουν οδηγήσει το Ισραήλ να κινηθεί επιθετικά στη Γάζα: η άρνηση του αραβικού κόσμου ν’ αποδεχτεί την ύπαρξη του Ισραήλ σε οποιονδήποτε πειστικό βαθμό. Οι εμπρηστικές απειλές του Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ μαζί με την υποτιθέμενη προσπάθεια του Ιράν ν’ αποκτήσει πυρηνικά όπλα. Το γεγονός ότι οι μνήμες του Ολοκαυτώματος ξεθωριάζουν σε συνδυασμό με την αυξανόμενη δυτική συμπάθεια για τον παλαιστινιακό αγώνα. Πράγματι το Ισραήλ προσπαθεί, μέσω της συντριβής της Χαμάς στη Γάζα, να στείλει ένα ευρύτερο μήνυμα στην περιοχή ότι δεν θα σταματήσει πουθενά προκειμένου να υπερασπιστεί τις διεκδικήσεις του για εθνική κυριαρχία και ασφάλεια.

    Προκύπτουν δύο συμπεράσματα: οι κάτοικοι της Γάζας γίνονται θύματα για λόγους που δεν σχετίζονται ιδιαίτερα με τις ρουκέτες και τις ανησυχίες για τη μεθοριακή ασφάλεια αλλά, όπως φαίνεται, για να βελτιωθούν οι εκλογικές προοπτικές της σημερινής ηγεσίας που βρίσκεται αντιμέτωπη με την ήττα και για να σταλεί μια προειδοποίηση προς άλλους στην περιοχή ότι το Ισραήλ δεν θα σταματήσει πουθενά εάν διακυβεύονται τα συμφέροντά του.

    Το γεγονός ότι μπορεί να συμβεί μια τέτοια ανθρωπιστική καταστροφή με ελάχιστη εξωτερική παρέμβαση δείχνει επίσης την αδυναμία του διεθνούς δικαίου και των Ηνωμένων Εθνών καθώς επίσης και τις γεωπολιτικές προτεραιότητες των σημαντικών παικτών. Η παθητική υποστήριξη της αμερικανικής κυβέρνησης σε οτιδήποτε κάνει το Ισραήλ είναι και πάλι ο κρίσιμος παράγοντας, όπως ήταν και το 2006, όταν το Ισραήλ εξαπέλυσε επιθετικό πόλεμο κατά του Λιβάνου. Αυτό που είναι λιγότερο εμφανές είναι ότι τα κύρια αραβικά γειτονικά κράτη -Αίγυπτος, Ιορδανία και Σαουδική Αραβία- με την άκρως εχθρική τους στάση έναντι της Χαμάς -που θεωρείται ότι στηρίζεται από το Ιράν, τον βασικό τους αντίπαλο στην περιοχή- ήταν επίσης πρόθυμα να κάνουν στην άκρη την ώρα που η Γάζα δεχόταν μια τόσο βάναυση επίθεση.

    Ο λαός της Γάζας είναι το θύμα της γεωπολιτικής στο αποκορύφωμα της απανθρωπιάς της: εξαπόλυση ενός «ολικού» πολέμου, όπως τον αποκαλεί το ίδιο το Ισραήλ, εναντίον μιας ουσιαστικά ανυπεράσπιστης κοινωνίας που στερείται οποιασδήποτε στρατιωτικής ικανότητας και είναι εντελώς ευάλωτη στις ισραηλινές επιθέσεις με βομβαρδιστικά F-16 και ελικόπτερα Απάτσι. Αυτό σημαίνει επίσης ότι η κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου μπαίνει ησύχως στην άκρη, καθώς το μακελειό συνεχίζεται και τα πτώματα συσσωρεύονται. Σημαίνει επιπλέον ότι ο ΟΗΕ αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ανίκανος όταν τα κύρια μέλη του τού στερούν την πολιτική βούληση να προστατεύσει έναν λαό που υφίσταται παράνομη χρήση βίας.

    Τέλος, σημαίνει ότι οι άνθρωποι μπορούν να κάνουν πορείες και να φωνάζουν σε ολόκληρο τον κόσμο αλλά οι σκοτωμοί θα συνεχιστούν σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Η εικόνα που ζωγραφίζεται μέρα με τη μέρα στη Γάζα είναι ουσιαστικά μια ικεσία για ανανέωση της δέσμευσης στο διεθνές δίκαιο και στην εξουσία του Χάρτη του ΟΗΕ, ξεκινώντας από τις ΗΠΑ, ιδίως με τη νέα ηγεσία που έχει υποσχεθεί στους πολίτες της αλλαγή, συμπεριλαμβανομένης μιας λιγότερο μιλιταριστικής προσέγγισης στη διπλωματία.

    C 2008, Global Viewpoint//Ελευθεροτυπία

    * Ο Ρίτσαρντ Φολκ, ομότιμος καθηγητής Διεθνούς Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον, είναι ειδικός μεσολαβητής του ΟΗΕ για τα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη. Πριν από δύο εβδομάδες απελάθηκε από το Ισραήλ.
    ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 03/01/2009
    http://www.enet.gr/online/online_text/c=111,id=62928380

    ……………………………………………………………………
    Και βέβαια γι αυτούς που πείθονται από νούμερα.
    ( ανοίξτε τον σύνδεσμο, έχουν πολύ ενδιαφέρον οι στατιστικές )
    http://www.ifamericansknew.org/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: