50 ευρώ έρωτας

από kapetanios

Η ώρα ήταν περασμένες 11 και ήδη είχα μετανιώσει που αρνήθηκα την πρόταση του Μάνου να βγούμε με τον Στέφανο για κανένα ποτό. Εντάξει παιδί είναι με διαβεβαίωνε αλλά ποιος μπλέκει με ανθρώπους της δουλειάς του? Βγες εσύ του είπα φεύγοντας και βλέπουμε .Ανέβηκα στο σπίτι και έβαλα κάτι να φάω. Η τηλεόραση έπαιζε πρώτη είδηση τον γάμο που έγινε στην Τήλο ανάμεσα σε ζευγάρια ομοφυλόφιλων . Ένα χαμόγελο ζωγραφίστηκε στα χείλη μου ακούγοντας τον Δήμαρχο του νησιού να εξηγεί στον δημοσιογράφο του Σκαι τους λόγους που τον οδήγησαν σε αυτήν του την απόφαση. Μαλακίες . Πως να κάνεις να καταλάβουν άνθρωποι που δεν το θέλουν? Την έκλεισα. Δεν είχα πολύ διάθεση και δεν ήθελα να χαλάσω κι αυτή την λίγη που μου έμενε. Ήταν κι αυτή η ρημάδα η ζέστη που μεγαλώνει την μοναξιά σου . Δεν χρειάστηκα και πολύ ώρα και τ αποφάσισα. Θα πάρω το αμάξι και θα κατέβω μια βόλτα στην Κουμουνδούρου σκέφτηκα και σαν να ένιωσα λίγο καλύτερα. Είχα καιρό να βγω στην πλατεία -από τότε που γνώρισα τον Δημήτρη , πάνε δυο χρόνια τώρα, και σχεδόν είχα ξεχάσει πως είναι να ψάχνεις συντροφιά. Δεν ήμουν σίγουρος ότι θα προκύψει κάτι αλλά δεν είχα να χάσω και τίποτε. Το πολύ πολύ να γυρνούσα πίσω πάλι μόνος. Ο Μάνος λέει ότι έχω γίνει μαλάκας από τότε που χώρισα! Τι περίμενες δηλαδή βρε ζώον , μου είπε όταν με είδε να κλαίω δυο μέρες μετά που βρεθήκαμε , ότι θα έμενε για πάντα κοντά σου? Αγάπη μου, μέχρι να βολευτούν είμαστε , δεν το χεις μάθει ακόμη? Σιγά να μην σε πήγαινε και στην μάνα του να σας δώσει την ευχή της! Ένας πούστης είσαι καλέ , πάρτο χαμπάρι! Πούστης με λεφτά! Σου έλεγα από τότε αλλά εσύ τίποτα. Μόλις ξεχρέωνε το συνεργείο θα σ’ έγραφε στα αρχίδια του σου είχα πει αλλά εσύ το χαβά σου. Ο Δημήτρης και ο Δημήτρης, τρομάρα σου.

Δεν είχε και άδικο τελικά.

Και ξαφνικά συναντήθηκα με το βλέμμα του. Το ξέρω αυτό το βλέμμα είμαι σίγουρος. Έκανα βιαστικά τον γύρω της πλατείας και έκοψα ταχύτητα λίγο πριν τον φτάσω ψάχνοντας να βρω λέξεις κι αυτές οι ρουφιάνες όταν τις χρειάζεσαι δεν σου ρχονται! Σταμάτησα δίπλα του και άνοιξα το παράθυρο. Τα δευτερόλεπτα μου φάνηκαν αιώνες! Σαν καμιά παρθένα έκανα ο βλάκας αλλά έλα που δεν μου βγαινε λέξη από το στόμα μονάχα τον κοίταζα.

-Γεια είπε.

– Γεια σου αποκρίθηκα.

– Ψάχνεις παρέα ?

Καλά τα Ελληνικά του αλλά από την προφορά κατάλαβα ότι ήταν ξένος.

– Ανάλογα, του αποκρίθηκα , πόσα θέλεις?

-50 ευρώ είπε και έσκυψε μέσα από το παράθυρο του αυτοκινήτου κάνοντας με να ταραχτώ ακόμη περισσότερο.

-Έλα μέσα

Ανοίγει την πόρτα και μπαίνει

-Βασίλη με λένε , εσένα?

-Σπύρο. Από που είσαι Βασίλη, τον ρωτάω μιας και έπρεπε να πω και εγώ κάτι!

– Γεωργία, μου αποκρίνεται και προσπαθεί να βολευτεί καλύτερα στο κάθισμα .

Ένα συναίσθημα φόβου με κυρίευσε για δέκατα του δευτερολέπτου αλλά το παραμέρισα.

Άρχισα να τον κοιτώ με την άκρη του ματιού μου . Μελαχρινός με γεμάτα φρύδια που σχεδόν ενώνονται μεταξύ τους και πρόσωπο με σκληρά χαρακτηριστικά. Πιάσαμε κουβέντα, όχι κάτι ιδιαίτερο, καθώς κατευθυνόμουν στο σπίτι . Η ώρα είχε πάει 1 και μάλλον δεν θα είχα πρόβλημα να τον ανεβάσω επάνω. Μια τελευταία ματιά στην πολυκατοικία , όλα τα φώτα κλειστά. Δεν ήθελα σε καμιά περίπτωση να με δουν γιατί μένω χρόνια στο ίδιο διαμέρισμα και δεν θα ήθελα να με σχολιάζουν. Είναι και η δουλειά βλέπεις που είναι λίγα τετράγωνα παρακάτω και δεν ξέρεις ποτέ πως τυχαίνει! Ανοίγω το γκαράζ και παρκάρω στην θέση μου.

-Κάνε σε παρακαλώ λίγο ήσυχα να μην ενοχλήσουμε τους γείτονες του λέω και αυτός με ένα χαμόγελο μου γνέφει θετικά. Δεν ξέρω αλλά ένα συναίσθημα ευχαρίστησης με την άνεση του και ένα κόμπος στο λαιμό ταυτόχρονα από την ίδια αιτία δεν με άφηναν να σκεφτώ λογικά . Φοβόμουν το καταλάβαινα αλλά δεν μπορούσα πλέον να κάνω πίσω. Ανοίγω την πόρτα του ασανσέρ και πατάω τον 4ο . Ησυχία! Και οι δύο στεκόμασταν αμίλητοι με τα μάτια στραμένα στο πάτωμα σχεδόν πλάι πλάι. Φτάσαμε.

-Εδώ είμαστε λέω

Ανοίγω με τα κλειδιά και μπαίνουμε μέσα.

Κλειδώνω και παίρνω τα κλειδιά μαζί μου .Μπορεί να έχει περάσει καιρός αλλά οι συνήθειες δεν ξεχνιούνται. Οι κίνδυνοι είναι πολλοί και καλύτερα να πάρω τα μέτρα μου. Ο Βασίλης κατευθύνθηκε προς το σαλόνι και εγω έκανα προς την κρεβατοκάμαρα να συμμαζέψω λίγο γιατί τα είχα αφήσει όλα χύμα .

– Εάν θέλεις να πιεις κάτι βάλε από το μπαρ , μην ντρέπεσαι, του φώναξα κοιτώντας τον από την μισάνοιχτη πόρτα .

– Μήπως έχεις καμιά μπύρα Σπύρο ?

Μου άρεσε που θυμήθηκε το όνομα μου. Δες στο ψυγείο του απάντησα . Ένιωσα όμορφα . Έχω να νιώσω έτσι από τότε με τον Δημήτρη . Όλος ο κόσμος τα μάτια του και εγώ δεν χόρταινα να τον βλέπω να γυροφέρνει στο σπίτι. Το σπίτι μας, μου έλεγε και γέμιζε η ψυχή μου χαρά . Μια περίοδο γεμάτη όνειρα, προσδοκίες , ελπίδες για το αύριο , το μαζί. Εγώ κι αυτός ! Όλος μου ο κόσμος Αυτός .

Μπα σε καλό μου ,τι θέλω και θυμάμαι τέτοια αυτή την ώρα . Δεν θα χαλαστώ κιόλας με τον μαλάκα !Ας είναι καλά εκεί που είναι, μα εγώ είμαι εδώ , με το τεκνό στο σαλόνι να με περιμένει .

Δεν γίνεται ! Κάτι πρέπει να κάνω, είμαι πολύ στρεσαρισμένος γαμώτο! Λίγο ο καιρός που έχω να ψωνιστώ , λίγο η αποχή μου από το παιχνίδι του ζευγαρώματος με έναν άγνωστο με έχουν βγάλει από τα νερά μου και δεν το μπορώ τέτοια ώρα. Μ αυτές τις σκέψεις σχεδόν δεν κατάλαβα πως άνοιξα το συρτάρι του κομοδίνου και έψαχνα ανάμεσα σε μικροαντικείμενα να βρω που το έχω καταχωνιάσει. Να με πάρει ο διάολος δεν μπορεί να μην έχω! Η αγωνία μου μεγάλωνε και ο χρόνος θαρρείς πως έτρεχε και εγώ να μην τον προλαβαίνω. Τα δάχτυλα μου ένιωσαν επιτέλους την δερμάτινη θήκη βαθειά μέσα στο συρτάρι και η καρδιά μου επανήλθε στην θέση της. Σκατά , δεν θα μπορέσω να το ξεπεράσω καμιά φορά , πάντως όχι σήμερα, τώρα! Πρέπει να σταματήσω να σκέφτομαι , γιατί νομίζω ότι πνίγομαι με κάθε σκέψη . Τι πάω να κάνω πάλι!

-Όλα καλά Σπύρο , ακούγεται η φωνή του Βασίλη απ το σαλόνι .

– Ναι , μην ανησυχείς , έρχομαι σε λίγο , βάλε μου αν θέλεις και μένα μια μπύρα , του φώναξα αλλά νομίζω ότι έτρεμε η φωνή μου και φοβόμουν μη με καταλάβει

– Ψάχνεις κάτι, ακούω πίσω από την πλάτη μου και σχεδόν νιώθω την ανάσα του. Έχω παγώσει , μα νομίζω ότι στάζει ο ιδρώτας μου από το μέτωπο μου. Τα χέρια του Βασίλη τραβούν τα δικά μου και παίρνουν χωρίς αντίσταση την θήκη .

– Έλα , με τραβάει μαλακά κοντά του πηγαίνοντας προς το σαλόνι, έλα να κάτσουμε .

Δεν ξέρω πότε άρχισα να καταλαβαίνω ότι κάτι δεν πάει καλά . Παρά την θολούρα του μυαλού μου απ το ποτό , και την μαστούρα απο τον καπνό και την σκόνη , μπόρεσα να ξεχωρίσω το βλέμμα του που με κοιτούσε σαν να περίμενε κάτι. Το σώμα του είχε σκληρύνει και οι κινήσεις του άρχισαν να γίνονται απότομες.

Προσπάθησα να τον σπρώξω από πάνω μου σιγά σιγά αλλά ένιωθα όλο και πιο πολύ αδύναμος .

Μπήκε ξανά μέσα μου, βίαια . Γύρισα να τον κοιτάξω αλλά μου σπρωξε το κεφάλι προς το στρώμα .Με πονάς του ψιθύρισα , δεν θέλω άλλο !

Μου φάνηκε ότι άκουσα κάτι σαν γέλιο πνιγμένο μέσα στα βογκητά του τα οποία όλο και γινόταν πιο άγρια.

– Μη Βασίλη, σε παρακαλώ πρόλαβα να του πω.

– Σκάσε ρε μαλάκα , μη με χαλάς . Πονάς παλιοπουστράκι ε ? Πες μου μωρή καριόλα , πες μου . Σ αρέσει να γαμιέσαι μωρη πουτάνα ε?

Τα χτυπήματα στο κεφάλι μου ήταν αμέτρητα . Με το ένα του χέρι μου τραβούσε τα μαλλιά και με το άλλο πότε με χτυπούσε και πότε με τραβούσε πάνω του . Ο πόνος γινόταν αβάσταχτος μα δεν μου βγαινε φωνή. Θα τελειώσει σκεφτόμουν , μην φωνάξω και αγριέψει περισσότερο. Θα μας ακούσουν και οι γείτονες.

Ξαφνικά με άφησε , σηκώθηκε και πήγε προς το τραπεζάκι.

– Που έχεις το υπόλοιπο πράμα μωρη , πες μου!

– Δεν έχω άλλο Βασίλη , σου τ ορκίζομαι του ψιθύρισα μέσα στα αναφιλητά μου.

-Μην κλαις ρε μαλάκα , γιατί μου την δίνεις στα νεύρα, μου είπε χτυπώντας με στο πρόσωπο μου με την γροθιά του

– Έχεις άλλα λεφτά, με ρώτησε όσο ντυνόταν βιαστικά .

– Μέσα στην τσάντα μου του είπα και κράτησα την ανάσα μου απ τον φόβο

Τον παρακολούθησα να ανοίγει την τσάντα μου και ευχόμουν εκτος απ τα λεφτά να βρει και το κλειδί γρήγορα.

Ο θόρυβος της πόρτας που έκλεινε πίσω του ήταν το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι

Δεν άντεχα άλλο ,τα μάτια μου έκλειναν από το βάρος και το μόνο που ήθελα εκείνη την ώρα ήταν να κοιμηθώ.

Ποιος ξέρει πόση ώρα άκουγα τον ήχο του κινητού μου τηλεφώνου και την δόνηση που έκανε το τζάμι του τραπεζιού να τρίζει αφόρητα.

Σύρθηκα μέχρι εκεί , και πάτησα το κουμπί.

– Έλα ρε μαλάκα σήκωσε το, μεσημέριασε , που είσαι τόση ώρα που σε παίρνω, άκουσα τον Μάνο να μου λέει .

Δεν πρόλαβα να αρθρώσω λέξη

– Κάθεσαι , με ρωτάει.

– Ναι του λέω και κόντεψα να λιποθυμήσω από τον πόνο στα χείλη μου

– Άνοιξε την τηλεόραση να ακούσεις τι έγινε, μου λέει , φάγανε τον Νίκο εχθές το βράδυ!

Advertisements

11 Σχόλια to “50 ευρώ έρωτας”

  1. Καπετάνιε ,έγραψες σήμερα!

  2. Όμορφο κείμενο Καπετάνιε! Συγχαρητήρια. Με τη λογοτεχνία λέγονται και τ’ ανείπωτα. Γι’ αυτό και καταφεύγουμε σ’ αυτήν συχνά πυκνά.

  3. Καπετάνιο, με τρομάζεις!
    Παραέγραψες καλά, αδερφάκι μου…

  4. Μετακομίσαμε ή το έχουμε δίπορτο; 😛

    Για το κείμενο… speechless 🙂

  5. Ταλαντουχε συγγραφεα μου 🙂
    Πώς καταφερνουμε καθε φορα, βαζοντας στο περιθωριο ανθρωπους λογω μιας διαφορετικοτητας, να τους κανουμε να ρισκαρουν ακομα και τη ζωη τους για να εκφραστουν;.. Πού ειναι το δικαιωμα για αυτοδιαθεση οταν απορριπτουμε με «επιχειρηματα» κι εξοστρακιζουμε βασει «ιδεολογιας» και «ηθικης»;

    Υ.Γ.

    «..και λεγομαστε ανθρωποι με μυαλο και αισθηματα..»

    » Εμεις στραβη τη φτιαξαμε αυτη την κοινωνια,
    εμεις με την καρδια μας και το νου γεματη απ’ το σκοταδι μας ..»
    Κ. Χατζης

  6. Καλλιτεχνική βλέβα που την έκρυβες; Μου άρεσε πολύ, καπετάνιε. Μου άρεσε πολύ ο τρόπος που θέλησες να δώσεις τον προβληματισμό σου.

  7. χρειαζεται να γραψω κι εγω τα ιδια με τους προ-γραψαντες;
    απλως, υποκλινομαι
    ετσι, σκετα
    απο σεβασμο στο θεμα κυριως

  8. Την ώρα που η Ελληνική κοινωνία «ερευνά» την νομιμότητα ενός γάμου , στο διπλανό σοκάκι ή διαμέρισμα εάν θέλετε, παίζεται το δράμα μιας σκληρής πραγματικότητας το αποτέλεσμα της οποίας καθορίζεται σε ένα βαθμό και από τις εκάστοτε συγκυρίες.
    Το «σκληρή πραγματικότητα» ακούγεται κλισέ, αλλά συνήθως σκληρή είναι αυτή η ρημάδα , πολύ πιο σκληρή απ ότι φανταζόμαστε!
    Τουλάχιστον μέχρι να την βιώσουμε.
    Γιατί ο καθένας μας εδώ που τα λέμε καταλαβαίνει μόνο το βάρος του σταυρού που κουβαλάει ο ίδιος στις πλάτες του κι ας λέει ότι συμπάσχει με τον άλλον.
    Φυσιολογικά θα μου πείτε.
    Ναι
    Φυσιολογικότατα θα έλεγα , αλλά όταν αυτή η πραγματικότητα εμφανίζει με τέτοιο δραματικό τρόπο , φορώντας την μάσκα του θανάτου, τις συνέπειες της στην ζωή ενός ανθρώπου είμαστε υποχρεωμένοι έστω και για ένα λεπτό μονάχα να ανοίξουμε τα μάτια μας και να γίνουμε έστω και για λίγο ειλικρινείς, έστω και με τον εαυτό μας τουλάχιστον!
    Δεν είναι ο θάνατος του συγκεκριμένου ηθοποιού ( που για να πω την αμαρτία μου δεν τον έχω παρακολουθήσει καθόλου) που με συγκίνησε για να γράψω και εγώ δυο αράδες ( με την συγγραφική φτώχεια που με δέρνει και συγχωρέστε με που δεν πιστεύω στα γλυκόλογα σας 🙂 .Όχι. Ο θάνατος για μένα, έστω και δύσκολα, είναι αποδεκτός .
    Ως ΤΙΜΗΜΑ μιας διαφορετικότητας δεν μου είναι αποδεκτός!
    Γιατί μην γελιόμαστε
    Η «Ιστορία» που έγραψα παραπάνω αποτελεί ιστορία για μας.
    Για τους περισσότερους άνδρες ομοφυλόφιλους αποτελεί καθημερινή πραγματικότητα.
    Διάβασα αυτές τις μέρες και ηλίθιες τοποθετήσεις .
    Πολύ ηλίθιες τοποθετήσεις.
    Κάποιες απ αυτές μιλούσαν για την δήθεν άνεση των πλουσίων και των δημοφιλών καλλιτεχνών ( που λυμαίνονται για κάποιους εξυπνάκηδες των καλλιτεχνικό χώρο) να είναι αυτό που είναι χωρίς να καταπιέζονται ή να κρύβονται καθόλου!
    Ο θάνατος αλλά και ο εθισμός ( ή η ανάγκη θα έλεγα και για αρκετές περιπτώσεις δεν θα έπεφτα και πολύ έξω) στις ουσίες του Νίκου Σεριανόπουλου έρχονται να αποδείξουν το τεράστιο λάθος αυτών των προσεγγίσεων.
    Καλημέρα σας και ευχαριστώ για τα καλά σας ( υπερβολικά) λόγια 🙂

    ΥΓ
    @ Σκύλε
    όχι δεν σκότωσα εγώ τον άνθρωπο, μην τρομάζεις 🙂
    Θα μπορούσα όμως (?) …
    Δεν αποτελούσα από πάντα μέρος της καθώς πρέπει κοινωνίας βλέπεις..

  9. Καπετάνιο;
    Είστε σίγουρος πως είστε ταυτοπροσωπία με τον εαυτό σας;
    Παιδάκι μου, εσύ χαραμίζεσαι με το μυστρι το πηλοφόρι το σφυρί!!!!!!!!!!!!!!
    δ

  10. το σκεπάρνι μικρή Ολλανδέζα
    το σκεπάρνι!
    Το «σφυρί» ακούγεται πολύ Γαλλικό

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: