Πρόταση για έξοδο από την κρίση: Περιφερειακό νόμισμα

Της Μαρίνας  Πρωτονοταρίου
ΠΗΓΗ

Ο Κρίστιαν Γκέλερι είναι ο εμπνευστής του περιφερειακού νομίσματος Chiemgauer το οποίο εισήγαγε το 2003 στη Βαυαρία και σήμερα είναι ένα από τα πιο γνωστά περιφερειακά νομίσματα της χώρας.

Τώρα εισηγείται τη δημιουργία ενός νέου παράλληλου νομίσματος του Regio για την Ελλάδα, την Πορτογαλία και την Ιρλανδία άμεσα συνδεδεμένο και ίσο με το ευρώ, που όμως θα λειτουργεί αυξάνοντας τη ρευστότητα της εσωτερικής αγοράς ως χρήμα εξπρες.

Θα καλύπτεται από τις υπάρχουσες καταθέσεις σε ευρώ και τίθεται σε κυκλοφορία από το Κράτος και την Κεντρική Τράπεζα.

reBRANDing Greece

Αυτό θα το διαβάσετε;

του Γιάνη Βαρουφάκη
ΠΗΓΗ

Το Μνημόνιο, που κάποιοι δεν διάβασαν πριν υπερψηφίσουν, βασιζόταν στην λογική ότι χωρίς τα δάνεια των €110 δις που προέβλεπε:

1. το ελληνικό κράτος θα εξαναγκαζόταν σε στάση πληρωμών η οποία θα μας έθετε για τουλάχιστον 10 χρόνια εκτός αγορών
2. δεν θα υπήρχαν αρκετοί πόροι για να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις
3. δεν θα δινόταν χρόνος στην ελληνική οικονομία να ανακάμψει και να παραγάγει τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα μας επέτρεπαν να κάνουμε βήματα πίσω από το χείλος της χρεοκοπίας.

Τότε κάποιοι είχαμε πει ότι αυτό το τρίπτυχο αποτελούσε επικίνδυνη φαντασίωση.

Σενάρια και στρατηγικές

ΠΗΓΗ
Τα πλεονεκτήματα της συμμετοχής της χώρας μας στην Ευρωζώνη ήταν κυρίως η ασφάλεια των συνόρων, η λήψη ευρωπαϊκών προγραμμάτων χρηματοδότησης, οι επιδοτήσεις, η δυνατότητα δανεισμού με χαμηλά επιτόκια, η διατήρηση του πληθωρισμού σε χαμηλά επίπεδα, καθώς επίσης η προστασία του νομίσματος από συναλλαγματικές επιθέσεις – οι οποίες θα είχαν σαν αποτέλεσμα τη ραγδαία υποτίμηση του. Φυσικά αρκετά από αυτά τα πλεονεκτήματα, όπως για παράδειγμα ο δανεισμός με χαμηλά επιτόκια, έχουν πλέον εκλείψει – ενώ η Πολιτική αποδείχθηκε κατώτερη των περιστάσεων. 

ρε θα σας σώσουμε θέλετε δεν θέλετε

Κατ αρχήν καλό  χειμώνα (από καιρικής απόψεως γιατί τα λεφτά για τα πετρέλαια δεν βγήκαν ) να χετε και να χουμε

Κατά τα λοιπά  μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει και όλο μας σώνουν αλλά γλυτωμό δεν έχουμε βλέπω. Πολλά πολλά δεν μάθαινα εκεί στα “ξένα” που ΄μουν (μετά και την επιβεβλημένη για την εσωτερική μου ισορροπία απεξάρτηση από τα ΜΜΕ -μπλόγκια συμπεριλαμβανομένων) αλλά σαν γύρισα κι έκανα μια βόλτα στα πέριξ του δικτύου είναι σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα ένα πράμα.

Οι δικές μας απαιτήσεις από την ΕΕ

Του Βασίλη Βιλιάρδου
ΠΗΓΗ
Η συνεργασία μας με την ΕΕ, καθώς επίσης η πιστή εφαρμογή εκ μέρους μας ενός προγράμματος σταθερότητας , δεν μπορεί να εμπεριέχει μόνο υποχρεώσεις, χωρίς να συνοδεύονται από κάποιες, εύλογες φυσικά, «απαιτήσεις».

Για να αξίζει λοιπόν η προσπάθεια μας, θα πρέπει να βοηθηθούμε ενεργά από την Ε.Ε. (αρκετά χρόνια τώρα οι βόρειες χώρες αναπτύχθηκαν εις βάρος μας – είναι καιρός να μας επιστρέψουν τις «διευκολύνσεις» που τους παρείχαμε), σε πολλούς διαφορετικούς τομείς, μεταξύ των οποίων τους παρακάτω:

Κι όμως, το μνημόνιο δεν είναι μονόδρομος!

Η δανειακή σύμβαση Ελλάδας-κρατών Ευρωζώνης υπό το πρίσμα των θεσμών και του δικαίου της ΕΕ
Επαμεινώνδα Μαριά
Αναπληρωτή Καθηγητή Θεσμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης Τμήμα Οικονομικών Επιστημών Πανεπιστημίου Κρήτης

H αναχρηματοδότηση του ελληνικού χρέους με αξιοποίηση του άρθρου 123 § 2 ΣΛΕΕ

Όπως έχουμε ήδη αναλύσει[108] η χώρα μας οφείλει σε πρώτη φάση να αξιοποιήσει το άρθρο 123 § 2 της ΣΛΕΕ σύμφωνα με το οποίο η ΕΚΤ και οι λοιπές κεντρικές τράπεζες των χωρών της Ευρωζώνης οφείλουν να επιφυλάσσουν στα πιστωτικά ιδρύματα που ανήκουν στο δημόσιο την ίδια μεταχείριση όπως και στα ιδιωτικά πιστωτικά ιδρύματα, όσον αφορά τη διάθεση αποθεμάτων από τις κεντρικές τράπεζες. Αυτό σημαίνει ότι μια τράπεζα που ανήκει στο Ελληνικό Δημόσιο θα μπορεί να δανειστεί με επιτόκιο 1% από την ΕΚΤ όπως ακριβώς συμβαίνει με τις υπόλοιπες ελληνικές ιδιωτικές τράπεζες.

Βιομηχανία για την Ευρώπη – Ευρώπη για τη βιομηχανία

ΠΗΓΗ
” Η βιομηχανία πρέπει να αποκτήσει κεντρικό ρόλο για να μπορέσει η Ευρώπη να διατηρήσει ηγετική θέση στην παγκόσμια οικονομία “

Αυτό είναι το βασικό μήνυμα της ανακοίνωσης «Ολοκληρωμένη βιομηχανική πολιτική για την εποχή της παγκοσμιοποίησης» της στρατηγικής «Ευρώπη 2020» η οποία εγκρίθηκε σήμερα από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή με πρωτοβουλία του  αντιπροέδρου της κ. Antonio Tajani. Η ανακοίνωση, μια εμβληματική πρωτοβουλία της στρατηγικής «Ευρώπη 2020», σκιαγραφεί μια στρατηγική που αποσκοπεί στην τόνωση της ανάπτυξης και της απασχόλησης με τη διατήρηση και την υποστήριξη μιας ισχυρής, διαφοροποιημένης και ανταγωνιστικής βιομηχανικής βάσης για την Ευρώπη που εξασφαλίζει καλά αμειβόμενες θέσεις εργασίες και, παράλληλα, χαμηλές εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα. Η εν λόγω ανακοίνωση συνοδεύεται από έκθεση για την επίδοση της ανταγωνιστικότητας κάθε κράτους μέλους χωριστά (βλ. MEMO/10/533) και από την ετήσια έκθεση για την ευρωπαϊκή ανταγωνιστικότητα.

Πρότυπο η γερμανική συνταγή για την έξοδο από την κρίση

Αυτό που δεν μας λέει το κατατοπιστικότατο κατα τα άλλα  άρθρο  της Ντόιτσε Βέλε είναι η σχέση της  επανάκαμψης της Γερμανίας με την ΕΕ και το ευρώ. Το λένε όμως όλο αυτόν τον καιρό οι υπόλοιποι πλην Γερμανίας- η μόνη κερδισμένη  από το € ήταν η χώρα τους

Γερμανοί απονέμουν το βραβείο Quadriga στον Έλληνα στοχαστή σε ένδειξη αναγνώρισης για τις υπηρεσίες του

http://www.dw-world.de/dw/article/0,,6379274,00.html
Με ικανοποίηση αλλά και συγκρατημένη αισιοδοξία για το αύριο βαδίζει η Γερμανία στο 2011. Η γερμανική οικονομία αύξησε την ανταγωνιστικότητά της και βγήκε ενισχυμένη από την κρίση.

Δεν πέρασαν ούτε δέκα χρόνια από την εποχή που η Γερμανία χαρακτηριζόταν ο «μεγάλος ασθενής της Ευρώπης». Η ανταγωνιστικότητα της γερμανικής οικονομίας είχε φτάσει σε ιστορικό χαμηλό και οι προοπτικές της δεν ήταν καθόλου αισιόδοξες. Στη συνέχεια τα πράγματα άλλαξαν. Οι μεταρρυθμίσεις επέφεραν καρπούς και το 2010 η εικόνα της Γερμανίας δεν είχε καμία σχέση με εκείνη προ δεκαετίας. 

Ευρωζώνη: Tα στοιχεία υπαγορεύουν αναδιάρθρωση

http://www.sofokleous10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/-t—-2010120731339/

«Οι αγορές δυσκολεύονται να καταλάβουν την Ευρώπη», είτε η Γαλλίδα Υπουργός Οικονομικών Κριστίν Λαγκάρντ. Όχι, την καταλαβαίνουν πολύ καλά. Οι επενδυτές καταλαβαίνουν ότι η Ελλάδα, της οποίας το χρέος της προβλέπεται να φτάσει ως το 2013 το 160% του ΑΕΠ, είναι καταδικασμένη να βουλιάξει μέσα σε μια μαύρη τρύπα, εκτός κι αν προχωρήσει σε αναδιάρθρωση.  Οι ελληνικές τράπεζες, που τα κέρδη τους βυθίζονται εν μέρει εξαιτίας της φορολογίας, έχουν αποκλειστεί από τις διεθνείς κεφαλαιαγορές. Η Ιρλανδία αποτελεί το θύμα μιας απόφασης της κυβέρνησής της να βάλει τους φορολογουμένους να πληρώσουν το κόστος της τρέλας των τραπεζών που δάνειζαν πακτωλούς χρημάτων σε εξίσου τρελούς κτηματομεσίτες. Η Ισπανία είναι πιασμένη σε παγίδα: