βανύλια-υποβρύχιο…

ΠΗΓΗ

Εμείς οι ναυτικοί όλο ιστορίες ξέρουμε, οι περισσότερες όμως δεν είναι αλήθεια. Απλά, μες στη μοναξιά μας, βλέπουμε τις σκιές της θάλασσας και μας καρφώνεται ένα φάντασμα στο κεφάλι κι απο κει ξετυλίγουμε ένα παραμύθι εφιαλτικό και τρομακτικό, που για να το ξορκίσουμε το κάνουμε ιστορία. Ετσι τη λέμε για να μη μας “πιάνει” εμάς ο φόβος αλλά και να τρομάζουμε τους “άλλους”. Κερδίζουμε βέβαια και το θαυμασμό τους, δε λέω, αλλά είναι και μια καλή ευκαιρία να διατηρήσουμε το μύθο μας και να ξεχάσουμε τις ενοχές μας και να κοιμόμαστε πιοτερο ήσυχοι τα βράδια.

Ενοικιάζεται το παρόν, πωλείται το Μέλλον

ΠΗΓΗ
Διάκριση σημαίνει έμπρακτη αναγνώριση για το έργο κάποιου. Για έναν καλλιτέχνη διάκριση σημαίνει δύναμη. Είναι η δύναμη της συνέχειας και της συνέπειας. Είναι η ενέργεια που νιώθεις όταν αρκετά βλέμματα είναι στραμμένα επάνω του, τον παρακολουθούν με θαυμασμό και τον υποστηρίζουν. Είναι αυτή η αιώνια δύναμη που σε φέρνει πάλι στην αρχή και σου δίνει την ώθηση για άλλο ένα νέο ξεκίνημα. Αυτό ήταν για το Γιώργο Μαρίνο η πρώτη θέση στη κατηγορία σύγχρονης παράβασης, στο Δημοτικό Θέατρο “Απόλλων” στην Πάτρα, με το σατιρικό έργο του «Ενοικιάζεται το παρόν, πωλείται το Μέλλον». To AeginaNews θέλοντας να υποστηρίξει την προσπάθεια του Γιώργου Μαρίνου, εκτιμώντας τον ως Καλλιτέχνη και ως άνθρωπο, δημιούργησε μια μικρή παραγωγή. Ένα 11άλεπτο βίντεο στο οποίο ο Γιώργος, μας αφηγείται το έργο με το οποίο απέσπασε το πρώτο βραβείο. Είμαστε στην ευχάριστη θέση να προβάλλουμε με θαυμασμό και αξιοπρέπεια το έργο του στους αναγνώστες μας έτσι όπως αρμόζει σε έναν αυθεντικό καλλιτέχνη.
Σε ευχαριστούμε Γιώργο.

*

άποψη μου: καταπληκτικό! Η τέχνη συναντά την πραγματικότητα-ίσως της δίνει και μια ώθηση προς τα εμπρός. Όπως οφείλει

Περί της Eλενάρας της Κουκλάρας

Του Τσιφόρου

Mεγάλη υπόθεση νά σαι ωραία κοπέλλα! E, ρε! Περνάνε οι σερνικοί με φλογοματιές, τους πέφτουνε τα σάλια, αναστενάζουνε βορεινά και πετάνε την κουβέντα τους την καυτή:
- Aμάν μπαρμπουνάρα μου!
Kάτι αναιδείς έρχουνται έτσι ν’ ακουμπήσουνε το ξερό τους απάνω σε σωματικές σφαιρικότητες, λες, αδερφέ μου, και ικανοποιηθήκανε απολύτως με τούτη τη βρωμιά, κάτι άλλοι το προχωρούνε και λένε προστυχιές σιχαμένες και κατακαμαρώνουνε με τούτη την εκδήλωσι του “σελφ -σέρβις”…, στα τρόλεϋ πάνε να κολλήσουνε χωρίς λόγο κι’ αφορμή, και δεν τους μαγκώνει η αστυνομία να τους ρίξη ένα μπερντάχι να συνέλθουνε, παρά τους αφήνει να λένε, κλείνει τα φλιμπεράκια -πολύ ορθώς- κι’ αφήνει τους σιχαμερούς, πολύ λάθος…
Kι’ η ωραία το καμαρώνει. Όλες οι ωραίες της γης. Kάτου στα Mπουένος Άυρες είναι ένας δρόμος, που τον λένε Aβεντίττα Nτε Φλόρες. Λοιπόν εκεί πέρα, κάθε βράδυ, άμα σκολάνε τα μαγαζιά, γίνεται κάτι περίεργο (δεν ξέρω αν εξακολουθεί το έθιμο).

Χίλια οκτακόσα κι ενενήντα τρία, κρίσις θα ζουρλάνη τους Ρωμιούς αχρεία

Ψήφισμα μεγα εν συστολή του Περικλέτου και Φασουλή
(πατήστε πάνω στην φωτο να κατεβάσετε ολόκληρο το φύλλο της  εφημερίδας του Σουρή )

Στην “ανώνυμη” Ελένη

ΠΑΡΑΚΛΗΣΙΣ

Χωρίσατε μου μια γωνιά στο φύλλο σας για μένα
να γράψω κάποτε κ’ εγώ τι έχω περασμένα
Έχω πολλά μες στην καρδιά, πολλά μέσα στον νού μου
κ’ είν η ζωή μου η πικρή ατέλειωτ’  ιστορία..
Παράκαιρα μαράθηκαν τα χρόνια του μαγιού μου
δεν μου τα μάραν ο καιρός αλλά η δυστυχία..
Και θέλω τώρα πριν σβεσθώ απ την σκηνή του κόσμου
να χύσω ή άμοιρη κ’ εγώ μια σπίθ’ από το φως μου

Το κουτί της κονσέρβας

(για να κατεβάσετε σε pdf και τα τέσσερα φύλλα της «12φυλλης» εφημερίδας της εποχής πατήστε πάνω της)

σε διαφορετική περίπτωση συνεχίστε στην ανάγνωση του σκωπτικού ποιήματος  παρακάτω για τον τενεκετζή Αργύρη

‘Αλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα αλλιώς

Η φράση αυτή ξεκίνησε από παροιμία, αλλά έγινε παροιμιακή από το παρακάτω περιστατικό.
Στους χρόνους του Όθωνα, υπήρχε ένας γνωστός κουρελιάρης τύπος: Ο Μανώλης Μπατίνος. Δεν υπήρχε κανείς στην Αθήνα που να μην τον γνωρίζει, μα και να μην τον συμπαθει. Οι κάτοικοι του έδιναν συχνά κανένα παντελόνι ή κανένα σακάκι, αλλά αυτός δεν καταδεχόταν να τα πάρει, γιατί δεν ήταν ζητιάνος. Ήταν ποιητής, ρήτορας και Φιλόσοφος. Στεκόταν σε μια πλατεία και αράδιαζε ό,τι του κατέβαινε. Κάποτε, λοιπόν, έτυχε να περάσει από εκεί ο Ιωάννης Κωλέττης. Ο Μανώλης τον πλησίασε και τον ρώτησε, αν είχε το δικαίωμα να βγάλει λόγο στη … Βουλή.
Ο Κωλέττης του είπε ότι θα του έδινε ευχαρίστως άδεια, αν πετούσε από πάνω του τα παλιόρουχα που φορούσε κι έβαζε άλλα της ανθρωπιάς. Την άλλη μέρα ο Μανώλης παρουσιάστηκε στην πλατεία με τα ίδια ρούχα, αλλά φορούσε τα μέσα έξω. Ο κόσμος τον κοιτούσε έκπληκτος. Και τότε άκουσε αυτούς τους στίχους από το στόμα του Μανώλη Μπατίνου:

“Άλλαξε η Αθήνα όψη,
σαν μαχαίρι δίχως κόψη,
πήρε κάτι απ’ την Ευρώπη
και ξεφούσκωσε σαν τόπι.
Άλλαξαν χαζοί και κούφοι
και μας κάναν κλωτσοσκούφι
Άλλαξε κι ο Μανωλιός
κι έβαλε τα ρούχα αλλιώς».

“Λέξεις και φράσεις παροιμιώδεις”
του Τάκη Νατσούλη

“τα καλά τα σύκα τα τρων οι κουρούνες”

http://alex.eled.duth.gr/

Λεύκωμα  Μακεδονίας
Θράκης 1932

ΤΑ ΚΑΛΑ ΤΑ ΣΥΚΑ ΤΑ ΤΡΩΝ Η ΚΟΥΡΟΥΝΕΣ

Στην Κάλυμνον, ένα από τα αγαπημένα νησιά του Αιγαίου, τα σκορπισμένα σε ολογάλανη θάλασσα και ουρανό και λουσμένα πάντα εις ένα κατάχρυσο και εκθαμβωτικό ηλιακό φως, που κάμνει της σιλουέττες των φαντασμαγορικές και ασύλληπτες εις πρωτοτυπίαν χρωμάτων και σχημάτων, πρό τινός μόλις εξετυλίχθη ο επίλογος της τραγωδίας την οποίαν θα διηγηθώ.

το λιμάνι της Πόθιας το 1920

Το νησί είναι ορεινό, πετρώδες και  άγονο, Μερικαί κοιλάδες μόνον απλώνονται εδώ και εκεί σφινομέναι στης βαθειές κόγχες των τραχυτάτων και απροσπελάστων βουνών του.
Σε μιά απ’ αυτές, που χωρίζει το νησί σε δύο, βορεινό και νότιο, στην ανατολικήν έξοδό της, απλώνεται η πόθηα του, με όλο το ενδιαφέρον του, με όλην την ζωήν του.
Από τους λιμένος της ο ταξειδιώτης δεν βλέπει παρά σπίτια της προκυμαίας, τα άλλα που αφήνουν αυτά να φάινωνται και τα σκαρφαλλωμένα στης απότομες βουνοπλαγιές, που περικλείουν την πόλιν. Το πράσινο είναι άγνωστο στα βουνά της και μόνον στης κοιλάδες της υπάρχει, αλλά και εκεί είναι ολίγο και κατορθώθη με μεγάλους κόπους και θυσίες. Αλλ’ αν είναι άγονο, είναι υγιεινό, διότι το κλίμα του είναι ξηρό και δι’ αυτό και οι κάτοικοί του είναι γεροί και προκομμένοι. Σκορπίζονται στα πέρατα του κόσμου και αποκτούν στας περιπλανήσεις την πείρα και τ’ απαραίτητο χρήμα δια να ζήσουν άνετα.