"Ναι , υπάρχει ένα τέτοιο πράγμα σαν την γαλήνη, αλλά δεν υπάρχει κανενός είδους γαλήνη που είναι δυνατόν να κατοικεί μέσα μας και ποτέ να μη μας αφήνει. Υπάρχει μόνο εκείνη η γαλήνη που πρέπει να κερδίζει κανείς πάλι και πάλι παλεύοντας ακατάπαυστα , που κάθε μέρα πρέπει να κερδίζει από την αρχή": Ερμαν Εσσε
ΠΗΓΗ «Εάν υπάρξει διαμάχη μεταξύ της κυριαρχίας της Ενώσεως και της κυριαρχίας των κρατών που την απαρτίζουν υπό την παρούσα φάση, τότε θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη η ήττα της πρώτης. Δεν είναι πιθανό ότι θα επιχειρηθεί σοβαρά μια τέτοια διαμάχη. Εάν, όμως, ένα μέλος αποφασίσει να αποσυρθεί από το συμβόλαιο, τότε δύσκολα θα μπορέσει να αντικρούσει κανείς το δικαίωμά του να το πράξει και η ομοσπονδιακή κυβέρνηση σύντομα δεν θα μπορέσει να διατηρήσει τις απαιτήσεις της».
Η διατήρηση της ύφεσης στην Ελλάδα για ολόκληρο το 2012 και το α’ εξάμηνο του 2013 έχει δημιουργήσει κλίμα ανησυχίας σε δεκάδες εισηγμένες που επιθυμούν να εξέλθουν εθελοντικά από το ΧΑ αφενός γιατί αδυνατούν να ανταποκριθούν στα ετήσια κόστη και αφετέρου γιατί η δραστηριότητά τους καθίσταται μη αναστρέψιμη λόγω της ύφεσης στην ελληνική οικονομία.
Αυτόκλητοι πολιτοφύλακες στρατολογούν και εκπαιδεύουν πολίτες με σκοπό να πάρουν τον νόμο στα χέρια τους για να αντιμετωπίσουν την αύξηση της εγκληματικότητας
Οι οργανωμένες επιχειρήσεις στρατολόγησης γίνονται μέσα από ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης. Εκεί δίνονται όλες οι πληροφορίες για τη στρατολόγηση μελών, ενώ επιχειρείται να δικαιολογηθούν οι ενέργειες αυτές λόγω της έκτακτης κατάστασης της χώρας
Η επιτυχία του PSI ανοίγει το δρόμο για το δεύτερο πακέτο διάσωσης, αλλά οι στόχοι του προγράμματος δύσκολα θα επιτευχθούν, λέει η JP Μοrgan, προβλέποντας πιέσεις ρευστότητας πριν το 2014.
Συγκλονιστικά είναι τα οικονομικά στοιχεία για την εξαθλίωση των Ελλήνων και της Ελλάδας που έρχονται στη δημοσιότητα και τα οποία αποδεικνύουν πέραν πάσης αμφιβολίας το μέχρι τώρα αδιανόητο: Πριν από το τέλος του 2012, με το νέο Μνημόνιο που συνυπέγραψαν ο Αντώνης Σαμαράς και ο Γιώργος Παπανδρέου, η χώρα μας, η οποία υποτίθεται ότι έχει διασωθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, θα βρίσκεται σε χειρότερη θέση από την… Αργεντινή, όταν αυτή είχε χρεοκοπήσει!
Ο καπιταλισμός δεν είναι άθροισμα υλικών πραγμάτων. Δεν μπορείς να τον κάψεις, να τον ανατινάξεις, να τον κατεδαφίσεις. Αυτή την αλήθεια δεν κατανόησε ποτέ το συγκεκριμένο ρεύμα του αναρχισμού και γι’ αυτό δεν έπαιξε ποτέ σημαντικό ρόλο σε καμία μεγάλη εξέγερση ή επανάσταση διεθνώς (συμπεριλαμβανομένης της ισπανικής επανάστασης, όπου το γενικότερο αναρχικό ρεύμα είχε μεγάλη συμμετοχή…).
Του Αντώνη Νταβανέλου ΠΗΓΗ
Οι εμπρησμοί δεκάδων κτιρίων, τραπεζών και καταστημάτων στο κέντρο της Αθήνας στις 12 Φλεβάρη ήταν μια επίδειξη δύναμης του (λεγόμενου) μπλακ μπλοκ.
Οι δηλώσεις του Αλ. Τσίπρα και της Αλ. Παπαρήγα, που απέδωσαν τους εμπρησμούς σε «παρακρατικούς μηχανισμούς», είναι άστοχες.
Τα χρόνια 1991-1993, στην πρώην Ανατολική Γερμανία, πουλήθηκαν με συνοπτικές διαδικασίες χιλιάδες επιχειρήσεις, συχνά ως απλά ακίνητα, και βρέθηκαν στο δρόμο 2,5 εκατομμύρια εργαζόμενοι. Οι αγοραστές ήταν γνωστές δυτικογερμανικές και μεγάλες ξένες επιχειρήσεις, μαζί με εκατοντάδες τυχάρπαστους επιχειρηματίες ποικίλων προελεύσεων. Η αξία της κρατικής βιομηχανίας της Ανατολικής Γερμανίας είχε εκτιμηθεί ανάμεσα σε 200 και 600 δισεκατομμύρια μάρκα. Από τη ρευστοποίησή της όμως η Treuhand εισέπραξε μόνο 44 δισεκατομμύρια και πήρε υποσχέσεις από τους αγοραστές ότι θα επένδυαν άλλα 170 δισεκατομμύρια στις επιχειρήσεις που απέκτησαν.
Τον Ιανουάριο του 1903 ένα καρτούν από την The New York Herald που αφορούσε την κρίση χρέους της Βενεζουέλας απεικόνιζε τον πρόεδρο της Βενεζουέλας, Cipriano Castro, ως μια χήνα που ξεπουπουλιαζόταν από την Γερμανία και την Βρετανία ενώ ο θείος Σαμ παρακολουθούσε!
Σε προχθεσινό του άρθρο ο Φλόιντ Νόρις, επικεφαλής του οικονομικού ρεπορτάζ των New York Times επισημαίνει αυτό που εδώ και μήνες μάλλιασε η γλώσσα μας να επαναλαμβάνουμε πολλοί από εμάς: το πακέτο βοήθειας προς την Ελλάδα αφορά κυρίως στην βοήθεια των τραπεζών «έως ότου αυτές σταθεροποιηθούν και ξεπεράσουν την τρέχουσα παγκόσμια οικονομική κρίση».
Μετά την Αθήνα τώρα ΚΑΙ στην θεσσαλονίκη. Πάνω από 12 τόνους πατάτες μοιράστηκαν απο τους παραγωγούς έξω από την ΔΕΘ εχθες και προς στιγμή λίγο έλειψε να γίνουν και επεισόδια.
Η Ελλάδα αλλάζει σελίδα. Κάποιο σημαντικό πολιτικό πρόσωπο που παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα είπε μια μεγάλη αλήθεια τις προάλλες από το βήμα της Βουλής: «Το ότι πτωχαίνουν οι Έλληνες δεν είναι ταυτόσημο με την πτώχευση της χώρας». Είναι να αναρωτιέται κανείς τι διάολο συμφέροντα εκπροσωπεί τελικά στις διαπραγματεύσεις
Το Μνημόνιο, που κάποιοι δεν διάβασαν πριν υπερψηφίσουν, βασιζόταν στην λογική ότι χωρίς τα δάνεια των €110 δις που προέβλεπε:
το ελληνικό κράτος θα εξαναγκαζόταν σε στάση πληρωμών η οποία θα μας έθετε για τουλάχιστον 10 χρόνια εκτός αγορών
δεν θα υπήρχαν αρκετοί πόροι για να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις
δεν θα δινόταν χρόνος στην ελληνική οικονομία να ανακάμψει και να παραγάγει τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα μας επέτρεπαν να κάνουμε βήματα πίσω από το χείλος της χρεοκοπίας.
Τότε κάποιοι είχαμε πει ότι αυτό το τρίπτυχο αποτελούσε επικίνδυνη φαντασίωση.
Ήταν αρχές του 1989 όταν ο Γάλλος ακαδημαϊκός Ζακ Ρουπνίκ κάθισε μπροστά στον υπολογιστή του προκειμένου να ετοιμάσει μια έκθεση για την πορεία των τελευταίων οικονομικών μεταρρυθμίσεων στη Σοβιετική Ένωση του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Και ο όρος που σκαρφίστηκε για να περιγράψει τον επιθανάτιο ρόγχο μιας αυτοκρατορίας άκουγε τότε στο όνομα Καταστρόικα.
Στα χρόνια του προέδρου Γιέλτσιν, όταν η Ρωσία πραγματοποιούσε ίσως το μεγαλύτερο και πιο αποτυχημένο πείραμα ιδιωτικοποιήσεων στην ιστορία της ανθρωπότητας, δημοσιογράφοι του Γκάρντιαν έδωσαν άλλο νόημα στον όρο του Ρουπνίκ. Η καταστρόικα έγινε συνώνυμο της ολοκληρωτικής διάλυσης μιας χώρας από τις δυνάμεις της αγοράς, του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας και της ραγδαίας επιδείνωσης του βιοτικού επιπέδου των πολιτών της.
Μονάδα μέτρησης της Καταστρόικα ήταν πλέον η ανεργία,
«Στην εποχή του, για να λύσει αυτά τα οικονομικά προβλήματα ο Μέγας Αλέξανδρος πήγε και κατέκτησε την Περσία. Τώρα η Ελλάδα δεν μπορεί κανέναν να κατακτήσει. Ομως πέραν αυτού της στέρησαν και τη δυνατότητα να υποτιμήσει το εθνικό της νόμισμα, γιατί δεν έχει εθνικό νόμισμα, της στέρησαν τη δυνατότητα αύξησης της ρευστότητας, εφόσον δεν διαθέτει δικό της κέντρο έκδοσης χρήματος» είπε ο κ. Πούτιν.
…ζημιώνοντας από πάνω και το δημόσιο με 2,7δις τόκων που προκύπτουν από τον δανεισμό της χώρας από τον EFSF των 18δις ευρώ που θα διατεθούν σε πρώτη φάση. Ας δούμε πως προκύπτει η ,τεράστια για την σημερινή οικονομική κατάσταση της χώρας μας, συνολική ζημιά των 8,2 δις ευρώ με τις ευλογίες του πρώτου τραπεζίτη της χώρας που τυγχάνει να είναι και πρωθυπουργός της (βαλαν τον λύκο να φυλάει τα πρόβατα!)
Τον Σεπτέμβριο του 1931 η Βρετανία εγκαταλείπει τη χρυσή βάση, με άλλα λόγια τη σταθερή βάση του εθνικού της νομίσματος απέναντι στον χρυσό και υποτιμάται αμέσως κατά 20%. Όμως, ο πρωθυπουργός Ελ. Βενιζέλος επέμενε ότι η εγκατάλειψη από την Ελλάδα του «κανόνα του χρυσού» θα επέφερε νομισματική αστάθεια και θα ήταν καταστροφή για τη χώρα
Γνωρίζουμε ότι οι πραγματικοί λόγοι για το βέτο που άσκησε ο Ντέιβιντ Κάμερον στην ευρωπαϊκή σύνοδο στις 9 Δεκεμβρίου είναι εσωτερικοί. Ο Κάμερον θεωρούσε ότι σε περίπτωση που συναινούσε στη συμφωνία θα διασπούσε τον κυβερνητικό συνασπισμό, θα πυροδοτούσε διαδικασίες βρετανικού δημοψηφίσματος και θα οδηγούσε στην πλήρη αποχώρηση της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ενωση. Μένοντας εκτός συνθήκης, ο Κάμερον έμεινε εντός Ε.Ε.
Λομπίστας του πολυεθνικού κεφαλαίου διορίζεται πρωθυπουργός ερήμην του λαού. Αντιδημοκρατική εκτροπή που πρέπει να ματαιωθεί με μαζικές και αποφασιστικές λαϊκές κινητοποιήσεις.
Του Γιώργου Βασσάλου
ΠΑΣΟΚ και ΝΔ συμφώνησαν τελικά, μετά από μαραθώνιες διαβουλεύσεις, να διορίσουν από κοινού τον Λουκά Παπαδήμο ως πρωθυπουργό. Δημοκρατική Συμμαχία και ΛΑΟΣ στήριξαν ενθουσιωδώς τη διαδικασία αυτή, ενώ το ίδιο έκαναν πιο διακριτικά και η Δημοκρατική Αριστερά και οι Πράσινοι. Οι δυνάμεις αυτές συγκροτούν πλέον επισήμως το «κόμμα της τάξης» που βάζει πλάτη για να εφαρμοστεί η θέληση του ελληνικού και ξένου κεφαλαίου, πάνω στον αγωνιζόμενο ελληνικό λαό που ήδη ανέτρεψε με τις κινητοποιήσεις του έναν πρωθυπουργό που δεν τον εκπροσωπούσε πια με καμία έννοια.
Το μέτωπο των πολιτικών αυτών δυνάμεων βάζει στο τιμόνι της χώρας έναν άνθρωπο που με καμία διαδικασία δεν έχει επιλέξει ο ελληνικός λαός.
Το δίλλημα ευρώ ή δραχμή μάλλον έχει ήδη απαντηθεί από την πραγματικότητα έτσι όπως διαμορφώνεται αυτές τις ημέρες στην ευρωπαϊκή (κάθε άλλο παρά) “κοινότητα”. Η χώρα μας θα πρέπει να οχυρωθεί για να αντιμετωπίσει την διάλυση του κοινού νομίσματος και την επιστροφή στα παραδοσιακά εθνικά νομίσματα και η εκχώρηση, κατ οποιονδήποτε τρόπο, της εθνικής της κυριαρχίας είναι ο μόνος σίγουρος δρόμος για την καταστροφή της.
Η ευρωπαϊκή ενοποίηση δεν μπορεί να προκύψει μέσα από οικονομικούς εκβιασμούς, ξεφτιλισμούς και απαξίωση του πολιτικού προσωπικού των οικονομικά αδύναμων κρατών, προπαγάνδες που διχάζουν τους λαούς , τεράστιες εσωτερικές κοινωνικές ανισότητες κλπ.
Εξάλλου η δυσκολία της διαχείρισης ενός εθνικού νομίσματος
όλο αυτό το τουρλουμπούκι (πολιτικό, κοινωνικό, ιδεολογικό κλπ) που «έδιωξε» τον δήθεν μου «πρόεδρο της δημοκρατίας»(μια καρικατούρα σε έναν θεσμό παρωδία μιας κατ επίφαση δημοκρατίας ) που θίχτηκε ο καψερός, γιατί αυτός ( που όμως δεν ντράπηκε να κάνει το δεκανίκι της Μιμής ) πολέμησε από τα 15 του για την Ελλάδα και δεν λέει να ακούει για προδοσίες κλπ με έκανε να νιώσω ολίγο φόβο , κάπως δυσάρεστα και αρκετά ευχάριστα. Όπως δηλαδή μπορεί να νιώσει κανείς απέναντι σε ένα οργισμένο αλλά απαίδευτο πλήθος που αρχίζει σιγά σιγά να αντιλαμβάνεται την παραμύθα και τα φούμαρα που του τσαμπουνούσαν όλα αυτά τα χρόνια . Τα υπόλοιπα θα τα αναλάβει η ιστορία , που φρονώ ότι θα είναι ιδιαίτερα σκληρή με τους σημερινούς πολιτικούς πρωταγωνιστές (τους πολίτες δεν θα τους καταδικάσει η ιστορία για τα όποια λάθη τους, τους τιμωρεί, ίσως και πολύ περισσότερο απ όσο τους αξίζει με τον πλέον σκληρό τρόπο η σημερινή πραγματικότητα )
Η απόφαση για την δημιουργία δύο “Ελλάς Α.Ε” στα πρότυπα της εξυγίανσης της Proton Bank είναι ήδη ειλημμένη – μένει η επικοινωνιακή διαχείριση και η κατάλληλη προετοιμασία του εδάφους στο εσωτερικό μέτωπο. Στην “καλή” ή “νέα” «Ελλάς Α.Ε»,
Αν δε μπορείς να κερδίσεις το παιχνίδι, άλλαξε τους κανόνες
Στις 05 Ιανουαρίου του 1993 και ενώ οι περισσότεροι τραπεζίτες και υπουργοί επέστρεφαν από τις χριστουγεννιάτικες διακοπές τους, το γαλλικό φράγκο δέχτηκε επίθεση από κερδοσκοπικά κεφάλαια. Συναγερμός σήμανε στη Γαλλία η οποία ζήτησε τη βοήθεια της Γερμανίας. Οι μνήμες από την πρόσφατη κατάρρευση της βρετανικής στερλίνας, υπό το βάρος της επίθεσης του Σόρος και η αναγκαστική έξοδος της από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Συναλλαγματικής Ισοτιμίας (ΕΜΣΙ), ήταν ακόμη πολύ νωπές και είχαν αναδείξει τα τρωτά σημεία του ΕΜΣΙ.
Η φράση αυτή του αντιπροέδρου της Κυβέρνησης… και μάλιστα από το βήμα της Βουλής, αποτελεί, όσο μπορεί η μνήμη μου να ανακαλέσει, παγκόσμια πρωτοτυπία και τομή στην κοινωνιολογική εξέλιξη της ιστορίας. Ποτέ άλλοτε, εκπρόσωπος αιρετής κυβέρνησης δεν αμφισβήτησε ευθέως το κοινωνικό συμβόλαιο ανάμεσα στο λαό και την εξουσία, την άγραφη σχέση και συναίνεση που τον έχει φέρει στην εξουσία.
Τις επιλογές που μας έχουν απομείνει τις περιγράφουν ήδη αναλυτές και διεθνείς οίκοι, εξετάζοντας όλα τα πιθανά σενάρια, ακόμα και αυτά που μέχρι πρόσφατα ήταν «ταμπού» όπως την έξοδο της χώρας από το ευρώ και την επιστροφή στη δραχμή.
Το κρίσιμο σταυροδρόμι περιλαμβάνει πλέον τρεις επιλογές, τη μια πιο επώδυνη από την άλλη και είναι συνάρτηση των οικονομικών επιπτώσεων που έχει η μία ή η άλλη επιλογή στις οικονομίες των άλλων χωρών της Ευρωζώνης.
Η πρώτη προβλέπει κατάσταση αναδιάρθρωσης του χρέους («μερική χρεοκοπία» την αποκαλούν αναλυτές και διεθνείς οίκοι) με τη συμμετοχή ιδιωτών, δηλαδή η κατάσταση την οποία προσπαθεί να επιτύχει η ελληνική πλευρά στο πλαίσιο των αποφάσεων του Ιουλίου.
Η δεύτερη επιλογή αφορά τη συντεταγμένη χρεοκοπία, αλλά με παραμονή της χώρας μας στο ευρώ και η τρίτη προβλέπει ολική χρεοκοπία με έξοδο από το ευρώ και επιστροφή στη δραχμή
Προγράμματα αποκρατικοποιήσεων και αξιοποίησης περιουσιακών στοιχείων υλοποιούν οι χώρες της Ε.Ε., που είτε έχουν προσφύγει στο μηχανισμό στήριξης (Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία) είτε έχουν υψηλό δημοσιονομικό χρέος (Ισπανία), για να εξυγιάνουν τα δημόσια οικονομικά τους.
kapetanios
αερικό
