Μήπως είναι το δικό σας παιδί?
Ακόμη δύο περιστατικά σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων ( 7 και 9 ετών) από συγγενείς δευτέρου βαθμού ήρθαν στο φως της επικαιρότητας τα τελευταία 24ωρα .
Ακόμη δύο περιπτώσεις μας δείχνουν την αλήθεια , μια αλήθεια που ακόμη και τώρα δεν λέμε να αντιληφθούμε. Την ώρα που τα ΜΜΕ και οι εφημερίδες ασχολούνται με το κυνήγι μαγισσών, την πορνογραφία, δείχνοντας υπερβάλλοντα ζήλο (με την τηλεθέαση να χτυπά κόκκινο) , το πραγματικό έγκλημα συμβαίνει στην διπλανή πόρτα του σπιτιού μας ή , ΤΙΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΦΟΡΕΣ , μέσα στο ίδιο μας το σπίτι.
Ας δούμε ΑΚΟΜΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ( και όσες φορές χρειαστεί μέχρι να το εμπεδώσουμε ) κάποια στοιχεία που και η απλή ανάγνωση τους μας δείχνουν την πραγματικότητα.
324 παιδιά κακοποιήθηκαν το πρώτο τετράμηνο του 2008 στην Ελλάδα σύμφωνα πάντα με τα στοιχεία που αντλούνται από το “Χαμόγελο του Παιδιού” και την γραμμή επικοινωνίας ( 10-56 )που υπάρχει εδώ και κάμποσο καιρό ( στατιστικά στοιχεία υπάρχουν από το 2005) για αυτούς που θέλουν επώνυμα ή ανώνυμα να καταγγείλουν κάποιο ανάλογο ή διαφορετικό γεγονός που έπεσε στην αντίληψη τους.
Ας δούμε λοιπόν κάποια στατιστικά στοιχεία γύρω απ αυτόν τον αριθμό των περιστατικών.
Απ τα 324 παιδιά, τα 287 υπέστησαν σωματική κακοποίηση παραμελήθηκαν ή εγκαταλειφθήκαν στην μοίρα τους ( ποσοστό που πλησιάζει το 90%) , τα 15 υπέστησαν ψυχολογική κακοποίηση , τα 8 εξωθήθηκαν στην επαιτεία , τα 8 εξωθήθηκαν στην πορνεία και τα 6 κακοποιήθηκαν σεξουαλικά .Η ανάγνωση των παραπάνω αριθμών επιβεβαιώνουν και καταδεικνύουν ως πραγματικό συντελεστή και κύριο παράγοντα του προβλήματος της κακοποίησης των παιδιών την οικογένεια τους και τους ίδιους τους γονείς τους!
Αυτό πρέπει να γίνει κατανοητό απ όλους, αρμόδιους ή μη, και να μου κάνουν την χάρη οι γραφιάδες και πολυλογάδες των ΜΜΕ να βοηθήσουν προς αυτήν την κατεύθυνση.
Η λύση του όποιου προβλήματος περνά μέσα από την εύρεση της πηγής του και την κατανόηση των λόγων της …
Δεν εξυπηρετεί ΚΑΝΕΝΑΝ μας η -”εύκολη”- προσπάθεια δαιμονοποίησης του Ιντερνετ η οποία μόνο αποπροσανατολιστικά μπορεί να λειτουργήσει!
Μιλώντας για τις αιτίες, ενδιαφέρον παρουσιάζουν και κάποια στατιστικά στοιχεία της χρονιάς που μας πέρασε τα οποία ΚΑΙ αυτά προέρχονται από το “Χαμόγελο του παιδιού” και την γραμμή SOS 10-56 ( η οποία είναι μέλος της Child Helpline International ).
“..Ειδικότερα για το παραπάνω διάστημα οι καταγγελίες αφορούσαν στo σύνολο τους 1380 παιδιά εκ των οποίων:
583 (42%) αγόρια
553 (40%) κορίτσια
244 (18%) παιδιά για τα οποία δεν ήταν γνωστό το φύλο ή η ηλικία τους.
Γράφημα 2: Ποσοστιαία απεικόνιση των παιδιών ανά φύλο:
Πίνακας διαχωρισμού παιδιών ανά ηλικιακή ομάδα και φύλο:
|
ΗΛΙΚΙΑΚΕΣ ΟΜΑΔΕΣ |
ΑΓΟΡΙΑ | ΚΟΡΙΤΣΙΑ | ΑΓΝΩΣΤΟ ΦΥΛΛΟ | ΣΥΝΟΛΟ |
| 0-6 ετών | 204 | 190 | 55 | 449 (32%) |
| 7-12 ετών | 213 | 191 | 11 | 415 (30%) |
| 13-18 ετών | 121 | 144 | 7 | 272 (20%) |
| Aγνωστη ηλικία /φύλο | ||||
| Aγνωστη ηλικία | 45 | 28 | 171 | 244 (18%) |
|
ΣΥΝΟΛΟ |
583 (42%) | 553 (40%) | 244 (18%) | 1380 |
Γράφημα 3: Διαχωρισμός παιδιών ανά ηλικιακή ομάδα:
Πίνακας διαχωρισμού ανά είδος κακοποίησης και φύλο παιδιού:
| ΜΟΡΦΕΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ | ΑΓΟΡΙΑ | ΚΟΡΙΤΣΙΑ | ΑΓΝΩΣΤΟ ΦΥΛΟ | ΣΥΝΟΛΟ |
| Σωματική Κακοποίηση παιδιού | 234 | 189 | 71 | 494 (36%) |
| Σεξουαλική κακοποίηση παιδιού | 9 | 23 | 32 (2%) | |
| Παραμέληση/ Εγκατάλειψη | 298 | 275 | 155 | 728 (53%) |
| Εξώθηση σε επαιτεία | 13 | 19 | 12 | 44 (3%) |
| Εξώθηση σε πορνεία ανηλίκου | 16 | 16 (1%) | ||
| Ψυχολογική / Συναισθηματική Κακοποίηση | 29 | 31 | 6 | 66 (5%) |
|
ΣΥΝΟΛΟ |
583 (42%) | 553 (40%) | 244 (18%) | 1380 |
Γράφημα 4: Ποσοστιαίος διαχωρισμός αναφορικά με το είδος της καταγγελίας και τον αριθμό κακοποιημένων παιδιών:
Πίνακας σχέσεις θύματος – θύτη:
Αναφορικά με την σχέση μεταξύ θύματος και θύτη στο σύνολο των 621 καταγγελιών προέκυψαν τα ακόλουθα στοιχεία:
|
ΙΔΙΟΤΗΤΑ |
ΑΡΙΘΜΟΣ ΠΑΙΔΙΩΝ |
| ΓΟΝΕΙΣ (αφορά και τους δύο) | 234 (35%) |
| ΜΗΤΕΡΑ | 232 (35%) |
| ΠΑΤΕΡΑΣ | 143 (21%) |
| ΑΛΛΟ | 60 ( 9 %) |
|
ΣΥΝΟΛΟ |
669 |
Γράφημα 5: Σχηματική απεικόνιση αναλογίας θυτών σε σχέση με τα συνολικά περιστατικά:
Από το Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού και σε έρευνα των Ε Φερέτη και Μ Σταυριανάκη με θέμα: “Η χρήση της σωματικής τιμωρίας στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών στη σύγχρονη Ελληνική οικογένεια “ αντλώ και τους παρακάτω ενδεικτικούς πίνακες:
Άλλα δημοσιεύματα
“Να σπάσουμε τη σιωπή” Μάγδα Λιακοπούλου
6 comments
Comments feed for this article
14/02/2009 στο 3:31 μμ
kapetanios
Τα ΜΜΕ πρέπει να ασχοληθούν με το θέμα σοβαρά.
Μεγάλο ρόλο μπορεί και πρέπει να παίξει το σχολείο.
Η ενημέρωση και η εκπαίδευση των δασκάλων ( παλιών και νέων)με θέμα την συμπεριφορά και την προσωπικότητα που αναπτύσσουν τα κακοποιημένα παιδιά είναι κάτι που πρέπει ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ να εφαρμοστεί γεγονός το οποίο θα ελάττωνε σημαντικά τον χρόνο των βασανιστηρίων των θυμάτων.
Σε επίπεδο περίθαλψης υπολειπόμαστε αρκετά.
Η ιδρυματική λογική πρέπει να πάψει να αποτελεί πάγια θεώρηση των υπευθύνων ( πιστοί στην μέθοδο φύγε κακό απ τα μάτια μου) για κάθε νόσο και κάθε μαλακία.
Τα ιδρύματα έπαιξαν τον ρόλο τους ( κακό ή καλό είναι μια άλλη μεγάλη κουβέντα) αλλά σήμερα δεν μπορούν να προσφέρουν κάτι περισσότερο από την προσωρινή κατοικία των παιδιών αυτών , τα οποία πρέπει με “συνοπτικές”( τουλάχιστον όχι γραφειοκρατικές) διαδικασίες να προωθούνται σε ανάδοχες οικογένειες.
Θα μπορούσαν να γίνουν κι άλλα όπως η στελέχωση επιστημονικών ομάδων παρακολούθησης, η οικονομική και τεχνολογική υποστήριξη των υπαρχόντων συλλόγων όπως το “χαμόγελο του παιδιού” , κλπ.
Για να γίνουν όλα αυτά όμως επιβάλλεται να γνωρίσουμε το πρόβλημα . Το οποίο βεβαίως ΔΕΝ είναι μόνο η σεξουαλική κακοποίηση( αφορά και αυτή σε ένα -μικρό απ ότι δείχνουν τα νούμερα-ποσοστό παιδιών) αλλά η βάναυση και βίαιη συμπεριφορά απέναντι στα παιδιά από τους ίδιους τους γονείς τους.
Αυτό είναι το πρόβλημα και αυτό πρέπει να αναδείξουμε.
15/02/2009 στο 11:47 πμ
Sophia
Πολύ σημαντική δουλειά κάνει και ο Συνήγορος του Παιδιού, όπου μπορεί κανείς να κάνει καταγγελία όταν διαπιστώσει κάποιο έγκλημα κατά ανηλίκου. Πρέπει όμως να πω, πως αν έχει ζήσει κανείς στην επαρχία, είναι απίστευτο το τί συμβαίνει γύρω του και το πως δεν υπάρχει καμία απολυτως υποστήριξη από τις κοινωνικές δομές και τις κοινωνικές παροχές αφενός για να πιαστέι και να τιμωρηθεί ο ένοχος, αλλά κυρίως, να υπάρξουν σωστή μέριμνα και θεραπευτικοί μηχανισμοί για το θύμα.
Ξέρω συναδέλφους σε σχολεία, (και μάλιστα, η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη σε τάξεις ειδικής αγωγής) που δεν έχουν κανέναν υποστηρικτικό μηχανισμό για να αντιμετωπίσουν τέτοιες καταστάσεις. Ακόμα και αν κάνεις καταγγελία, τα θύματα δεν τυγχάνουν σχεδόν καμίας μέριμνας. Δεν μπορείς καν να υποψιαστείς τι συνθήκες τριτοκοσμικές επικρατούνε σε πολλές οικογένειες…
Όταν δουλεύεις σε σχολείο, και κόβει λίγο το μάτι σου, είναι εύκολο να διαπιστώσεις πού ακριβώς υπάρχει πρόβλημα. Δυστυχώς, αν δεν έχεις αποδείξεις για αξιόποινη πράξη, δεν υπάρχει ένα σύστημα κοινωνικών λειτουργών που θα υποστηρίξει την οικογένεια. Συχνά το μόνο που μπορείς να κάνεις, είναι να δημιουργήσεις ένα ασφαλές περιβάλλον για το παιδί και να το υποστηρίξεις. Αυτό όμως, κατ’ εμέ, δεν είναι καθόλου αρκετό. Στην ελληνική επαρχία, η σιωπή είναι αυτό που πρέπει να παλέψεις. Μας έχουνε επιτεθεί φραστικά και με απειλές γονείς που τους παροτρύναμε να ζητήσουνε βοήθεια από ειδικούς. Δυστυχώς, μια μεγάλη μερίδα αυτών που έχουν δημιιουργήσει οικογένεια, είναι απολύτως ακατάλληλοι για γονείς. Και αναγκαζόμαστε κι εμείς κάποιες φορές να φτάνουμε στο σημείο να λέμε στον γονιό, πως έτσι και παρατηρήσουμε το παραμικρό στο παιδί, θα καλέσουμε άμεσα την αστυνομία και εισαγγελέα.
15/02/2009 στο 5:18 μμ
kapetanios
Σοφία
Όχι μόνο δεν τυγχάνουν τα θύματα σχεδόν καμιάς φροντίδας και μέριμνας αλλά η ιδρυματική λογική που διακατέχει την Ελληνική πολιτεία και τα όργανα της, λειτουργεί σχεδόν καταδικαστικά σε αυτά.
Ο θεσμός δε του κοινωνικού λειτουργού , με τα πρότυπα που πρεσβεύει σήμερα για την Ελληνική κοινωνία και οικογένεια ,πολλές φορές λειτουργεί προσθετικά σε μια ήδη άσχημη οικογενειακή κατάσταση που βιώνουν τα παιδιά.
Για τον συνήγορο του παιδιού
Δεν γνωρίζω δεν απαντώ
Πάντως εάν κρίνω από την δραστηριότητα του συνηγόρου του πολίτη ( μέρος του οποίου είναι και ο συνήγορος του παιδιού) είναι μεν εμφανής , αλλά δεν θα την έλεγα σε καμιά περίπτωση και το ίδιο αποτελεσματική!
Και με τα παιδιά δεν χωρούν πειραματισμοί.
……………………………………………………………
Έχει ενδιαφέρον να δούμε κάποια παραπάνω στατιστικά στοιχεία (γράφημα των οποίων πρόσθεσα ήδη στο ποστ) για τους λόγους χρήσης βίας από τους γονείς απο έρευνα των Ε Φερέτη και Μ Σταυριανάκη με θέμα:” Η χρήση της σωματικής τιμωρίας στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών στη σύγχρονη Ελληνική οικογένεια ” για λογαριασμό του Ινστιτούτου Υγείας του Παιδιού
Έτσι παρατηρούμε ότι το παιδί κακοποιείται διότι:
1.το 71,1% Κάνει κάτι για το οποίο το έχουν προειδοποιήσει
2.το 62.4% Τσακώνεται με τα αδέλφια του
3.το 53.3% Αντιμιλάει
4.το 37,7% Λέει ψέματα
5.το 27.7% Κάνει κάποια ζημιά
6.το 27,6% Χρησιμοποιεί «κακές λέξεις»
7.το 25,8% Αρνείται να διαβάσει
8.το 15,7% Έχει κακή επίδοση στο σχολείο
9.το 13,4% Τσακώνεται με άλλα παιδιά
10.το 12,6% Αρνείται να φάει
Επίσης βλέπουμε ότι το μορφωτικό επίπεδο των γονέων δεν παίζει και τόσο ρόλο μιας και παρατηρούμε ότι το 59% των γυναικών της στατιστικής μελέτης παρ ότι έχουν αποφοιτήσει από ΑΕΙ/ΤΕΙ επιδίδονται στην χρήση της βίας ενάντια στα παιδιά τους.
Βέβαια στις άλλες βαθμίδες εκπαίδευσης τα πράγματα είναι χειρότερα μιας και στο 74% των γυναικών που βιαιοπραγούν έχει ολοκληρωθεί η υποχρεωτική εκπαίδευση , ενώ το 69% εξ αυτών έχει βγάλει το λύκειο!
17/02/2009 στο 8:41 μμ
Αερικό
Τι ειδους ανθρωπος μπορει να ειναι κανεις αν δεν εχει και δεν εκφραζει τη αγαπη, τρυφεροτητα, στοργη, προστασια και φροντιδα απεναντι στο παιδι που εχει γεννησει; Κι ως ανταλλαγμα του χαριζει σωματικη και ψυχικη βια;
Δεν γεννιεται, λενε πολλοι, κανεις γνωριζοντας τι σημαινει να εισαι γονιος αρα ας τον εκπαιδευσουμε με πχ τις σχολες γονεων. Εχουμε φτασει δηλ στο σημειο ως ανθρωποτητα οχι απλα να ειμαστε αδιαφοροι αλλα να εχουμε αναγκη εκπαιδευσης για να δωσουμε το αυτονοητο στα παιδια μας, αγαπη..
18/02/2009 στο 1:52 πμ
Sophia
Αυτό μόνο? Εδώ χρειάζονται όλοι εκπαίδευση για να μπορέσουν να κατανοήσουν τον ίδιο τους τον εαυτό…..
18/02/2009 στο 9:03 πμ
kapetanios
Θαρρώ πως από εκεί, απ τον εαυτό μας, ξεκινούν όλα
Και ο ποιος εύκολος τρόπος και “τόπος” να εκτονώσουμε τις αδυναμίες και τα συμπλέγματα του είναι η άσκηση εξουσίας ( γιατί περί αυτού πρόκειται, ακόμη και στην περίπτωση της σεξουαλικής κακοποίησης ) απέναντι στα παιδιά μας.
Καλημέρα σε όλους